வாயுபுராணம்

சந்த்ராதித்யௌ ஸநக்ஷத்ரௌ ஸக்ரஹௌ ஸஹ வாயுநா। லோகாலோகம் ச யத் கிம்சிச்சாண்டே தஸ்மிந் ஸமர்பிதம்

சந்திரனும் சூரியனும், நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும், காற்றுடன் சேர்ந்து, உலகமும் உலகமல்லாததும் என எதுவெல்லாம் இருக்கிறதோ, அவையெல்லாம் அந்த அண்டத்துக்குள் அடங்கியுள்ளன.

அத்பிர்தஶகுணாபிஸ்து பாஹ்யதோऽண்டம் ஸமாவ்ரு'தம்। ஆபோ தஶகுணா ஹ்யேவந்தேஜஸா பாஹ்யதோ வ்ரு'தாஃ

அண்டத்தின் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய நீரால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த நீரையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய அக்கினி சூழ்ந்துள்ளது.

தேஜௌதஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ வாயுநா வ்ரு'தம்। வாயோர்த்தஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ நபஸா வ்ரு'தம்

அக்கினியையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய காற்று சூழ்ந்துள்ளது; அந்தக் காற்றையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய ஆகாயம் சூழ்ந்துள்ளது.

ஆகாஶேந வ்ரு'தோ வாயுஃ கம் ச பூதாதிநா வ்ரு'தம்। பூதாதிர்மஹதா சாபி அவ்யக்தேந வ்ரு'தோ மஹாந்। ஏதைராவரணைரண்டம் ஸப்தபிஃ ப்ராக்ரு'தைர்வ்ரு'தம்

காற்றை ஆகாயம் மூடியுள்ளது; ஆகாயத்தை முதன்மை tattva மூடியுள்ளது; அந்த முதன்மையை மகத்தும், மகத்தை அவ்யக்தமும் மூடியுள்ளது; இவ்வாறு இந்த அண்டம் ஏழு இயற்கை அடுக்குகளால் மூடப்பட்டுள்ளது.

ஏதாஸ்வாவ்ரு'த்ய சாந்யோந்யமஷ்டௌ ப்ரக்ரு'தயஃ ஸ்திதாஃ। ப்ரஸர்ககாலே ஸ்தித்வா ச க்ரஸந்த்யேதாஃ பரஸ்பரம்

இவ்வாறு ஒன்றையொன்று மூடிக்கொண்டு, எட்டு முதன்மை tattva-களும் நிலைத்திருக்கின்றன; படைப்பு அழியும் போது, அவை ஒன்றையொன்று விழுங்கிக் கொள்கின்றன.

ஏவம் பரஸ்பரோத்பந்நா தாரயந்தி பரஸ்பரம்। ஆதாராதேயபாவேந விகாரஸ்ய விகாரிஷு

இவை ஒன்றிலொன்று தோன்றி, ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன; ஆதாரம்-ஆதேயம் என்ற உறவிலும், மாற்றம்-மாற்றப்படுவது என்ற நிலையிலும் இருக்கின்றன.

அவ்யக்தம் க்ஷேத்ரமுத்திஷ்டம் ப்ரஹ்மா க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே। இத்யேஷ ப்ராக்ரு'தஃ ஸர்கஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதஸ்து ஸஃ। அபுத்திபூர்வம் ப்ராகாஸீத் ப்ராதுர்பூதா தடித்யதா

அவ்யக்தம் 'க்ஷேத்திரம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; பிரம்மா 'க்ஷேத்ரஞ்' என்று கூறப்படுகிறார்; இதுவே இயற்கை படைப்பு, க்ஷேத்ரஞ் தலைமை வகிக்கிறது; புத்தி தோன்றும் முன், அது மின்னல் போலத் திடீரென வெளிப்பட்டது.

