வாயுபுராணம்

ஆபோ நாராக்யாஸ்தநவ இத்யபாந்நாம ஶுஶ்ருமஃ। ஆபூர்ய நாபிம் தத்ராஸ்தே தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீர் 'நர' என்று அழைக்கப்படுகிறது, அதன் பரவல் 'தனவு' எனப்படுகிறது என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்; அந்த நரங்கள் நாபியை நிரப்ப, அவர் அங்கு தங்கி இருப்பதால், அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா ஸுமநாஃ ஸஹஸ்ரபாத் ஸஹஸ்ரசக்ஷுர்வதநஃ ஸஹஸ்ரபுக்। ஸஹஸ்ரபாஹுஃ ப்ரதமஃ ப்ரஜா பதிஸ்த்ரயீபதே யஃ புருஷோ நிருச்யதே

ஆயிரம் தலைகள், நல்ல மனம், ஆயிரம் கால்கள், ஆயிரம் கண்கள், வாய்கள், ஆயிரம் உண்பவர்; ஆயிரம் கரங்கள் உடையவர், முதன்மை உயிர்களின் ஆண்டவர், மூன்று பாதையில் புகழப்படுபவர்.

ஆதித்யவர்ணோ புவநஸ்ய கோப்தா ஏகோ ஹ்யபூர்வஃ ப்ரதமம் துராஷாட்। ஹிரண்யகர்பஃ புருஷோ மஹாத்மா ஸ பட்யதே வை தமஸஃபரஸ்தாத்

சூரியனின் நிறம் உடையவர், உலகத்துக்கே காவலர், தனித்துவம் கொண்ட முதன்மைவர், வேகமானவர், 'ஹிரண்யகர்பன்' என்று அழைக்கப்படும் மகான்மா, அந்த புருஷன் இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என்று கூறப்படுகிறது.

கல்பாதௌ ரஜஸோத்ரிக்தோ ப்ரஹ்மா பூத்வாऽஸ்ரு'ஜத் ப்ரஜாஃ। கல்பாந்தே தமஸோத்ரிக்தோ காலோ பூத்வாऽக்ரஸத் புநஃ

ஒரு கல்பத்தின் தொடக்கத்தில், இராஜஸ் அதிகமாகிய பிரம்மா உயிர்களை உருவாக்கினார்; கல்பத்தின் முடிவில், தமஸ் அதிகமாகிய காலம் மீண்டும் அனைத்தையும் விழுங்கிவிட்டது.

ஸ வை நாராயணா க்யஸ்து ஸத்த்வோத்ரிக்தோऽர்ணவே ஸ்வபந்। த்ரிதா விபஜ்ய சாத்மாநம் த்ரைலோக்யே ஸமவர்த்தத

அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுபவர், சத்த்வம் அதிகமாகி பெருங்கடலில் உறங்கினார்; தன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்து, மூன்று உலகிலும் தோன்றினார்.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ வீக்ஷந்தே ச த்ரிபிஸ்து தாந்। ஏகார்ணவே ததா லோகே நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே

அவர் அந்த மூன்று வடிவங்களால் உயிர்களை உருவாக்குகிறார், விழுங்குகிறார், கவனிக்கிறார்; அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது.

சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸர்வதஃ ஸலிலாவ்ரு'தே। ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஸ்து அப்ரகாஶார்ணவே ஸ்வபந்

நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், எல்லாம் நீரில் மூழ்கியபோது, நாராயணன் என்று அழைக்கப்படும் பிரம்மா வெளிப்படாத அந்த இருண்ட பெருங்கடலில் உறங்குகிறார்.

சதுர்விதாஃ ப்ரஜா க்ரஸ்த்வா ப்ராஹ்ம்யாம் ராத்ர்யாம் மஹார்ணவே। பஶ்யந்தி தம் மஹர்ல்லோகாத் ஸுப்தம் காலம் மஹர்ஷயஃ

பிரம்மாவின் இரவு பெரிய கடலில் நான்கு வகை உயிர்களும் விழுங்கப்பட்டபோது, மகர்லோகத்தில் வாழும் பெரிய முனிவர்கள் அந்தக் காலத்தை உறங்கிக் கொண்டிருப்பதாகக் காண்கிறார்கள்.

ப்ரு'க்வாதயோ யதா ஸப்த கல்பே ஹ்யஸ்மிந் மஹர்ஷயஃ। ததோ விவர்த்தமாநைஸ்தைர்மஹாந் பரிகதஃ பரஃ

பிருகுவை முதலில் வைத்து ஏழு பேரும் இந்தக் கல்பத்தில் இருந்தது போல, கல்பம் மாறும்போதும் அந்த உயர்ந்த முனிவர்களால் அந்த பெரிய உலகம் சூழப்பட்டிருக்கும்.

