வாயுபுராணம்

ததஸ்தேஷு கதேஷூர்த்த்வம் த்ரைலோக்யாத்ஸுமஹாத்மஸு। தைஃ ஸார்த்தம் யே மஹர்ல்லோகாத்ததா நாஸாதிதா ஜநாஃ। தச்சிஷ்டாஶ்சேஹ திஷ்டந்தி கல்பாத்தேஹமுபாஸதே

பெரும் ஆன்மாக்கள் மூன்று உலகங்களையும் கடந்துபோனபோது, மகர்லோகத்திலிருந்து செல்லாதவர்கள் இங்கே தங்கி, மற்றவர்கள் இந்த உலகில் கல்பம் முடியும் வரை உடலை வழிபடுகின்றனர்.

கந்தர்வாத்யாஃ பிஶாசாந்தா மாநுஷா ப்ராஹ்மணாதயஃ। பஶவஃ பக்ஷிணஶ்சைவ ஸ்தாவராஃ ஸஸரீஸ்ரு'பாஃ

கந்தர்வர்கள் முதலானவர்கள், பிசாசுகள் வரை, மனிதர்கள், பிராமணர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், நிலைபெற்றவை, மற்றும் பாம்புகள் ஆகியோர்.

திஷ்டத்ஸு தேஷு தத்காலம் ப்ரு'திவீதலவாஸிஷு। ஸஹஸ்ரம் யத்து ரஶ்மீநாம் ஸூர்யஸ்யேஹ விபாஸதே। தே ஸப்தரஶ்மயோ பூத்வா ஹ்யேகைகோ ஜாயதே ரவிஃ

அந்த நேரத்தில், பூமியின் மேற்பரப்பில் அவர்கள் தங்கியிருக்கும்போது, ஆயிரம் சூரிய கதிர்கள் பிரகாசிக்கின்றன; அந்த ஏழு கதிர்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி சூரியனாக உருவாகின்றன.

க்ரமேணோத்திஷ்டமாநாஸ்தே த்ரீந் லோகாந் ப்ரதஹந்த்யுத। ஜங்கமாஃ ஸ்தாவராஃ சைவ நதீஃ ஸம்ர்வாஶ்ச பர்வதாந்। பூர்வே ஶுஷ்கா ஹ்யநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ஸூர்யைஸ்தைஶ்ச ப்ரதூபிதாஃ

அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழும்பி, மூன்று உலகங்களையும், உயிரினங்களையும், நிலைபெற்றவற்றையும், நதிகளையும், எல்லா மலைகளையும் எரிகின்றன; முன்னதாக வறட்சியால் உலர்ந்து, அந்த சூரியர்களால் சுடப்படுகிறது.

ததா தே விவிஶுஃ ஸர்வே நிர்த்தக்தாஃ ஸூர்யரஶ்மிபிஃ। ஜங்கமாஃ ஸ்தாவராஃ ஸர்வே தர்மாதர்மாத்மகாஸ்து வை

அப்போது, எல்லா உயிரினங்களும், நிலைபெற்றவை மற்றும் அசையாதவை, புண்ணியமும் பாவமும் கொண்டவர்கள், சூரிய கதிர்களால் எரியப்பட்டு உள்ளுக்குள் சென்று விடுகின்றனர்.

தக்ததேஹாஸ்ததஸ்தே வை கதாஃ பாபயுகாத்யயே। யோந்யா தயா ஹ்யநிர்முக்தாஃ ஶுபபாபாநுபந்தயா

உடல்கள் எரிந்த பிறகு, பாவ யுகம் முடிவில், புண்ணியம் பாவம் என்ற பந்தத்தால் பிறப்பிலிருந்து விடுபடாதவர்கள் அங்கிருந்து செல்கின்றனர்.

ததஸ்தே ஹ்யுபபத்யந்தே துல்யரூபா ஜநே ஜநாஃ। விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ

பின்னர், மக்கள் தம்மைப் போல் உள்ளவர்களிடையே பிறக்கின்றனர்; அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த தூய்மையுடன், மனசாட்சி சாதனையில் நிலைத்திருக்கின்றனர்.

உஷித்வா ரஜநீம் தத்ர ப்ரஹ்மணோऽவ்யக்தஜந்மநஃ। புநஃ ஸர்கே பவந்தீஹ ப்ரஹ்மணோ மாநஸீப்ரஜாஃ

அங்கே, வெளிப்படாத பிரம்மாவின் உலகில் அந்த இரவை கழித்தபின், புதிய படைப்பில் அவர்கள் இங்கே பிரம்மாவின் மனப்புதல்வர்களாக ஆகின்றனர்.

