வாயுபுராணம்

ஏகார்ணவே ததா தஸ்மிந் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிஞ்சந। ததா ஸ பகவாந் ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்

அப்போது அந்த ஒரே பெருங்கடலில் எதுவும் காணப்படவில்லை; அந்த சமயத்தில், ஆயிரம் கண்களும் பாதங்களும் உடைய ப்ரம்மா தோன்றினார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷோ ருக்மவர்ணோऽஹ்யதீந்த்ரியஃ। ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஃ ஸ ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

ஆயிரம் தலைகளும் கொண்ட புருஷன், பொன்னிறம் உடையவன், அறிவுக்கு எட்டாதவன், நாராயணன் என அழைக்கப்படும் ப்ரம்மா, அப்போது அந்த நீரில் உறங்கினார்.

ஸத்த்வோத்ரேகாத் ப்ரபுத்தஸ்து ஶூந்யம் லோகமுதீக்ஷ்ய ஸஃ। இமம் சோதாஹரந்த்யத்ர ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி

சத்த்வம் மிகுதியால் விழித்த பின், அவர் உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்தார்; அப்போது நாராயணனைப் பற்றி இந்தச் சுலோகத்தை அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆபோ நாரா வை தநவ இத்யபாம் நாம ஶுஶ்ருமஃ। அப்ஸு ஶேதே ச யத்தஸ்மாத்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீர் என்பதையே நரா என்று அழைக்கிறார்கள்; அதனால் நீருக்கு அந்தப் பெயர் வந்தது என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம். அவர் நீரில் உறங்குவதால், அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

துல்யம் யுகஸஹஸ்ரஸ்ய நைஶம் காலமுபாஸ்ய ஸஃ। ஶர்வர்யந்தே ப்ரகுருதே ப்ரஹ்மத்வம் ஸர்ககாரணாத்

ஆயிரம் யுகங்களுக்குச் சமமான இரவு முழுவதும் தியானத்தில் இருந்தபின், அந்த இரவு முடிவில், அவர் படைப்புக்காக ப்ரம்மா நிலையை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

ப்ரஹ்மா து ஸலிலே தஸ்மிந் வாயுர்பூத்வா ததாசரத்। நிஶாயாமிவ கத்யோதஃ ப்ராவ்ரு'ட்‌காலே ததஸ்ததஃ

பிரம்மா அந்த நீரில், வாயுவாக மாறி அங்கும் இங்கும் அலைந்தார்; மழைக்கால இரவில் ஜொலிக்கும் நுண்ணெரியாய் அங்கும் இங்கும் சென்றார்.

ததஸ்து ஸலிலே தஸ்மிந் விஜ்ஞாயாந்தர்கதாம் மஹீம்। அநுமாநாதஸம்மூடோ பூமேருத்தரணம் ப்ரதி

பின்னர், அந்த நீரில், பூமி முழுவதும் மூழ்கியிருப்பதை உணர்ந்து, குழப்பமின்றி பூமியை எடுப்பதற்கான வழியை அவர் எண்ணினார்.

அகரோத் ஸ தநும் த்வந்யாம் கல்பாதிஷு யதா புரா। ததோ மஹாத்மா மநஸா திவ்யம் ரூபமசிந்தயத்

அவர் முன்பு கால்பங்களில் செய்ததுபோல், வேறு ஒரு உருவத்தை எடுத்தார்; அந்த மகாத்மா மனதில் ஒரு தெய்வீக உருவை நினைத்தார்.

ஸலிலேநாப்லுதாம் பூமிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ து ஸமந்ததஃ। கிந்நு ரூபம் மஹத் க்ரு'த்வா உத்தரேயமஹம் மஹீம்

நீர் முழுவதும் மூழ்கிய பூமியை பார்த்து, 'நான் எந்த பெரிய உருவத்தை எடுத்தால் இந்த பூமியை உயர்த்த முடியும்?' என்று எண்ணினார்.

ஜலக்ரீடாஸு ருசிரம் வாராஹம் ரூபமஸ்மரத்। அத்ரு'ஷ்யம் ஸர்வ்வபூதாநாம் வாங்மயம் தர்மஸம்ஜ்ஞிதம்

அப்போது, நீரில் விளையாட அழகான, எல்லா உயிர்களுக்கும் எட்டாத, வார்த்தையால் ஆன, தர்மம் என அறியப்படும் வராக உருவத்தை அவர் நினைத்தார்.

தஶயோஜநவிஸ்தீம்ர்ண ஶதயோஜநமுச்ச்ரிதம்। நீலமேகப்ரதீகாஶம் மேகஸ்தநிதநிஃஸ்வநம்

பத்து யோஜனம் அகலம், நூறு யோஜனம் உயரம், கருங்கொட்ட மேகத்தைப் போல், இடியொலி போன்ற பெரும் சப்தம் உடைய உருவம்.

