வாயுபுராணம்

ராத்ரிஸ்த்வேதாவதீ ஜ்ஞேயா பரமேஶஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ। அஹஸ்தஸ்ய து யா ஸ்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரலயோ ராத்ரிருச்யதே

பரமனுடைய இரவு அதே அளவு நீளமுடையது என்று அறிய வேண்டும்; அவருடைய நாள் படைப்பு காலம், இரவு அழிவு காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அஹஶ்ச வித்யதே தஸ்ய ந ராத்ரிரிதி தாரணா। உபசாரஃ ப்ரக்ரியதே லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா

அவருக்கு நாள் மட்டும் உண்டு, இரவு இல்லை என்று கருதப்படுகிறது; இது உலகங்களுக்காக உருவகமாகச் சொல்லப்பட்டது.

ப்ரஜாஃ ப்ரஜாநாம்பதய ரு'ஷயோ முநிபிஃ ஸஹ। ரு'ஷீந் ஸநத்குமாராக்யாந் ப்ரஹ்மஸாயுஜ்யகைஃ ஸஹ

பிரஜைகள், அவர்களின் தலைவர்கள், முனிவர்கள், சனத்குமாரர் என அழைக்கப்படும் முனிவர்கள், பிரம்மாவுடன் ஒன்றாகியவர்களும்—

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாஶ்ச மஹாபூதாநி பஞ்ச ச। தந்மாத்ரா இந்த்ரியகணோ புத்திஶ்ச மநஸா ஸஹ

இந்திரியங்கள், அவற்றின் பொருள்கள், ஐந்து பெரிய பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் சுருக்கங்கள், இந்திரியக் குழு, புத்தி, மனம்—

அஹஸ்திஷ்டந்தி தே ஸர்வே பரமேஶஸ்ய தீமதஃ। அஹரந்தே ப்ரலீயந்தே ராத்ர்யந்தே விஶ்வஸம்பவஃ

அவை எல்லாம் பரம ஞானியுடைய நாளில் நிலைத்திருக்கும்; அவருடைய இரவு முடிவில் அவை எல்லாம் மறைந்து, பிரபஞ்சம் தோன்றும்.

ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதே ஸத்வே விகாரே ப்ரதிஸம்ஹதே। ஸாதர்ம்யேணாவதிஷ்டேதே ப்ரதாநபுருஷாவுபௌ

சத்து தன் தன்மையில் நிலைத்து, மாற்றங்கள் எல்லாம் ஒடுங்கியபோது, பிரதானமும் புருஷனும் தங்கள் ஒற்றுமையால் நிலைத்திருக்கும்.

தமஃ ஸத்த்வகுணாவேதௌ ஸமத்வேந வ்யவஸ்திதௌ। அத்ரோத்ரிக்தௌ ப்ரஸூதௌ ச தௌ ததா ச பரஸ்பரம்। குணஸாம்யே லயோ ஜ்ஞேயோ வைஷம்யே ஸ்ரு'ஷ்டிருச்யதே

இருண்ட தன்மை மற்றும் சத்துவம் இரண்டும் சமநிலையுடன் இருக்கின்றன; ஒன்று அதிகமானால் படைப்பு, இரண்டும் சமமாயிருந்தால் அழிவு நிகழும்.

திலேஷு வா யதா தைவம் க்ரு'தம் பயஸி வா ஸ்திதம்। ததா தமஸி ஸத்த்வே ச ரஜோऽவ்யக்தாஶ்ரிதம் ஸ்திதம்

எப்படி எள்ளில் நெய் மறைந்திருப்பதுபோல, தண்ணீரில் பால் கலந்திருப்பதுபோல, அதேபோல் இருள் மற்றும் சத்த்வத்திலும், செயலாற்றும் குணமான ரஜஸ் மறைந்திருக்கும்.