கத்யர்தாத் ரு'ஷயோ தாதோர்ந்நாமநிர்வ்ரு'த்திராதிதஃ। தஸ்மாத்ரு'ஷிபரத்வேந மஹாம்ஸ்தஸ்மாந்மஹர்ஷயஃ

நடப்பதைக் குறிக்கும் வேர்ச்சொல்லிலிருந்து முனிவர்கள் என்ற பெயர் ஆரம்பத்தில் வந்தது; அதனால் அவர்கள் மிக உயர்ந்த முனிவர்கள் என்பதால் மகர்ஷிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

மஹர்ல்லோகஸ்திதைர்த்ரு'ஷ்டஃ காலஃ ஸுப்தஸ்ததா ச தைஃ। ஸத்யாத்யாஃ ஸப்த யேஹ்யாஸந் கல்பேऽதீதே மஹர்ஷயஃ

மகர்லோகத்தில் இருப்பவர்கள் அந்த உறங்கிய காலத்தைப் பார்க்கிறார்கள்; கடந்த கல்பத்தில் சத்யன் முதலான ஏழு மகா முனிவர்களும் இருந்தார்கள்.

ஏவம் ப்ராஹ்மீஷு ராத்ரீஷு ஹ்யதீ தாஸு ஸஹஸ்ரஶஃ। த்ரு'ஷ்டவந்தஸ்ததா ஹ்யந்யே ஸுப்தம் காலம் மஹர்ஷயஃ

இவ்வாறு, ஆயிரக்கணக்கான பிரம்மாவின் இரவுகள் கடந்தபோது, மற்ற பெரிய முனிவர்களும் அந்த உறங்கிய காலத்தைப் பார்த்துள்ளனர்.

கல்பயாமாஸ வை ப்ரஹ்மா தஸ்மாத் காலோ நிருச்யதே

அந்த பிரம்மா கல்பத்தை உருவாக்கினார்; அதனால் காலம் என்று பெயர் வந்தது.

ஸ ஸ்ரஷ்டா ஸர்வபூதாநாம் கல்பாதிஷு புநஃ புநஃ। வ்யக்தாவ்யக்தோ மஹாதேவஸ்தஸ்ய ஸர்வமிதம் ஜகத்

அவர் எல்லா உயிர்களையும் ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கும் படைப்பாளர்; அவர் வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆன பெரிய தேவன், இந்த உலகமெல்லாம் அவருடையது.

இத்யேஷ ப்ரதிஸந்திர்வஃ கீர்த்திதஃ கல்பயோர்த்வயோஃ। ஸாம்ப்ரதாதீதயோர்மத்யே ப்ராகவஸ்தா பபூவ யா

இவ்வாறு, கடந்த கல்பமும் இப்போது நடக்கும் கல்பமும் இரண்டுக்கிடையே உள்ள தொடர்ச்சி உங்களுக்குச் சொன்னேன்; அவற்றுக்கிடையே இருந்த முன்னிலைப்பற்றியும் விளக்கியேன்.

கீர்த்திதா து ஸமாஸேந கல்பே கல்பே யதா ததா। ஸாம்ப்ரதம் தே ப்ரவக்ஷ்யாமி கல்பமேதம் நிபோதத

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் எப்படி இருக்கிறது என்பதைச் சுருக்கமாகக் கூறினேன்; இப்போது நடக்கும் இந்த கல்பத்தை உனக்குச் சொல்வேன், கவனமாகக் கேள்.

துல்யம் யுகஸஹஸ்ரஸ்ய நைஶம் காலமுபாஸ்ய ஸஃ। ஶர்வர்யந்தே ப்ரகுருதே ப்ரஹ்மத்வம் ஸர்ககாரணாத்

ஆயிரம் யுகங்களுக்கு சமமான இரவை வழிபட்ட பிறகு, அந்த இருட்டின் முடிவில், அவர் படைப்புக்காக பிரம்மா நிலையை அடைகிறார்.

ப்ரஹ்மா து ஸலிலே தஸ்மிந் வாயுர்பூத்வா ததாசரத்। அந்தகாரே ததா தஸ்மிந் நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே

அந்த நீரில் பிரம்மா காற்றாகி அங்கு அசைந்தார்; அந்த இருட்டில் நிலையானதும் அசையும் உயிர்களும் அழிந்துவிட்டன.

ஜலேந ஸமநுவ்யாப்தே ஸர்வதஃ ப்ரு'திவீதலே। அவிபாகேந பூதேஷு ஸமந்தாத்ஸுஸ்திதேஷு ச

நீர் எல்லா புறமும் பூமியை முழுவதும் சூழ்ந்தபோது, எல்லா உயிர்களும் எங்கும் பிரிக்க முடியாமல் உறுதியாக இருந்தன.

