வாயுபுராணம்

ஆதித்யஸம்ஜ்ஞஃ கபிலஸ்த்வக்ரஜோऽக்நிரிதி ஸ்ம்ரு'தஃ। ஹிரண்யமஸ்ய கர்போऽபூத்திரண்யஸ்யாபி கர்பஜஃ। தஸ்மாத்திரண்யகர்பஃ ஸ புராணேऽஸ்மிந்நிருச்யதே

அவன் ஆதித்யன், கபிலன், முதல்வன், அக்னி என அழைக்கப்படுகிறான்; அவனது கருவில் தங்கம் இருந்தது, தங்கத்திலிருந்து அவன் பிறந்தான்; அதனால் இந்த புராணத்தில் அவன் ஹிரண்யகர்பன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

ஸ்வயம்புவோ நிவ்ரு'த்தஸ்ய காலோ வர்ஷாக்ரஜஸ்து யஃ। ந ஶக்யஃ பரிஸம்க்யாதுமபி வர்ஷஶதைரபி

சுயம்புவனின் காலம், உலகம் அழிந்தபின், ஆண்டுகளுக்கெல்லாம் முதன்மையானது; நூறு ஆண்டுகளாலும் அதை அளக்க முடியாது.

கல்பஸம்க்யாநிவ்ரு'த்தேஸ்து பராக்யோ ப்ரஹ்மணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। தாவச்சேஷோऽஸ்ய காலோऽந்யஸ்தஸ்யாந்தே ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யதே

கற்புகளின் எண்ணிக்கை முடிந்தபின் அவன் பரபிரம்மம் என அழைக்கப்படுகிறான்; மீதமுள்ள காலம் வேறுபட்டது, அதன் முடிவில் அது மீண்டும் அவனிடம் கலக்கப்படுகிறது.

கோடிகோடிஸஹஸ்ராணி அந்தர்பூதாநி யாநி வை। ஸமதீதாநி கல்பாநாந்தாவச்சேஷாஃ பராஸ்து யே

எண்ணிக்கையற்ற கோடி கோடியாக கடந்த கால்பங்கள், இன்னும் மீதமுள்ளவை—all இவை அனைத்தும் இதில் அடங்கியுள்ளன.

யஸ்த்வயம் வர்த்ததே கல்போ வாராஹந்தம் நிபோதத। ப்ரதமஃ ஸாம்ப்ரதஸ்தேஷாம் கல்போऽயம் வர்த்ததே த்விஜாஃ

இப்போது நடக்கும் இந்த வராகம் எனும் கால்பத்தைப் பற்றி கேளுங்கள்; இவை எல்லாவற்றிலும் இது முதல் கால்பம், இப்போது நடப்பதும் இதுவே.

தஸ்மிந் ஸ்வாயம்புவாத்யாஸ்து மநவஃ ஸ்யுஶ்சதுர்த்தஶ। அதீதா வர்த்தமாநாஶ்ச பவிஷ்யா யே ச வை புநஃ

அதில், சுவாயம்புவன் முதலான பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்; கடந்தவர்கள், நிகழ்பவர்கள், மீண்டும் வரவிருப்பவர்களும் உள்ளனர்.

தைரியம் ப்ரு'திவீ ஸர்வா ஸப்தத்வீபா ஸமந்ததஃ। பூர்ணம் யுகஸஹஸ்ரம் வை பரிபால்யா நரேஶ்வரைஃ। ப்ரஜாபிஸ்தபஸா சைவ தேஷாம் ஶ்ர்ரு'ணுத விஸ்தரம்

அவர்கள் இந்த முழு பூமியை ஏழு தீவுகளோடு சேர்ந்து, ஆயிரம் யுகங்கள் முழுவதும், அரசர்களும் மக்களும் தவத்தால் காத்து வருகின்றனர்; இவற்றின் விரிவை இப்போது கேளுங்கள்.

மந்வந்தரேண சைகேந ஸர்வாண்யேவாந்தராணி வை। பவிஷ்யாணி பவிஷ்யைஶ்ச கல்பஃ கல்பேந சைவ ஹ

ஒவ்வொரு மனுவுக்காலத்திலும் எல்லா இடைப்பட்ட காலங்களும் நிகழ்கின்றன; எதிர்கால கால்பங்களில், ஒரு கால்பம் முடிந்ததும் மற்றொன்று தொடங்கும்.

அதீதாநி ச கல்பாநி ஸோதகாநி ஸஹாந்வயைஃ। அநாகதேஷு தத்வச்ச தர்க்கஃ கார்யோ விஜாநதா

கடந்த கால்பங்களும், அவற்றோடு நீரும் வம்சங்களும், இன்னும் வரவிருக்கும் கால்பங்களும் — இவை அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள் இப்படித்தான் எண்ண வேண்டும்.

ஆபோ ஹ்யக்நேஃ ஸமபவந்நஷ்டேऽக்நௌ ப்ரு'திவீதலே। ஸாந்தராலைகலீநேऽஸ்மாந்நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே

அந்த நேரத்தில், நிலத்தின் மேல் அக்னி அழிந்தபோது, நீரே அக்னியிலிருந்து தோன்றியது; எல்லா நிலைமையும், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்திருந்த சமயத்தில்.

ஏகார்ணவே ததா தஸ்மிந் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிஞ்சந। ததா ஸ பகவாந் ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்

அப்போது அந்த ஒரே பெருங்கடலில் எதுவும் காணப்படவில்லை; அந்த சமயத்தில், ஆயிரம் கண்களும் பாதங்களும் உடைய ப்ரம்மா தோன்றினார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷோ ருக்மவர்ணோऽஹ்யதீந்த்ரியஃ। ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஃ ஸ ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

ஆயிரம் தலைகளும் கொண்ட புருஷன், பொன்னிறம் உடையவன், அறிவுக்கு எட்டாதவன், நாராயணன் என அழைக்கப்படும் ப்ரம்மா, அப்போது அந்த நீரில் உறங்கினார்.

ஸத்த்வோத்ரேகாத் ப்ரபுத்தஸ்து ஶூந்யம் லோகமுதீக்ஷ்ய ஸஃ। இமம் சோதாஹரந்த்யத்ர ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி

சத்த்வம் மிகுதியால் விழித்த பின், அவர் உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்தார்; அப்போது நாராயணனைப் பற்றி இந்தச் சுலோகத்தை அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆபோ நாரா வை தநவ இத்யபாம் நாம ஶுஶ்ருமஃ। அப்ஸு ஶேதே ச யத்தஸ்மாத்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீர் என்பதையே நரா என்று அழைக்கிறார்கள்; அதனால் நீருக்கு அந்தப் பெயர் வந்தது என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம். அவர் நீரில் உறங்குவதால், அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

துல்யம் யுகஸஹஸ்ரஸ்ய நைஶம் காலமுபாஸ்ய ஸஃ। ஶர்வர்யந்தே ப்ரகுருதே ப்ரஹ்மத்வம் ஸர்ககாரணாத்

ஆயிரம் யுகங்களுக்குச் சமமான இரவு முழுவதும் தியானத்தில் இருந்தபின், அந்த இரவு முடிவில், அவர் படைப்புக்காக ப்ரம்மா நிலையை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

ப்ரஹ்மா து ஸலிலே தஸ்மிந் வாயுர்பூத்வா ததாசரத்। நிஶாயாமிவ கத்யோதஃ ப்ராவ்ரு'ட்‌காலே ததஸ்ததஃ

பிரம்மா அந்த நீரில், வாயுவாக மாறி அங்கும் இங்கும் அலைந்தார்; மழைக்கால இரவில் ஜொலிக்கும் நுண்ணெரியாய் அங்கும் இங்கும் சென்றார்.

ததஸ்து ஸலிலே தஸ்மிந் விஜ்ஞாயாந்தர்கதாம் மஹீம்। அநுமாநாதஸம்மூடோ பூமேருத்தரணம் ப்ரதி

பின்னர், அந்த நீரில், பூமி முழுவதும் மூழ்கியிருப்பதை உணர்ந்து, குழப்பமின்றி பூமியை எடுப்பதற்கான வழியை அவர் எண்ணினார்.

அகரோத் ஸ தநும் த்வந்யாம் கல்பாதிஷு யதா புரா। ததோ மஹாத்மா மநஸா திவ்யம் ரூபமசிந்தயத்

அவர் முன்பு கால்பங்களில் செய்ததுபோல், வேறு ஒரு உருவத்தை எடுத்தார்; அந்த மகாத்மா மனதில் ஒரு தெய்வீக உருவை நினைத்தார்.

ஸலிலேநாப்லுதாம் பூமிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ து ஸமந்ததஃ। கிந்நு ரூபம் மஹத் க்ரு'த்வா உத்தரேயமஹம் மஹீம்

நீர் முழுவதும் மூழ்கிய பூமியை பார்த்து, 'நான் எந்த பெரிய உருவத்தை எடுத்தால் இந்த பூமியை உயர்த்த முடியும்?' என்று எண்ணினார்.

ஜலக்ரீடாஸு ருசிரம் வாராஹம் ரூபமஸ்மரத்। அத்ரு'ஷ்யம் ஸர்வ்வபூதாநாம் வாங்மயம் தர்மஸம்ஜ்ஞிதம்

அப்போது, நீரில் விளையாட அழகான, எல்லா உயிர்களுக்கும் எட்டாத, வார்த்தையால் ஆன, தர்மம் என அறியப்படும் வராக உருவத்தை அவர் நினைத்தார்.

தஶயோஜநவிஸ்தீம்ர்ண ஶதயோஜநமுச்ச்ரிதம்। நீலமேகப்ரதீகாஶம் மேகஸ்தநிதநிஃஸ்வநம்

பத்து யோஜனம் அகலம், நூறு யோஜனம் உயரம், கருங்கொட்ட மேகத்தைப் போல், இடியொலி போன்ற பெரும் சப்தம் உடைய உருவம்.

மஹாபர்வ்வதவர்ஷ்மாணம் ஶ்வேதம் தீக்ஷ்ணோக்ரதம்ஷ்ட்ரிணம்। வித்யுதக்நிப்ரகாஶாக்ஷமாதித்யஸமதேஜஸம்

பெரிய மலைபோல் உருவம் கொண்டவன், வெண்மையோடு கூடியவன், கூர்மையான பயங்கரமான பற்கள் உடையவன், மின்னலும் நெருப்பும் போல் கண்கள் பிரகாசமாக இருந்தன, சூரியனுக்குச் சமமான ஒளி உடையவன்.

பீநவ்ரு'த்தாயதஸ்கந்தம் ஸிம்ஹவிக்ராந்தகாமிநம்। பீநோந்நதகடீதேஶம் ஸுஶ்லக்ஷ்ணம் ஶுபலக்ஷணம்

தடித்தும் வட்டமுமாக விரிந்த தோள்கள், சிங்கம் போல் நடக்கும் நடை, வலிமையான உயர்ந்த இடுப்பும், மென்மையான அழகான அடையாளங்களும் உடையவன்.

ரூபமாஸ்தாய விபுலம் வாராஹமமிதம் ஹரிஃ। ப்ரு'திவ்யுத்தரணார்தாய ப்ரவிவேஶ ரஸாதலம்

இந்த அளவில்லாத பெரிய வராக உருவத்தை எடுத்த ஹரி, பூமியை உயர்த்தும் பொருட்டு பாதாளத்துக்குள் நுழைந்தான்.

ஸ வேதவாத்யுபத்ரஷ்டா க்ரதுவக்ஷாஶ்சிதீமுகஃ। அக்நிஜிஹ்வோ தர்பரோமா ப்ரஹ்மஶீர்ஷோ மஹாதபாஃ

வேத ஓசைகள் அனைத்தையும் கண்காணிப்பவன், யாகங்களின் உருவம், வேதி போல் வாயும், நெருப்புபோல் நாக்கும், தர்ப்பைபோல் முடியும், பிரம்மாவின் தலைபோல் தலையும், பெரிய தவம் உடையவனும்.

அஹோராத்ரேக்ஷணதரோ வேதாங்கஶ்ருதிபூஷணஃ। ஆஜ்யநாஸஃ ஸ்ருவதுண்டஃ ஸாமகோஷஸ்வநோ மஹாந்

பகலும் இரவும் போன்ற கண்கள் உடையவன், வேதங்களின் அங்கங்களும் புனிதமான ஒலிகளும் அலங்காரம், நாசி நெய் போன்றது, மூக்கு யாக கரண்டி போன்றது, சாமவேதம் போல் பெரும் குரல் உடையவன்.

ஸத்யதர்மமயஃ ஶ்ரீமாந் தர்ம்மவிக்ரமஸம்ஸ்திதஃ। ப்ராயஶ்சித்தரதோ கோரஃ பஶுஜாநுர்மஹாக்ரு'தி

உண்மை மற்றும் தர்மம் நிறைந்தவன், மகிமைமிக்கவன், தர்மத்தின் வலிமையில் நிலைத்தவன், பாவநிவாரணத்தில் ஈடுபட்டவன், பயங்கரமானவன், மிருகங்களுக்கு கருணை கொண்டவன், பெரிய உருவம் உடையவன்.

ஊர்த்த்வகாத்ரோ ஹோமலிங்கஃ ஸ்தாநபீஜோ மஹௌஷதிஃ। வேத்யாந்தராத்மா மந்த்ரஸ்பிகாஜ்யஸ்ப்ரு'க் ஸோமஶோணிதஃ

மேல் நோக்கி எழுந்த உடல் உறுப்புகள், யாகத்தின் குறிகள் உடையவன், நிலைத்திருக்கும் விதையின் வடிவம், பெரிய மூலிகை, வேதியின் உள்ளார்ந்த ஆன்மா, மந்திரங்கள் இடுப்பாகவும், நெய்யைத் தொடும் கையால், சோமமும் இரத்தமும் உடையவன்.

- பா.பே. வேதஸ்கந்தோ ஹவிர்கந்தோ ஹவ்யகவ்யாதிவேகவாந்। ப்ராக்வம்ஶகாயோ த்யுதிமாந்நாநாதீக்ஷாபிரந்விதஃ

வேதங்கள் தோள்களாக, யாகப் பொருட்களின் மணம் உடையவன், தேவர்களுக்கும் பிதர்களுக்கும் அர்ப்பணிப்பதைவிட வேகமாகச் செல்லும் சக்தி உடையவன், கிழக்கு நோக்கி உடல், பிரகாசம் நிறைந்தவன், பலவகைத் தபசுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.