வாயுபுராணம்

ஆதிபத்யம் விநா தே வை ஐஶ்வர்யேண து தத்ஸமாஃ। பவந்தி ப்ரஹ்மணஸ்துல்யா ரூபேண விஷயேண ச

ஆட்சி இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் பெருமையில் சமமாக இருந்து, உருவிலும், ஆட்சியில் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பாகி நிற்கின்றனர்.

தத்ர தே ஹ்யவதிஷ்டந்தி ப்ரீதியுக்தாஃ ப்ரஸங்கமாத்। ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணஃ ப்ராப்ய முச்யந்தே ப்ரஹ்மணா ஸஹ

அங்கே அவர்கள், பரஸ்பரமான பாசத்தால் ஆனந்தமகிழ்ச்சியுடன் தங்கி, பரமாத்மாவின் ஆனந்தத்தை அடைந்து, அவனுடன் சேர்ந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள்.

அவஶ்யம்பாவிநாऽர்தேந ப்ராக்ரு'தேநைவ தே ஸ்வயம்। நாநா த்வேநாபிஸம்பத்தாஸ்ததா தத்காலபாவிநஃ

தோன்றாமல் இருக்க முடியாத நிகழ்வால், இயற்கையாகவே அவர்கள் தாமாகவே பலவிதமாக கட்டுப்பட்டு, அந்த நேரத்தில் தங்களுக்கு ஏற்பட வேண்டியதையே அடைகிறார்கள்.

ஸ்வரூபதோ புத்திபூர்வம் யதா பவதி ஜாக்ரதஃ। தத்காலபாவி தேஷாம் து ததா ஜ்ஞாநம் ப்ரவர்த்ததே

எப்படி விழிப்பிலுள்ள நிலையில், தன் இயல்புக்கும் அறிவுக்கும் ஏற்ப அறிவு தோன்றுகிறதோ, அதேபோல் அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்கும் அறிவு வெளிப்படுகிறது.

ப்ரத்யாஹாரே து பேதாநாம் யேஷாம் பிந்நாபிஸூஷ்மணாம்। தைஃ ஸார்த்தம் ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யந்தே கார்யாணி கரணாநி ச

ஒவ்வொருவரது சூட்சுமங்கள் வேறுபட்டிருக்கும்போது, அந்த வேறுபாடுகளுடன் சேர்ந்து, அவர்களின் செயல்களும் கருவிகளும் திரும்ப அழைக்கப்படுகின்றன.

நாநாத்வதர்ஶநாத்தேஷாம் ப்ரஹ்மலோகநிவாஸிநாம்। விநஷ்டஸ்வாதிகாராணாம் ஸ்வேந தர்மேண திஷ்டதாம்

பிரம்மாவின் உலகில் வாழும், தங்கள் அதிகாரத்தை இழந்தும் தங்கள் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அவர்களில், பல்வேறு வேறுபாடுகளை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

தே துல்யலக்ஷணாஃ ஸித்தாஃ ஶுத்தாத்மாநோ நிரஞ்ஜநாஃ। ப்ரக்ரு'தௌ காரணாதீதாஃ ஸ்வாத்மந்யேவ வ்யவஸ்திதாஃ

அவர்கள் எல்லோரும் சமமான இலக்கணங்களுடன், சுத்தமான உள்ளத்துடன், குற்றமற்றவர்களாக, இயற்கையையும் காரணத்தையும் கடந்தும் தங்களுக்குள்ளேயே நிலைத்திருக்கின்றார்கள்.

ப்ரக்யாபயித்வா ஹ்யாத்மாநம் ப்ரக்ரு'திஸ்தேஷு ஸர்வஶஃ। புருஷாவ்யவஹ்ரு'தத்வேந ப்ரதீதா ந ப்ரவர்த்ததே

இயற்கை தன்னை முழுமையாக அவர்களிடம் காட்டியபின், அது மனிதரிடம் செயல்படாததாக அறியப்பட்டு, இனி செயல்படுவதில்லை.

ப்ரவர்திதே புநஃ ஸர்கே தேஷாம் வா காரணம் புநஃ। ஸம்யோகே ப்ராக்ரு'தே தேஷாம் யுக்தாநாம் தத்த்வதர்ஶிநாம்

புதிதாக படைப்பு தொடங்கும் போது, அவர்களுக்கு காரணம் மீண்டும் எழுகிறது; இயற்கையுடன் இணைந்தும், உண்மை அறிந்தவர்களுக்கு அது நிகழ்கிறது.

அத்ராபவர்கிணாம் தேஷாமபுநர்மார்ககாமிநாம்। அபாவஃ புநருத்பத்தௌ ஶாந்தாநாமர்ச்சிஷாமிவ

இங்கே, விடுதலை பெற்றும் மீண்டும் பிறவிக்குச் செல்லாதவர்களுக்கு, மறுபிறவியில் இல்லைபோல் அமைதி அடைந்த தீபம் போல அவர்கள் மறைந்துவிடுகின்றனர்.

