வாயுபுராணம்

ஏவம் வை நியதாஹாரஃ ப்ராணாயாமபராயணஃ। ஜித்வா ஜித்வா ஸதா பூமிமாரோஹேத்து ஸதா முநிஃ ।। ௧௧.

இப்படியாக, உணவை அளவாக உண்டு, உயிர்வாயுவை ஒழுங்காகக் கட்டுப்படுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் மனதை வென்று, எப்போதும் நிலைநாட்டி, முனிவராக வாழ வேண்டும்.

அஜிதா ஹி மஹாபூமிர்தோஷாநுத்பாதயேத்பஹூந் । விவர்த்தயதி ஸம்மோஹம் ந ரோஹேதஜிதாம் ததஃ ।। ௧௧.

மனதை வெல்லாதவருக்கு, இந்த பெரிய பூமி பல குற்றங்களை உண்டாக்கும்; அது குழப்பத்தையும் அதிகரிக்கும். எனவே, மனதை அடக்காதவன் உயர்ந்த நிலையை அடையக் கூடாது.

நாலேந து யதா தோயம் யந்த்ரேணைவ பலாந்விதஃ। ஆபிபேத ப்ரயத்நேந ததா வாயுஞ்ஜிதஶ்ரமஃ ।। ௧௧.

ஒரு குழாயில் நீரை வலியால் கருவி கொண்டு எடுப்பதைப் போல, முயற்சியுடன் உயிர்வாயுவையும் உடம்புக்குள் இழுக்க வேண்டும்.

நாப்யாம் ச ஹ்ரு'தயே சைவ கண்டே உரஸி சாநநே। நாஸாக்ரே து ததா நேத்ரே ப்ருவோர்மத்யேऽத மூர்த்தநி ।। ௧௧.

நாபியில், இதயத்தில், கழுத்தில், மார்பில், வாயில், மூக்கின் முனையில், கண்களில், புருவங்களுக்கு நடுவில், தலைமுடியில்—

கிஞ்சிதூர்த்த்வம் பரஸ்மிம்ஶ்ச தாரணா பரமா ஸ்ம்ரு'தா। ப்ராணாபாநஸமாரோதாத் ப்ராணாயாமஃ ஸ கத்யதே ।। ௧௧.

இவை எல்லாவற்றையும் சற்று மேலாகவும், அப்பால் உள்ள இடத்திலும், மிக உயர்ந்த மன ஒருமைப்பாடு என்று கூறப்படுகிறது. உயிர்வாயுவை உள்ளிழுத்தல், வெளியேற்றல் ஆகியவற்றை கட்டுப்படுத்துதல் தான் உயிர்வாயு ஒழுங்கு எனப்படுகிறது.

மநஸோ தாரணா சைவ தாரணேதி ப்ரகீர்திதா। நிவ்ரு'த்தி ர்விஷயாணாந்து ப்ரத்யாஹாரஸ்து ஸம்ஜ்ஞிதஃ ।। ௧௧.

மனதை ஒருமைப்படுத்துவது தான் ஒருமைப்பாடு என்று அழைக்கப்படுகிறது; புலன்களின் பொருட்களில் இருந்து விலகுவது தான் புலன்விலக்கு என்று அறியப்படுகிறது.

ஸர்வேஷாம் ஸமவாயே து ஸித்திஃ ஸ்யாத்யோகலக்ஷணா। தயோத்பந்நஸ்ய யோகஸ்ய த்யாநம் வை ஸித்திலக்ஷணம்। த்யாநயுக்தஃ ஸதா பஶ்யேதாத்மாநம் ஸூர்யசந்த்ரவத் ।। ௧௧.

இவை அனைத்தும் ஒன்றாக இணைந்தால், அது யோகத்தின் சிறப்பாகும்; அப்படி கிடைக்கும் யோகத்திற்கு தியானமே சிறப்பாகும். எப்போதும் தியானத்தில் நிலைபெற்றவன், தன்னை சூரியன், சந்திரன் போல தெளிவாகக் காண்கிறான்.

ஸத்த்வஸ்யாநுபபத்தௌ து தர்ஶநந்து நவ வித்யதே। அதேஶகாலயோகஸ்ய தர்ஶநந்து ந வித்யதே ।। ௧௧.

தூய்மை இல்லாதபோது, அந்தக் காட்சி கிடையாது; சரியான இடமும் காலமும் சேராதபோது, அந்தக் காட்சியும் கிடையாது.

அக்ந்யப்யாஶே வநே வாபி ஶுஷ்கபர்ணசயே ததா। ஜந்துவ்யாப்தே ஶ்மஶாநே வா ஜீர்ணகோஷ்டே சதுஷ்பதே ।। ௧௧.

அக்கினியருகிலும், காட்டிலும், உலர்ந்த இலைகள் கூடிய இடத்திலும், புழுக்கள் நிறைந்த இடத்திலும், சுடுகாட்டிலும், பழைய மாடுகளில், சாலைவிளக்குப் பகுதியில்—

ஸஶப்தே ஸபயே வாபி சைத்யவல்மீகஸம்சயே। உதபாநே ததா நத்யாந்ந பாதாதஃ கதாசந ।। ௧௧.

சத்தம் மிகுந்த இடத்திலும், பயம் நிறைந்த இடத்திலும், சின்னங்கள் அல்லது வெட்டுக்கிளி குவியல்கள் உள்ள இடத்திலும், கிணற்றருகிலும், நதிக்கரையிலும், தொந்தரவு ஏற்படும் இடங்களில் ஒருபோதும் பயிற்சி செய்யக்கூடாது.

க்ஷுதாவிஷ்ஸ்ததாऽப்ரிதோ ந ச வ்யாகுலசேதநஃ। யுஞ்ஜீத பரமம் த்யாநம் யோகீ த்யாநபரஃ ஸதா ।। ௧௧.

பசிப்பால் பாதிக்கப்பட்டவனும், விஷம் உட்கொண்டவனும், மனம் குழப்பமடைந்தவனும், உயர்ந்த தியானத்தில் ஈடுபடக் கூடாது; யோகி எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

ஏதாந் தோஷாந் விநிஶ்சித்ய ப்ரமாதாத்யோ யுநக்தி வை। தஸ்ய தோஷாஃ ப்ரகுப்யந்தி ஶரீரே விக்நகாரகாஃ ।। ௧௧.

இந்த குறைகளை நன்கு எண்ணிப் பார்த்தும், கவனக்குறைவால் யார் பயிற்சி செய்கிறாரோ, அவருக்குப் பிணைபோல அந்த குறைகள் உடலில் பெருகி, தடைகளை உண்டாக்கும்.

ஜடத்வம் பதிரத்வம் ச மூகத்வம் சாதிகச்சதி। அந்தத்வம் ஸ்ம்ரு'திலோபஶ்ச ஜரா ரோகஸ்ததைவ ச ।। ௧௧.

அவன் முட்டாள்தனம், காதுகேளாமை, பேச முடியாமை, கண்குருட்டு, நினைவிழப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவற்றை அடைவான்.

தஸ்ய தோஷாஃ ப்ரகுப்யந்தி அஜ்ஞாநாத்யோ யுநக்தி வை। தஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநேந ஶுத்தேந யோகீ யுஞ்ஜேத்ஸமாஹிதஃ ।। ௧௧.

அவனுக்கு இந்த குறைகள் அறியாமையால் அதிகரிக்கும்; எனவே, யோகி தூய அறிவும், மன ஒருமைப்பாடும் கொண்டு பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

அப்ரமத்தஃ ஸதா சைவ ந தோஷாந் ப்ராப்ருயாத் வ்கசித் । தேஷாம் சிகித்ஸாம் வக்ஷ்யாமி தோஷாணாம் ச யதாக்ரமம்। யதா கச்சந்தி தே தோஷாஃ ப்ராணாயாமஸமுத்திதாஃ ।। ௧௧.

