வாயுபுராணம்

தஶயோஜநவிஸ்தீம்ர்ண ஶதயோஜநமுச்ச்ரிதம்। நீலமேகப்ரதீகாஶம் மேகஸ்தநிதநிஃஸ்வநம்

பத்து யோஜனம் அகலம், நூறு யோஜனம் உயரம், கருங்கொட்ட மேகத்தைப் போல், இடியொலி போன்ற பெரும் சப்தம் உடைய உருவம்.

மஹாபர்வ்வதவர்ஷ்மாணம் ஶ்வேதம் தீக்ஷ்ணோக்ரதம்ஷ்ட்ரிணம்। வித்யுதக்நிப்ரகாஶாக்ஷமாதித்யஸமதேஜஸம்

பெரிய மலைபோல் உருவம் கொண்டவன், வெண்மையோடு கூடியவன், கூர்மையான பயங்கரமான பற்கள் உடையவன், மின்னலும் நெருப்பும் போல் கண்கள் பிரகாசமாக இருந்தன, சூரியனுக்குச் சமமான ஒளி உடையவன்.

பீநவ்ரு'த்தாயதஸ்கந்தம் ஸிம்ஹவிக்ராந்தகாமிநம்। பீநோந்நதகடீதேஶம் ஸுஶ்லக்ஷ்ணம் ஶுபலக்ஷணம்

தடித்தும் வட்டமுமாக விரிந்த தோள்கள், சிங்கம் போல் நடக்கும் நடை, வலிமையான உயர்ந்த இடுப்பும், மென்மையான அழகான அடையாளங்களும் உடையவன்.

ரூபமாஸ்தாய விபுலம் வாராஹமமிதம் ஹரிஃ। ப்ரு'திவ்யுத்தரணார்தாய ப்ரவிவேஶ ரஸாதலம்

இந்த அளவில்லாத பெரிய வராக உருவத்தை எடுத்த ஹரி, பூமியை உயர்த்தும் பொருட்டு பாதாளத்துக்குள் நுழைந்தான்.

ஸ வேதவாத்யுபத்ரஷ்டா க்ரதுவக்ஷாஶ்சிதீமுகஃ। அக்நிஜிஹ்வோ தர்பரோமா ப்ரஹ்மஶீர்ஷோ மஹாதபாஃ

வேத ஓசைகள் அனைத்தையும் கண்காணிப்பவன், யாகங்களின் உருவம், வேதி போல் வாயும், நெருப்புபோல் நாக்கும், தர்ப்பைபோல் முடியும், பிரம்மாவின் தலைபோல் தலையும், பெரிய தவம் உடையவனும்.

அஹோராத்ரேக்ஷணதரோ வேதாங்கஶ்ருதிபூஷணஃ। ஆஜ்யநாஸஃ ஸ்ருவதுண்டஃ ஸாமகோஷஸ்வநோ மஹாந்

பகலும் இரவும் போன்ற கண்கள் உடையவன், வேதங்களின் அங்கங்களும் புனிதமான ஒலிகளும் அலங்காரம், நாசி நெய் போன்றது, மூக்கு யாக கரண்டி போன்றது, சாமவேதம் போல் பெரும் குரல் உடையவன்.

ஸத்யதர்மமயஃ ஶ்ரீமாந் தர்ம்மவிக்ரமஸம்ஸ்திதஃ। ப்ராயஶ்சித்தரதோ கோரஃ பஶுஜாநுர்மஹாக்ரு'தி

உண்மை மற்றும் தர்மம் நிறைந்தவன், மகிமைமிக்கவன், தர்மத்தின் வலிமையில் நிலைத்தவன், பாவநிவாரணத்தில் ஈடுபட்டவன், பயங்கரமானவன், மிருகங்களுக்கு கருணை கொண்டவன், பெரிய உருவம் உடையவன்.

ஊர்த்த்வகாத்ரோ ஹோமலிங்கஃ ஸ்தாநபீஜோ மஹௌஷதிஃ। வேத்யாந்தராத்மா மந்த்ரஸ்பிகாஜ்யஸ்ப்ரு'க் ஸோமஶோணிதஃ

மேல் நோக்கி எழுந்த உடல் உறுப்புகள், யாகத்தின் குறிகள் உடையவன், நிலைத்திருக்கும் விதையின் வடிவம், பெரிய மூலிகை, வேதியின் உள்ளார்ந்த ஆன்மா, மந்திரங்கள் இடுப்பாகவும், நெய்யைத் தொடும் கையால், சோமமும் இரத்தமும் உடையவன்.

- பா.பே. வேதஸ்கந்தோ ஹவிர்கந்தோ ஹவ்யகவ்யாதிவேகவாந்। ப்ராக்வம்ஶகாயோ த்யுதிமாந்நாநாதீக்ஷாபிரந்விதஃ

வேதங்கள் தோள்களாக, யாகப் பொருட்களின் மணம் உடையவன், தேவர்களுக்கும் பிதர்களுக்கும் அர்ப்பணிப்பதைவிட வேகமாகச் செல்லும் சக்தி உடையவன், கிழக்கு நோக்கி உடல், பிரகாசம் நிறைந்தவன், பலவகைத் தபசுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

தக்ஷிணாஹ்ரு'தயோ யோகீ மஹாஸத்ரமயோ விபுஃ। உபாகர்மேஷ்டிருசிரஃ ப்ரவர்க்யவித்தபூஷணஃ

வலது பக்கம் இருதயமாக கொண்டவன், யோகி, பெரிய யாகத்தின் உருவம், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவன், ஆரம்ப யாகங்களில் பிரகாசமுள்ளவன், பிரவர்க்ய யாகத்தின் செல்வம் அலங்காரம்.

நாநாச்சந்தோகதிபதோ குஹ்யோபநிஷதாஸநஃ। சாயாபத்நீஸஹாயோ வை மணிஶ்ர்ரு'ங்க இவோச்ச்ரிதஃ। பூத்வா யஜ்ஞவராஹோ வை அபஃ ஸ ப்ராவிஶத் ப்ரபுஃ

பல்வேறு சந்தங்கள் பாதையாக, ரகசிய உபநிஷத்துகளை ஆசனமாக உடையவன், நிழல் மனைவியுடன் கூட, மாணிக்கக் கொம்பைப் போல உயர்ந்தவன்; இப்படிப் பெருஞ்செயல் கொண்ட வராக உருவம் எடுத்த இறைவன், நீருக்குள் நுழைந்தான்.

அத்பிஃ ஸம்சாதிதாமுர்வீம் ஸ தாமஶ்நந் ப்ரஜாபதிஃ। உபகம்யோஜ்ஜஹாராஶு அபஸ்தாஶ்ச ஸ விந்யஸத்

அண்டங்களை ஆண்டவன், நீரால் மூடப்பட்ட பூமியை அடைந்து, விரைவாக உயர்த்தி, அந்த நீர்களை விலக்கினான்.

ஸாமுத்ரீர்வை ஸமுத்ரேஷு நாதேயீஶ்ச நதீஷ்வத। ரஸாதலதலே மக்நாம் ரஸாதலதலே கதாம்। ப்ரபுர்ல்லோகஹிதார்தாய தம்ஷ்ட்ரயாப்யுஜ்ஜஹார காம்

கடல்களில் உள்ள நதிகள், நிலத்தில் அருளும் நதிகள், எல்லாம் பாதாளத்தின் அடியில் மூழ்கின; உலகங்களுக்கு நன்மை செய்யும் இறைவன், தன் பல்லால் பூமியை உயர்த்தினான்.

ததஃ ஸ்வஸ்தாநமாநீய ப்ரு'திவீம் ப்ரு'திவீகரஃ। முமோச பூர்வம் மநஸா தாரயித்வா தராதரஃ

பிறகு, பூமியை தன் இடத்திற்கு கொண்டு வந்து, பூமிக்கு ஆதரவாக இருப்பவன், மனதில் தாங்கி, பின்னர் அவளை விடுவித்தான்.

