வாயுபுராணம்

ஸமஜாநுரேகஜாநுருத்தாநஃ ஸுஸ்திதோऽபி ச। ஸமோ த்ரு'டாஸநோ பூத்வா ஸம்ஹ்ரு'த்ய சரணாவுபௌ ।। ௧௧.

இரு முழங்கால்களும் சமமாக, ஒரு முழங்கால் உயர்த்தி, உடலை நேராகவும் உறுதியாகவும் வைத்து, இரு கால்களையும் ஒன்றாக சேர்த்து, ஆசனத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

ஸம்வ்ரு'தாஸ்யோऽவபத்தாக்ஷ உரோ விஷ்டப்ய சாக்ரதஃ। பார்ஷ்ணிப்யாம் வ்ரு'ஷணே சாத்ய ததா ப்ரஜநநம் ததஃ ।। ௧௧.

வாய் மூடியும், கண்கள் நிலைத்தும், மார்பு முன்னோக்கி விரிந்தும், குதிகால் மூலம் வृषணங்களை மறைத்தும், பிறப்புறுப்பையும் அப்படியே மறைக்க வேண்டும்.

கிஞ்சிதுந்நாமிதஶிராஃ ஶிரோ க்ரீவாம் ததைவ ச। ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய நாஸிகாக்ரம் ஸ்வம் திஶஶ்சாநவலோகயந் ।। ௧௧.

தலையை சற்று உயர்த்தி, கழுத்தையும் அதுபோல் உயர்த்தி, தன் மூக்கின் முனையை நோக்கி கவனித்து, வேறு திசைகளில் பார்வை செல்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

தமஃ ப்ரச்சாத்ய ரஜஸா ரஜஃ ஸத்த்வேந ச்சாதயேத் । ததஃ ஸத்த்வஸ்திதோ பூத்வா யோகம் யுஞ்ஜந் ஸமாஹிதஃ ।। ௧௧.

இருள் தன்மையை ரஜஸ் மூலம் மறைத்து, ரஜஸை சுத்தத்தால் மறைத்து, பின்னர் சுத்தத்தில் நிலைத்து, மனதை ஒருமைப்படுத்தி யோகத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாம்ஶ்ச மநஃ பஞ்ச ஸ மாருதாந்। விக்ரு'ஹ்ய ஸமவாயேவ ப்ரத்யாஹாரமுபக்ரமேத் ।। ௧௧.

புலன்கள், அவற்றின் பொருட்கள், மனம், ஐந்து வாயுக்கள் ஆகியவற்றை பிரித்து, அனைத்தையும் ஒன்று சேர்த்தது போல், பிரத்தியாகாரம் செய்யத் தொடங்க வேண்டும்.

யஸ்து ப்ரத்யாஹரேத் காமாந் கூர்மோऽங்காநீவ ஸர்வதஃ। ததாத்மரதிரேகஸ்தஃ பஶ்யத்யாத்மாநமாத்மநி ।। ௧௧.

யார் புலன்களை ஆசைகளிலிருந்து குரங்கு தன் அங்கங்களை உள்ளே இழுப்பது போல் திரும்ப அழைக்கும் அர்த்தத்தில் பிரத்தியாகாரம் செய்கிறாரோ, அவர் தன்னைத் தானே உள்ளே காண்கிறார்.

பூரயித்வா ஶரீரந்து ஸ பாஹ்யாப்யந்தரம் ஶுசிஃ। ஆகண்டநாபியோகேந ப்ரத்யாஹாரமுபக்ரமேத் ।। ௧௧.

உடலை, உள்ளும் புறமும் தூய்மையாக்கி, மூச்சை கழுத்து வரை நிரப்பி, பிரத்தியாகாரம் செய்யத் தொடங்க வேண்டும்.

கலாமாத்ரஸ்து விஜ்ஞேயோ நிமேஷோந்மேஷ ஏவ ச। ததா த்வாதஶமாத்ரஸ்து ப்ராணாயாமோ விதீயதே ।। ௧௧.

