வாயுபுராணம்

சதுர்த்தாவாஸ்திதஃ ஸோऽத ஸர்வபூதேஷு க்ரு'த்ஸ்நஶஃ। விபர்யயேண ஶக்த்யா ச துஷ்ட்யா ஸித்த்யா ததைவ ச

அந்த படைப்பு நான்கு வகைகளில், எல்லா உயிர்களிலும் முழுமையாக நிலைபெற்றுள்ளது: மாற்றம், சக்தி, திருப்தி, சித்தி ஆகியவையாகும்.

ஸ்தாவரேஷு விபர்யாஸஸ்திர்யக்யோநிஷு ஶக்திதா। ஸித்தாத்மாநோ மநுஷ்யாஸ்து துஷ்டிர்த்தேவேஷு க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

நிலையான உயிர்களில் மாற்றம் உள்ளது; மிருகப் பிறவிகளில் சக்தி உள்ளது; மனிதர்கள் சித்தசொரூபம் பெற்றவர்கள்; தேவர்களில் திருப்தி முழுமையாக உள்ளது.

இத்யேதே ப்ராக்ரு'தாஶ்சைவ வைக்ரு'தாஶ்ச நவ ஸ்ம்ரு'தாஃ। ஸர்காஃ பரஸ்பரஸ்யாத ப்ரகாரா பஹவஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

இவ்வாறு, ப்ராக்ருதமும் மாற்றப்பட்டும், இந்த ஒன்பது படைப்புகள் நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன; மேலும், படைப்புகள் பலவகையாக ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

அக்ரே ஸஸர்ஜ்ஜ வை ப்ரஹ்மா மாநஸாநாத்மநஃ ஸமாந்। ஸநந்தநஞ்ச ஸநகம் வித்வாம்ஸம் ச ஸநாதநம்

முதலில், பிரம்மா தன் மனத்திலிருந்து தன்னைப் போன்ற புத்திரர்களை உருவாக்கினார்: சனந்தனன், சனகன், மற்றும் ஞானமிக்க சனாதனன்.

விஜ்ஞாநேந நிவ்ரு'த்தாஸ்தே வைவர்தேந மஹௌஜஸஃ। ஸம்புத்தாஶ்சைவ நாநாத்வாதபவித்தாஸ்த்ரயோऽபிதே। அஸ்ரு'ஷ்ட்வைவ ப்ரஜாஸர்கம் ப்ரதிஸர்கம் கதாஃ புநஃ

அவர்கள் ஞானத்தால் விலகினர்; மாற்றத்தால் பேரொளியுடன் இருந்தார்கள்; விழிப்புடன், பல்வேறு தன்மைகளால் அந்த மூவரும் ஒதுக்கப்பட்டார்கள்; அவர்கள் சந்ததியை உருவாக்காமல், மீண்டும் பிரளயத்திற்குள் சென்றார்கள்.

ததா தேஷு வ்யதீதேஷு ததாந்யாந் ஸாதகாம்ஶ்ச தாந்। மாநஸாநஸ்ரு'ஜத்ப்ரஹ்மா புநஃ ஸ்தாநாபிமாநிநஃ। ஆபூதஸம்ப்லவாவஸ்தாந்நாமதஸ்தாந்நிபோதத

அப்போது, அவை கடந்த பின்பு, பிராணிகள் அழிந்த நிலையில் இருந்து, பிரம்மா மனதில் எண்ணி, மற்ற உயிரினங்களையும், தங்களது தலையாய பதவியில் இருப்பவர்களையும் உருவாக்கினார். இப்போது அவர்களது பெயர்களைக் கேளுங்கள்.

ஆபோऽக்நிஃ ப்ரு'திவீ வாயுரந்தரிக்ஷம் திஶஸ்ததா। ஸ்வர்கம் திவஃ ஸமுத்ராம்ஶ்ச நதாந் ஶைலாந் வநஸ்பதீந்

அவர்கள் நீர், அக்னி, பூமி, காற்று, ஆகாயம், திசைகள், சொர்க்கம், விண், கடல்கள், நதிகள், மலைகள், காடுகள் ஆகியவையாகும்.