ஏதத்திரண்யகர்பஸ்ய ஜந்ம யோ வேத தத்த்வதஃ। ஆயுஷ்மாந் கீர்திமாந் தந்யஃ ப்ரஜாவாம்ஶ்ச பவத்யுத

இந்த ஹிரண்யகற்பனின் பிறப்பை யார் உண்மையாக அறிகிறாரோ, அவர் நீண்ட ஆயுளும் புகழும் செல்வமும் சந்ததியும் பெறுவார்.

நிவ்ரு'த்திகாமோऽபி நரஃ ஶுத்தாத்மா லபதே கதிம்। புராணஶ்ரவணாந்நித்யம் ஸுகம் ச க்ஷேமமாப்நுயாத்

விலக விரும்பும் மனிதனும், தூய்மையான மனம் கொண்டால், முக்தியை அடைவான்; புராணத்தை எப்போதும் கேட்டால், நன்மையும் மகிழ்ச்சியும் பெறுவான்.

யத்தி ஸ்ரு'ஷ்டேஸ்து ஸம்க்யாதம் மயா காலாந்தரந்த்விஜாஃ। ஏதத் காலாந்தரம் ஜ்ஞேயமஹர்வை பாரமேஶ்வரம்

பிறப்பின் இடைவெளியை நான் கூறியது, அது பரமனுடைய பரம நாள் என்று அறிய வேண்டும், இருமுறை பிறந்தவர்களே.

ராத்ரிஸ்த்வேதாவதீ ஜ்ஞேயா பரமேஶஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ। அஹஸ்தஸ்ய து யா ஸ்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரலயோ ராத்ரிருச்யதே

பரமனுடைய இரவு அதே அளவு நீளமுடையது என்று அறிய வேண்டும்; அவருடைய நாள் படைப்பு காலம், இரவு அழிவு காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அஹஶ்ச வித்யதே தஸ்ய ந ராத்ரிரிதி தாரணா। உபசாரஃ ப்ரக்ரியதே லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா

அவருக்கு நாள் மட்டும் உண்டு, இரவு இல்லை என்று கருதப்படுகிறது; இது உலகங்களுக்காக உருவகமாகச் சொல்லப்பட்டது.

ப்ரஜாஃ ப்ரஜாநாம்பதய ரு'ஷயோ முநிபிஃ ஸஹ। ரு'ஷீந் ஸநத்குமாராக்யாந் ப்ரஹ்மஸாயுஜ்யகைஃ ஸஹ

பிரஜைகள், அவர்களின் தலைவர்கள், முனிவர்கள், சனத்குமாரர் என அழைக்கப்படும் முனிவர்கள், பிரம்மாவுடன் ஒன்றாகியவர்களும்—

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாஶ்ச மஹாபூதாநி பஞ்ச ச। தந்மாத்ரா இந்த்ரியகணோ புத்திஶ்ச மநஸா ஸஹ

இந்திரியங்கள், அவற்றின் பொருள்கள், ஐந்து பெரிய பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் சுருக்கங்கள், இந்திரியக் குழு, புத்தி, மனம்—

அஹஸ்திஷ்டந்தி தே ஸர்வே பரமேஶஸ்ய தீமதஃ। அஹரந்தே ப்ரலீயந்தே ராத்ர்யந்தே விஶ்வஸம்பவஃ

அவை எல்லாம் பரம ஞானியுடைய நாளில் நிலைத்திருக்கும்; அவருடைய இரவு முடிவில் அவை எல்லாம் மறைந்து, பிரபஞ்சம் தோன்றும்.

ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதே ஸத்வே விகாரே ப்ரதிஸம்ஹதே। ஸாதர்ம்யேணாவதிஷ்டேதே ப்ரதாநபுருஷாவுபௌ

சத்து தன் தன்மையில் நிலைத்து, மாற்றங்கள் எல்லாம் ஒடுங்கியபோது, பிரதானமும் புருஷனும் தங்கள் ஒற்றுமையால் நிலைத்திருக்கும்.

