வாயுபுராணம்

மந்வந்தரயுகாக்யாநாமப்யுச்சிந்நாஶ்ச ஸந்தயஃ। பரஸ்பராஃ ப்ரவர்த்தந்தே மந்வந்தரயுகைஃ ஸஹ

மன்வந்தரங்களுக்கும் யுகங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பும் நிற்கின்றது; அவை மன்வந்தரங்களும் யுகங்களும் தொடரும் போதுதான் மீண்டும் நடைபெறும்.

உக்தா யே ப்ரக்ரியார்தேந பூர்வகல்பாஃ ஸமாஸதஃ। தேஷாம் பரார்த்தகல்பாநாம் பூர்வோ ஹ்யஸ்மாத்து யஃ பரஃ। ஆஸீத் கல்போ வ்யதீதோ வை பரார்த்தேந பரஸ்து ஸஃ

முந்தைய யுகங்கள், நிகழ்வுகளுக்காக சுருக்கமாக கூறப்பட்டவை, அந்த பெருஞ்சுழற்சியில், இந்த யுகத்திற்கு முன்பாக இருந்தது பழையது; அந்த யுகம் கடந்துவிட்டது, அது பெருஞ்சுழற்சியிலிருந்தது.

அந்யே பவிஷ்யா யே கல்பா அபரார்த்தாத்குணீக்ரு'தாஃ। ப்ரதமஃ ஸாம்ப்ரதஸ்தேஷாம் கல்போऽயம் வர்த்ததே த்விஜாஃ

இன்னும் வரும் யுகங்கள், இரண்டாம் பாதியின் பின் வருபவை; அவற்றில், இந்த நிகழ்கால யுகம் முதலாவதாகும், த்விஜர்களே.

யஸ்மிந் பூர்வஃ பரார்த்தே து த்விதீயே பர உச்யதே। ஏதாவாந் ஸ்திதிகாலஶ்ச ப்ரத்யாஹாரஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

இதில், முந்தையது முதல் பாதியாகவும், பின்னையது இரண்டாம் பாதியாகவும் அழைக்கப்படுகிறது. இவ்வளவு காலம் நிலைத்திருக்கும் காலமாகும்; அதன் பின்பு அழிவுக்காலம் என்று அறியப்படுகிறது.

அஸ்மாத் கல்பாத்து யஃ பூர்வம் கல்போऽதீதஃ ஸநாதநஃ। சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே அஹோ மந்வந்தரைஃ புரா

இந்தக் கல்பத்திற்கு முன்பு இருந்த கல்பம், பழையதும், என்றும் நிலைத்திருப்பதும் ஆகும்; அது ஆயிரம் நான்கு யுகங்கள் முடிவிலும், முன்னைய மன்வந்தரங்களுடனும் நிறைவடைந்தது.

க்ஷீணே கல்பே ததா தஸ்மிந் தாஹகாலே ஹ்யுபஸ்திதே। தஸ்மிந் கல்பே ததா தேவா ஆஸந்வைமாநிகாஸ்து யே

அந்தக் கல்பம் முடிந்து, அழிவுக்காலம் வந்தபோது, அக்கல்பத்தில் வானில் வாழும் தேவர்கள் இருந்தனர்.

நக்ஷத்ரக்ரஹதாராஸ்து சந்த்ரஸூர்யக்ரஹாஶ்ச யே। அஷ்டாவிம்ஶதிரேவைதாஃ கோட்யஸ்து ஸுக்ரு'தாத்மநாம்

நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், விண்மீன்கள், சந்திரன், சூரியன் ஆகியவை — இவை எல்லாம் இருபத்தெட்டு கோடி நற்கருமம் செய்த உயிர்கள் ஆவர்.

மந்வந்தரே ததைகஸ்மிந் சதுர்தஶஸு வை ததா। த்ரீணி கோடிஶதாந்யாஸந் கோட்யாத்விநவதிஸ்ததா। அஷ்டாதிகாஃ ஸப்தஶதாஃ ஸஹஸ்ராணாம் ஸ்ம்ரு'தாஃ புரா

ஒவ்வொரு பதினான்கு மன்வந்தரங்களிலும், மூன்று நூறு கோடி, அதனுடன் தொண்ணூறு கோடி, மேலும் எழுநூறு எட்டு ஆயிரம் உயிர்கள் இருந்தனர் என்று பழமையில் கூறப்படுகிறது.

வைமாநிகாநாம் தேவாநாம் கல்பேऽதீதே து யேऽபவந்। ஏகைகஸ்மிம்ஸ்து கல்பே வை தேவா வைமாநிகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

முந்தைய கல்பத்தில் இருந்த வானில் வாழும் தேவர்கள், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அவ்வாறே நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.

அத மந்வந்தரேஷ்வாஸம்ஶ்சதுர்தஶஸு வை திவி। தேவாஶ்ச பிதரஶ்சைவ முநயோ மநவஸ்ததா

பதினான்கு மன்வந்தரங்களில் வானுலகில், தேவர்கள், பிதிர்கள், முனிவர்கள், மனுக்கள் ஆகியோர் இருந்தனர்.