ததஸ்தேஷு கதேஷூர்த்த்வம் த்ரைலோக்யாத்ஸுமஹாத்மஸு। தைஃ ஸார்த்தம் யே மஹர்ல்லோகாத்ததா நாஸாதிதா ஜநாஃ। தச்சிஷ்டாஶ்சேஹ திஷ்டந்தி கல்பாத்தேஹமுபாஸதே

பெரும் ஆன்மாக்கள் மூன்று உலகங்களையும் கடந்துபோனபோது, மகர்லோகத்திலிருந்து செல்லாதவர்கள் இங்கே தங்கி, மற்றவர்கள் இந்த உலகில் கல்பம் முடியும் வரை உடலை வழிபடுகின்றனர்.

கந்தர்வாத்யாஃ பிஶாசாந்தா மாநுஷா ப்ராஹ்மணாதயஃ। பஶவஃ பக்ஷிணஶ்சைவ ஸ்தாவராஃ ஸஸரீஸ்ரு'பாஃ

கந்தர்வர்கள் முதலானவர்கள், பிசாசுகள் வரை, மனிதர்கள், பிராமணர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், நிலைபெற்றவை, மற்றும் பாம்புகள் ஆகியோர்.

திஷ்டத்ஸு தேஷு தத்காலம் ப்ரு'திவீதலவாஸிஷு। ஸஹஸ்ரம் யத்து ரஶ்மீநாம் ஸூர்யஸ்யேஹ விபாஸதே। தே ஸப்தரஶ்மயோ பூத்வா ஹ்யேகைகோ ஜாயதே ரவிஃ

அந்த நேரத்தில், பூமியின் மேற்பரப்பில் அவர்கள் தங்கியிருக்கும்போது, ஆயிரம் சூரிய கதிர்கள் பிரகாசிக்கின்றன; அந்த ஏழு கதிர்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி சூரியனாக உருவாகின்றன.

க்ரமேணோத்திஷ்டமாநாஸ்தே த்ரீந் லோகாந் ப்ரதஹந்த்யுத। ஜங்கமாஃ ஸ்தாவராஃ சைவ நதீஃ ஸம்ர்வாஶ்ச பர்வதாந்। பூர்வே ஶுஷ்கா ஹ்யநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ஸூர்யைஸ்தைஶ்ச ப்ரதூபிதாஃ

அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழும்பி, மூன்று உலகங்களையும், உயிரினங்களையும், நிலைபெற்றவற்றையும், நதிகளையும், எல்லா மலைகளையும் எரிகின்றன; முன்னதாக வறட்சியால் உலர்ந்து, அந்த சூரியர்களால் சுடப்படுகிறது.

ததா தே விவிஶுஃ ஸர்வே நிர்த்தக்தாஃ ஸூர்யரஶ்மிபிஃ। ஜங்கமாஃ ஸ்தாவராஃ ஸர்வே தர்மாதர்மாத்மகாஸ்து வை

அப்போது, எல்லா உயிரினங்களும், நிலைபெற்றவை மற்றும் அசையாதவை, புண்ணியமும் பாவமும் கொண்டவர்கள், சூரிய கதிர்களால் எரியப்பட்டு உள்ளுக்குள் சென்று விடுகின்றனர்.

தக்ததேஹாஸ்ததஸ்தே வை கதாஃ பாபயுகாத்யயே। யோந்யா தயா ஹ்யநிர்முக்தாஃ ஶுபபாபாநுபந்தயா

உடல்கள் எரிந்த பிறகு, பாவ யுகம் முடிவில், புண்ணியம் பாவம் என்ற பந்தத்தால் பிறப்பிலிருந்து விடுபடாதவர்கள் அங்கிருந்து செல்கின்றனர்.

ததஸ்தே ஹ்யுபபத்யந்தே துல்யரூபா ஜநே ஜநாஃ। விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ

பின்னர், மக்கள் தம்மைப் போல் உள்ளவர்களிடையே பிறக்கின்றனர்; அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த தூய்மையுடன், மனசாட்சி சாதனையில் நிலைத்திருக்கின்றனர்.

உஷித்வா ரஜநீம் தத்ர ப்ரஹ்மணோऽவ்யக்தஜந்மநஃ। புநஃ ஸர்கே பவந்தீஹ ப்ரஹ்மணோ மாநஸீப்ரஜாஃ

அங்கே, வெளிப்படாத பிரம்மாவின் உலகில் அந்த இரவை கழித்தபின், புதிய படைப்பில் அவர்கள் இங்கே பிரம்மாவின் மனப்புதல்வர்களாக ஆகின்றனர்.

