வாயுபுராணம்

உபலப்ய ஶுசேர்கந்தம் கேசித்வாயோரநைபுணாத்। ப்ரு'திவ்யாமேவ தத்வித்யாதேஷாம் வாயோஶ்ச ஸம்ஶ்ரயாத்

சிலர் காற்றின் நுண்மையால் தூய்மையிலும் மணத்தை உணர்கிறார்கள்; ஆனால் அது பூமிக்கே உரியது, காற்றுடன் சேர்ந்திருப்பதால்.

ஏதே ஸப்த மஹாவீர்யா நாநாபூதாஃ ப்ரு'தக் ப்ரு'தக்। நாஶக்நுவந் ப்ரஜாஃ ஸ்ரஷ்டுமஸமாகம்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ। தே ஸமேத்ய மஹாத்மாநோ ஹ்யயோந்யஸ்யைவ ஸம்ஶ்ரயாத்

இந்த ஏழு மிகுந்த சக்தி கொண்டவை, ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக உள்ளது; அனைத்தும் ஒன்றாக சேராமல் உயிர்களை உருவாக்க இயலாது; அவை ஒன்றாக இணைந்து, தமக்கு அயலானவற்றைச் சேர்ந்தபோது—

புருஷாதிஷ்டிதத்வாச்ச அவ்யக்தாநுக்ரஹேண ச। மஹதாத்யா விஶேஷாந்தா அண்டமுத்பாதயந்தி தே

புருஷன் ஆட்சி செய்வதால், வெளிப்படாததின் அருளால், மகத் முதலானவை முதல் சிறிய பொருள்கள் வரை அந்த முட்டையை உருவாக்குகின்றன.

ஏககாலம் ஸமுத்பந்நம் ஜலபுத்‌புதவச்ச தத்। விஶேஷேப்யோऽண்டமபவத் ப்ரு'ஹத்ததுதகம் ச யத்। தத்தஸ்மிந் கார்யகரணம் ஸம்ஸித்தம் ப்ரஹ்மணஸ்ததா

அது ஒரே நேரத்தில் தோன்றி, நீர்க் குமிழிபோல் உள்ளது; அந்த வேறுபாடுகளிலிருந்து பெரிய முட்டையும், அதில் நிறைந்த நீரும் தோன்றின; அதில், பிரம்மாவுக்காக செயல் கருவிகள் அனைத்தும் முழுமை பெற்றன.

ப்ராக்ரு'தேऽண்டே விபுத்தே ஸந் க்ஷேத்ரஜ்ஞோ ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ। ஸ வை ஶரீரீ ப்ரதமஃ ஸ வை புருஷ உச்யதே

ஆதியிலுள்ள அந்த முட்டை விழித்தபோது, 'பிரம்மம்' என்று அழைக்கப்படும் அறிவு உடையவன் இருந்தான்; அவன் உடலுடன் முதல் உருவம், புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

ஆதிகர்த்தா ச பூதாநாம் ப்ரஹ்மாऽக்ரே ஸமவர்த்தத। ஹிரண்யகர்பஃ ஸோऽக்ரோऽஸ்மிந் ப்ராதுர்பூதஶ்சதுர்முகஃ। ஸர்கே ச ப்ரதி ஸர்கே ச க்ஷேத்ரஜ்ஞோ ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ

உயிர்களின் முதல் படைப்பாளியான பிரம்மா முதலில் தோன்றினார்; அவர் பொன்னிற கருவியில் நான்கு முகத்துடன் முதலில் வெளிப்பட்டார்; ஒவ்வொரு படைப்பிலும், ஒவ்வொரு அழிவிலும், அந்த அறிவு உடையவன் பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

கரணைஃ ஸஹ ஸ்ரு'ஜ்யந்தே ப்ரத்யாஹாரே த்யஜந்தி ச। பஜந்தே ச புநர்தேஹாநஸமாஹாரஸந்திஷு

உணர்வுகளுடன் உடல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன; அழிவில் அவை விட்டு விடப்படுகின்றன; காரணங்கள் இணையும் போது மீண்டும் உடல்கள் ஏற்படுகின்றன.

ஹிரண்மயஸ்து யோ மேருஸ்தஸ்யோல்பம் தந்மஹாத்மநஃ। கர்போதகம் ஸமுத்ராஶ்ச ஜராத்யஸ்தீநி பர்வதாஃ

பொன்னிற மேரு மலையின் உறை அந்த மகான் ஆனவருடையது; கடல் அதன் கருவில் உள்ள நீர், மலைகள் முதலில் முதுமை முதலாக அதன் எலும்புகள்.

தஸ்மிந்நண்டே த்விமே லோகா அந்தர்பூதாஸ்து ஸப்த வை। ஸப்தத்வீபா ச ப்ரு'த்வீயம் ஸமுத்ரைஃ ஸஹ ஸப்தபிஃ

அந்த முட்டையில் இந்த உலகங்கள் ஏழும் உள்ளன; பூமியும் அதன் ஏழு தீவுகளும், ஏழு கடல்களுடன் சேர்ந்து உள்ளன.

