வாயுபுராணம்

நாராயணஃ பரோऽவ்யக்தாதண்டமவ்யக்தஸம்பவம்। அண்டாஜ்ஜஜ்ஞே புநர்ப்ரஹ்மா லோகாஸ்தேந க்ரு'தாஃ ஸ்வயம்

நாராயணன், அவ்யக்தத்தைத் தாண்டி, அவ்யக்தத்திலிருந்து அந்தம் உருவாக்கினார்; அந்த அந்தத்திலிருந்து மீண்டும் பிரம்மா பிறந்தார்; அவர் தானே உலகங்களை உருவாக்கினார்.

ஏஷ வஃ கதிதஃ பாதஃ ஸமாஸாந்ந து விஸ்தராத்। அநேநாத்யேந பாதேந புராணம் ஸம்ப்ரகீர்திதம்

இந்தப் பகுதி உங்களுக்கு சுருக்கமாகச் சொன்னேன்; விரிவாக அல்ல. இந்த முதல் பகுதியில் புராணம் கூறப்பட்டது.

இத்யேஷ ப்ரதமஃ பாதஃ ப்ரக்ரியார்தஃ ப்ரகீர்திதஃ। ஶ்ருத்வா து ஸம்ஹ்ரு'ஷ்டமநாஃ காஶ்யபேயஃ ஸநாதநஃ

இதோ, இந்த முதல் பகுதி, நிகழ்வுகளுக்காக விவரிக்கப்பட்டது. இதைக் கேட்டு, காஷ்யபர் வம்சத்தாரான அந்த சனாதனர் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

ஸம்போத்ய ஸூதம் வசஸா பப்ரச்சாதோத்தராம் கதாம்। அதஃப்ரப்ரு'தி கல்பஜ்ஞ ப்ரதிஸம்திம் ப்ரசக்ஷ்வ நஃ

அவர் சூதரிடம் உரையாடி, அடுத்த கதையை கேட்டார்: 'இதிலிருந்து தொடங்கி, யுகங்களை அறிந்தவரே, யுகங்களுக்கு இடையில் உள்ள காலத்தை எங்களுக்குச் சொல்.'

ஸமதீதஸ்ய கல்பஸ்ய வர்த்தமாநஸ்ய சோபயோஃ। கல்பயோரந்தரம் யச்ச ப்ரதிஸம்திர்யதஸ்தயோஃ। ஏதத்வேதிதுமிச்சாமஃ அத்யந்தகுஶலோ ஹ்யஸி

முந்தைய யுகமும், இப்போதைய யுகமும், அவை இரண்டிற்கும் இடையில் உள்ள தொடர்பும்—அவை எவ்வாறு இணைக்கப்படுகின்றன என்பதை அறிய விரும்புகிறோம்; ஏனெனில் நீ மிகவும் நிபுணர்.

அத்ர வோऽஹம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ப்ரதிஸம்திஞ்ச யஸ்தயோஃ। ஸமதீதஸ்ய கல்பஸ்ய வர்த்தமாநஸ்ய சோபயோஃ

இங்கு, அந்த இரண்டு யுகங்களுக்கிடையிலான தொடர்பை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; கடந்த யுகமும், நிகழ்கால யுகமும்.

மந்வந்தராணி கல்பேஷு யேஷு யாநி ச ஸுவ்ரதாஃ। யஶ்சாயம் வர்த்ததே கல்போ வாராஹஃ ஸாம்ப்ரதஃ ஶுபஃ

யுகங்களில் உள்ள மன்வந்தரங்கள் எவை, நல்லவர்களே, இப்போது நடைபெறும் இந்த புனிதமான வாராக யுகம்—

அஸ்மாத் கல்பாச்ச யஃ கல்பஃ பூர்வோऽதீதஃ ஸநாதநஃ। தஸ்ய சாஸ்ய ச கல்பஸ்ய மத்யாவஸ்தாந்நிபோதத

இந்த யுகத்திற்கு முன் இருந்த அந்தப் பழைய யுகம்; அந்த யுகத்துக்கும் இப்போதைய யுகத்துக்கும் இடையில் உள்ள நிலையில் பற்றி இப்போது கேளுங்கள்.

ப்ரத்யாஹ்ரு'தே பூர்வகல்பே ப்ரதிஸம்திம் ச தத்ர வை। அந்யஃ ப்ரவர்த்ததே கல்போ ஜநால்லோகாத் புநஃ புநஃ

முந்தைய யுகம் முடிவடைந்தபோது, அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில், மீண்டும் மீண்டும் உயிர்கள் உலகத்திலிருந்து மற்றொரு யுகம் தொடங்குகிறது.

வ்யுச்சிந்நாத் ப்ரதிஸம்தேஸ்து கல்பாத் கல்பஃ பரஸ்பரம்। வ்யுச்சித்யந்தே க்ரியாஃஸர்வாஃ கல்பாந்தே ஸர்வஶஸ்ததா। தஸ்மாத் கல்பாத்து கல்பஸ்ய ப்ரதிஸம்திர்நிகத்யதே

ஒரு யுகம் முடிந்து மற்றொரு யுகம் தொடங்கும் இடைவெளியில், எல்லா செயல்களும் நிற்கின்றன; ஆகவே, ஒரு யுகத்திலிருந்து மற்றொரு யுகத்திற்கு செல்லும் இடைநிலை பற்றி கூறப்படுகிறது.