ததஸ்தேஷு ப்ரவ்ரு'த்தேஷு ஜநே த்ரைலோக்யவாஸிஷு। நிர்தக்தேஷு ச லோகேஷு தேஷு ஸூர்யைஸ்து ஸப்தபிஃ। வ்ரு'ஷ்ட்யா க்ஷிதௌ ப்லாவிதாயாம் விஶீர்ணேஷ்வாலயேஷு ச

பின்னர், அந்த மக்கள் மூன்று உலகங்களிலும் தோன்றி, அந்த உலகங்கள் ஏழு சூரியர்களால் எரியப்பட்டபோது, பூமி மழையால் மூழ்கி, வீடுகள் எல்லாம் நாசமாகின்றன.

ஸமுத்ராஶ்சைவ மேகாஶ்ச ஆபஃ ஸர்வாஶ்ச பார்திவாஃ। வ்ரஜந்த்யேகார்ணவத்வம் ஹி ஸலிலாக்யாஸ்ததாஶ்ரிதாஃ

அகழிகள், மேகங்கள், எல்லா நீர்களும், பூமியில் உள்ள அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு பெரிய நீர்ப்பரப்பாக மாறுகின்றன; அப்போது அவை அனைத்தும் நீரால் தாங்கப்படுகின்றன.

ஆகதாகதிகம் தத்வை யதா து ஸலிலம் பஹு। ஸம்சாத்யேமாம் ஸ்திதாம் பூமிமர்ணவாக்யா ததா ச ஸா

அந்த நீர் வந்து போகும் தன்மை கொண்டது; அது மிகுந்து பூமியை முழுவதும் மூடும்போது, அது 'கடல்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஆபாதி யஸ்மாந்நாபாந்தி பாஸந்தோ வ்யாப்திதீப்திஷு। ஸர்வதஃ ஸமநுப்லாவ்ய தாஸாஞ்சாம்போ விபாவ்யதே

அது ஒளிர்கிறது, மற்றவை ஒளிரவில்லை; அது எங்கும் பரவி, எல்லாவற்றையும் மூடிவிட்ட பிறகு, அதன் நீர் மற்றவற்றில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

ததம்பஸ்தநுதே யஸ்மாத் ஸர்வாம் ப்ரு'த்வீம் ஸமந்ததஃ। தாதுஸ்தநோதிர்விஸ்தாரே தேநாம்பஸ்தநவஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

அந்த நீர் பூமியெங்கும் பரவுவதால், அதன் விரிவுக்காக அறிவாளிகள் அதை 'பரவல்' என்று அழைக்கின்றனர்.

அரமித்யேஷ ஶீக்ரந்து நிபாதஃ கவிபிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ஏகார்ணவே பவந்த்யாபோ ந ஶீக்ராஸ்தேந தே நராஃ

'அரம்' என்பது கவிஞர்களால் விரைவாக இறங்குவது என்று கூறப்படுகிறது; ஆனால் அந்த ஒரே பெருங்கடலில் நீர் விரைவாக ஓடாது, அதனால் அப்பெயர் வந்தது, மனிதர்களே.

தஸ்மிந் யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸம்ஸ்திதே ப்ரஹ்மணோऽஹநி। ராஜந்யாம் வர்த்தமாநாயாந்தாவத்தத் ஸலிலாத்மநா

ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், பிரம்மாவின் பகல் முடியும் போது, அரசரின் காலம் நடந்து கொண்டிருக்க, எல்லாம் நீரின் வடிவமாக மாறுகிறது.

ததஸ்து ஸலிலே தஸ்மிந்நஷ்டேऽக்நௌ ப்ரு'திவீதலே। ப்ரஶாந்தவாதேऽந்தகாரே நிராலோகே ஸமந்ததஃ

பின்னர் அந்த நீர் இல்லாமல் போனபோது, பூமியின் மேற்பரப்பில், நெருப்பு அமைதியாகி, காற்றும் நின்று, இருள் சூழ்ந்து, ஒளி எங்கும் இல்லாமல் போகிறது.

யேநைவாதிஷ்டிதம் ஹீதம் ப்ரஹ்மா ஸ புருஷஃ ப்ரபுஃ। விபாகமஸ்ய லோகஸ்ய புநர்வை கர்துமிச்சதி

இந்த உலகை ஆளும் அந்த பிரபு, பிரம்மா, மீண்டும் இந்த உலகை பிரிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.

ஏகார்ணவே ததா தஸ்மிந்நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே। ததா ஸ பவதி ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்

அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, பிரம்மா ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள் உடையவராகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷோ ருக்மவர்ணோ ஹ்யதீந்த்ரியஃ। ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஸ்து ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

ஆயிரம் தலைகள் கொண்ட புருஷன், பொன்னிறம், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவர், பிரம்மா என்றும் நாராயணன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்; அப்போது அவர் அந்த நீரில் உறங்கினார்.