பர்வதைஃ ஸுமஹத்பிஶ்ச நதீபிஶ்ச ஸஹஸ்ரஶஃ। அந்தஸ்தஸ்மிம்ஸ்த்விமே லோகா அந்தர்விஶ்வமிதம் ஜகத்

அதிலே பெரிய மலைகளும் ஆயிரக்கணக்கான நதிகளும் உள்ளன; அதற்குள் இவை எல்லா உலகங்களும், இந்த முழு பிரபஞ்சமும் இருக்கின்றன.

சந்த்ராதித்யௌ ஸநக்ஷத்ரௌ ஸக்ரஹௌ ஸஹ வாயுநா। லோகாலோகம் ச யத் கிம்சிச்சாண்டே தஸ்மிந் ஸமர்பிதம்

சந்திரனும் சூரியனும், நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும், காற்றுடன் சேர்ந்து, உலகமும் உலகமல்லாததும் என எதுவெல்லாம் இருக்கிறதோ, அவையெல்லாம் அந்த அண்டத்துக்குள் அடங்கியுள்ளன.

அத்பிர்தஶகுணாபிஸ்து பாஹ்யதோऽண்டம் ஸமாவ்ரு'தம்। ஆபோ தஶகுணா ஹ்யேவந்தேஜஸா பாஹ்யதோ வ்ரு'தாஃ

அண்டத்தின் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய நீரால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த நீரையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய அக்கினி சூழ்ந்துள்ளது.

தேஜௌதஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ வாயுநா வ்ரு'தம்। வாயோர்த்தஶகுணேநைவ பாஹ்யதோ நபஸா வ்ரு'தம்

அக்கினியையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய காற்று சூழ்ந்துள்ளது; அந்தக் காற்றையும் வெளியே, அதைவிட பத்து மடங்கு பெரிய ஆகாயம் சூழ்ந்துள்ளது.

ஆகாஶேந வ்ரு'தோ வாயுஃ கம் ச பூதாதிநா வ்ரு'தம்। பூதாதிர்மஹதா சாபி அவ்யக்தேந வ்ரு'தோ மஹாந்। ஏதைராவரணைரண்டம் ஸப்தபிஃ ப்ராக்ரு'தைர்வ்ரு'தம்

காற்றை ஆகாயம் மூடியுள்ளது; ஆகாயத்தை முதன்மை tattva மூடியுள்ளது; அந்த முதன்மையை மகத்தும், மகத்தை அவ்யக்தமும் மூடியுள்ளது; இவ்வாறு இந்த அண்டம் ஏழு இயற்கை அடுக்குகளால் மூடப்பட்டுள்ளது.

ஏதாஸ்வாவ்ரு'த்ய சாந்யோந்யமஷ்டௌ ப்ரக்ரு'தயஃ ஸ்திதாஃ। ப்ரஸர்ககாலே ஸ்தித்வா ச க்ரஸந்த்யேதாஃ பரஸ்பரம்

இவ்வாறு ஒன்றையொன்று மூடிக்கொண்டு, எட்டு முதன்மை tattva-களும் நிலைத்திருக்கின்றன; படைப்பு அழியும் போது, அவை ஒன்றையொன்று விழுங்கிக் கொள்கின்றன.

ஏவம் பரஸ்பரோத்பந்நா தாரயந்தி பரஸ்பரம்। ஆதாராதேயபாவேந விகாரஸ்ய விகாரிஷு

இவை ஒன்றிலொன்று தோன்றி, ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன; ஆதாரம்-ஆதேயம் என்ற உறவிலும், மாற்றம்-மாற்றப்படுவது என்ற நிலையிலும் இருக்கின்றன.

அவ்யக்தம் க்ஷேத்ரமுத்திஷ்டம் ப்ரஹ்மா க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே। இத்யேஷ ப்ராக்ரு'தஃ ஸர்கஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதஸ்து ஸஃ। அபுத்திபூர்வம் ப்ராகாஸீத் ப்ராதுர்பூதா தடித்யதா

அவ்யக்தம் 'க்ஷேத்திரம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; பிரம்மா 'க்ஷேத்ரஞ்' என்று கூறப்படுகிறார்; இதுவே இயற்கை படைப்பு, க்ஷேத்ரஞ் தலைமை வகிக்கிறது; புத்தி தோன்றும் முன், அது மின்னல் போலத் திடீரென வெளிப்பட்டது.

ஏதத்திரண்யகர்பஸ்ய ஜந்ம யோ வேத தத்த்வதஃ। ஆயுஷ்மாந் கீர்திமாந் தந்யஃ ப்ரஜாவாம்ஶ்ச பவத்யுத

இந்த ஹிரண்யகற்பனின் பிறப்பை யார் உண்மையாக அறிகிறாரோ, அவர் நீண்ட ஆயுளும் புகழும் செல்வமும் சந்ததியும் பெறுவார்.