தஸ்யோபரி ஜலௌகஸ்ய மஹதீ நௌரிவ ஸ்திதஃ। சரிதத்வாச்ச தேவஸ்ய ந மஹீ யாதி விப்லவம்

அந்த நீரின் மேல், ஒரு பெரிய படகு போல் பூமி நின்றது; இறைவனின் செயல் காரணமாக, பூமி மூழ்காமல் உள்ளது.

ததோத்த்ரு'த்ய க்ஷிதிம் தேவோ ஜகதஃ ஸ்தாபநேச்சயா। ப்ரு'திவ்யாஃ ப்ரவிபாகாய மநஶ்சக்ரேऽம்புஜேக்ஷணஃ। ப்ரு'திவீம் து ஸமீக்ரு'த்ய ப்ரு'திவ்யாம் ஸோऽசிநோத் கிரீந்

பூமியை உயர்த்திய பிறகு, உலகத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பிய இறைவன், பூமியின் பிரிவை மனதில் எண்ணி, பூமியை ஒழுங்குபடுத்தி, மலைகளை அவள்மேல் அமைத்தான்.

ப்ராக் ஸர்வே தஹ்யமாநாஸ்து ததா ஸம்வர்த்தகாக்நிநா। தேநாக்நிநா விஶீர்ணாஸ்தே பர்வதா புவி ஸர்வஶஃ

முன்பு, எல்லா மலைகளும் சம்ஹாரத்தின் நெருப்பால் எரியப்பட்டன; அந்த நெருப்பால், பூமியில் எங்கும் மலைகள் சிதறி நொறுங்கின.

ஶைத்யாதேகார்ணவே தஸ்மிந்வாயுநாபஸ்து ஸம்ஹ்ரு'தாஃ। நிஷிக்தா யத்ர யத்ராஸம்ஸ்தத்ரதத்ராசலோऽபவத்

குளிரால், அந்த நீர்கள் எல்லாம் ஒரே பெருங்கடலில் காற்றால் சேர்க்கப்பட்டன; அவை எங்கு ஊற்றப்பட்டனோ, அங்கே மலைகள் உருவான.

ஸ்கந்நாசலத்வாதசலாஃ பர்வ்வபிஃ பர்வ்வதாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। கிரயோऽந்தர்நிகீர்ணத்வாச்சயநாச்ச ஶிலோச்சயாஃ

நிலையாக அசையாமல் இருப்பதால் அவை 'அசலம்' என அழைக்கப்படுகின்றன; பல உச்சிகள் கூடியதால் 'மலை' எனப்படுகிறது; சில உள்ளே மறைந்ததால், அவை கல் குவியல்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன.

ததஸ்தேஷு விஶீர்ணேஷு லோகோததிகிரிஷ்வத। விஶ்வகர்ம்மா விபஜதே கல்பாதிஷு புநஃ புநஃ

அப்போது அந்த உலகங்களும், கடல்களும், மலைகளும் முற்றிலும் சிதைந்து போனபோது, விஸ்வகர்மா ஒவ்வொரு யுகத்தின் தொடக்கத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் அவற்றை பிரித்து அமைக்கிறார்.

ஸஸமுத்ராமிமாம் ப்ரு'த்வீம் ஸப்தத்வீபாம் ஸபர்வ்வதாம்। பூராத்யாம் ஶ்சதுரோ லோகாந் புநஃ ஸோऽத ப்ரகல்பயத்। லோகாந் ப்ரகல்பயித்வா ச ப்ரஜாஸர்கம் ஸஸர்ஜ்ஜ ஹ

அவர் இந்த பூமியை, கடல்களோடும், ஏழு தீவுகளோடும், மலைகளோடும் சேர்த்து அமைத்தார்; பூ முதலான நான்கு உலகங்களையும் உருவாக்கினார்; உலகங்களை அமைத்த பிறகு, உயிரினங்களின் தலைமுறைகளையும் படைத்தார்.

ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூர்பகவாந் ஸிஸ்ரு'க்ஷுர்விவிதாஃ ப்ரஜாஃ। ஸஸர்ஜ்ஜ ஸ்ரு'ஷ்டிந்தத்ரூபாம் கல்பாதிஷு யதா புரா

தானாக தோன்றிய பரமபிரான் பிரம்மா, பலவகை உயிர்களை படைக்க விரும்பி, கடந்த யுகங்களில் இருந்தபடியே அதே வடிவில் படைப்பை உருவாக்கினார்.

தஸ்யாபித்யாயதஃ ஸர்கம் ததா வை புத்திபூர்வகம்। ப்ரதாநஸமகாலம் வை ப்ராதுர்பூதஸ்தமோமயஃ

அப்போது அவர் படைப்பை எண்ணிக்கொண்டபோது, அவன் எண்ணத்திலிருந்து, ஆதிகாலப் பொருளோடு ஒருசேர, இருளால் ஆன ஒரு படைப்பு தோன்றியது.

தமோ மோஹோ மஹாமோஹஸ்தாமிஸ்ரோ ஹ்யந்தஸம்ஜ்ஞிதஃ। அவித்யா பஞ்சபர்வ்வைஷா ப்ராதுர்பூதா மஹாத்மநஃ

இருள், மயக்கம், பெரும் மயக்கம், தாமஸ், அந்த என்று அழைக்கப்படும் இருள்—இவை ஐந்தாகிய அறியாமை, அந்த மகான்மாவின் உள்ளிருந்து தோன்றின.

ப़ஞ்சதா சாஶ்ரிதஃ ஸர்கோ த்யாயதஃ ஸோऽபிமாநிநஃ। ஸர்வ்வதஸ்தமஸா சைவ தீபஃ கும்பவதாவ்ரு'தஃ। பஹிரந்தஃ ப்ரகாஶஶ்ச ஶுத்தோ நிஃஸம்ஜ்ஞ ஏவ ச

படைக்கப்பட்ட இந்த ஐந்து வகை உயிர்களும், தன்னை உயர்ந்தவன் என்று எண்ணி தியானித்தவனால் தோன்றின; எல்லா இடங்களிலும் இருளால் மூடப்பட்டு, பானையை மூடிய விளக்கைப் போல வெளியில் ஒளி தெரியாமல், உள்ளும் புறமும் தூயதாகவும், உணர்வில்லாமல் இருந்தன.

யஸ்மாத்தைஃ ஸம்வ்ரு'தா புத்திர்முக்யாநி கரணாநி ச। தஸ்மாத்தே ஸம்வ்ரு'தாத்மாநோ நகா முக்யாஃ ப்ரகீர்திதாஃ

அந்த ஐந்து வகை அறியாமையால் புத்தியும் முக்கியமான five உணர்வுகளும் மூடப்பட்டதால், அவ்வாறு மூடப்பட்ட உயிர்கள் 'முக்கிய மரங்கள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

முக்யஸர்கே ததாபூதம் ப்ரஹ்மா த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்யஸாதகம்। அப்ரஸந்நமநாஃ ஸோऽத ததோ ந்யாஸோऽப்யமந்யத

அந்த முதன்மை படைப்பு பயனளிக்காததாக இருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மாவின் மனம் மகிழவில்லை; அதனால் அவர் துறவை எண்ணினார்.

தஸ்யாபித்யாயதஸ்தத்ர திர்ய்யக் ஸ்ரோதோऽப்யவர்த்தத। யஸ்மாத்திர்யக் வ்யவர்த்தேத திர்ய்யக்ஸ்ரோதஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தம்

அவர் தியானிக்கும்போது, அங்கே ஒரு பக்கமாக ஓடும் ஓடை தோன்றியது; பக்கமாக ஓடுவதால் அது 'பக்க ஓட்டம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தமோபஹுத்வாத்தே ஸர்வ்வே ஹ்யஜ்ஞாநபஹுலாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। உத்பதக்ராஹிணஶ்சாபி தே த்யாநாத்த்யாநமாநிநஃ

அங்கு இருள் மிகுந்ததால், எல்லோரும் அறியாமையால் நிரம்பியவர்கள் எனக் கூறப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் தவறான வழியில் செல்பவர்கள், தியானம் செய்கிறோம் என்று பெருமை கொள்பவர்கள்.