ஒரு கால அளவு என்பது கண் இமைப்போ அல்லது திறப்போடு சமம்; அதுபோல் பன்னிரண்டு அளவு மூச்சு கட்டுப்பாடு செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

தாரணா த்வாதஶாயாமோ யோகோ வை தாரணாத்வயம்। ததா வை யோகயுக்தஶ்ச ஐஶ்வர்யம் ப்ரதிபத்யதே । வீக்ஷதே பரமாத்மாநம் தீப்யமாநம் ஸ்வதேஜஸா ।। ௧௧.

பன்னிரண்டு அளவு மூச்சு கட்டுப்பாடு தியானம்; அதற்கு இருமடங்கு அளவு யோகம். யோகத்தில் நிலைத்தவர், ஐஸ்வர்யம் அடைந்து, தன் ஒளியில் பிரகாசிக்கும் பரமாத்மாவை காண்கிறார்.

ப்ராணாயாமேந யுக்தஸ்ய விப்ரஸ்ய நியதாத்மநஃ। ஸர்வே தோஷாஃ ப்ரணஶ்யந்தி ஸத்த்வஸ்தஶ்சைவ ஜாயதே ।। ௧௧.

உயர்ந்த ஞானம் உடையவன், உயிர்வாயு ஒழுங்காகக் கட்டுப்படுத்தி, மனதை அடக்கி வாழ்ந்தால், அவனுடைய எல்லா குற்றங்களும் அழிந்து, தூய்மையுடன் நிலைபெறும்.

ஏவம் வை நியதாஹாரஃ ப்ராணாயாமபராயணஃ। ஜித்வா ஜித்வா ஸதா பூமிமாரோஹேத்து ஸதா முநிஃ ।। ௧௧.

இப்படியாக, உணவை அளவாக உண்டு, உயிர்வாயுவை ஒழுங்காகக் கட்டுப்படுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் மனதை வென்று, எப்போதும் நிலைநாட்டி, முனிவராக வாழ வேண்டும்.

அஜிதா ஹி மஹாபூமிர்தோஷாநுத்பாதயேத்பஹூந் । விவர்த்தயதி ஸம்மோஹம் ந ரோஹேதஜிதாம் ததஃ ।। ௧௧.

மனதை வெல்லாதவருக்கு, இந்த பெரிய பூமி பல குற்றங்களை உண்டாக்கும்; அது குழப்பத்தையும் அதிகரிக்கும். எனவே, மனதை அடக்காதவன் உயர்ந்த நிலையை அடையக் கூடாது.

நாலேந து யதா தோயம் யந்த்ரேணைவ பலாந்விதஃ। ஆபிபேத ப்ரயத்நேந ததா வாயுஞ்ஜிதஶ்ரமஃ ।। ௧௧.

ஒரு குழாயில் நீரை வலியால் கருவி கொண்டு எடுப்பதைப் போல, முயற்சியுடன் உயிர்வாயுவையும் உடம்புக்குள் இழுக்க வேண்டும்.

நாப்யாம் ச ஹ்ரு'தயே சைவ கண்டே உரஸி சாநநே। நாஸாக்ரே து ததா நேத்ரே ப்ருவோர்மத்யேऽத மூர்த்தநி ।। ௧௧.

நாபியில், இதயத்தில், கழுத்தில், மார்பில், வாயில், மூக்கின் முனையில், கண்களில், புருவங்களுக்கு நடுவில், தலைமுடியில்—

கிஞ்சிதூர்த்த்வம் பரஸ்மிம்ஶ்ச தாரணா பரமா ஸ்ம்ரு'தா। ப்ராணாபாநஸமாரோதாத் ப்ராணாயாமஃ ஸ கத்யதே ।। ௧௧.