தமஃ ஸத்த்வகுணாவேதௌ ஸமத்வேந வ்யவஸ்திதௌ। அத்ரோத்ரிக்தௌ ப்ரஸூதௌ ச தௌ ததா ச பரஸ்பரம்। குணஸாம்யே லயோ ஜ்ஞேயோ வைஷம்யே ஸ்ரு'ஷ்டிருச்யதே

இருண்ட தன்மை மற்றும் சத்துவம் இரண்டும் சமநிலையுடன் இருக்கின்றன; ஒன்று அதிகமானால் படைப்பு, இரண்டும் சமமாயிருந்தால் அழிவு நிகழும்.

திலேஷு வா யதா தைவம் க்ரு'தம் பயஸி வா ஸ்திதம்। ததா தமஸி ஸத்த்வே ச ரஜோऽவ்யக்தாஶ்ரிதம் ஸ்திதம்

எப்படி எள்ளில் நெய் மறைந்திருப்பதுபோல, தண்ணீரில் பால் கலந்திருப்பதுபோல, அதேபோல் இருள் மற்றும் சத்த்வத்திலும், செயலாற்றும் குணமான ரஜஸ் மறைந்திருக்கும்.

உபாஸ்ய ரஜநீம் க்ரு'த்ஸ்நாம் பராம் மாஹேஶ்வரீம் ததா। அஹர்முகே ப்ரவ்ரு'த்தே ச புரஃ ப்ரக்ரு'திஸம்பவஃ

அந்த இரவு முழுவதும் உயர்ந்த மாஹேஸ்வரியை வழிபட்டபின், விடியற்காலையில் படைப்பின் ஆதாரம் தோன்றியது.

க்ஷோபயாமாஸ யோகேந பரேண பரமேஶ்வரஃ। ப்ரதாநம் புருஷஞ்சைவ ப்ரவிஶ்யாண்டம் மஹேஶ்வரஃ

அனைத்துக்கும் மேலான இறைவன், உயர்ந்த யோகம் கொண்டு, பிரதானமும் புருஷனையும் கலக்கி, அந்த அண்டத்தில் புகுந்து மகேஸ்வரனாக ஆனான்.

ப்ரதாநாத் க்ஷோப்யமாணாத்து ரஜோ வை ஸமவர்த்தத। ரஜஃ ப்ரவர்த்தகம் தத்ர பீஜேஷ்வபி யதா ஜலம்

பிரதானம் கலங்கியபோது, ரஜஸ் எழுந்தது; அங்கு செயலின் தொடக்கமாக ரஜஸ் இருக்கிறது, அது விதைகளில் தண்ணீர் இருப்பதுபோல்.

குணவைஷம்யமாஸாத்ய ப்ரஸூயந்தே ஹ்யதிஷ்டிதாஃ। குணேப்யஃ க்ஷோப்ய மாணேப்யஸ்த்ரயோ தேவா விஜஜ்ஞிரே। ஆஶ்ரிதாஃ பரமா குஹ்யாஃ ஸர்வாத்மாநஃ ஶரீரிணஃ

குணங்கள் சமமில்லாமல் மாறும்போது, அவற்றால் ஆளப்பட்ட உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; கலங்கிய குணங்களில் இருந்து மூன்று தெய்வங்கள் பிறந்தனர் — அவை நுண்ணியவை, உயர்ந்தவை, மறைந்தவை, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமானவை.

ரஜோ ப்ரஹ்மா தமோ ஹ்யக்நிஃ ஸத்த்வம் விஷ்ணுரஜாயத। ரஜஃப்ரகாஶகோ ப்ரஹ்மா ஸ்ரஷ்ட்ட்ரு'த்வேந வ்யவஸ்திதஃ

ரஜஸ் பிரம்மனாக, தமஸ் அக்னியாக, சத்த்வம் விஷ்ணுவாக ஆனது; ரஜஸை வெளிப்படுத்தும் பிரம்மா படைப்பாளியாக நிலைத்திருக்கிறார்.