ததஸ்தேஷு ப்ரவ்ரு'த்தேஷு ஜநே த்ரைலோக்யவாஸிஷு। நிர்தக்தேஷு ச லோகேஷு தேஷு ஸூர்யைஸ்து ஸப்தபிஃ। வ்ரு'ஷ்ட்யா க்ஷிதௌ ப்லாவிதாயாம் விஶீர்ணேஷ்வாலயேஷு ச

பின்னர், அந்த மக்கள் மூன்று உலகங்களிலும் தோன்றி, அந்த உலகங்கள் ஏழு சூரியர்களால் எரியப்பட்டபோது, பூமி மழையால் மூழ்கி, வீடுகள் எல்லாம் நாசமாகின்றன.

ஸமுத்ராஶ்சைவ மேகாஶ்ச ஆபஃ ஸர்வாஶ்ச பார்திவாஃ। வ்ரஜந்த்யேகார்ணவத்வம் ஹி ஸலிலாக்யாஸ்ததாஶ்ரிதாஃ

அகழிகள், மேகங்கள், எல்லா நீர்களும், பூமியில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு பெரிய நீர்ப்பரப்பாக மாறுகின்றன; அப்போது அவை அனைத்தும் நீரால் தாங்கப்படுகின்றன.

ஆகதாகதிகம் தத்வை யதா து ஸலிலம் பஹு। ஸம்சாத்யேமாம் ஸ்திதாம் பூமிமர்ணவாக்யா ததா ச ஸா

அந்த நீர் வந்து போகும் தன்மை கொண்டது; அது மிகுந்து பூமியை முழுவதும் மூடும்போது, அது 'கடல்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஆபாதி யஸ்மாந்நாபாந்தி பாஸந்தோ வ்யாப்திதீப்திஷு। ஸர்வதஃ ஸமநுப்லாவ்ய தாஸாஞ்சாம்போ விபாவ்யதே

அது ஒளிர்கிறது, மற்றவை ஒளிரவில்லை; அது எங்கும் பரவி, எல்லாவற்றையும் மூடிவிட்ட பிறகு, அதன் நீர் மற்றவற்றில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

ததம்பஸ்தநுதே யஸ்மாத் ஸர்வாம் ப்ரு'த்வீம் ஸமந்ததஃ। தாதுஸ்தநோதிர்விஸ்தாரே தேநாம்பஸ்தநவஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

அந்த நீர் பூமியெங்கும் பரவுவதால், அதன் விரிவுக்காக அறிவாளிகள் அதை 'பரவல்' என்று அழைக்கின்றனர்.

அரமித்யேஷ ஶீக்ரந்து நிபாதஃ கவிபிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ஏகார்ணவே பவந்த்யாபோ ந ஶீக்ராஸ்தேந தே நராஃ

'அரம்' என்பது கவிஞர்களால் விரைவாக இறங்குவது என்று கூறப்படுகிறது; ஆனால் அந்த ஒரே பெருங்கடலில் நீர் விரைவாக ஓடாது, அதனால் அப்பெயர் வந்தது, மனிதர்களே.

தஸ்மிந் யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸம்ஸ்திதே ப்ரஹ்மணோऽஹநி। ராஜந்யாம் வர்த்தமாநாயாந்தாவத்தத் ஸலிலாத்மநா

ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், பிரம்மாவின் பகல் முடியும் போது, அரசரின் காலம் நடந்து கொண்டிருக்க, எல்லாம் நீரின் வடிவமாக மாறுகிறது.

ததஸ்து ஸலிலே தஸ்மிந்நஷ்டேऽக்நௌ ப்ரு'திவீதலே। ப்ரஶாந்தவாதேऽந்தகாரே நிராலோகே ஸமந்ததஃ

பின்னர் அந்த நீர் இல்லாமல் போனபோது, பூமியின் மேற்பரப்பில், நெருப்பு அமைதியாகி, காற்றும் நின்று, இருள் சூழ்ந்து, ஒளி எங்கும் இல்லாமல் போகிறது.

யேநைவாதிஷ்டிதம் ஹீதம் ப்ரஹ்மா ஸ புருஷஃ ப்ரபுஃ। விபாகமஸ்ய லோகஸ்ய புநர்வை கர்துமிச்சதி

இந்த உலகை ஆளும் அந்த பிரபு, பிரம்மா, மீண்டும் இந்த உலகை பிரிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.

ஏகார்ணவே ததா தஸ்மிந்நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே। ததா ஸ பவதி ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்

அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, பிரம்மா ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள் உடையவராகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷோ ருக்மவர்ணோ ஹ்யதீந்த்ரியஃ। ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஸ்து ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

ஆயிரம் தலைகள் கொண்ட புருஷன், பொன்னிறம், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவர், பிரம்மா என்றும் நாராயணன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்; அப்போது அவர் அந்த நீரில் உறங்கினார்.

ஸத்த்வோத்ரேகாத் ப்ரபுத்தஸ்து ஶூந்யம் லோகமவேக்ஷ்ய ச। இமஞ்சோதாஹரந்த்யத்ர ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி

சத்த்வம் அதிகமாகி விழித்தபோது, உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்து, இங்கு நாராயணனைப் பற்றி ஒரு பாடலை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்.