நிவ்ரு'த்திகாமோऽபி நரஃ ஶுத்தாத்மா லபதே கதிம்। புராணஶ்ரவணாந்நித்யம் ஸுகம் ச க்ஷேமமாப்நுயாத்

விலக விரும்பும் மனிதனும், தூய்மையான மனம் கொண்டால், முக்தியை அடைவான்; புராணத்தை எப்போதும் கேட்டால், நன்மையும் மகிழ்ச்சியும் பெறுவான்.

யத்தி ஸ்ரு'ஷ்டேஸ்து ஸம்க்யாதம் மயா காலாந்தரந்த்விஜாஃ। ஏதத் காலாந்தரம் ஜ்ஞேயமஹர்வை பாரமேஶ்வரம்

பிறப்பின் இடைவெளியை நான் கூறியது, அது பரமனுடைய பரம நாள் என்று அறிய வேண்டும், இருமுறை பிறந்தவர்களே.

ராத்ரிஸ்த்வேதாவதீ ஜ்ஞேயா பரமேஶஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஶஃ। அஹஸ்தஸ்ய து யா ஸ்ரு'ஷ்டிஃ ப்ரலயோ ராத்ரிருச்யதே

பரமனுடைய இரவு அதே அளவு நீளமுடையது என்று அறிய வேண்டும்; அவருடைய நாள் படைப்பு காலம், இரவு அழிவு காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அஹஶ்ச வித்யதே தஸ்ய ந ராத்ரிரிதி தாரணா। உபசாரஃ ப்ரக்ரியதே லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா

அவருக்கு நாள் மட்டும் உண்டு, இரவு இல்லை என்று கருதப்படுகிறது; இது உலகங்களுக்காக உருவகமாகச் சொல்லப்பட்டது.

ப்ரஜாஃ ப்ரஜாநாம்பதய ரு'ஷயோ முநிபிஃ ஸஹ। ரு'ஷீந் ஸநத்குமாராக்யாந் ப்ரஹ்மஸாயுஜ்யகைஃ ஸஹ

பிரஜைகள், அவர்களின் தலைவர்கள், முனிவர்கள், சனத்குமாரர் என அழைக்கப்படும் முனிவர்கள், பிரம்மாவுடன் ஒன்றாகியவர்களும்—

இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தாஶ்ச மஹாபூதாநி பஞ்ச ச। தந்மாத்ரா இந்த்ரியகணோ புத்திஶ்ச மநஸா ஸஹ

இந்திரியங்கள், அவற்றின் பொருள்கள், ஐந்து பெரிய பஞ்சபூதங்கள், அவற்றின் சுருக்கங்கள், இந்திரியக் குழு, புத்தி, மனம்—

அஹஸ்திஷ்டந்தி தே ஸர்வே பரமேஶஸ்ய தீமதஃ। அஹரந்தே ப்ரலீயந்தே ராத்ர்யந்தே விஶ்வஸம்பவஃ

அவை எல்லாம் பரம ஞானியுடைய நாளில் நிலைத்திருக்கும்; அவருடைய இரவு முடிவில் அவை எல்லாம் மறைந்து, பிரபஞ்சம் தோன்றும்.

ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதே ஸத்வே விகாரே ப்ரதிஸம்ஹதே। ஸாதர்ம்யேணாவதிஷ்டேதே ப்ரதாநபுருஷாவுபௌ

சத்து தன் தன்மையில் நிலைத்து, மாற்றங்கள் எல்லாம் ஒடுங்கியபோது, பிரதானமும் புருஷனும் தங்கள் ஒற்றுமையால் நிலைத்திருக்கும்.

தமஃ ஸத்த்வகுணாவேதௌ ஸமத்வேந வ்யவஸ்திதௌ। அத்ரோத்ரிக்தௌ ப்ரஸூதௌ ச தௌ ததா ச பரஸ்பரம்। குணஸாம்யே லயோ ஜ்ஞேயோ வைஷம்யே ஸ்ரு'ஷ்டிருச்யதே

இருண்ட தன்மை மற்றும் சத்துவம் இரண்டும் சமநிலையுடன் இருக்கின்றன; ஒன்று அதிகமானால் படைப்பு, இரண்டும் சமமாயிருந்தால் அழிவு நிகழும்.

திலேஷு வா யதா தைவம் க்ரு'தம் பயஸி வா ஸ்திதம்। ததா தமஸி ஸத்த்வே ச ரஜோऽவ்யக்தாஶ்ரிதம் ஸ்திதம்

எப்படி எள்ளில் நெய் மறைந்திருப்பதுபோல, தண்ணீரில் பால் கலந்திருப்பதுபோல, அதேபோல் இருள் மற்றும் சத்த்வத்திலும், செயலாற்றும் குணமான ரஜஸ் மறைந்திருக்கும்.

உபாஸ்ய ரஜநீம் க்ரு'த்ஸ்நாம் பராம் மாஹேஶ்வரீம் ததா। அஹர்முகே ப்ரவ்ரு'த்தே ச புரஃ ப்ரக்ரு'திஸம்பவஃ

அந்த இரவு முழுவதும் உயர்ந்த மாஹேஸ்வரியை வழிபட்டபின், விடியற்காலையில் படைப்பின் ஆதாரம் தோன்றியது.