தேஷாமநுசரா யே ச மநுபுத்ராஸ்ததைவ ச। வர்ணாஶ்ரமிபிரீட்யாஶ்ச தஸ்மிந் காலே து யே ஸுராஃ। மந்வந்தரேஷு யேஹ்யாஸந் தேவலோகே திவௌகஸஃ

அவர்களுடைய சேவகர்கள், மனுவின் மகன்கள், மற்றும் வகுப்புகளிலும் வாழ்க்கை நிலைகளிலும் புகழ்பெற்றோர், அந்தக் காலத்தில் வானுலகில் இருந்த தேவர்கள் ஆவர்.

தே தைஃ ஸம்யோஜகைஃ ஸார்த்தம் ப்ராப்தே ஸங்கலநே ததா। துல்யநிஷ்டாஸ்து தே ஸர்வே ப்ராப்தே ஹ்யாபூதஸம்ப்லவே

அவர்களுடன் சேர்ந்தவர்களும், கணக்கிடும் நேரம் வந்தபோது, எல்லோரும் சமமான நிலையை அடைந்து, பெரிய அழிவின் போது ஒன்றாகினர்.

ததஸ்தேऽவஶ்யபாவித்வாத் புத்த்வா பர்யாயமாத்மநஃ। த்ரைலோக்யவாஸிநோ தேவாஸ்தஸ்மிந் ப்ராப்தே ஹ்யுபப்லவே

தாங்கள் மாற்றமடைவது தவிர்க்க முடியாதது என்பதை அறிந்து, மூன்று உலகிலும் வாழும் தேவர்கள், அந்த அழிவு நேரம் வந்தபோது—

தேऽநௌத்ஸுக்யவிஷாதேந த்யக்த்வா ஸ்தாநாநி பாவதஃ। மஹர்ல்லோகாய ஸம்விக்நாஸ்ததஸ்தே ததிரே மதிம்

அவர்கள் ஆர்வமோ, மனவருத்தமோ இல்லாமல், தங்களது இடங்களை தாங்களே விட்டு, கலக்கம் கொண்டு மகர்லோகத்தை நோக்கி மனதைச் செலுத்தினர்.

தே யுக்தா உபபத்யந்தே மஹஸிஸ்தைஃ ஶரீரகைஃ। விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ

அவர்கள் ஒழுக்கத்துடன் இருந்து, பெரும் ஒளியுடைய உடலை அடைகின்றனர்; எல்லோரும் தூய்மையில் நிறைந்தவர்கள், மனசாட்சி மூலம் Siddhi அடைந்தவர்கள் ஆவர்.

தைஃ கல்ப வாஸிபிஃ ஸார்த்தம் மஹாநாஸாதிதஸ்து யைஃ। ப்ராஹ்மணைஃ க்ஷத்ரியைர்வைஶ்யைஸ்தத்பக்தைஶ்சாபரைர்ஜ்ஜநைஃ

ஒரு கல்பம் வாழும் மக்களுடன் சேர்ந்து, பெருமை அடைந்தவர்கள் — பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் மற்றும் மற்ற பக்தியுள்ளவர்கள் உடன் இருந்தனர்.

மத்வா து தே மஹர்ல்லோகம் தேவஸங்காஶ்சதுர்த்தஶ। ததஸ்தே ஜநலோகாய ஸோ த்வேகா ததிரே மதிம்

மகர்லோகத்தை எண்ணி, பதினான்கு தேவர்குழுக்கள், அதன்பின் ஆர்வத்துடன் ஜனலோகத்தை நோக்கி மனதைச் செலுத்தினர்.

விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ। தைஃ கல்பவாஸிபிஃ ஸாம்ர்த்த மஹாநாஸாதிதஸ்து யைஃ

அவர்கள் எல்லோரும் தூய்மையில் நிறைந்தவர்கள், மனசாட்சி மூலம் Siddhi அடைந்தவர்கள்; ஒரு கல்பம் வாழும் பெருமை பெற்றவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தனர்.

தஶக்ரு'த்வ இவாவ்ரு'த்த்யா தஸ்மாத்கச்சந்தி ஸ்வஸ்தபஃ। தத்ர கல்பாந் தஶஸ்தித்வா ஸத்யம் கச்சந்தி வை புநஃ। ஏதேந க்ரமயோகேந யாந்தி கல்பநிவாஸிநஃ

இவ்வாறு பத்து முறை சுழற்சி கடந்தபின், அவர்கள் தவலோகத்தை அடைகின்றனர்; அங்கு பத்து கல்பங்கள் தங்கி, பிறகு மீண்டும் சத்தியலோகத்தை அடைகின்றனர்; இவ்வாறு ஒவ்வொரு படியாக கல்பவாசிகள் உயர்ந்து செல்கின்றனர்.

ஏவம் தேவயுகாநாந்து ஸஹஸ்ராணி பரஸ்பராத்। கதாநி ப்ரஹ்மலோகம் வை அபராவர்த்திநீம் கதிம்

இவ்வாறு, ஆயிரக்கணக்கான தேவர்களின் யுகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ந்து கடந்துபோய், பின்பு திரும்ப வராத நிலையான பிரம்மலோகத்தை அடைந்தனர்.

ஆதிபத்யம் விநா தே வை ஐஶ்வர்யேண து தத்ஸமாஃ। பவந்தி ப்ரஹ்மணஸ்துல்யா ரூபேண விஷயேண ச

ஆட்சி இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் பெருமையில் சமமாக இருந்து, உருவிலும், ஆட்சியில் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பாகி நிற்கின்றனர்.

தத்ர தே ஹ்யவதிஷ்டந்தி ப்ரீதியுக்தாஃ ப்ரஸங்கமாத்। ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணஃ ப்ராப்ய முச்யந்தே ப்ரஹ்மணா ஸஹ

அங்கே அவர்கள், பரஸ்பரமான பாசத்தால் ஆனந்தமகிழ்ச்சியுடன் தங்கி, பரமாத்மாவின் ஆனந்தத்தை அடைந்து, அவனுடன் சேர்ந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள்.

அவஶ்யம்பாவிநாऽர்தேந ப்ராக்ரு'தேநைவ தே ஸ்வயம்। நாநா த்வேநாபிஸம்பத்தாஸ்ததா தத்காலபாவிநஃ

தோன்றாமல் இருக்க முடியாத நிகழ்வால், இயற்கையாகவே அவர்கள் தாமாகவே பலவிதமாக கட்டுப்பட்டு, அந்த நேரத்தில் தங்களுக்கு ஏற்பட வேண்டியதையே அடைகிறார்கள்.

ஸ்வரூபதோ புத்திபூர்வம் யதா பவதி ஜாக்ரதஃ। தத்காலபாவி தேஷாம் து ததா ஜ்ஞாநம் ப்ரவர்த்ததே

எப்படி விழிப்பிலுள்ள நிலையில், தன் இயல்புக்கும் அறிவுக்கும் ஏற்ப அறிவு தோன்றுகிறதோ, அதேபோல் அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்கும் அறிவு வெளிப்படுகிறது.

ப்ரத்யாஹாரே து பேதாநாம் யேஷாம் பிந்நாபிஸூஷ்மணாம்। தைஃ ஸார்த்தம் ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யந்தே கார்யாணி கரணாநி ச

ஒவ்வொருவரது சூட்சுமங்கள் வேறுபட்டிருக்கும்போது, அந்த வேறுபாடுகளுடன் சேர்ந்து, அவர்களின் செயல்களும் கருவிகளும் திரும்ப அழைக்கப்படுகின்றன.

நாநாத்வதர்ஶநாத்தேஷாம் ப்ரஹ்மலோகநிவாஸிநாம்। விநஷ்டஸ்வாதிகாராணாம் ஸ்வேந தர்மேண திஷ்டதாம்

பிரம்மாவின் உலகில் வாழும், தங்கள் அதிகாரத்தை இழந்தும் தங்கள் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அவர்களில், பல்வேறு வேறுபாடுகளை அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

தே துல்யலக்ஷணாஃ ஸித்தாஃ ஶுத்தாத்மாநோ நிரஞ்ஜநாஃ। ப்ரக்ரு'தௌ காரணாதீதாஃ ஸ்வாத்மந்யேவ வ்யவஸ்திதாஃ

அவர்கள் எல்லோரும் சமமான இலக்கணங்களுடன், சுத்தமான உள்ளத்துடன், குற்றமற்றவர்களாக, இயற்கையையும் காரணத்தையும் கடந்தும் தங்களுக்குள்ளேயே நிலைத்திருக்கின்றார்கள்.

ப்ரக்யாபயித்வா ஹ்யாத்மாநம் ப்ரக்ரு'திஸ்தேஷு ஸர்வஶஃ। புருஷாவ்யவஹ்ரு'தத்வேந ப்ரதீதா ந ப்ரவர்த்ததே

இயற்கை தன்னை முழுமையாக அவர்களிடம் காட்டியபின், அது மனிதரிடம் செயல்படாததாக அறியப்பட்டு, இனி செயல்படுவதில்லை.

ப்ரவர்திதே புநஃ ஸர்கே தேஷாம் வா காரணம் புநஃ। ஸம்யோகே ப்ராக்ரு'தே தேஷாம் யுக்தாநாம் தத்த்வதர்ஶிநாம்

புதிதாக படைப்பு தொடங்கும் போது, அவர்களுக்கு காரணம் மீண்டும் எழுகிறது; இயற்கையுடன் இணைந்தும், உண்மை அறிந்தவர்களுக்கு அது நிகழ்கிறது.