ஆபோ நாராக்யாஸ்தநவ இத்யபாந்நாம ஶுஶ்ருமஃ। ஆபூர்ய நாபிம் தத்ராஸ்தே தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீர் 'நர' என்று அழைக்கப்படுகிறது, அதன் பரவல் 'தனவு' எனப்படுகிறது என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்; அந்த நரங்கள் நாபியை நிரப்ப, அவர் அங்கு தங்கி இருப்பதால், அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா ஸுமநாஃ ஸஹஸ்ரபாத் ஸஹஸ்ரசக்ஷுர்வதநஃ ஸஹஸ்ரபுக்। ஸஹஸ்ரபாஹுஃ ப்ரதமஃ ப்ரஜா பதிஸ்த்ரயீபதே யஃ புருஷோ நிருச்யதே

ஆயிரம் தலைகள், நல்ல மனம், ஆயிரம் கால்கள், ஆயிரம் கண்கள், வாய்கள், ஆயிரம் உண்பவர்; ஆயிரம் கரங்கள் உடையவர், முதன்மை உயிர்களின் ஆண்டவர், மூன்று பாதையில் புகழப்படுபவர்.

ஆதித்யவர்ணோ புவநஸ்ய கோப்தா ஏகோ ஹ்யபூர்வஃ ப்ரதமம் துராஷாட்। ஹிரண்யகர்பஃ புருஷோ மஹாத்மா ஸ பட்யதே வை தமஸஃபரஸ்தாத்

சூரியனின் நிறம் உடையவர், உலகத்துக்கே காவலர், தனித்துவம் கொண்ட முதன்மைவர், வேகமானவர், 'ஹிரண்யகர்பன்' என்று அழைக்கப்படும் மகான்மா, அந்த புருஷன் இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என்று கூறப்படுகிறது.

கல்பாதௌ ரஜஸோத்ரிக்தோ ப்ரஹ்மா பூத்வாऽஸ்ரு'ஜத் ப்ரஜாஃ। கல்பாந்தே தமஸோத்ரிக்தோ காலோ பூத்வாऽக்ரஸத் புநஃ

ஒரு கல்பத்தின் தொடக்கத்தில், இராஜஸ் அதிகமாகிய பிரம்மா உயிர்களை உருவாக்கினார்; கல்பத்தின் முடிவில், தமஸ் அதிகமாகிய காலம் மீண்டும் அனைத்தையும் விழுங்கிவிட்டது.

ஸ வை நாராயணா க்யஸ்து ஸத்த்வோத்ரிக்தோऽர்ணவே ஸ்வபந்। த்ரிதா விபஜ்ய சாத்மாநம் த்ரைலோக்யே ஸமவர்த்தத

அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுபவர், சத்த்வம் அதிகமாகி பெருங்கடலில் உறங்கினார்; தன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்து, மூன்று உலகிலும் தோன்றினார்.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ வீக்ஷந்தே ச த்ரிபிஸ்து தாந்। ஏகார்ணவே ததா லோகே நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே

அவர் அந்த மூன்று வடிவங்களால் உயிர்களை உருவாக்குகிறார், விழுங்குகிறார், கவனிக்கிறார்; அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது.

சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸர்வதஃ ஸலிலாவ்ரு'தே। ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஸ்து அப்ரகாஶார்ணவே ஸ்வபந்

நான்கு ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், எல்லாம் நீரில் மூழ்கியபோது, நாராயணன் என்று அழைக்கப்படும் பிரம்மா வெளிப்படாத அந்த இருண்ட பெருங்கடலில் உறங்குகிறார்.

சதுர்விதாஃ ப்ரஜா க்ரஸ்த்வா ப்ராஹ்ம்யாம் ராத்ர்யாம் மஹார்ணவே। பஶ்யந்தி தம் மஹர்ல்லோகாத் ஸுப்தம் காலம் மஹர்ஷயஃ

பிரம்மாவின் இரவு பெரிய கடலில் நான்கு வகை உயிர்களும் விழுங்கப்பட்டபோது, மகர்லோகத்தில் வாழும் பெரிய முனிவர்கள் அந்தக் காலத்தை உறங்கிக் கொண்டிருப்பதாகக் காண்கிறார்கள்.

ப்ரு'க்வாதயோ யதா ஸப்த கல்பே ஹ்யஸ்மிந் மஹர்ஷயஃ। ததோ விவர்த்தமாநைஸ்தைர்மஹாந் பரிகதஃ பரஃ

பிருகுவை முதலில் வைத்து ஏழு பேரும் இந்தக் கல்பத்தில் இருந்தது போல, கல்பம் மாறும்போதும் அந்த உயர்ந்த முனிவர்களால் அந்த பெரிய உலகம் சூழப்பட்டிருக்கும்.