உபாஸ்ய ரஜநீம் க்ரு'த்ஸ்நாம் பராம் மாஹேஶ்வரீம் ததா। அஹர்முகே ப்ரவ்ரு'த்தே ச புரஃ ப்ரக்ரு'திஸம்பவஃ

அந்த இரவு முழுவதும் உயர்ந்த மாஹேஸ்வரியை வழிபட்டபின், விடியற்காலையில் படைப்பின் ஆதாரம் தோன்றியது.

க்ஷோபயாமாஸ யோகேந பரேண பரமேஶ்வரஃ। ப்ரதாநம் புருஷஞ்சைவ ப்ரவிஶ்யாண்டம் மஹேஶ்வரஃ

அனைத்துக்கும் மேலான இறைவன், உயர்ந்த யோகம் கொண்டு, பிரதானமும் புருஷனையும் கலக்கி, அந்த அண்டத்தில் புகுந்து மகேஸ்வரனாக ஆனான்.

ப்ரதாநாத் க்ஷோப்யமாணாத்து ரஜோ வை ஸமவர்த்தத। ரஜஃ ப்ரவர்த்தகம் தத்ர பீஜேஷ்வபி யதா ஜலம்

பிரதானம் கலங்கியபோது, ரஜஸ் எழுந்தது; அங்கு செயலின் தொடக்கமாக ரஜஸ் இருக்கிறது, அது விதைகளில் தண்ணீர் இருப்பதுபோல்.

குணவைஷம்யமாஸாத்ய ப்ரஸூயந்தே ஹ்யதிஷ்டிதாஃ। குணேப்யஃ க்ஷோப்ய மாணேப்யஸ்த்ரயோ தேவா விஜஜ்ஞிரே। ஆஶ்ரிதாஃ பரமா குஹ்யாஃ ஸர்வாத்மாநஃ ஶரீரிணஃ

குணங்கள் சமமில்லாமல் மாறும்போது, அவற்றால் ஆளப்பட்ட உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; கலங்கிய குணங்களில் இருந்து மூன்று தெய்வங்கள் பிறந்தனர் — அவை நுண்ணியவை, உயர்ந்தவை, மறைந்தவை, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமானவை.

ரஜோ ப்ரஹ்மா தமோ ஹ்யக்நிஃ ஸத்த்வம் விஷ்ணுரஜாயத। ரஜஃப்ரகாஶகோ ப்ரஹ்மா ஸ்ரஷ்ட்ட்ரு'த்வேந வ்யவஸ்திதஃ

ரஜஸ் பிரம்மனாக, தமஸ் அக்னியாக, சத்த்வம் விஷ்ணுவாக ஆனது; ரஜஸை வெளிப்படுத்தும் பிரம்மா படைப்பாளியாக நிலைத்திருக்கிறார்.

தமஃப்ரகாஶகோऽக்நிஸ்து காலத்வேந வ்யவஸ்திதஃ। ஸத்த்வப்ரகாஶகோ விஷ்ணுரௌதாஸீந்யே வ்யவஸ்திதஃ

தமஸை வெளிப்படுத்தும் அக்னி காலமாக நிலைத்திருக்கிறார்; சத்த்வத்தை வெளிப்படுத்தும் விஷ்ணு பற்றில்லாமல் இருக்கிறார்.

ஏத ஏவ த்ரயோ தேவா ஏத ஏவ த்ரயோऽக்நயஃ। பரஸ்பராஶ்ரிதா ஹ்யேதே பரஸ்பரமநுவ்ரதாஃ

இவைதான் அந்த மூன்று தெய்வங்கள், இவைதான் மூன்று அக்னிகள்; இவை ஒன்றோடொன்று சார்ந்தவை, ஒன்றுக்கொன்று நம்பிக்கையுடன் இருப்பவை.

பரஸ்பரேண வர்த்தந்தே தாரயந்தி பரஸ்பரம்। அந்யோந்யமிதுநாஹ்யேதே ஹ்யந்யோந்யமுபஜீவிநஃ। க்ஷணம் வியோகோ ந ஹ்யேஷாந்ந த்யஜந்தி பரஸ்பரம்

இவை ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து செயல்படுகின்றன, ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன; இவை இரட்டையாக இணைந்தவை, ஒன்றை ஒன்று சார்ந்து வாழ்கின்றன; இவை ஒருபோதும் பிரியாது, எப்போதும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தே இருக்கின்றன.

