வாயுபுராணம்

நாநாச்சந்தோகதிபதோ குஹ்யோபநிஷதாஸநஃ। சாயாபத்நீஸஹாயோ வை மணிஶ்ர்ரு'ங்க இவோச்ச்ரிதஃ। பூத்வா யஜ்ஞவராஹோ வை அபஃ ஸ ப்ராவிஶத் ப்ரபுஃ

பல்வேறு சந்தங்கள் பாதையாக, ரகசிய உபநிஷத்துகளை ஆசனமாக உடையவன், நிழல் மனைவியுடன் கூட, மாணிக்கக் கொம்பைப் போல உயர்ந்தவன்; இப்படிப் பெருஞ்செயல் கொண்ட வராக உருவம் எடுத்த இறைவன், நீருக்குள் நுழைந்தான்.

அத்பிஃ ஸம்சாதிதாமுர்வீம் ஸ தாமஶ்நந் ப்ரஜாபதிஃ। உபகம்யோஜ்ஜஹாராஶு அபஸ்தாஶ்ச ஸ விந்யஸத்

அண்டங்களை ஆண்டவன், நீரால் மூடப்பட்ட பூமியை அடைந்து, விரைவாக உயர்த்தி, அந்த நீர்களை விலக்கினான்.

ஸாமுத்ரீர்வை ஸமுத்ரேஷு நாதேயீஶ்ச நதீஷ்வத। ரஸாதலதலே மக்நாம் ரஸாதலதலே கதாம்। ப்ரபுர்ல்லோகஹிதார்தாய தம்ஷ்ட்ரயாப்யுஜ்ஜஹார காம்

கடல்களில் உள்ள நதிகள், நிலத்தில் அருளும் நதிகள், எல்லாம் பாதாளத்தின் அடியில் மூழ்கின; உலகங்களுக்கு நன்மை செய்யும் இறைவன், தன் பல்லால் பூமியை உயர்த்தினான்.

ததஃ ஸ்வஸ்தாநமாநீய ப்ரு'திவீம் ப்ரு'திவீகரஃ। முமோச பூர்வம் மநஸா தாரயித்வா தராதரஃ

பிறகு, பூமியை தன் இடத்திற்கு கொண்டு வந்து, பூமிக்கு ஆதரவாக இருப்பவன், மனதில் தாங்கி, பின்னர் அவளை விடுவித்தான்.

தஸ்யோபரி ஜலௌகஸ்ய மஹதீ நௌரிவ ஸ்திதஃ। சரிதத்வாச்ச தேவஸ்ய ந மஹீ யாதி விப்லவம்

அந்த நீரின் மேல், ஒரு பெரிய படகு போல் பூமி நின்றது; இறைவனின் செயல் காரணமாக, பூமி மூழ்காமல் உள்ளது.

ததோத்த்ரு'த்ய க்ஷிதிம் தேவோ ஜகதஃ ஸ்தாபநேச்சயா। ப்ரு'திவ்யாஃ ப்ரவிபாகாய மநஶ்சக்ரேऽம்புஜேக்ஷணஃ। ப்ரு'திவீம் து ஸமீக்ரு'த்ய ப்ரு'திவ்யாம் ஸோऽசிநோத் கிரீந்

பூமியை உயர்த்திய பிறகு, உலகத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பிய இறைவன், பூமியின் பிரிவை மனதில் எண்ணி, பூமியை ஒழுங்குபடுத்தி, மலைகளை அவள்மேல் அமைத்தான்.

ப்ராக் ஸர்வே தஹ்யமாநாஸ்து ததா ஸம்வர்த்தகாக்நிநா। தேநாக்நிநா விஶீர்ணாஸ்தே பர்வதா புவி ஸர்வஶஃ

முன்பு, எல்லா மலைகளும் சம்ஹாரத்தின் நெருப்பால் எரியப்பட்டன; அந்த நெருப்பால், பூமியில் எங்கும் மலைகள் சிதறி நொறுங்கின.