ஓஷதீநாம் ததாத்மாநோ ஹ்யாத்மாநோ வ்ரு'க்ஷவீருதாம்। லவாஃ காஷ்டாஃ கலாஶ்சைவ முஹூர்த்தாஃ ஸந்திராத்ர்யஹாஃ

அதேபோல், மூலிகைகளின் சாரமும், மரங்களும் கொடிகளும் ஆகியவற்றின் சாரமும், கணங்கள், மரக்கட்டைகள், காலப் பகுதிகள், கண நேரங்கள், சந்திகள், பகலும் இரவும் ஆகியவை உருவாகின.

அர்த்தமாஸாஶ்ச மாஸாஶ்ச அயநாப்தயுகாநி ச। ஸ்தாநாபிமாநிநஃ ஸர்வே ஸ்தாநாக்யாஶ்சைவ தே ஸ்ம்ரு'தாஃ

பன்னிரண்டு நாட்கள், மாதங்கள், அயனங்கள், ஆண்டுகள், யுகங்கள்—இவை அனைத்தும் தங்களது தலையாய இடங்களில் இருப்பவர்களாகும்; அவை தங்களது இடங்களின் பெயர்களால் அறியப்படுகின்றன.

வக்ராத்யஸ்ய ப்ராஹ்மணாஃ ஸம்ப்ரஸூதாஸ்தத்வக்ஷஸ்தஃ க்ஷத்ரியாஃ பூர்வபாகைஃ। வைஶ்யாஶ்சோர்வோர்யஸ்ய பத்ப்யாஞ்ச ஶூத்ராஃ ஸர்வே வர்ணா காத்ரதஃ ஸம்ப்ரஸூதாஃ

அவரது வளைந்த வாயிலிருந்து பிராமணர்கள் பிறந்தார்கள்; மார்பில் இருந்து சத்திரியர்கள், தொடைகளில் இருந்து வைசியர்கள், கால்களில் இருந்து சூத்திரர்கள்—all the varṇas arose from his body.

நாராயணஃ பரோऽவ்யக்தாதண்டமவ்யக்தஸம்பவம்। அண்டாஜ்ஜஜ்ஞே புநர்ப்ரஹ்மா லோகாஸ்தேந க்ரு'தாஃ ஸ்வயம்

நாராயணன், அவ்யக்தத்தைத் தாண்டி, அவ்யக்தத்திலிருந்து அந்தம் உருவாக்கினார்; அந்த அந்தத்திலிருந்து மீண்டும் பிரம்மா பிறந்தார்; அவர் தானே உலகங்களை உருவாக்கினார்.

ஏஷ வஃ கதிதஃ பாதஃ ஸமாஸாந்ந து விஸ்தராத்। அநேநாத்யேந பாதேந புராணம் ஸம்ப்ரகீர்திதம்

இந்தப் பகுதி உங்களுக்கு சுருக்கமாகச் சொன்னேன்; விரிவாக அல்ல. இந்த முதல் பகுதியில் புராணம் கூறப்பட்டது.

இத்யேஷ ப்ரதமஃ பாதஃ ப்ரக்ரியார்தஃ ப்ரகீர்திதஃ। ஶ்ருத்வா து ஸம்ஹ்ரு'ஷ்டமநாஃ காஶ்யபேயஃ ஸநாதநஃ

இதோ, இந்த முதல் பகுதி, நிகழ்வுகளுக்காக விவரிக்கப்பட்டது. இதைக் கேட்டு, காஷ்யபர் வம்சத்தாரான அந்த சனாதனர் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

ஸம்போத்ய ஸூதம் வசஸா பப்ரச்சாதோத்தராம் கதாம்। அதஃப்ரப்ரு'தி கல்பஜ்ஞ ப்ரதிஸம்திம் ப்ரசக்ஷ்வ நஃ

அவர் சூதரிடம் உரையாடி, அடுத்த கதையை கேட்டார்: 'இதிலிருந்து தொடங்கி, யுகங்களை அறிந்தவரே, யுகங்களுக்கு இடையில் உள்ள காலத்தை எங்களுக்குச் சொல்.'

ஸமதீதஸ்ய கல்பஸ்ய வர்த்தமாநஸ்ய சோபயோஃ। கல்பயோரந்தரம் யச்ச ப்ரதிஸம்திர்யதஸ்தயோஃ। ஏதத்வேதிதுமிச்சாமஃ அத்யந்தகுஶலோ ஹ்யஸி

முந்தைய யுகமும், இப்போதைய யுகமும், அவை இரண்டிற்கும் இடையில் உள்ள தொடர்பும்—அவை எவ்வாறு இணைக்கப்படுகின்றன என்பதை அறிய விரும்புகிறோம்; ஏனெனில் நீ மிகவும் நிபுணர்.

அத்ர வோऽஹம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ப்ரதிஸம்திஞ்ச யஸ்தயோஃ। ஸமதீதஸ்ய கல்பஸ்ய வர்த்தமாநஸ்ய சோபயோஃ

இங்கு, அந்த இரண்டு யுகங்களுக்கிடையிலான தொடர்பை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; கடந்த யுகமும், நிகழ்கால யுகமும்.

மந்வந்தராணி கல்பேஷு யேஷு யாநி ச ஸுவ்ரதாஃ। யஶ்சாயம் வர்த்ததே கல்போ வாராஹஃ ஸாம்ப்ரதஃ ஶுபஃ

யுகங்களில் உள்ள மன்வந்தரங்கள் எவை, நல்லவர்களே, இப்போது நடைபெறும் இந்த புனிதமான வாராக யுகம்—

அஸ்மாத் கல்பாச்ச யஃ கல்பஃ பூர்வோऽதீதஃ ஸநாதநஃ। தஸ்ய சாஸ்ய ச கல்பஸ்ய மத்யாவஸ்தாந்நிபோதத

இந்த யுகத்திற்கு முன் இருந்த அந்தப் பழைய யுகம்; அந்த யுகத்துக்கும் இப்போதைய யுகத்துக்கும் இடையில் உள்ள நிலையில் பற்றி இப்போது கேளுங்கள்.

ப்ரத்யாஹ்ரு'தே பூர்வகல்பே ப்ரதிஸம்திம் ச தத்ர வை। அந்யஃ ப்ரவர்த்ததே கல்போ ஜநால்லோகாத் புநஃ புநஃ

முந்தைய யுகம் முடிவடைந்தபோது, அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில், மீண்டும் மீண்டும் உயிர்கள் உலகத்திலிருந்து மற்றொரு யுகம் தொடங்குகிறது.

வ்யுச்சிந்நாத் ப்ரதிஸம்தேஸ்து கல்பாத் கல்பஃ பரஸ்பரம்। வ்யுச்சித்யந்தே க்ரியாஃஸர்வாஃ கல்பாந்தே ஸர்வஶஸ்ததா। தஸ்மாத் கல்பாத்து கல்பஸ்ய ப்ரதிஸம்திர்நிகத்யதே

ஒரு யுகம் முடிந்து மற்றொரு யுகம் தொடங்கும் இடைவெளியில், எல்லா செயல்களும் நிற்கின்றன; ஆகவே, ஒரு யுகத்திலிருந்து மற்றொரு யுகத்திற்கு செல்லும் இடைநிலை பற்றி கூறப்படுகிறது.

மந்வந்தரயுகாக்யாநாமப்யுச்சிந்நாஶ்ச ஸந்தயஃ। பரஸ்பராஃ ப்ரவர்த்தந்தே மந்வந்தரயுகைஃ ஸஹ

மன்வந்தரங்களுக்கும் யுகங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பும் நிற்கின்றது; அவை மன்வந்தரங்களும் யுகங்களும் தொடரும் போதுதான் மீண்டும் நடைபெறும்.