மஹாபர்வ்வதவர்ஷ்மாணம் ஶ்வேதம் தீக்ஷ்ணோக்ரதம்ஷ்ட்ரிணம்। வித்யுதக்நிப்ரகாஶாக்ஷமாதித்யஸமதேஜஸம்

பெரிய மலைபோல் உருவம் கொண்டவன், வெண்மையோடு கூடியவன், கூர்மையான பயங்கரமான பற்கள் உடையவன், மின்னலும் நெருப்பும் போல் கண்கள் பிரகாசமாக இருந்தன, சூரியனுக்குச் சமமான ஒளி உடையவன்.

பீநவ்ரு'த்தாயதஸ்கந்தம் ஸிம்ஹவிக்ராந்தகாமிநம்। பீநோந்நதகடீதேஶம் ஸுஶ்லக்ஷ்ணம் ஶுபலக்ஷணம்

தடித்தும் வட்டமுமாக விரிந்த தோள்கள், சிங்கம் போல் நடக்கும் நடை, வலிமையான உயர்ந்த இடுப்பும், மென்மையான அழகான அடையாளங்களும் உடையவன்.

ரூபமாஸ்தாய விபுலம் வாராஹமமிதம் ஹரிஃ। ப்ரு'திவ்யுத்தரணார்தாய ப்ரவிவேஶ ரஸாதலம்

இந்த அளவில்லாத பெரிய வராக உருவத்தை எடுத்த ஹரி, பூமியை உயர்த்தும் பொருட்டு பாதாளத்துக்குள் நுழைந்தான்.

ஸ வேதவாத்யுபத்ரஷ்டா க்ரதுவக்ஷாஶ்சிதீமுகஃ। அக்நிஜிஹ்வோ தர்பரோமா ப்ரஹ்மஶீர்ஷோ மஹாதபாஃ

வேத ஓசைகள் அனைத்தையும் கண்காணிப்பவன், யாகங்களின் உருவம், வேதி போல் வாயும், நெருப்புபோல் நாக்கும், தர்ப்பைபோல் முடியும், பிரம்மாவின் தலைபோல் தலையும், பெரிய தவம் உடையவனும்.

அஹோராத்ரேக்ஷணதரோ வேதாங்கஶ்ருதிபூஷணஃ। ஆஜ்யநாஸஃ ஸ்ருவதுண்டஃ ஸாமகோஷஸ்வநோ மஹாந்

பகலும் இரவும் போன்ற கண்கள் உடையவன், வேதங்களின் அங்கங்களும் புனிதமான ஒலிகளும் அலங்காரம், நாசி நெய் போன்றது, மூக்கு யாக கரண்டி போன்றது, சாமவேதம் போல் பெரும் குரல் உடையவன்.

ஸத்யதர்மமயஃ ஶ்ரீமாந் தர்ம்மவிக்ரமஸம்ஸ்திதஃ। ப்ராயஶ்சித்தரதோ கோரஃ பஶுஜாநுர்மஹாக்ரு'தி

உண்மை மற்றும் தர்மம் நிறைந்தவன், மகிமைமிக்கவன், தர்மத்தின் வலிமையில் நிலைத்தவன், பாவநிவாரணத்தில் ஈடுபட்டவன், பயங்கரமானவன், மிருகங்களுக்கு கருணை கொண்டவன், பெரிய உருவம் உடையவன்.

ஊர்த்த்வகாத்ரோ ஹோமலிங்கஃ ஸ்தாநபீஜோ மஹௌஷதிஃ। வேத்யாந்தராத்மா மந்த்ரஸ்பிகாஜ்யஸ்ப்ரு'க் ஸோமஶோணிதஃ

மேல் நோக்கி எழுந்த உடல் உறுப்புகள், யாகத்தின் குறிகள் உடையவன், நிலைத்திருக்கும் விதையின் வடிவம், பெரிய மூலிகை, வேதியின் உள்ளார்ந்த ஆன்மா, மந்திரங்கள் இடுப்பாகவும், நெய்யைத் தொடும் கையால், சோமமும் இரத்தமும் உடையவன்.

- பா.பே. வேதஸ்கந்தோ ஹவிர்கந்தோ ஹவ்யகவ்யாதிவேகவாந்। ப்ராக்வம்ஶகாயோ த்யுதிமாந்நாநாதீக்ஷாபிரந்விதஃ

வேதங்கள் தோள்களாக, யாகப் பொருட்களின் மணம் உடையவன், தேவர்களுக்கும் பிதர்களுக்கும் அர்ப்பணிப்பதைவிட வேகமாகச் செல்லும் சக்தி உடையவன், கிழக்கு நோக்கி உடல், பிரகாசம் நிறைந்தவன், பலவகைத் தபசுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

தக்ஷிணாஹ்ரு'தயோ யோகீ மஹாஸத்ரமயோ விபுஃ। உபாகர்மேஷ்டிருசிரஃ ப்ரவர்க்யவித்தபூஷணஃ

வலது பக்கம் இருதயமாக கொண்டவன், யோகி, பெரிய யாகத்தின் உருவம், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவன், ஆரம்ப யாகங்களில் பிரகாசமுள்ளவன், பிரவர்க்ய யாகத்தின் செல்வம் அலங்காரம்.