ஶைத்யாதேகார்ணவே தஸ்மிந்வாயுநாபஸ்து ஸம்ஹ்ரு'தாஃ। நிஷிக்தா யத்ர யத்ராஸம்ஸ்தத்ரதத்ராசலோऽபவத்

குளிரால், அந்த நீர்கள் எல்லாம் ஒரே பெருங்கடலில் காற்றால் சேர்க்கப்பட்டன; அவை எங்கு ஊற்றப்பட்டனோ, அங்கே மலைகள் உருவான.

ஸ்கந்நாசலத்வாதசலாஃ பர்வ்வபிஃ பர்வ்வதாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। கிரயோऽந்தர்நிகீர்ணத்வாச்சயநாச்ச ஶிலோச்சயாஃ

நிலையாக அசையாமல் இருப்பதால் அவை 'அசலம்' என அழைக்கப்படுகின்றன; பல உச்சிகள் கூடியதால் 'மலை' எனப்படுகிறது; சில உள்ளே மறைந்ததால், அவை கல் குவியல்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன.

ததஸ்தேஷு விஶீர்ணேஷு லோகோததிகிரிஷ்வத। விஶ்வகர்ம்மா விபஜதே கல்பாதிஷு புநஃ புநஃ

அப்போது அந்த உலகங்களும், கடல்களும், மலைகளும் முற்றிலும் சிதைந்து போனபோது, விஸ்வகர்மா ஒவ்வொரு யுகத்தின் தொடக்கத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் அவற்றை பிரித்து அமைக்கிறார்.

ஸஸமுத்ராமிமாம் ப்ரு'த்வீம் ஸப்தத்வீபாம் ஸபர்வ்வதாம்। பூராத்யாம் ஶ்சதுரோ லோகாந் புநஃ ஸோऽத ப்ரகல்பயத்। லோகாந் ப்ரகல்பயித்வா ச ப்ரஜாஸர்கம் ஸஸர்ஜ்ஜ ஹ

அவர் இந்த பூமியை, கடல்களோடும், ஏழு தீவுகளோடும், மலைகளோடும் சேர்த்து அமைத்தார்; பூ முதலான நான்கு உலகங்களையும் உருவாக்கினார்; உலகங்களை அமைத்த பிறகு, உயிரினங்களின் தலைமுறைகளையும் படைத்தார்.

ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூர்பகவாந் ஸிஸ்ரு'க்ஷுர்விவிதாஃ ப்ரஜாஃ। ஸஸர்ஜ்ஜ ஸ்ரு'ஷ்டிந்தத்ரூபாம் கல்பாதிஷு யதா புரா

தானாக தோன்றிய பரமபிரான் பிரம்மா, பலவகை உயிர்களை படைக்க விரும்பி, கடந்த யுகங்களில் இருந்தபடியே அதே வடிவில் படைப்பை உருவாக்கினார்.

தஸ்யாபித்யாயதஃ ஸர்கம் ததா வை புத்திபூர்வகம்। ப்ரதாநஸமகாலம் வை ப்ராதுர்பூதஸ்தமோமயஃ

அப்போது அவர் படைப்பை எண்ணிக்கொண்டபோது, அவன் எண்ணத்திலிருந்து, ஆதிகாலப் பொருளோடு ஒருசேர, இருளால் ஆன ஒரு படைப்பு தோன்றியது.

தமோ மோஹோ மஹாமோஹஸ்தாமிஸ்ரோ ஹ்யந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ। அவித்யா பஞ்சபர்வ்வைஷா ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மநஃ

இருள், மயக்கம், பெரும் மயக்கம், தாமஸ், அந்த என்று அழைக்கப்படும் இருள்—இவை ஐந்தாகிய அறியாமை, அந்த மகான்மாவின் உள்ளிருந்து தோன்றின.

ப़ஞ்சதா சாஶ்ரிதஃ ஸர்கோ த்யாயதஃ ஸோऽபிமாநிநஃ। ஸர்வ்வதஸ்தமஸா சைவ தீபஃ கும்பவதாவ்ரு'தஃ। பஹிரந்தஃ ப்ரகாஶஶ்ச ஶுத்தோ நிஃஸம்ஜ்ஞ ஏவ ச

படைக்கப்பட்ட இந்த ஐந்து வகை உயிர்களும், தன்னை உயர்ந்தவன் என்று எண்ணி தியானித்தவனால் தோன்றின; எல்லா இடங்களிலும் இருளால் மூடப்பட்டு, பானையை மூடிய விளக்கைப் போல வெளியில் ஒளி தெரியாமல், உள்ளும் புறமும் தூயதாகவும், உணர்வில்லாமல் இருந்தன.

யஸ்மாத்தைஃ ஸம்வ்ரு'தா புத்திர்முக்யாநி கரணாநி ச। தஸ்மாத்தே ஸம்வ்ரு'தாத்மாநோ நகா முக்யாஃ ப்ரகீர்திதாஃ

அந்த ஐந்து வகை அறியாமையால் புத்தியும் முக்கியமான five உணர்வுகளும் மூடப்பட்டதால், அவ்வாறு மூடப்பட்ட உயிர்கள் 'முக்கிய மரங்கள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

முக்யஸர்கே ததாபூதம் ப்ரஹ்மா த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்யஸாதகம்। அப்ரஸந்நமநாஃ ஸோऽத ததோ ந்யாஸோऽப்யமந்யத

அந்த முதன்மை படைப்பு பயனளிக்காததாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மாவின் மனம் மகிழவில்லை; அதனால் அவர் துறவை எண்ணினார்.

தஸ்யாபித்யாயதஸ்தத்ர திர்ய்யக் ஸ்ரோதோऽப்யவர்த்தத। யஸ்மாத்திர்யக் வ்யவர்த்தேத திர்ய்யக்ஸ்ரோதஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தம்

அவர் தியானிக்கும்போது, அங்கே ஒரு பக்கமாக ஓடும் ஓடை தோன்றியது; பக்கமாக ஓடுவதால் அது 'பக்க ஓட்டம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தமோபஹுத்வாத்தே ஸர்வ்வே ஹ்யஜ்ஞாநபஹுலாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। உத்பதக்ராஹிணஶ்சாபி தே த்யாநாத்த்யாநமாநிநஃ

அங்கு இருள் மிகுந்ததால், எல்லோரும் அறியாமையால் நிரம்பியவர்கள் எனக் கூறப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் தவறான வழியில் செல்பவர்கள், தியானம் செய்கிறோம் என்று பெருமை கொள்பவர்கள்.

திர்ய்யக்ஸ்ரோதஸ்து த்ரு'ஷ்ட்வா வை த்விதீயம் விஶ்வமீஶ்வரஃ। அஹம்க்ரு'தா அஹம்மநா அஷ்டாவிம்ஶத்விதாத்மகாஃ

அந்த பக்க ஓட்டத்தைப் பார்த்த இறைவன், இரண்டாவது உலகை உருவாக்கினார்; அது அகந்தை மற்றும் 'நான்' என்ற எண்ணத்தால் ஆனது, இருபத்தெட்டு வகைகளால் ஆனது.

ஏகாதஶேந்த்ரியவிதா நவதா சோதயஸ்ததா। அஷ்டௌ ச தாரகாத்யாஶ்ச தேஷாம் ஶக்திவிதாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

அதில் பதினொன்று வகை உணர்வுகள், ஒன்பது வகை உந்துதல்கள், எட்டாக விண்மீன்கள் முதலானவை உள்ளன; அவற்றின் சக்திகளும் அந்த வகைகளாகும்.

அதஃ ப்ரகாஶாஸ்தே ஸர்வ்வே ஆவ்ரு'தாஶ்ச பஹிஃ புநஃ। யஸ்மாத்திர்யக் ப்ரவர்த்தேத திர்ய்யக்ஸ்ரோதாஃ ஸ உச்யதே

அதனால், அவை எல்லாம் ஒளியுடன் இருந்தும், வெளியிலிருந்து மறைக்கப்பட்டுள்ளன; பக்கமாக நகர்வதால், அவை 'பக்க ஓட்டம் உடையவர்கள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

திர்யக்ஸ்ரோதாஶ்ச த்ரு'ஷ்ட்வா வை த்விதீயம் விஶ்வமீஶ்வரஃ। அபிப்ராயமதோத்தூதம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வ்வந்ததாபிதம்। தஸ்யாபித்யாயதோ நித்யம் ஸாத்த்விகஃ ஸமவர்த்தத

அந்த பக்க ஓட்டம் உடைய உயிர்களைப் பார்த்த இறைவன், இரண்டாவது உலகை உருவாக்கினார்; எழுந்த எண்ணத்தை உணர்ந்து, எல்லாவற்றையும் அந்த பெயரால் அறிந்து, அவர் தியானிக்கும்போது, சுத்தமான சத்த்வ குணம் கொண்ட படைப்பு தோன்றியது.

ஊர்த்த்வஸ்ரோதாஸ்த்ரு'தீயஸ்து ஸ சைவோர்த்த்வவ்யவஸ்திதஃ। யஸ்மாத்வ்யவர்த்ததோஹ்த்த்வந்து ஊர்த்த்வஸ்ரோதாஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

மூன்றாவது படைப்பு மேலே ஓடும் ஓட்டமாகும்; அது மேலே நிலை கொண்டது; மேலே செல்கின்றதால், அது 'மேல் ஓட்டம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தே ஸுகப்ரீதிபஹுலா பஹிரந்தஶ்ச ஸம்வ்ரு'தா। ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்ச ஊர்த்த்வஸ்ரோதோத்பவாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ

அவர்கள் ஆனந்தம், மகிழ்ச்சி நிறைந்தவர்கள்; உள்ளும் புறமும் மூடப்பட்டவர்கள்; உள்ளும் புறமும் ஒளியுடன், அவர்கள் மேல் ஓட்டத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள் எனக் கூறப்படுகிறார்கள்.

தேந வா தாதயோ ஜ்ஞேயாஃ ஸ்ரு'ஷ்டாத்மாநோ வ்யவஸ்திதாஃ। ஊர்த்த்வஸ்ரோதாஸ்த்ரு'தீயோ வை தேந ஸர்கஸ்து ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

இதனால், இயல்பாக நிலை கொண்ட உயிர்கள் இவர்கள் என்று அறிய வேண்டும்; மேல் ஓட்டம் மூன்றாவது, அந்த படைப்பும் அதுபோல அழைக்கப்படுகிறது.

ஊர்த்த்வஸ்ரோதஃஸு ஸ்ரு'ஷ்டேஷு தேவேஷு ஸ ததா ப்ரபுஃ। ப்ரீதிமாநபவத்ப்ரஹ்மா ததோऽந்யம் ஸோऽப்யமந்யத। ஸஸர்ஜ்ஜ ஸர்கமந்யம் ஸ ஸாதகம் ப்ரபுரீஶ்வரஃ

மேல் ஓட்டம் உடைய தேவர்கள் உருவானபோது, பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன், இன்னொரு படைப்பை விரும்பினார்; இறைவன் மற்றொரு பயனுள்ள படைப்பை உருவாக்கினார்.

அதாபித்யாயதஸ்தஸ்ய ஸத்யாபித்யாயிநஸ்ததா। ப்ராதுர்ப்பபூவ சாவ்யக்தாதர்வ்வாக்‌ஸ்ரோதஃ ஸுஸாதகம்। யஸ்மாதர்வாக்வ்யவர்த்தேத ததோऽர்வ்வாக்ஸ்ரோத உச்யதே

அப்போது, அவன் மனதில் உண்மையோடு தியானித்தபோது, வெளிப்படாததிலிருந்து கீழே செல்லும் ஓர் அருவி தோன்றியது; அது படைப்புக்கு ஏற்றதாக இருந்தது. அது கீழே செல்லும் போக்கில் ஓடுவதால், அதற்கு 'கீழே செல்லும் அருவி' என்று பெயர் வந்தது.

தே ச ப்ரகாஶபஹுலாஸ்தமஃ ஸத்த்வரஜோதிகாஃ। தஸ்மாத்தே துஃகபஹுலா பூயோ பூயஶ்ச காரிணஃ

அவை ஒளியில் மிகுந்தும், இருள், சத்துவம், இரஜஸ் ஆகியவற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்டும் இருக்கின்றன; அதனால் அவை பெரும்பாலும் துன்பத்தை உண்டாக்கும் மற்றும் மீண்டும் மீண்டும் செயல்படும்.