இவை எல்லாவற்றையும் சற்று மேலாகவும், அப்பால் உள்ள இடத்திலும், மிக உயர்ந்த மன ஒருமைப்பாடு என்று கூறப்படுகிறது. உயிர்வாயுவை உள்ளிழுத்தல், வெளியேற்றல் ஆகியவற்றை கட்டுப்படுத்துதல் தான் உயிர்வாயு ஒழுங்கு எனப்படுகிறது.

மநஸோ தாரணா சைவ தாரணேதி ப்ரகீர்திதா। நிவ்ரு'த்தி ர்விஷயாணாந்து ப்ரத்யாஹாரஸ்து ஸம்ஜ்ஞிதஃ ।। ௧௧.

மனதை ஒருமைப்படுத்துவது தான் ஒருமைப்பாடு என்று அழைக்கப்படுகிறது; புலன்களின் பொருட்களில் இருந்து விலகுவது தான் புலன்விலக்கு என்று அறியப்படுகிறது.

ஸர்வேஷாம் ஸமவாயே து ஸித்திஃ ஸ்யாத்யோகலக்ஷணா। தயோத்பந்நஸ்ய யோகஸ்ய த்யாநம் வை ஸித்திலக்ஷணம்। த்யாநயுக்தஃ ஸதா பஶ்யேதாத்மாநம் ஸூர்யசந்த்ரவத் ।। ௧௧.

இவை அனைத்தும் ஒன்றாக இணைந்தால், அது யோகத்தின் சிறப்பாகும்; அப்படி கிடைக்கும் யோகத்திற்கு தியானமே சிறப்பாகும். எப்போதும் தியானத்தில் நிலைபெற்றவன், தன்னை சூரியன், சந்திரன் போல தெளிவாகக் காண்கிறான்.

ஸத்த்வஸ்யாநுபபத்தௌ து தர்ஶநந்து நவ வித்யதே। அதேஶகாலயோகஸ்ய தர்ஶநந்து ந வித்யதே ।। ௧௧.

தூய்மை இல்லாதபோது, அந்தக் காட்சி கிடையாது; சரியான இடமும் காலமும் சேராதபோது, அந்தக் காட்சியும் கிடையாது.

அக்ந்யப்யாஶே வநே வாபி ஶுஷ்கபர்ணசயே ததா। ஜந்துவ்யாப்தே ஶ்மஶாநே வா ஜீர்ணகோஷ்டே சதுஷ்பதே ।। ௧௧.

அக்கினியருகிலும், காட்டிலும், உலர்ந்த இலைகள் கூடிய இடத்திலும், புழுக்கள் நிறைந்த இடத்திலும், சுடுகாட்டிலும், பழைய மாடுகளில், சாலைவிளக்குப் பகுதியில்—

ஸஶப்தே ஸபயே வாபி சைத்யவல்மீகஸம்சயே। உதபாநே ததா நத்யாந்ந பாதாதஃ கதாசந ।। ௧௧.

சத்தம் மிகுந்த இடத்திலும், பயம் நிறைந்த இடத்திலும், சின்னங்கள் அல்லது வெட்டுக்கிளி குவியல்கள் உள்ள இடத்திலும், கிணற்றருகிலும், நதிக்கரையிலும், தொந்தரவு ஏற்படும் இடங்களில் ஒருபோதும் பயிற்சி செய்யக்கூடாது.

க்ஷுதாவிஷ்ஸ்ததாऽப்ரிதோ ந ச வ்யாகுலசேதநஃ। யுஞ்ஜீத பரமம் த்யாநம் யோகீ த்யாநபரஃ ஸதா ।। ௧௧.

பசிப்பால் பாதிக்கப்பட்டவனும், விஷம் உட்கொண்டவனும், மனம் குழப்பமடைந்தவனும், உயர்ந்த தியானத்தில் ஈடுபடக் கூடாது; யோகி எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

ஏதாந் தோஷாந் விநிஶ்சித்ய ப்ரமாதாத்யோ யுநக்தி வை। தஸ்ய தோஷாஃ ப்ரகுப்யந்தி ஶரீரே விக்நகாரகாஃ ।। ௧௧.