தமஃப்ரகாஶகோऽக்நிஸ்து காலத்வேந வ்யவஸ்திதஃ। ஸத்த்வப்ரகாஶகோ விஷ்ணுரௌதாஸீந்யே வ்யவஸ்திதஃ

தமஸை வெளிப்படுத்தும் அக்னி காலமாக நிலைத்திருக்கிறார்; சத்த்வத்தை வெளிப்படுத்தும் விஷ்ணு பற்றில்லாமல் இருக்கிறார்.

ஏத ஏவ த்ரயோ தேவா ஏத ஏவ த்ரயோऽக்நயஃ। பரஸ்பராஶ்ரிதா ஹ்யேதே பரஸ்பரமநுவ்ரதாஃ

இவைதான் அந்த மூன்று தெய்வங்கள், இவைதான் மூன்று அக்னிகள்; இவை ஒன்றோடொன்று சார்ந்தவை, ஒன்றுக்கொன்று நம்பிக்கையுடன் இருப்பவை.

பரஸ்பரேண வர்த்தந்தே தாரயந்தி பரஸ்பரம்। அந்யோந்யமிதுநாஹ்யேதே ஹ்யந்யோந்யமுபஜீவிநஃ। க்ஷணம் வியோகோ ந ஹ்யேஷாந்ந த்யஜந்தி பரஸ்பரம்

இவை ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து செயல்படுகின்றன, ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன; இவை இரட்டையாக இணைந்தவை, ஒன்றை ஒன்று சார்ந்து வாழ்கின்றன; இவை ஒருபோதும் பிரியாது, எப்போதும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தே இருக்கின்றன.

ஈஶ்வரோ ஹி பரோ தேவோ விஷ்ணுஸ்து மஹதஃ பரஃ । ப்ரஹ்மா து ரஜஸோத்ரிக்தஃ ஸர்காயேஹ ப்ரவர்த்ததே। பரஶ்ச புருஷோ ஜ்ஞேயஃ ப்ரக்ரு'திஶ்ச பரா ஸ்ம்ரு'தா

மிக உயர்ந்த இறைவன் தான் பரம தேவன்; விஷ்ணு எல்லாவற்றிலும் மேலானவன்; ரஜஸ் நிறைந்த பிரம்மா இங்கு படைப்புக்காக செயல்படுகிறார்; பரமன் புருஷன் என அறியப்பட வேண்டும், பிரகிருதி உயர்ந்தது என கூறப்படுகிறது.

அதிஷ்டிதோऽஸௌ ஹி மஹேஶ்வரேண ப்ரவர்த்ததே சோத்யமாநஃ ஸமந்தாத்। அநுப்ரவர்த்தந்தி மஹாந்த ஏவ சிரஸ்திதாஃ ஸ்வே விஷ்யே ப்ரியத்வாத்

அவன் மகேஸ்வரனால் ஆளப்பட்டு, எல்லா பக்கமும் தூண்டப்பட்டு செயல்படுகிறான்; பெரியவர்கள் தங்கள் தலங்களில் நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்து, அன்பால் அவனைப் பின்பற்றுகின்றனர்.

ப்ரதாநம் குணவைஷம்யாத்ஸர்ககாலே ப்ரவர்த்ததே। ஈஶ்வராதிஷ்டிதாத் பூர்வந்தஸ்மாத்ஸதஸதாத்மகாத்। ப்ரஹ்மா புத்திஶ்ச மிதுநம் யுகபத்ஸம்பபூவதுஃ

குணங்கள் சமமில்லாததால் பிரதானம் படைப்பின் போது செயல்படுகிறது; இறைவனால் ஆளப்பட்ட அந்த முதன்மை, இருந்தும் இல்லாதும் இருப்பதிலிருந்து, பிரம்மா மற்றும் புத்தி இரட்டையாக ஒரே நேரத்தில் தோன்றின.