வாயுபுராணம்

விஷஸ்ய து பலம் பீத்வா விஶல்யாம் தாரயேத்ததஃ । ஸர்வதஃ ஸநகாம் ப்ரு'த்வீம் க்ரு'த்வா மநஸி தாரயேத் ।। ௧௧.

விஷத்தின் பலனை அருந்திய பின், எதிர்விஷத்தை தாங்க வேண்டும்; மலைகள் சூழ்ந்த பூமியை மனதில் வைத்து தாங்க வேண்டும்.

ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா ஸமுத்ராம்ஶ்ச ததா ஸர்வாஶ்ச தேவதாஃ । ஸஹஸ்ரேண கடாநாஞ்ச யுக்தஃ ஸ்நாயீத யோகவித் ।। ௧௧.

இதயத்தில் கடல்களையும், எல்லா தேவதைகளையும் வைத்து, ஆயிரம் குடங்களுடன் இணைந்து, யோகத்தை அறிந்தவர் குளிக்க வேண்டும்.

உதகே கண்டமாத்ரே து தாரணாம் மூத்நி தாரயேத்। ப்ரதிஸ்ரோதோவிஷாவிஷ்டோ தாரயேத் ஸர்வகாத்ரிகீம் ।। ௧௧.

கழுத்தளவு நீரில், தாரணையைத் தலைக்கு மேல் வைத்திருக்க வேண்டும்; எதிர்வழியில் விஷம் சேர்ந்தால், முழு உடலிலும் தாங்க வேண்டும்.

ஶீர்ணோऽர்கபத்ரபுடகைஃ பிபேத்வல்மீகம்ரு'த்திகாம் । சிகித்ஸிதவிதிர்ஹ்யேஷ விஶ்ருதோ யோகநிர்மிதஃ ।। ௧௧.

அர்க்க இலைகளால் நன்கு அரைத்து, வெட்டிலையின் மணலைக் குடிக்க வேண்டும்; இது யோகத்தால் புகழ்பெற்ற சிகிச்சை முறையாகும்.

வ்யாக்யாதஸ்து ஸமாஸேந யோகத்ரு'ஷ்டேந ஹேதுநா। ப்ருவதோ லக்ஷணம் வித்தி விப்ரஸ்ய கதயேத் வ்கசித் ।। ௧௧.

இவை யோகக் கணத்தில் காரணத்துடன் சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டன; கூறிய அடையாளங்களை அறிந்து, பிராமணர் அவற்றை அவசியமானபோது போதிக்க வேண்டும்.

அதாபி கதயேந்மோஹாத்தத்விஜ்ஞாநம் ப்ரலீயதே। தஸ்மாத் ப்ரவ்ரு'த்திர்ய்யோகஸ்ய ந வக்தவ்யா கதஞ்சந ।। ௧௧.

யாராவது அறியாமையால் இதைச் சொன்னாலும், அந்த அறிவு அழிந்து விடும்; அதனால் யோகப் பயிற்சியை எந்த வகையிலும் பேசக் கூடாது.

ஸத்த்வம் ததாரோக்யமலோலுபத்வம் வர்ணப்ரபா ஸுஸ்வரஸௌம்யதா ச। கந்தஃ ஶுபோ மூத்ரபுரீஷ மல்பம் யோகப்ரவ்ரு'த்திஃ ப்ரதமா ஶரீரே ।। ௧௧.

தூய்மை, உடல் நலம், ஆசை இல்லாமை, ஒளிரும் நிறம், இனிய குரல், மென்மை, நல்ல வாசனை, சிறிது சிறுநீர் மற்றும் மலமே — இவை யோகப் பயிற்சி உடலில் தோன்றும் முதல் அறிகுறிகள்.

ஆத்மாநம் ப்ரு'திவீஞ்சைவ ஜ்வலந்தீம் யதி பஶ்யதி। க்ரு'த்வாந்யம் விஶதே சைவ வித்யாத் ஸித்திமுபஸ்திதாம் । ௧௧.

தன் உடலையும் பூமியையும் தீப்போல் ஜொலிக்கக் காணும் போது, மற்றொரு நிலையை அடைந்து உள்ளவன், அது சித்தி வந்துவிட்டது என்று அறிய வேண்டும்.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி உபஸர்கா யதா ததா । ப்ராதுர்பவந்தி யே தோஷா த்ரு'ஷ்டதத்த்வஸ்ய தேஹிநஃ ।। ௧௨.

இனி, உண்மையை கண்டவருக்கு ஏற்படும் தடைகள் எவ்வாறு வருகின்றன என்பதை நான் விளக்குகிறேன்.

மாநுஷ்யாந் விவிதாந் காமாந் காமயேத ரு'தும் ஸ்த்ரியஃ। வித்யாதாநபலஞ்சைவ உபஸ்ரு'ஷ்டஸ்து யோகவித் ।। ௧௨.

அவனுக்கு பலவிதமான மனித இன்பங்கள், காலத்துக்கேற்ற பெண்கள், அறிவின் பலன் ஆகியவை ஆசையாக வருகின்றன; இவ்வாறு தடைகள் வந்த யோகி அவன்.

அக்நிஹோத்ரம் ஹவிர்யஜ்ஞமேதத் ப்ராயதநம் ததா। மாயாகர்ம தநம் ஸ்வர்கமுபஸ்ரு'ஷ்டஸ்து காம்க்ஷதி ।। ௧௨.

அவன் அக்னிஹோத்திரம், ஹவிர்யாகம், புனித இடங்கள், மாயைச் செயல்கள், செல்வம், சொர்க்கம் ஆகியவற்றை விரும்புகிறான்; இவை எல்லாம் தடைகள் வந்த யோகிக்கு ஏற்படும் ஆசைகள்.

ஏஷ கர்மஸு யுக்தஸ்து ஸோऽவித்யாவஶமாகதஃ। உபஸ்ரு'ஷ்டந்து ஜாநீயாத்வுத்த்யா சைவ விஸர்ஜ்ஜயேத்। நித்யம் ப்ரஹ்மபரோ யுக்த உபஸர்காத் ப்ரமுச்யதே ।। ௧௨.

அவன் செயல்களில் ஈடுபட்டு அறியாமையில் சிக்கிக்கொள்கிறான்; அந்த தடையை அறிவால் அறிந்து, அதை விட்டுவிட வேண்டும். எப்போதும் பரம்பொருளில் மனதை வைத்திருப்பவன், தடைகளை விட்டு விடுபடுவான்.

ஜிதப்ரத்யுபஸர்கஸ்ய ஜிதஶ்வாஸஸ்ய தேஹிநஃ। உபஸர்காஃ ப்ரவர்த்தந்தே ஸாத்த்வராஜஸதாமஸாஃ ।। ௧௨.

தடைகளையும் மூச்சையும் வென்றவருக்கு, சுத்தம், செயல், இருள் ஆகிய மூன்று வகைகளிலும் தடைகள் தோன்றும்.

ப்ரதிபாஶ்ரவணே சைவ ந தேவாநாஞ்சைவ தர்ஶநம்। ப்ரமாவர்தஶ்ச இத்யேதே ஸித்திலக்ஷணஸம்ஜ்ஞிதாஃ ।। ௧௨.

உணர்வு மற்றும் கேட்கும் திறனில், தேவதைகளைப் பார்க்க முடியாது; குழப்பம், சுழற்சி ஆகியவை சித்தியின் அறிகுறிகள் என அறியப்படுகின்றன.

வித்யா காவ்யம் ததா ஶில்பம் ஸர்வம் வாசாவ்ரு'தாநி து। வித்யார்தாஶ்சோபதிஷ்டந்தி ப்ரபாவஸ்யைவ லக்ஷணம் ।। ௧௨.

அறிவு, கவிதை, கலை — இவை அனைத்தும் வார்த்தைகளில் மறைந்துள்ளன; அறிவை நாடுபவர்கள் வந்து சேர்வது, அது வல்லமையின் குறி.

ஶ்ர்ரு'ணோதி ஶப்தாந் ஶ்ரோதவ்யாந் யோஜநாநாம் ஶதாதபி। ஸர்வஜ்ஞஶ்ச விதிஜ்ஞஶ்ச யோகீ சோந்மத்தவத்பவேத் ।। ௧௨.

அவன் நூற்றுக்கணக்கான சேர்க்கைகளிலிருந்தும் கேட்க வேண்டிய ஒலிகளை கேட்கிறான்; யோகி அனைத்தையும் அறிந்தவனாக, விதிகளை நன்கு அறிந்தவனாக, சில சமயம் பைத்தியக்காரனைப் போல் தோன்றுவான்.

யக்ஷராக்ஷஸகந்தர்வ்வாந் வீக்ஷதே திவ்யமாநுஷாந்। வேத்தி தாம்ஶ்ச மஹாயோகீ உபஸர்கஸ்ய லக்ஷணம் ।। ௧௨.

யக்ஷர், ராட்சதர், கந்தர்வர், தெய்வீக மற்றும் மனிதர்களை அவன் காண்கிறான்; அந்த மகா யோகி அவர்களை அறிகிறான் — இது தடையின் அறிகுறி.

தேவதாநவகந்தர்வாந் ரு'ஷீம்ஶ்சாபி ததா பித்ரூ'ந்। ப்ரேக்ஷதே ஸர்வதஶ்சைவ உந்மத்தம் தம் விநிர்த்திஶேத் ।। ௧௨.

அவன் தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகிய அனைவரையும் எங்கும் காண்கிறான்; அவனை பைத்தியக்காரன் என்று கருத வேண்டும்.

ப்ரமேண ப்ராம்யதே யோகீ சோத்யமாநோऽந்தராத்மநா। ப்ரமேண ப்ராந்தபுத்தேஸ்து ஜ்ஞாநம் ஸர்வம் ப்ரணஶ்யதி ।। ௧௨.

குழப்பத்தால் உந்தப்பட்ட யோகி அலைந்து திரிகிறான்; மனம் குழம்பியவனுக்கு எல்லா அறிவும் அழிந்துவிடும்.

வார்த்தா நாஶயதே சித்தம் சோத்யமாநோऽந்தராத்மநா। வர்த்தநாக்ராந்தபுத்தேஸ்து ஸர்வம் ஜ்ஞாநம் ப்ரணஶ்யதி ।। ௧௨.

வார்த்தைகள் மனதை அழிக்கின்றன; உள்ளார்ந்த தூண்டுதலால் மனம் சிதறியவனுக்கு அறிவு அனைத்தும் அழிந்து விடும்.

ஆவ்ரு'த்ய மநஸா ஶுக்லம் படம் வா கம்பலம் ததா। ததஸ்து பரமம் ப்ரஹ்ம க்ஷிப்ரமேவாநுசிந்தயேத் ।। ௧௨.

மனதை வைத்து வெண்கடையில் அல்லது கம்பளத்தில் மூடி, உடனே பரம்பொருளை மனதில் நிறைவே நினைக்க வேண்டும்.

தஸ்மாச்சைவாத்மநோ தோஷாம்ஸ்தூபஸர்காநுபஸ்திதாந் । பரித த்யஜேத மேதாவீ யதீச்சேத் ஸித்திமாத்மநஃ ।। ௧௨.

ஆன்ம சித்தியை விரும்பும் புத்திசாலி, தன் குறைகளையும் தடைகளையும் முற்றிலும் விட்டு விட வேண்டும்.

ரு'ஷயோ தேவகந்தர்வா யக்ஷோரகமஹாஸுராஃ। உபஸர்கேஷு ஸம்யுக்தா ஆவர்த்தந்தே புநஃ புநஃ ।। ௧௨.

முனிவர்கள், தெய்வ கந்தர்வர்கள், யக்ஷர், பாம்புகள், பெரிய அசுரர்கள் — இவர்கள் தடைகளுடன் சேர்ந்தால், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பில் சுழல்கிறார்கள்.

தஸ்மாத்யுக்தஃ ஸதா யோகீ லக்வாஹாரீ ஜிதேந்த்ரியஃ। ததா ஸுப்தஃ ஸுஸூக்ஷ்மேஷு தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத் ।। ௧௨.

ஆகவே, யோகி எப்போதும் ஒழுக்கத்துடன், குறைந்த உணவு உண்டு, உணர்வுகளை அடக்கி, மிக நுண்ணிய நிலையில் படுத்து, தன் கவனத்தை தலைக்கு மேலே நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

ததஸ்து யோகயுக்தஸ்ய ஜிதநித்ரஸ்ய யோகிநஃ। உபஸர்காஃ புநஶ்சாந்தே ஜாயந்தே ப்ராணஸம்ஜ்ஞகாஃ ।। ௧௨.

அப்போது, யோகத்தில் நிலைபெற்றுத் தூக்கத்தை வென்ற யோகிக்கு, இறுதியில் 'பிராணன்' எனப்படும் தடைகள் மீண்டும் தோன்றும்.

ப்ரு'திவீம் தாரயேத்ஸர்வாம் ததஶ்சாபோ ஹ்யநந்தரம்। ததோऽக்நிஞ்சைவ ஸர்வேஷாமாகாஶம் மந ஏவ ச ।। ௧௨.

அவன் முழு பூமியையும் தாங்கி, உடனே நீரையும், பின்னர் அக்னியையும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆகாயத்தையும், மனதையும் தாங்க வேண்டும்.

ததஃ பராம் புநர்புத்திம் தாரயேத்யத்நதோ யதீ। கித்தீநாஞ்சைவ லிங்காநி த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரு'ஷ்ட்வா பரித்யஜேத் ।। ௧௨.

பின்னர், தவசு மிக முயற்சியுடன் உயர்ந்த புத்தியைக் கையாண்டு, புத்தியின் அடையாளங்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து, அவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்.

ப்ரு'த்வீம் தாரயமாணஸ்ய மஹீ ஸூக்ஷ்மா ப்ரவர்ததே। அபோ தாரயமாணஸ்ய ஆபஃ ஸூக்ஷ்மா பவந்தி ஹி। ஶீதா ரஸாஃ ப்ரவர்த்தந்தே ஸூக்ஷ்மா ஹ்யம்ரு'தஸந்நிபாஃ ।। ௧௨.

பூமியை தாங்குகிறவனுக்கு நுண்ணிய பூமி தோன்றும்; நீரை தாங்குகிறவனுக்கு நுண்ணிய நீர் ஏற்படும்; குளிர்ந்த சுவைகள், நுண்ணியதும் தேனுக்கு ஒத்ததும் தோன்றும்.

தேஜோ தாரயமாணஸ்ய தேஜஃ ஸூக்ஷ்மா ப்ரவர்த்ததே। ஆத்மாநம் மந்யதே தேஜஸ்தத்பாவமநுபஶ்யதி ।। ௧௨.

அக்னியை தாங்கும் போது, நுண்ணிய அக்னி தோன்றும்; தன்னை அக்னியாக எண்ணி, அந்த நிலையை காண்கிறான்.