இந்த குறைகளை நன்கு எண்ணிப் பார்த்தும், கவனக்குறைவால் யார் பயிற்சி செய்கிறாரோ, அவருக்குப் பிணைபோல அந்த குறைகள் உடலில் பெருகி, தடைகளை உண்டாக்கும்.

ஜடத்வம் பதிரத்வம் ச மூகத்வம் சாதிகச்சதி। அந்தத்வம் ஸ்ம்ரு'திலோபஶ்ச ஜரா ரோகஸ்ததைவ ச ।। ௧௧.

அவன் முட்டாள்தனம், காதுகேளாமை, பேச முடியாமை, கண்குருட்டு, நினைவிழப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவற்றை அடைவான்.

தஸ்ய தோஷாஃ ப்ரகுப்யந்தி அஜ்ஞாநாத்யோ யுநக்தி வை। தஸ்மாஜ்ஜ்ஞாநேந ஶுத்தேந யோகீ யுஞ்ஜேத்ஸமாஹிதஃ ।। ௧௧.

அவனுக்கு இந்த குறைகள் அறியாமையால் அதிகரிக்கும்; எனவே, யோகி தூய அறிவும், மன ஒருமைப்பாடும் கொண்டு பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

அப்ரமத்தஃ ஸதா சைவ ந தோஷாந் ப்ராப்ருயாத் வ்கசித் । தேஷாம் சிகித்ஸாம் வக்ஷ்யாமி தோஷாணாம் ச யதாக்ரமம்। யதா கச்சந்தி தே தோஷாஃ ப்ராணாயாமஸமுத்திதாஃ ।। ௧௧.

எப்போதும் கவனமாக இருப்பவன் எந்த நேரத்திலும் குறைகளை அடையமாட்டான். உயிர்வாயு ஒழுங்கால் வரும் குறைகளுக்கான மருந்தை, அவற்றின் வரிசைப்படி நான் விளக்குகிறேன்.

ஸ்நிக்தாம் யவாகூமத்யுஷ்ணாம் புக்த்வாம் தத்ராவதாரயேத் । ஏதேந க்ரமயோகேந வாதகுல்மம் ப்ரஶாம்யதி ।। ௧௧.

வெப்பமான, கொழுப்புள்ள யவக் கஞ்சி உண்டபின் அங்கேயே அமைதியாக இருக்க வேண்டும்; இந்த முறையால் வாயு வீக்கம் தணியும்.

குதாவர்த்தப்ரதீகாரமிதம் குர்ய்யாச்சிகித்ஸிதம்। புக்த்வா ததி யவாகூர்வா வாயுரூர்த்த்வம் ததோ வ்ரஜேத ।। ௧௧.

குடல் சிக்கல் நீங்க இதை மருந்தாகச் செய்ய வேண்டும்; தயிரோடு அல்லது யவக் கஞ்சியோடு உணவு உண்டபின், வாயு மேலே செல்லும்.

வாயுக்ரம்திம் ததோ பித்த்வா வாயுதேஶே ப்ரயோஜயேத் । ததாபி ந விஶேஷஃ ஸ்யாத்தாரணாம் மூர்த்நி தாரயேத் ।। ௧௧.

வாயுவின் கட்டை உடைத்து, வாயுவின் இடத்தில் அதைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால், அதனால் சிறப்பு பலன் எதுவும் இல்லை—தாரணையைத் தலைக்கு மேல் வைத்திருக்க வேண்டும்.

யுஞ்ஜாநஸ்ய தநும் தஸ்ய ஸத்தவஸ்தஸ்யைவ தேஹிநஃ। குதாவர்த்தப்ரதீகாதே ஏதத் குர்ய்யாச்சிகித்ஸிதம் ।। ௧௧.

யார் சாத்விகமான உடலுடன் பயிற்சி செய்கிறாரோ, அவருக்கு பின்புற வழியில் தடுப்பு ஏற்பட்டால், அதற்கேற்ப சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்.