மந்வந்தரயுகாக்யாநாமப்யுச்சிந்நாஶ்ச ஸந்தயஃ। பரஸ்பராஃ ப்ரவர்த்தந்தே மந்வந்தரயுகைஃ ஸஹ

மன்வந்தரங்களுக்கும் யுகங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பும் நிற்கின்றது; அவை மன்வந்தரங்களும் யுகங்களும் தொடரும் போதுதான் மீண்டும் நடைபெறும்.

உக்தா யே ப்ரக்ரியார்தேந பூர்வகல்பாஃ ஸமாஸதஃ। தேஷாம் பரார்த்தகல்பாநாம் பூர்வோ ஹ்யஸ்மாத்து யஃ பரஃ। ஆஸீத் கல்போ வ்யதீதோ வை பரார்த்தேந பரஸ்து ஸஃ

முந்தைய யுகங்கள், நிகழ்வுகளுக்காக சுருக்கமாக கூறப்பட்டவை, அந்த பெருஞ்சுழற்சியில், இந்த யுகத்திற்கு முன்பாக இருந்தது பழையது; அந்த யுகம் கடந்துவிட்டது, அது பெருஞ்சுழற்சியிலிருந்தது.

அந்யே பவிஷ்யா யே கல்பா அபரார்த்தாத்குணீக்ரு'தாஃ। ப்ரதமஃ ஸாம்ப்ரதஸ்தேஷாம் கல்போऽயம் வர்த்ததே த்விஜாஃ

இன்னும் வரும் யுகங்கள், இரண்டாம் பாதியின் பின் வருபவை; அவற்றில், இந்த நிகழ்கால யுகம் முதலாவதாகும், த்விஜர்களே.

யஸ்மிந் பூர்வஃ பரார்த்தே து த்விதீயே பர உச்யதே। ஏதாவாந் ஸ்திதிகாலஶ்ச ப்ரத்யாஹாரஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

இதில், முந்தையது முதல் பாதியாகவும், பின்னையது இரண்டாம் பாதியாகவும் அழைக்கப்படுகிறது. இவ்வளவு காலம் நிலைத்திருக்கும் காலமாகும்; அதன் பின்பு அழிவுக்காலம் என்று அறியப்படுகிறது.

அஸ்மாத் கல்பாத்து யஃ பூர்வம் கல்போऽதீதஃ ஸநாதநஃ। சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே அஹோ மந்வந்தரைஃ புரா

இந்தக் கல்பத்திற்கு முன்பு இருந்த கல்பம், பழையதும், என்றும் நிலைத்திருப்பதும் ஆகும்; அது ஆயிரம் நான்கு யுகங்கள் முடிவிலும், முன்னைய மன்வந்தரங்களுடனும் நிறைவடைந்தது.

க்ஷீணே கல்பே ததா தஸ்மிந் தாஹகாலே ஹ்யுபஸ்திதே। தஸ்மிந் கல்பே ததா தேவா ஆஸந்வைமாநிகாஸ்து யே

அந்தக் கல்பம் முடிந்து, அழிவுக்காலம் வந்தபோது, அக்கல்பத்தில் வானில் வாழும் தேவர்கள் இருந்தனர்.

நக்ஷத்ரக்ரஹதாராஸ்து சந்த்ரஸூர்யக்ரஹாஶ்ச யே। அஷ்டாவிம்ஶதிரேவைதாஃ கோட்யஸ்து ஸுக்ரு'தாத்மநாம்

நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், விண்மீன்கள், சந்திரன், சூரியன் ஆகியவை — இவை எல்லாம் இருபத்தெட்டு கோடி நற்கருமம் செய்த உயிர்கள் ஆவர்.

மந்வந்தரே ததைகஸ்மிந் சதுர்தஶஸு வை ததா। த்ரீணி கோடிஶதாந்யாஸந் கோட்யாத்விநவதிஸ்ததா। அஷ்டாதிகாஃ ஸப்தஶதாஃ ஸஹஸ்ராணாம் ஸ்ம்ரு'தாஃ புரா

ஒவ்வொரு பதினான்கு மன்வந்தரங்களிலும், மூன்று நூறு கோடி, அதனுடன் தொண்ணூறு கோடி, மேலும் எழுநூறு எட்டு ஆயிரம் உயிர்கள் இருந்தனர் என்று பழமையில் கூறப்படுகிறது.

வைமாநிகாநாம் தேவாநாம் கல்பேऽதீதே து யேऽபவந்। ஏகைகஸ்மிம்ஸ்து கல்பே வை தேவா வைமாநிகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

முந்தைய கல்பத்தில் இருந்த வானில் வாழும் தேவர்கள், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அவ்வாறே நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.