ஈஶ்வரோ ஹி பரோ தேவோ விஷ்ணுஸ்து மஹதஃ பரஃ । ப்ரஹ்மா து ரஜஸோத்ரிக்தஃ ஸர்காயேஹ ப்ரவர்த்ததே। பரஶ்ச புருஷோ ஜ்ஞேயஃ ப்ரக்ரு'திஶ்ச பரா ஸ்ம்ரு'தா

மிக உயர்ந்த இறைவன் தான் பரம தேவன்; விஷ்ணு எல்லாவற்றிலும் மேலானவன்; ரஜஸ் நிறைந்த பிரம்மா இங்கு படைப்புக்காக செயல்படுகிறார்; பரமன் புருஷன் என அறியப்பட வேண்டும், பிரகிருதி உயர்ந்தது என கூறப்படுகிறது.

அதிஷ்டிதோऽஸௌ ஹி மஹேஶ்வரேண ப்ரவர்த்ததே சோத்யமாநஃ ஸமந்தாத்। அநுப்ரவர்த்தந்தி மஹாந்த ஏவ சிரஸ்திதாஃ ஸ்வே விஷ்யே ப்ரியத்வாத்

அவன் மகேஸ்வரனால் ஆளப்பட்டு, எல்லா பக்கமும் தூண்டப்பட்டு செயல்படுகிறான்; பெரியவர்கள் தங்கள் தலங்களில் நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்து, அன்பால் அவனைப் பின்பற்றுகின்றனர்.

ப்ரதாநம் குணவைஷம்யாத்ஸர்ககாலே ப்ரவர்த்ததே। ஈஶ்வராதிஷ்டிதாத் பூர்வந்தஸ்மாத்ஸதஸதாத்மகாத்। ப்ரஹ்மா புத்திஶ்ச மிதுநம் யுகபத்ஸம்பபூவதுஃ

குணங்கள் சமமில்லாததால் பிரதானம் படைப்பின் போது செயல்படுகிறது; இறைவனால் ஆளப்பட்ட அந்த முதன்மை, இருந்தும் இல்லாதும் இருப்பதிலிருந்து, பிரம்மா மற்றும் புத்தி இரட்டையாக ஒரே நேரத்தில் தோன்றின.

தஸ்மாத்தமோऽவ்யக்தமயஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞோ ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ। ஸம்ஸித்தஃ கார்யகரணைர்ப்ரஹ்மாऽக்ரே ஸமவர்த்தத

அதிலிருந்து, வெளிப்படாத தமஸால் ஆன, க்ஷேத்ரஜ்ஞன் என்று அழைக்கப்படும் பிரம்மா, செயல் மற்றும் அறிவு கருவிகளுடன் முதலில் தோன்றினான்.

தேஜஸா ப்ரதமநோ தீமாநவ்யக்தஃ ஸம்ப்ரகாஶதே। ஸ வை ஶரீரீ ப்ரதமஃ காரணத்வே வ்யவஸ்திதஃ

அந்த வெளிப்படாதவன், புத்தியுடன், தனது ஒளியால் முதலில் பிரகாசிக்கிறான்; அவன் உடலுடன், காரணமாக முதலில் நிலைத்திருக்கிறான்.

அப்ரதீகேந ஜ்ஞாநேந ஐஶ்வர்யேண ச ஸோऽந்விதஃ। தர்மேண சாப்ரதீகேந வைராக்யேண ஸமந்விதஃ

அவனுக்கு தடையில்லாத அறிவும், ஆட்சியும், தடையில்லாத தர்மமும், பற்றின்மை எனும் தன்மையும் உண்டு.