உக்தா யே ப்ரக்ரியார்தேந பூர்வகல்பாஃ ஸமாஸதஃ। தேஷாம் பரார்த்தகல்பாநாம் பூர்வோ ஹ்யஸ்மாத்து யஃ பரஃ। ஆஸீத் கல்போ வ்யதீதோ வை பரார்த்தேந பரஸ்து ஸஃ

முந்தைய யுகங்கள், நிகழ்வுகளுக்காக சுருக்கமாக கூறப்பட்டவை, அந்த பெருஞ்சுழற்சியில், இந்த யுகத்திற்கு முன்பாக இருந்தது பழையது; அந்த யுகம் கடந்துவிட்டது, அது பெருஞ்சுழற்சியிலிருந்தது.

அந்யே பவிஷ்யா யே கல்பா அபரார்த்தாத்குணீக்ரு'தாஃ। ப்ரதமஃ ஸாம்ப்ரதஸ்தேஷாம் கல்போऽயம் வர்த்ததே த்விஜாஃ

இன்னும் வரும் யுகங்கள், இரண்டாம் பாதியின் பின் வருபவை; அவற்றில், இந்த நிகழ்கால யுகம் முதலாவதாகும், த்விஜர்களே.

யஸ்மிந் பூர்வஃ பரார்த்தே து த்விதீயே பர உச்யதே। ஏதாவாந் ஸ்திதிகாலஶ்ச ப்ரத்யாஹாரஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

இதில், முந்தையது முதல் பாதியாகவும், பின்னையது இரண்டாம் பாதியாகவும் அழைக்கப்படுகிறது. இவ்வளவு காலம் நிலைத்திருக்கும் காலமாகும்; அதன் பின்பு அழிவுக்காலம் என்று அறியப்படுகிறது.

அஸ்மாத் கல்பாத்து யஃ பூர்வம் கல்போऽதீதஃ ஸநாதநஃ। சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே அஹோ மந்வந்தரைஃ புரா

இந்தக் கல்பத்திற்கு முன்பு இருந்த கல்பம், பழையதும், என்றும் நிலைத்திருப்பதும் ஆகும்; அது ஆயிரம் நான்கு யுகங்கள் முடிவிலும், முன்னைய மன்வந்தரங்களுடனும் நிறைவடைந்தது.

க்ஷீணே கல்பே ததா தஸ்மிந் தாஹகாலே ஹ்யுபஸ்திதே। தஸ்மிந் கல்பே ததா தேவா ஆஸந்வைமாநிகாஸ்து யே

அந்தக் கல்பம் முடிந்து, அழிவுக்காலம் வந்தபோது, அக்கல்பத்தில் வானில் வாழும் தேவர்கள் இருந்தனர்.

நக்ஷத்ரக்ரஹதாராஸ்து சந்த்ரஸூர்யக்ரஹாஶ்ச யே। அஷ்டாவிம்ஶதிரேவைதாஃ கோட்யஸ்து ஸுக்ரு'தாத்மநாம்

நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், விண்மீன்கள், சந்திரன், சூரியன் ஆகியவை — இவை எல்லாம் இருபத்தெட்டு கோடி நற்கருமம் செய்த உயிர்கள் ஆவர்.

மந்வந்தரே ததைகஸ்மிந் சதுர்தஶஸு வை ததா। த்ரீணி கோடிஶதாந்யாஸந் கோட்யாத்விநவதிஸ்ததா। அஷ்டாதிகாஃ ஸப்தஶதாஃ ஸஹஸ்ராணாம் ஸ்ம்ரு'தாஃ புரா

ஒவ்வொரு பதினான்கு மன்வந்தரங்களிலும், மூன்று நூறு கோடி, அதனுடன் தொண்ணூறு கோடி, மேலும் எழுநூறு எட்டு ஆயிரம் உயிர்கள் இருந்தனர் என்று பழமையில் கூறப்படுகிறது.

வைமாநிகாநாம் தேவாநாம் கல்பேऽதீதே து யேऽபவந்। ஏகைகஸ்மிம்ஸ்து கல்பே வை தேவா வைமாநிகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

முந்தைய கல்பத்தில் இருந்த வானில் வாழும் தேவர்கள், ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அவ்வாறே நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.