நிஶாயாமிவ கத்யோதஃ ப்ராவ்ரு'ட்‌காலே ததஸ்ததஃ। ததாகாஶே சரந் ஸோऽத வீக்ஷ்யமாணஃ ஸ்வயம்புவஃ

மழைக்கால இரவில் ஒளிவிடும் நிழலைப்போல், அப்போது ஆகாயத்தில் அசைந்து, சுயம்புவானவர் காணப்பட்டார்.

ப்ரதிஷ்டாயா ஹ்யபாயந்து மார்கமாணஸ்ததா ப்ரபுஃ। ததஸ்து ஸலிலே தஸ்மிந் ஜ்ஞாத்வா ஹ்யந்தர்கதாம் மஹீம்

அடித்தளமும் இறங்கும் வழியும் தேடி, அந்த ஆண்டவன் அந்த நீரில், பூமி உள்ளே மறைந்திருப்பதை உணர்ந்தார்.

அநுமாநாத்து ஸம்புத்தோ பூமேருத்தரணம் ப்ரதி। சகாராந்யாம் தநுஞ்சைவ பூர்வகல்பாதிஷு ஸ்ம்ரு'தாம்

அவர் ஊகத்தால் பூமியை எடுப்பதை அறிந்து, முந்தைய கல்பங்களில் நினைவுகூரப்பட்ட மற்றொரு உருவத்தை எடுத்தார்.

ஸ து ரூபம் வராஹஸ்ய க்ரு'த்வாऽபஃ ப்ராவிஶத் ப்ரபுஃ। அத்பிஃ ஸஞ்சாதிதாமுர்வீம் ஸமீக்ஷ்யாத ப்ரஜாபதிஃ

அவர் பன்றி உருவம் எடுத்து, ஆண்டவன் நீரில் புகுந்தார்; நீரால் மூடப்பட்ட பூமியைப் பார்த்து, அந்தப் பிரஜாபதி,

உத்த்ரு'த்யோர்வீமதாத்ப்யஸ்து அபஸ்தாஸ்து ஸ விந்யஸத்। ஸாமுத்ரீஸ்து ஸமுத்ரேஷு நாதேயீர்நிம்நகாஸ்வபி। பார்திவீஸ்து ஸ விந்யஸ்ய ப்ரு'திவ்யாம் ஸோऽசிநோத்கிரீந்

பூமியை நீரிலிருந்து எடுத்து, அந்த நீர்களை தத்தம் இடங்களில் வைத்தார்: கடல் நீரை கடல்களில், நதிநீரை நதிகளில், நிலநீரை பூமியில், மலையையும் அமைத்தார்.

ப்ராக்ஸர்கே தஹ்யமாநே து ததா ஸம்வர்த்தகாக்நிநா। தேநாக்நிநா ப்ரலீநாஸ்தே பர்வதா புவி ஸர்வஶஃ

முந்தைய படைப்பில், சம்வர்த்தகாக்னியால் எதுவும் எரியும்போது, அந்த நெருப்பால் பூமியில் உள்ள எல்லா மலைகளும் அழிந்தன.

ஶைத்யாதேகார்ணவே தஸ்மிந் வாயுநாபஸ்து ஸம்ஹ்ரு'தாஃ। நிஷக்தா யத்ர யத்ராஸம்ஸ்தத்ரதத்ராऽசலோऽபவத்

அந்த ஒரே பெருங்கடலில், குளிர்ச்சியால் நீர்கள் ஒன்றாகக் கூடி, வாய்ு அவற்றை சேர்த்தது. அவை எங்கு படிந்தனவோ, அங்கே நிலம் உறுதியானது.

ஸ்கந்நாசலத்வாதசலாஃ பர்வபிஃ பர்வதாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। கிரயோऽத்பிர்நிகீர்ணத்வாச்சயநாச்ச ஶிலோச்சயாஃ

நீர் பாய்ந்து உறைந்ததால் அவை மலைகள் என அழைக்கப்படுகின்றன; உச்சிகள் குவிந்து, நீரில் மூழ்குவதால் அவை கல்லுக்குவியல்கள் எனப்படுகிறது.

ததஸ்து தாம் ஸமுத்த்ரு'த்ய க்ஷிதிமந்தர்ஜ்ஜலாத் ப்ரபுஃ। ஸ்வஸ்தாநே ஸ்தாபயித்வா ச விபாகமகரோத் புநஃ

பின்னர் ஆண்டவன் அந்த நிலத்தை நீருக்குள் இருந்து எடுத்துத் தன் இடத்தில் வைத்து, மீண்டும் பிரிவுகளை ஏற்படுத்தினான்.

ஸப்த ஸப்த து வர்ஷாணி தஸ்யா த்வீபேஷு ஸப்தஸு। விஷமாணி ஸமீக்ரு'த்ய ஶிலாபிரசிநோத்கிரீந்

அந்த ஏழு தீவுகளிலும், சமமாக்கி, குன்றுகளைப் பாறைகளால் கட்டினான்.