தஸ்யேஶ்வரஸ்யாப்ரதிகம் ஜ்ஞாநம் வைராக்யலக்ஷணம்। தர்மைஶ்வர்யக்ரு'தா புத்திர்ப்ராஹ்மீ ஜஜ்ஞேऽபிமாநிநஃ

அந்த இறைவனின் அறிவு தடையில்லாதது, அது பற்றின்மையை காட்டுகிறது; தர்மமும் ஆட்சியும் உருவாக்கும் புத்தி, பிரம்மாவுக்குரியது எனப்படுகிறது.

அவ்யக்தாஜ்ஜாயதே சாஸ்ய மநஸா ச யதிச்சதி। வஶீக்ரு'தத்வாத்வைகுண்யாத் ஸுரேஶத்வாத்ஸ்வபாவதஃ

அந்த வெளிப்படாததிலிருந்து, அவன் மனதில் விரும்பும் எதுவும் தோன்றுகிறது; அவன் கட்டுப்பாடு, குண வேறுபாடு, தேவர்களுக்கு தலைமை, தன்மையான இயல்பு ஆகியவற்றால்.

சதுர்முகஸ்து ப்ரஹ்மத்வே காலத்வே சாந்தகோऽபவத்। ஸஹஸ்ரமூர்த்தா புருஷஸ்திஸ்ரோऽவஸ்தாஃ ஸ்வயம்புவஃ

நான்கு முகம் கொண்ட பிரம்மா, பிரம்மாவாகவும், காலமாக முடிவை தருவனாகவும் ஆனான்; ஆயிரம் தலை கொண்ட புருஷன், சுயமாக பிறந்தவன், மூன்று நிலைகளைக் கொண்டவன்.

ஸத்த்வம் ரஜஶ்ச ப்ரஹ்மத்வே காலத்வே ச ரஜஸ்தமஃ. ஸாத்விகம் புருஷத்வே ச குணவ்ரு'த்திஃ ஸ்வயம்புவஃ

பிரம்மனின் நிலைமையில் சத்துவமும் ரஜஸும் இருக்கின்றன; காலத்தின் நிலைமையில் ரஜஸும் தமஸும் உள்ளன. புருஷனின் நிலைமையில் சத்துவம் மேலோங்குகிறது; இவ்வாறு தானாக உருவானவன் தனது குணங்களை நடத்துகிறான்.

லோகாந் ஸ்ரு'ஜதி ப்ரஹ்மத்வே காலத்வே ஸம்க்ஷிபத்யபி। புருஷத்வே ஹ்யுதாஸீந ஸ்திஸ்ரோऽவஸ்தாஃ ப்ரஜாபதே

பிரம்மனாக இருக்கும்போது உலகங்களை உருவாக்குகிறான்; காலமாக இருக்கும்போது அவற்றை மீண்டும் உட்கொள்கிறான்; புருஷனாக இருக்கும்போது எதிலும் ஈடுபாடின்றி இருக்கிறான்—இவை எல்லாம் உயிர்களின் ஆண்டவனின் மூன்று நிலைகள்.

ப்ரஹ்மா கமலகர்பாபஃ காலோ ஜாத்யாஞ்ஜநப்ரபஃ। புருஷஃ புண்டரீகாக்ஷோ ரூபம் தத்பரமாத்மநஃ

பிரம்மா தாமரையின் கருவிலிருந்து பிறந்தவரைப் போல் தோற்றமுடையவன்; காலன் இயற்கையில் கருப்பு கஜளத்தின் ஒளியைக் கொண்டவன்; புருஷன் தாமரைக் கண்கள் உடையவன்—இவை எல்லாம் பரமாத்மாவின் வடிவங்கள்.

யோகேஶ்வரஃ ஶரீராணி கரோதி விகரோதி ச। நாநாக்ரு'திக்ரியாரூபநாமவ்ரு'த்திஃ ஸ்வலீலயா

யோகத்தின் ஆண்டவன் தானாகவே உடல்களை உருவாக்கி மாற்றுகிறான்; அவன் தனது விளையாட்டால் பல்வேறு உருவங்கள், செயல்கள், தோற்றங்கள், பெயர்கள், பணிகளை ஏற்கிறான்.