எப்போதும் கவனமாக இருப்பவன் எந்த நேரத்திலும் குறைகளை அடையமாட்டான். உயிர்வாயு ஒழுங்கால் வரும் குறைகளுக்கான மருந்தை, அவற்றின் வரிசைப்படி நான் விளக்குகிறேன்.

ஸ்நிக்தாம் யவாகூமத்யுஷ்ணாம் புக்த்வாம் தத்ராவதாரயேத் । ஏதேந க்ரமயோகேந வாதகுல்மம் ப்ரஶாம்யதி ।। ௧௧.

வெப்பமான, கொழுப்புள்ள யவக் கஞ்சி உண்டபின் அங்கேயே அமைதியாக இருக்க வேண்டும்; இந்த முறையால் வாயு வீக்கம் தணியும்.

குதாவர்த்தப்ரதீகாரமிதம் குர்ய்யாச்சிகித்ஸிதம்। புக்த்வா ததி யவாகூர்வா வாயுரூர்த்த்வம் ததோ வ்ரஜேத ।। ௧௧.

குடல் சிக்கல் நீங்க இதை மருந்தாகச் செய்ய வேண்டும்; தயிரோடு அல்லது யவக் கஞ்சியோடு உணவு உண்டபின், வாயு மேலே செல்லும்.

வாயுக்ரம்திம் ததோ பித்த்வா வாயுதேஶே ப்ரயோஜயேத் । ததாபி ந விஶேஷஃ ஸ்யாத்தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத் ।। ௧௧.

வாயுவின் கட்டை உடைத்து, வாயுவின் இடத்தில் அதைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால், அதனால் சிறப்பு பலன் எதுவும் இல்லை—தாரணையைத் தலைக்கு மேல் வைத்திருக்க வேண்டும்.

யுஞ்ஜாநஸ்ய தநும் தஸ்ய ஸத்தவஸ்தஸ்யைவ தேஹிநஃ। குதாவர்த்தப்ரதீகாதே ஏதத் குர்ய்யாச்சிகித்ஸிதம் ।। ௧௧.

யார் சாத்விகமான உடலுடன் பயிற்சி செய்கிறாரோ, அவருக்கு பின்புற வழியில் தடுப்பு ஏற்பட்டால், அதற்கேற்ப சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்.

ஸர்வகாத்ரப்ரகம்பேந ஸமாரப்தஸ்ய யோகிநஃ । இமாம் சிகித்ஸாம் குர்வ்வீத தயா ஸம்பத்யதே ஸுகீ ।। ௧௧.

யோகி ஒருவருக்கு எல்லா உறுப்புகளும் நடுங்கத் தொடங்கினால், இந்த சிகிச்சையை செய்ய வேண்டும்; இதனால் அவர் ஆனந்தம் பெறுவார்.

மநஸா யத்வ்ரதம் கிஞ்சித்விஷ்டம்பீக்ரு'த்ய தாரயேத்। உரோத்தாதே உரஃஸ்தாநம் கண்டதேஶே ச தாரயேத் ।। ௧௧.

மனதில் ஏதேனும் விரதம் எடுத்தால், அதை உறுதியாக பிடிக்க வேண்டும்; மார்பு உயர்ந்தபோது, மார்பிலும், கழுத்திலும் தாரணையை வைத்திருக்க வேண்டும்.

த்வசோऽவதாதே தாம் வாசி பாதிர்யே ஶ்ரோத்ரயோஸ்ததா। ஜிஹ்வாஸ்தாநே த்ரு'ஷார்த்தஸ்து அக்ரே ஸ்நேஹாம்ஶ்ச தந்துபிஃ। பலம் வை சிந்தயேத்யோகீ ததஃ ஸம்பத்யதே ஸுகீ ।। ௧௧.

தோல் உயர்ந்தால், அதைக் குரலில் தாங்க வேண்டும்; காதில் கேளாமை இருந்தால், அதைக் காதில் தாங்க வேண்டும்; நாக்கில் வறட்சி இருந்தால், நாக்கின் முனையில் நூலால் எண்ணெய் பூச வேண்டும்; யோகி பலனை மனதில் நினைத்து, ஆனந்தம் அடைவார்.

க்ஷயே குஷ்டே ஸகீலாஸே தாரயேத்ஸர்வஸாத்விகீம்। யஸ்மிந் யஸ்மிந் ரஜோதேஶே தஸ்மிந் யுக்தோ விநிர்த்திஶேத் ।। ௧௧.

உடல் சோர்வு, புண், அல்லது உரித்தல் இருந்தால், முழு சாத்விக குணத்தையும் தாங்க வேண்டும்; எந்த இடத்தில் இரஜஸ் அதிகமோ, அந்த இடத்தில் பொருத்தமான சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்.

யோகோத்பந்நஸ்ய விப்ரஸ்ய இதம் குர்யாச்சிகித்ஸிதம்। வம்ஶகீலேந மூர்த்தாநம் தாரயாணஸ்ய தாடயேத்। மூர்த்நி கீலம் ப்ரதிஷ்டாப்ய காஷ்டம் காஷ்டேந தாடயேத் ।। ௧௧.

யோகத்தை அடைந்த பிராமணருக்கு இந்த சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்: வன்கம்பியைக் கொண்டு தலையில் தாங்கி, அதை மரத்தால் அடிக்க வேண்டும்.

பயபீதஸ்ய ஸா ஸம்ஜ்ஞா ததஃ ப்ரத்யாகமிஷ்யதி। அத வா லுப்தஸம்ஜ்ஞஸ்ய ஹஸ்தாப்யாம் தத்ர தாரயேத் ।। ௧௧.

பயத்தில் பயந்தவருக்கு, அறிவு திரும்பும்; அல்லது, அறிவு இழந்தவருக்கு, அந்த இடத்தில் கையால் அழுத்த வேண்டும்.

ப்ரதிலப்ய ததஃ ஸம்ஜ்ஞாம் தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத்। ஸ்ரிக்தமல்பம் ச புஞ்ஜீத ததஃ ஸம்பத்யதே ஸுகீ ।। ௧௧.

அறிவு திரும்பிய பிறகு, தாரணையைத் தலைக்கு மேல் வைத்திருக்க வேண்டும்; சிறிது எண்ணெய் கலந்த உணவு உண்டால், ஆனந்தம் அடைவார்.

அமாநுஷேண ஸத்த்வேந யதா புத்யதி யோகவித் । திவம் ச ப்ரு'திவீஞ்சைவ வாயுமக்நிம் ச தாரயேத் ।। ௧௧.

யோகத்தை அறிந்தவர், மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட சக்தியுடன் விழித்தால், ஆகாயம், பூமி, காற்று, நெருப்பை தாங்க வேண்டும்.

ப்ராணாயாமேந தத்ஸர்வம் தஹ்யமாநம் வஶீபவேத்। அதாபி ப்ரவிஶேத்தேஹம் ததஸ்தம் ப்ரதிஷேதயேத் ।। ௧௧.

உயிர்வாயு கட்டுப்பாட்டால், எரிகின்ற அனைத்தும் அவனுக்கு வசப்படும்; அல்லது, அவன் உடலில் புகுந்தால், அதை அடக்க வேண்டும்.

ததஃ ஸம்ஸ்தப்ய யோகேந தாரயாநஸ்ய மூர்த்தாநி। ப்ராணாயாமாக்நிநா தக்தம் தத்ஸர்வம் விலயம் வ்ரஜேத் ।। ௧௧.

பின்னர், யோகத்தால் தலையில் தாங்கி, உயிர்வாயு நெருப்பால் எரிந்த அனைத்தும் அழிவை அடையும்.