அத மந்வந்தரேஷ்வாஸம்ஶ்சதுர்தஶஸு வை திவி। தேவாஶ்ச பிதரஶ்சைவ முநயோ மநவஸ்ததா

பதினான்கு மன்வந்தரங்களில் வானுலகில், தேவர்கள், பிதிர்கள், முனிவர்கள், மனுக்கள் ஆகியோர் இருந்தனர்.

தேஷாமநுசரா யே ச மநுபுத்ராஸ்ததைவ ச। வர்ணாஶ்ரமிபிரீட்யாஶ்ச தஸ்மிந் காலே து யே ஸுராஃ। மந்வந்தரேஷு யேஹ்யாஸந் தேவலோகே திவௌகஸஃ

அவர்களுடைய சேவகர்கள், மனுவின் மகன்கள், மற்றும் வகுப்புகளிலும் வாழ்க்கை நிலைகளிலும் புகழ்பெற்றோர், அந்தக் காலத்தில் வானுலகில் இருந்த தேவர்கள் ஆவர்.

தே தைஃ ஸம்யோஜகைஃ ஸார்த்தம் ப்ராப்தே ஸங்கலநே ததா। துல்யநிஷ்டாஸ்து தே ஸர்வே ப்ராப்தே ஹ்யாபூதஸம்ப்லவே

அவர்களுடன் சேர்ந்தவர்களும், கணக்கிடும் நேரம் வந்தபோது, எல்லோரும் சமமான நிலையை அடைந்து, பெரிய அழிவின் போது ஒன்றாகினர்.

ததஸ்தேऽவஶ்யபாவித்வாத் புத்த்வா பர்யாயமாத்மநஃ। த்ரைலோக்யவாஸிநோ தேவாஸ்தஸ்மிந் ப்ராப்தே ஹ்யுபப்லவே

தாங்கள் மாற்றமடைவது தவிர்க்க முடியாதது என்பதை அறிந்து, மூன்று உலகிலும் வாழும் தேவர்கள், அந்த அழிவு நேரம் வந்தபோது—

தேऽநௌத்ஸுக்யவிஷாதேந த்யக்த்வா ஸ்தாநாநி பாவதஃ। மஹர்ல்லோகாய ஸம்விக்நாஸ்ததஸ்தே ததிரே மதிம்

அவர்கள் ஆர்வமோ, மனவருத்தமோ இல்லாமல், தங்களது இடங்களை தாங்களே விட்டு, கலக்கம் கொண்டு மகர்லோகத்தை நோக்கி மனதைச் செலுத்தினர்.

தே யுக்தா உபபத்யந்தே மஹஸிஸ்தைஃ ஶரீரகைஃ। விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ

அவர்கள் ஒழுக்கத்துடன் இருந்து, பெரும் ஒளியுடைய உடலை அடைகின்றனர்; எல்லோரும் தூய்மையில் நிறைந்தவர்கள், மனசாட்சி மூலம் Siddhi அடைந்தவர்கள் ஆவர்.

தைஃ கல்ப வாஸிபிஃ ஸார்த்தம் மஹாநாஸாதிதஸ்து யைஃ। ப்ராஹ்மணைஃ க்ஷத்ரியைர்வைஶ்யைஸ்தத்பக்தைஶ்சாபரைர்ஜ்ஜநைஃ

ஒரு கல்பம் வாழும் மக்களுடன் சேர்ந்து, பெருமை அடைந்தவர்கள் — பிராமணர்கள், க்ஷத்திரியர்கள், வைசியர்கள் மற்றும் மற்ற பக்தியுள்ளவர்கள் உடன் இருந்தனர்.

மத்வா து தே மஹர்ல்லோகம் தேவஸங்காஶ்சதுர்த்தஶ। ததஸ்தே ஜநலோகாய ஸோ த்வேகா ததிரே மதிம்

மகர்லோகத்தை எண்ணி, பதினான்கு தேவர்குழுக்கள், அதன்பின் ஆர்வத்துடன் ஜனலோகத்தை நோக்கி மனதைச் செலுத்தினர்.

விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ। தைஃ கல்பவாஸிபிஃ ஸாம்ர்த்த மஹாநாஸாதிதஸ்து யைஃ

அவர்கள் எல்லோரும் தூய்மையில் நிறைந்தவர்கள், மனசாட்சி மூலம் Siddhi அடைந்தவர்கள்; ஒரு கல்பம் வாழும் பெருமை பெற்றவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தனர்.

தஶக்ரு'த்வ இவாவ்ரு'த்த்யா தஸ்மாத்கச்சந்தி ஸ்வஸ்தபஃ। தத்ர கல்பாந் தஶஸ்தித்வா ஸத்யம் கச்சந்தி வை புநஃ। ஏதேந க்ரமயோகேந யாந்தி கல்பநிவாஸிநஃ

இவ்வாறு பத்து முறை சுழற்சி கடந்தபின், அவர்கள் தவலோகத்தை அடைகின்றனர்; அங்கு பத்து கல்பங்கள் தங்கி, பிறகு மீண்டும் சத்தியலோகத்தை அடைகின்றனர்; இவ்வாறு ஒவ்வொரு படியாக கல்பவாசிகள் உயர்ந்து செல்கின்றனர்.