நாநாச்சந்தோகதிபதோ குஹ்யோபநிஷதாஸநஃ। சாயாபத்நீஸஹாயோ வை மணிஶ்ர்ரு'ங்க இவோச்ச்ரிதஃ। பூத்வா யஜ்ஞவராஹோ வை அபஃ ஸ ப்ராவிஶத் ப்ரபுஃ

பல்வேறு சந்தங்கள் பாதையாக, ரகசிய உபநிஷத்துகளை ஆசனமாக உடையவன், நிழல் மனைவியுடன் கூட, மாணிக்கக் கொம்பைப் போல உயர்ந்தவன்; இப்படிப் பெருஞ்செயல் கொண்ட வராக உருவம் எடுத்த இறைவன், நீருக்குள் நுழைந்தான்.

அத்பிஃ ஸம்சாதிதாமுர்வீம் ஸ தாமஶ்நந் ப்ரஜாபதிஃ। உபகம்யோஜ்ஜஹாராஶு அபஸ்தாஶ்ச ஸ விந்யஸத்

அண்டங்களை ஆண்டவன், நீரால் மூடப்பட்ட பூமியை அடைந்து, விரைவாக உயர்த்தி, அந்த நீர்களை விலக்கினான்.

ஸாமுத்ரீர்வை ஸமுத்ரேஷு நாதேயீஶ்ச நதீஷ்வத। ரஸாதலதலே மக்நாம் ரஸாதலதலே கதாம்। ப்ரபுர்ல்லோகஹிதார்தாய தம்ஷ்ட்ரயாப்யுஜ்ஜஹார காம்

கடல்களில் உள்ள நதிகள், நிலத்தில் அருளும் நதிகள், எல்லாம் பாதாளத்தின் அடியில் மூழ்கின; உலகங்களுக்கு நன்மை செய்யும் இறைவன், தன் பல்லால் பூமியை உயர்த்தினான்.

ததஃ ஸ்வஸ்தாநமாநீய ப்ரு'திவீம் ப்ரு'திவீகரஃ। முமோச பூர்வம் மநஸா தாரயித்வா தராதரஃ

பிறகு, பூமியை தன் இடத்திற்கு கொண்டு வந்து, பூமிக்கு ஆதரவாக இருப்பவன், மனதில் தாங்கி, பின்னர் அவளை விடுவித்தான்.

தஸ்யோபரி ஜலௌகஸ்ய மஹதீ நௌரிவ ஸ்திதஃ। சரிதத்வாச்ச தேவஸ்ய ந மஹீ யாதி விப்லவம்

அந்த நீரின் மேல், ஒரு பெரிய படகு போல் பூமி நின்றது; இறைவனின் செயல் காரணமாக, பூமி மூழ்காமல் உள்ளது.

ததோத்த்ரு'த்ய க்ஷிதிம் தேவோ ஜகதஃ ஸ்தாபநேச்சயா। ப்ரு'திவ்யாஃ ப்ரவிபாகாய மநஶ்சக்ரேऽம்புஜேக்ஷணஃ। ப்ரு'திவீம் து ஸமீக்ரு'த்ய ப்ரு'திவ்யாம் ஸோऽசிநோத் கிரீந்

பூமியை உயர்த்திய பிறகு, உலகத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பிய இறைவன், பூமியின் பிரிவை மனதில் எண்ணி, பூமியை ஒழுங்குபடுத்தி, மலைகளை அவள்மேல் அமைத்தான்.

ப்ராக் ஸர்வே தஹ்யமாநாஸ்து ததா ஸம்வர்த்தகாக்நிநா। தேநாக்நிநா விஶீர்ணாஸ்தே பர்வதா புவி ஸர்வஶஃ

முன்பு, எல்லா மலைகளும் சம்ஹாரத்தின் நெருப்பால் எரியப்பட்டன; அந்த நெருப்பால், பூமியில் எங்கும் மலைகள் சிதறி நொறுங்கின.

ஶைத்யாதேகார்ணவே தஸ்மிந்வாயுநாபஸ்து ஸம்ஹ்ரு'தாஃ। நிஷிக்தா யத்ர யத்ராஸம்ஸ்தத்ரதத்ராசலோऽபவத்

குளிரால், அந்த நீர்கள் எல்லாம் ஒரே பெருங்கடலில் காற்றால் சேர்க்கப்பட்டன; அவை எங்கு ஊற்றப்பட்டனோ, அங்கே மலைகள் உருவான.

ஸ்கந்நாசலத்வாதசலாஃ பர்வ்வபிஃ பர்வ்வதாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। கிரயோऽந்தர்நிகீர்ணத்வாச்சயநாச்ச ஶிலோச்சயாஃ

நிலையாக அசையாமல் இருப்பதால் அவை 'அசலம்' என அழைக்கப்படுகின்றன; பல உச்சிகள் கூடியதால் 'மலை' எனப்படுகிறது; சில உள்ளே மறைந்ததால், அவை கல் குவியல்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன.