வாயுபுராணம்

யதாப்நோதி யதாதத்தே யச்சாஸ்தி விஷயம் ப்ரதி। தச்சாஸ்ய ஸததம் பாவஸ்தஸ்மாதாத்மா நிருச்யதே

அவன் எதை அடைகிறானோ, எதை ஏற்கிறானோ, எது பொருளாக இருக்கிறதோ—அவை எல்லாம் அவனது நிலை; அதனால் அவன் ஆத்மா என அழைக்கப்படுகிறான்.

ரு'ஷிஃ ஸர்வகதத்வாச்ச ஶரீராத்யத்ஸ்வயம் ப்ரபுஃ। ஸ்வாமித்வமஸ்ய தத்ஸர்வம் விஷ்ணுஃ ஸர்வப்ரவேஶநாத்

அவன் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கிறதால் முனிவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; தானாகவே உடல் முதலியவற்றின் ஆண்டவனாக இருக்கிறான்; இந்த எல்லாம் அவனது உரிமை; எல்லாவற்றிலும் புகுந்திருப்பதால் அவன் விஷ்ணு என அழைக்கப்படுகிறான்.

பகவாந் பகஸத்பாவாத்ராகோ ராகஸ்ய ஶாஸநாத்। பரஶ்ச து ப்ரக்ரு'தத்வாதவநாதோமிதிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அவனிடம் செல்வம் இருப்பதால் பகவான் என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆசையை ஆளும் காரணமாக ராகன் என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆதிகாரணமாகவும் காப்பவராகவும் இருப்பதால் பரசு, அவனாதன் எனவும் அழைக்கப்படுகிறான்.

ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வவிஜ்ஞாநாத் ஸர்வஃ ஸர்வம் யதஸ்ததஃ। நராணாமயநம் யஸ்மாத்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அனைத்து அறிவும் அவனிடம் இருப்பதால் அவன் எல்லாம் அறிந்தவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; எல்லாம் அவனிலிருந்து தோன்றுவதால் அவன் எல்லாம் என அழைக்கப்படுகிறான்; மனிதர்களுக்குச் சாந்தி இடமாக இருப்பதால் அவன் நாராயணன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

த்ரிதா விபஜ்ய ஸ்வாத்மாநம் த்ரைலோக்யம் ஸம்ப்ரவர்த்ததே। ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ வீக்ஷதே ச த்ரிபிஸ்து யத்। அக்ரே ஹிரண்யகர்பஃ ஸ ப்ராதுர்பூதஶ்சதுர்முகஃ

அவன் தன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்து மூன்று உலகங்களையும் இயக்குகிறான்; அவை மூலமாக உருவாக்கி, உட்கொண்டு, கவனிக்கிறான்; தொடக்கத்தில் அவன் ஹிரண்யகர்பன் என்ற நான்கு முகங்களுடன் தோன்றினான்.

ஆதித்வாச்சாதிதேவோऽஸாவஜாதத்வாதஜஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। பாதி யஸ்மாத்ப்ரஜாஃ ஸர்வாஃப்ரஜாபதிரதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

முதலில் பிறந்தவன் என்பதால் ஆதிதேயன் என அழைக்கப்படுகிறான்; பிறவாமல் இருப்பதால் அஜன் என அழைக்கப்படுகிறான்; எல்லா உயிர்களையும் காப்பதால் பிரஜாபதி என அழைக்கப்படுகிறான்.

தேவேஷு ச மஹாந் தேவோ மஹாதேவஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ஸர்வேஶத்வாச்ச லோகாநாமவஶ்யத்வாத்ததேஶ்வரஃ

தேவர்களில் பெரிய தேவன் என்பதால் மகாதேவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவனாகவும், எல்லோரும் அவனுக்குச் சார்பாக இருப்பதால் ஈஸ்வரன் எனவும் அழைக்கப்படுகிறான்.

ப்ரு'ஹத்த்வாச்ச ஸ்ம்ரு'தோ ப்ரஹ்மா பூதத்வாத்பூத உச்யதே। க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ க்ஷேத்ரவிஜ்ஞாநாத்விபுஃ ஸர்வகதோ யதஃ

அவனது பெருமையால் பிரம்மா என அழைக்கப்படுகிறான்; உயிர்களின் ஆதியாக இருப்பதால் பூதன் என அழைக்கப்படுகிறான்; நிலத்தை அறிந்தவன் என்பதால் க்ஷேத்ரஞன் எனவும், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருப்பதால் விபு எனவும் அழைக்கப்படுகிறான்.

யஸ்மாத் புர்யநுஶேதே ச தஸ்மாத் புருஷ உச்யதே। நோத்பாதிதத்வாத் பூர்வத்வாத் ஸ்வயம்பூரிதி ஸ ஸ்ம்ரு'தஃ

உடல் என்ற நகரத்தில் அவன் உறைகிறதால் புருஷன் என அழைக்கப்படுகிறான்; பிறக்காமல் முன்னதாக இருப்பதால் சுயம்புவன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

இஜ்யத்வாதுச்யதே யஜ்ஞஃ கவிர்விக்ராந்ததர்ஶநாத்। க்ரமணஃ க்ரமணீயத்வாத்வர்ணகஸ்யாபிபாலநாத்

வழிபடப்பட வேண்டியவன் என்பதால் யஜ்ஞன் என அழைக்கப்படுகிறான்; எல்லாவற்றையும் தாண்டி பார்ப்பவன் என்பதால் கவிம் எனவும், முன்னே செல்பவன் என்பதால் கிரமணன் எனவும், சாதிகளை காக்கும் காரணமாக வர்ணகன் எனவும் அழைக்கப்படுகிறான்.

ஆதித்யஸம்ஜ்ஞஃ கபிலஸ்த்வக்ரஜோऽக்நிரிதி ஸ்ம்ரு'தஃ। ஹிரண்யமஸ்ய கர்போऽபூத்திரண்யஸ்யாபி கர்பஜஃ। தஸ்மாத்திரண்யகர்பஃ ஸ புராணேऽஸ்மிந்நிருச்யதே

அவன் ஆதித்யன், கபிலன், முதல்வன், அக்னி என அழைக்கப்படுகிறான்; அவனது கருவில் தங்கம் இருந்தது, தங்கத்திலிருந்து அவன் பிறந்தான்; அதனால் இந்த புராணத்தில் அவன் ஹிரண்யகர்பன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

ஸ்வயம்புவோ நிவ்ரு'த்தஸ்ய காலோ வர்ஷாக்ரஜஸ்து யஃ। ந ஶக்யஃ பரிஸம்க்யாதுமபி வர்ஷஶதைரபி

சுயம்புவனின் காலம், உலகம் அழிந்தபின், ஆண்டுகளுக்கெல்லாம் முதன்மையானது; நூறு ஆண்டுகளாலும் அதை அளக்க முடியாது.

கல்பஸம்க்யாநிவ்ரு'த்தேஸ்து பராக்யோ ப்ரஹ்மணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। தாவச்சேஷோऽஸ்ய காலோऽந்யஸ்தஸ்யாந்தே ப்ரதிஸ்ரு'ஜ்யதே

கற்புகளின் எண்ணிக்கை முடிந்தபின் அவன் பரபிரம்மம் என அழைக்கப்படுகிறான்; மீதமுள்ள காலம் வேறுபட்டது, அதன் முடிவில் அது மீண்டும் அவனிடம் கலக்கப்படுகிறது.

கோடிகோடிஸஹஸ்ராணி அந்தர்பூதாநி யாநி வை। ஸமதீதாநி கல்பாநாந்தாவச்சேஷாஃ பராஸ்து யே

எண்ணிக்கையற்ற கோடி கோடியாக கடந்த கால்பங்கள், இன்னும் மீதமுள்ளவை—all இவை அனைத்தும் இதில் அடங்கியுள்ளன.

யஸ்த்வயம் வர்த்ததே கல்போ வாராஹந்தம் நிபோதத। ப்ரதமஃ ஸாம்ப்ரதஸ்தேஷாம் கல்போऽயம் வர்த்ததே த்விஜாஃ

இப்போது நடக்கும் இந்த வராகம் எனும் கால்பத்தைப் பற்றி கேளுங்கள்; இவை எல்லாவற்றிலும் இது முதல் கால்பம், இப்போது நடப்பதும் இதுவே.

தஸ்மிந் ஸ்வாயம்புவாத்யாஸ்து மநவஃ ஸ்யுஶ்சதுர்த்தஶ। அதீதா வர்த்தமாநாஶ்ச பவிஷ்யா யே ச வை புநஃ

அதில், சுவாயம்புவன் முதலான பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்; கடந்தவர்கள், நிகழ்பவர்கள், மீண்டும் வரவிருப்பவர்களும் உள்ளனர்.

தைரியம் ப்ரு'திவீ ஸர்வா ஸப்தத்வீபா ஸமந்ததஃ। பூர்ணம் யுகஸஹஸ்ரம் வை பரிபால்யா நரேஶ்வரைஃ। ப்ரஜாபிஸ்தபஸா சைவ தேஷாம் ஶ்ர்ரு'ணுத விஸ்தரம்

அவர்கள் இந்த முழு பூமியை ஏழு தீவுகளோடு சேர்ந்து, ஆயிரம் யுகங்கள் முழுவதும், அரசர்களும் மக்களும் தவத்தால் காத்து வருகின்றனர்; இவற்றின் விரிவை இப்போது கேளுங்கள்.

மந்வந்தரேண சைகேந ஸர்வாண்யேவாந்தராணி வை। பவிஷ்யாணி பவிஷ்யைஶ்ச கல்பஃ கல்பேந சைவ ஹ

ஒவ்வொரு மனுவுக்காலத்திலும் எல்லா இடைப்பட்ட காலங்களும் நிகழ்கின்றன; எதிர்கால கால்பங்களில், ஒரு கால்பம் முடிந்ததும் மற்றொன்று தொடங்கும்.

அதீதாநி ச கல்பாநி ஸோதகாநி ஸஹாந்வயைஃ। அநாகதேஷு தத்வச்ச தர்க்கஃ கார்யோ விஜாநதா

கடந்த கால்பங்களும், அவற்றோடு நீரும் வம்சங்களும், இன்னும் வரவிருக்கும் கால்பங்களும் — இவை அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள் இப்படித்தான் எண்ண வேண்டும்.

ஆபோ ஹ்யக்நேஃ ஸமபவந்நஷ்டேऽக்நௌ ப்ரு'திவீதலே। ஸாந்தராலைகலீநேऽஸ்மாந்நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே

அந்த நேரத்தில், நிலத்தின் மேல் அக்னி அழிந்தபோது, நீரே அக்னியிலிருந்து தோன்றியது; எல்லா நிலைமையும், நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்திருந்த சமயத்தில்.

ஏகார்ணவே ததா தஸ்மிந் ந ப்ராஜ்ஞாயத கிஞ்சந। ததா ஸ பகவாந் ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத்

அப்போது அந்த ஒரே பெருங்கடலில் எதுவும் காணப்படவில்லை; அந்த சமயத்தில், ஆயிரம் கண்களும் பாதங்களும் உடைய ப்ரம்மா தோன்றினார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷோ ருக்மவர்ணோऽஹ்யதீந்த்ரியஃ। ப்ரஹ்மா நாராயணாக்யஃ ஸ ஸுஷ்வாப ஸலிலே ததா

ஆயிரம் தலைகளும் கொண்ட புருஷன், பொன்னிறம் உடையவன், அறிவுக்கு எட்டாதவன், நாராயணன் என அழைக்கப்படும் ப்ரம்மா, அப்போது அந்த நீரில் உறங்கினார்.

ஸத்த்வோத்ரேகாத் ப்ரபுத்தஸ்து ஶூந்யம் லோகமுதீக்ஷ்ய ஸஃ। இமம் சோதாஹரந்த்யத்ர ஶ்லோகம் நாராயணம் ப்ரதி

சத்த்வம் மிகுதியால் விழித்த பின், அவர் உலகம் வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்த்தார்; அப்போது நாராயணனைப் பற்றி இந்தச் சுலோகத்தை அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஆபோ நாரா வை தநவ இத்யபாம் நாம ஶுஶ்ருமஃ। அப்ஸு ஶேதே ச யத்தஸ்மாத்தேந நாராயணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

நீர் என்பதையே நரா என்று அழைக்கிறார்கள்; அதனால் நீருக்கு அந்தப் பெயர் வந்தது என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம். அவர் நீரில் உறங்குவதால், அவர் நாராயணன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

துல்யம் யுகஸஹஸ்ரஸ்ய நைஶம் காலமுபாஸ்ய ஸஃ। ஶர்வர்யந்தே ப்ரகுருதே ப்ரஹ்மத்வம் ஸர்ககாரணாத்

ஆயிரம் யுகங்களுக்குச் சமமான இரவு முழுவதும் தியானத்தில் இருந்தபின், அந்த இரவு முடிவில், அவர் படைப்புக்காக ப்ரம்மா நிலையை எடுத்துக்கொள்கிறார்.

ப்ரஹ்மா து ஸலிலே தஸ்மிந் வாயுர்பூத்வா ததாசரத்। நிஶாயாமிவ கத்யோதஃ ப்ராவ்ரு'ட்‌காலே ததஸ்ததஃ

பிரம்மா அந்த நீரில், வாயுவாக மாறி அங்கும் இங்கும் அலைந்தார்; மழைக்கால இரவில் ஜொலிக்கும் நுண்ணெரியாய் அங்கும் இங்கும் சென்றார்.

ததஸ்து ஸலிலே தஸ்மிந் விஜ்ஞாயாந்தர்கதாம் மஹீம்। அநுமாநாதஸம்மூடோ பூமேருத்தரணம் ப்ரதி

பின்னர், அந்த நீரில், பூமி முழுவதும் மூழ்கியிருப்பதை உணர்ந்து, குழப்பமின்றி பூமியை எடுப்பதற்கான வழியை அவர் எண்ணினார்.

அகரோத் ஸ தநும் த்வந்யாம் கல்பாதிஷு யதா புரா। ததோ மஹாத்மா மநஸா திவ்யம் ரூபமசிந்தயத்

அவர் முன்பு கால்பங்களில் செய்ததுபோல், வேறு ஒரு உருவத்தை எடுத்தார்; அந்த மகாத்மா மனதில் ஒரு தெய்வீக உருவை நினைத்தார்.

ஸலிலேநாப்லுதாம் பூமிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ து ஸமந்ததஃ। கிந்நு ரூபம் மஹத் க்ரு'த்வா உத்தரேயமஹம் மஹீம்

நீர் முழுவதும் மூழ்கிய பூமியை பார்த்து, 'நான் எந்த பெரிய உருவத்தை எடுத்தால் இந்த பூமியை உயர்த்த முடியும்?' என்று எண்ணினார்.