வாயுபுராணம்

தேஷாமநுசரா யே ச மநுபுத்ராஸ்ததைவ ச। வர்ணாஶ்ரமிபிரீட்யாஶ்ச தஸ்மிந் காலே து யே ஸுராஃ। மந்வந்தரேஷு யேஹ்யாஸந் தேவலோகே திவௌகஸஃ

அவர்களுடைய சேவகர்கள், மனுவின் மகன்கள், மற்றும் வகுப்புகளிலும் வாழ்க்கை நிலைகளிலும் புகழ்பெற்றோர், அந்தக் காலத்தில் வானுலகில் இருந்த தேவர்கள் ஆவர்.

தே தைஃ ஸம்யோஜகைஃ ஸார்த்தம் ப்ராப்தே ஸங்கலநே ததா। துல்யநிஷ்டாஸ்து தே ஸர்வே ப்ராப்தே ஹ்யாபூதஸம்ப்லவே

அவர்களுடன் சேர்ந்தவர்களும், கணக்கிடும் நேரம் வந்தபோது, எல்லோரும் சமமான நிலையை அடைந்து, பெரிய அழிவின் போது ஒன்றாகினர்.

ததஸ்தேऽவஶ்யபாவித்வாத் புத்த்வா பர்யாயமாத்மநஃ। த்ரைலோக்யவாஸிநோ தேவாஸ்தஸ்மிந் ப்ராப்தே ஹ்யுபப்லவே

தாங்கள் மாற்றமடைவது தவிர்க்க முடியாதது என்பதை அறிந்து, மூன்று உலகிலும் வாழும் தேவர்கள், அந்த அழிவு நேரம் வந்தபோது—

தேऽநௌத்ஸுக்யவிஷாதேந த்யக்த்வா ஸ்தாநாநி பாவதஃ। மஹர்ல்லோகாய ஸம்விக்நாஸ்ததஸ்தே ததிரே மதிம்

அவர்கள் ஆர்வமோ, மனவருத்தமோ இல்லாமல், தங்களது இடங்களை தாங்களே விட்டு, கலக்கம் கொண்டு மகர்லோகத்தை நோக்கி மனதைச் செலுத்தினர்.

தே யுக்தா உபபத்யந்தே மஹஸிஸ்தைஃ ஶரீரகைஃ। விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ

அவர்கள் ஒழுக்கத்துடன் இருந்து, பெரும் ஒளியுடைய உடலை அடைகின்றனர்; எல்லோரும் தூய்மையில் நிறைந்தவர்கள், மனசாட்சி மூலம் Siddhi அடைந்தவர்கள் ஆவர்.

தைஃ கல்ப வாஸிபிஃ ஸார்த்தம் மஹாநாஸாதிதஸ்து யைஃ। ப்ராஹ்மணைஃ க்ஷத்ரியைர்வைஶ்யைஸ்தத்பக்தைஶ்சாபரைர்ஜ்ஜநைஃ

ஒரு கல்பம் வாழும் மக்களுடன் சேர்ந்து, பெருமை அடைந்தவர்கள் — பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் மற்றும் மற்ற பக்தியுள்ளவர்கள் உடன் இருந்தனர்.

மத்வா து தே மஹர்ல்லோகம் தேவஸங்காஶ்சதுர்த்தஶ। ததஸ்தே ஜநலோகாய ஸோ த்வேகா ததிரே மதிம்

மகர்லோகத்தை எண்ணி, பதினான்கு தேவர்குழுக்கள், அதன்பின் ஆர்வத்துடன் ஜனலோகத்தை நோக்கி மனதைச் செலுத்தினர்.

விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ। தைஃ கல்பவாஸிபிஃ ஸாம்ர்த்த மஹாநாஸாதிதஸ்து யைஃ

அவர்கள் எல்லோரும் தூய்மையில் நிறைந்தவர்கள், மனசாட்சி மூலம் Siddhi அடைந்தவர்கள்; ஒரு கல்பம் வாழும் பெருமை பெற்றவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தனர்.

தஶக்ரு'த்வ இவாவ்ரு'த்த்யா தஸ்மாத்கச்சந்தி ஸ்வஸ்தபஃ। தத்ர கல்பாந் தஶஸ்தித்வா ஸத்யம் கச்சந்தி வை புநஃ। ஏதேந க்ரமயோகேந யாந்தி கல்பநிவாஸிநஃ

இவ்வாறு பத்து முறை சுழற்சி கடந்தபின், அவர்கள் தவலோகத்தை அடைகின்றனர்; அங்கு பத்து கல்பங்கள் தங்கி, பிறகு மீண்டும் சத்தியலோகத்தை அடைகின்றனர்; இவ்வாறு ஒவ்வொரு படியாக கல்பவாசிகள் உயர்ந்து செல்கின்றனர்.

ஏவம் தேவயுகாநாந்து ஸஹஸ்ராணி பரஸ்பராத்। கதாநி ப்ரஹ்மலோகம் வை அபராவர்த்திநீம் கதிம்

இவ்வாறு, ஆயிரக்கணக்கான தேவர்களின் யுகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ந்து கடந்துபோய், பின்பு திரும்ப வராத நிலையான பிரம்மலோகத்தை அடைந்தனர்.

ஆதிபத்யம் விநா தே வை ஐஶ்வர்யேண து தத்ஸமாஃ। பவந்தி ப்ரஹ்மணஸ்துல்யா ரூபேண விஷயேண ச

ஆட்சி இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் பெருமையில் சமமாக இருந்து, உருவிலும், ஆட்சியில் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பாகி நிற்கின்றனர்.

தத்ர தே ஹ்யவதிஷ்டந்தி ப்ரீதியுக்தாஃ ப்ரஸங்கமாத்। ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணஃ ப்ராப்ய முச்யந்தே ப்ரஹ்மணா ஸஹ

அங்கே அவர்கள், பரஸ்பரமான பாசத்தால் ஆனந்தமகிழ்ச்சியுடன் தங்கி, பரமாத்மாவின் ஆனந்தத்தை அடைந்து, அவனுடன் சேர்ந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள்.

அவஶ்யம்பாவிநாऽர்தேந ப்ராக்ரு'தேநைவ தே ஸ்வயம்। நாநா த்வேநாபிஸம்பத்தாஸ்ததா தத்காலபாவிநஃ

தோன்றாமல் இருக்க முடியாத நிகழ்வால், இயற்கையாகவே அவர்கள் தாமாகவே பலவிதமாக கட்டுப்பட்டு, அந்த நேரத்தில் தங்களுக்கு ஏற்பட வேண்டியதையே அடைகிறார்கள்.

ஸ்வரூபதோ புத்திபூர்வம் யதா பவதி ஜாக்ரதஃ। தத்காலபாவி தேஷாம் து ததா ஜ்ஞாநம் ப்ரவர்த்ததே

எப்படி விழிப்பிலுள்ள நிலையில், தன் இயல்புக்கும் அறிவுக்கும் ஏற்ப அறிவு தோன்றுகிறதோ, அதேபோல் அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்கும் அறிவு வெளிப்படுகிறது.

ப்ரத்யாஹாரே து பேதாநாம் யேஷாம் பிந்நாபிஸூஷ்மணாம்। தைஃ ஸார்த்தம் ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யந்தே கார்யாணி கரணாநி ச

ஒவ்வொருவரது சூட்சுமங்கள் வேறுபட்டிருக்கும்போது, அந்த வேறுபாடுகளுடன் சேர்ந்து, அவர்களின் செயல்களும் கருவிகளும் திரும்ப அழைக்கப்படுகின்றன.

நாநாத்வதர்ஶநாத்தேஷாம் ப்ரஹ்மலோகநிவாஸிநாம்। விநஷ்டஸ்வாதிகாராணாம் ஸ்வேந தர்மேண திஷ்டதாம்

பிரம்மாவின் உலகில் வாழும், தங்கள் அதிகாரத்தை இழந்தும் தங்கள் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அவர்களில், பல்வேறு வேறுபாடுகளை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

தே துல்யலக்ஷணாஃ ஸித்தாஃ ஶுத்தாத்மாநோ நிரஞ்ஜநாஃ। ப்ரக்ரு'தௌ காரணாதீதாஃ ஸ்வாத்மந்யேவ வ்யவஸ்திதாஃ

அவர்கள் எல்லோரும் சமமான இலக்கணங்களுடன், சுத்தமான உள்ளத்துடன், குற்றமற்றவர்களாக, இயற்கையையும் காரணத்தையும் கடந்தும் தங்களுக்குள்ளேயே நிலைத்திருக்கின்றார்கள்.

ப்ரக்யாபயித்வா ஹ்யாத்மாநம் ப்ரக்ரு'திஸ்தேஷு ஸர்வஶஃ। புருஷாவ்யவஹ்ரு'தத்வேந ப்ரதீதா ந ப்ரவர்த்ததே

இயற்கை தன்னை முழுமையாக அவர்களிடம் காட்டியபின், அது மனிதரிடம் செயல்படாததாக அறியப்பட்டு, இனி செயல்படுவதில்லை.

ப்ரவர்திதே புநஃ ஸர்கே தேஷாம் வா காரணம் புநஃ। ஸம்யோகே ப்ராக்ரு'தே தேஷாம் யுக்தாநாம் தத்த்வதர்ஶிநாம்

புதிதாக படைப்பு தொடங்கும் போது, அவர்களுக்கு காரணம் மீண்டும் எழுகிறது; இயற்கையுடன் இணைந்தும், உண்மை அறிந்தவர்களுக்கு அது நிகழ்கிறது.

அத்ராபவர்கிணாம் தேஷாமபுநர்மார்ககாமிநாம்। அபாவஃ புநருத்பத்தௌ ஶாந்தாநாமர்ச்சிஷாமிவ

இங்கே, விடுதலை பெற்றும் மீண்டும் பிறவிக்குச் செல்லாதவர்களுக்கு, மறுபிறவியில் இல்லைபோல் அமைதி அடைந்த தீபம் போல அவர்கள் மறைந்துவிடுகின்றனர்.

ததஸ்தேஷு கதேஷூர்த்த்வம் த்ரைலோக்யாத்ஸுமஹாத்மஸு। தைஃ ஸார்த்தம் யே மஹர்ல்லோகாத்ததா நாஸாதிதா ஜநாஃ। தச்சிஷ்டாஶ்சேஹ திஷ்டந்தி கல்பாத்தேஹமுபாஸதே

பெரும் ஆன்மாக்கள் மூன்று உலகங்களையும் கடந்துபோனபோது, மகர்லோகத்திலிருந்து செல்லாதவர்கள் இங்கே தங்கி, மற்றவர்கள் இந்த உலகில் கல்பம் முடியும் வரை உடலை வழிபடுகின்றனர்.

கந்தர்வாத்யாஃ பிஶாசாந்தா மாநுஷா ப்ராஹ்மணாதயஃ। பஶவஃ பக்ஷிணஶ்சைவ ஸ்தாவராஃ ஸஸரீஸ்ரு'பாஃ

கந்தர்வர்கள் முதலானவர்கள், பிசாசுகள் வரை, மனிதர்கள், பிராமணர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், நிலைபெற்றவை, மற்றும் பாம்புகள் ஆகியோர்.

திஷ்டத்ஸு தேஷு தத்காலம் ப்ரு'திவீதலவாஸிஷு। ஸஹஸ்ரம் யத்து ரஶ்மீநாம் ஸூர்யஸ்யேஹ விபாஸதே। தே ஸப்தரஶ்மயோ பூத்வா ஹ்யேகைகோ ஜாயதே ரவிஃ

அந்த நேரத்தில், பூமியின் மேற்பரப்பில் அவர்கள் தங்கியிருக்கும்போது, ஆயிரம் சூரிய கதிர்கள் பிரகாசிக்கின்றன; அந்த ஏழு கதிர்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி சூரியனாக உருவாகின்றன.

க்ரமேணோத்திஷ்டமாநாஸ்தே த்ரீந் லோகாந் ப்ரதஹந்த்யுத। ஜங்கமாஃ ஸ்தாவராஃ சைவ நதீஃ ஸம்ர்வாஶ்ச பர்வதாந்। பூர்வே ஶுஷ்கா ஹ்யநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ஸூர்யைஸ்தைஶ்ச ப்ரதூபிதாஃ

அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழும்பி, மூன்று உலகங்களையும், உயிரினங்களையும், நிலைபெற்றவற்றையும், நதிகளையும், எல்லா மலைகளையும் எரிகின்றன; முன்னதாக வறட்சியால் உலர்ந்து, அந்த சூரியர்களால் சுடப்படுகிறது.

ததா தே விவிஶுஃ ஸர்வே நிர்த்தக்தாஃ ஸூர்யரஶ்மிபிஃ। ஜங்கமாஃ ஸ்தாவராஃ ஸர்வே தர்மாதர்மாத்மகாஸ்து வை

அப்போது, எல்லா உயிரினங்களும், நிலைபெற்றவை மற்றும் அசையாதவை, புண்ணியமும் பாவமும் கொண்டவர்கள், சூரிய கதிர்களால் எரியப்பட்டு உள்ளுக்குள் சென்று விடுகின்றனர்.

தக்ததேஹாஸ்ததஸ்தே வை கதாஃ பாபயுகாத்யயே। யோந்யா தயா ஹ்யநிர்முக்தாஃ ஶுபபாபாநுபந்தயா

உடல்கள் எரிந்த பிறகு, பாவ யுகம் முடிவில், புண்ணியம் பாவம் என்ற பந்தத்தால் பிறப்பிலிருந்து விடுபடாதவர்கள் அங்கிருந்து செல்கின்றனர்.

ததஸ்தே ஹ்யுபபத்யந்தே துல்யரூபா ஜநே ஜநாஃ। விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ

பின்னர், மக்கள் தம்மைப் போல் உள்ளவர்களிடையே பிறக்கின்றனர்; அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த தூய்மையுடன், மனசாட்சி சாதனையில் நிலைத்திருக்கின்றனர்.

உஷித்வா ரஜநீம் தத்ர ப்ரஹ்மணோऽவ்யக்தஜந்மநஃ। புநஃ ஸர்கே பவந்தீஹ ப்ரஹ்மணோ மாநஸீப்ரஜாஃ

அங்கே, வெளிப்படாத பிரம்மாவின் உலகில் அந்த இரவை கழித்தபின், புதிய படைப்பில் அவர்கள் இங்கே பிரம்மாவின் மனப்புதல்வர்களாக ஆகின்றனர்.

ததஸ்தேஷு ப்ரவ்ரு'த்தேஷு ஜநே த்ரைலோக்யவாஸிஷு। நிர்தக்தேஷு ச லோகேஷு தேஷு ஸூர்யைஸ்து ஸப்தபிஃ। வ்ரு'ஷ்ட்யா க்ஷிதௌ ப்லாவிதாயாம் விஶீர்ணேஷ்வாலயேஷு ச

பின்னர், அந்த மக்கள் மூன்று உலகங்களிலும் தோன்றி, அந்த உலகங்கள் ஏழு சூரியர்களால் எரியப்பட்டபோது, பூமி மழையால் மூழ்கி, வீடுகள் எல்லாம் நாசமாகின்றன.