வாயுபுராணம்

ஸாக்ஷாத் ஸர்வம் விஜாநாதி மஹாத்மா தேந சேஶ்வரஃ। தஸ்மாஜ்ஜாதா க்ரஹாஶ்சைவ ப்ரஜ்ஞா தேந ஸ உச்யதே

பெரிய ஆன்மா எல்லாவற்றையும் நேரடியாக அறிகிறது என்பதால், அதற்கு ஈச்வரன் என்று பெயர்; அதிலிருந்து இந்திரியங்கள் தோன்றுகின்றன, ஆகவே அது ஞானம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

ஜ்ஞாநாதீநி ச ரூபாணி க்ரதுகர்மபலாநி ச। சிநோதி யஸ்மாத்போகார்தாந்தேநாஸௌ சிதிருச்யதே

அது ஞானம் முதலான வடிவங்களையும், யாகம் போன்ற செயல்களின் பலன்களையும், அனுபவத்திற்காக சேர்க்கிறது என்பதால், அதற்கு அறிவு என்று பெயர் வந்தது.

வர்த்தமாநாந்யதீதாநி ததா சாநாகதாந்யபி। ஸ்மரதே ஸர்வகார்யாணி தேநாஸௌ ஸ்ம்ரு'திருச்யதே

இப்போது நிகழ்வதும், கடந்த காலமும், வரப்போகும் செயல்களையும் அது நினைவில் வைத்திருக்கும்; அதனால், அது நினைவு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

க்ரு'த்ஸ்நம் ச விந்ததே ஜ்ஞாநம் தஸ்மாந்மாஹாத்ம்யமுச்யதே। தஸ்மாத்விதேர்விதேஶ்சைவ ஸம்விதித்யபிதீயதே

அவன் முழுமையான அறிவை அடைகிறான்; அதனால் அதற்கு மகத்துவம் என்று பெயர் வந்தது. அதனால் 'வித்' என்றும் 'விதே' என்றும் இரண்டுக்கும் 'சம்வித்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

வித்யதே ஸ ச ஸர்வஸ்மிந் ஸர்வம் தஸ்மிஶ்ச வித்யதே। தஸ்மாத்ஸம்விதிதி ப்ரோக்தோ மஹாந்வை புத்திமத்தரைஃ

அவன் எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறான், எல்லாம் அவனுள்ளும் இருக்கின்றன; அதனால் அறிவுள்ளவர்கள் அவனை 'சம்வித்' என்று, பெரியவன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஜ்ஞாநாத்து ஜ்ஞாநமித்யாஹ பகவாந் ஜ்ஞாநஸந்நிதிஃ। த்வந்த்வாநாம் விபுரீபாவாத்விபுரம் ப்ரோச்யதே புதைஃ

அறிவால் அறிவு பிறக்கிறது என்று அறிவின் ஆதாரமான இறைவன் கூறுகிறார்; இரட்டைப் பொருள்களின் மாறுபாடால், அறிவாளிகள் அதனை 'விபுரம்' என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஸர்வேஶத்வாச்ச லோகாநாமவஶ்யம் ச ததேஶ்வரஃ। ப்ரு'ஹத்வாச்ச ஸ்ம்ரு'தோ ப்ரஹ்மா பூதத்வாத்பவ உச்யதே

அவன் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவன், கட்டாயமாக அதற்கும் தலைவன்; அவன் பரப்பும் பெருமையால் 'பிரம்மா' என்றும், இருப்பதனால் 'பவ' என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்.

க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞவிஜ்ஞாநாதேகத்வாச்ச ஸ கஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। யஸ்மாத் புர்யநுஶேதே ச தஸ்மாத் புருஷ உச்யதே। நோத்பாதிதத்வாத் பூர்வத்வாத் ஸ்வயம்பூரிதி சோச்யதே

உலகமும் அதனைக் காண்பவனும் ஒன்றாக இருப்பதால் அவனை 'க' என்று நினைவில் வைத்துள்ளனர்; நகரத்தில் வாழ்வதால் 'புருஷன்' என்றும், பிறவாமல் தானாக இருந்ததால் 'சுயம்பூ' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

பர்யாயவாசகைஃ ஶப்தைஸ்தத்த்வமாத்யமநுத்தமம்। வ்யாக்யாதம் தத்த்வபாவஜ்ஞைரேவம் ஸத்பாவசிந்தகைஃ

பொருள் ஒன்றையே பல பெயர்களால், உண்மை இயல்பை அறிந்தவர்களும், சத்தியத்தை சிந்திப்பவர்களும், இந்த உயர்ந்த, ஒப்பற்ற தத்துவத்தை விளக்கியுள்ளனர்.

மஹாந் ஸ்ரு'ஷ்டிம் விகுருதே சோத்யமாநஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷயா। ஸங்கல்போऽத்யவஸாயஶ்ச தஸ்ய வ்ரு'த்தித்வயம் ஸ்ம்ரு'தம்

பெரியவன் படைக்க விருப்பம் கொண்டு தூண்டப்பட்டு இந்த உலகத்தை உருவாக்குகிறான்; அவனுடைய இரு செயல்கள் எண்ணம் மற்றும் உறுதி என்று அறியப்படுகிறது.

தர்மாதீநி ச ரூபாணி லோகதத்த்வார்தஹேதவஃ। த்ரிகுணஸ்து ஸ விஜ்ஞேயஃ ஸத்த்வராஜஸதாமஸஃ

தர்மம் முதலான வடிவங்கள் உலகத்தின் பொருளுக்குக் காரணமாகின்றன; அவன் மூன்று குணங்களான சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றால் ஆனவன் என்று அறிய வேண்டும்.

த்ரிகுணாத்ரஜஸோத்ரிக்தாதஹங்காரஸ்ததோऽபவத்। மஹதா சாவ்ரு'தஃ ஸர்கோ பூதாதிவிக்ரு'தஸ்து ஸஃ

மூன்று குணங்களில் ரஜஸ் அதிகமாக இருப்பதால் அகங்காரம் தோன்றியது; பெரியவனால் படைப்பு மூடப்பட்டுள்ளது, பஞ்சபூதங்களிலிருந்து மாற்றம் அதுவே.

தஸ்மாச்ச தமஸோத்ரிக்தாதஹங்காராதஜாயத। பூததந்மாத்ரஸர்கஸ்து பூதாதிஸ்தாமஸஸ்து ஸஃ

அதிலிருந்து தமஸ் அதிகமாகி அகங்காரம் பிறந்தது; பஞ்சபூதங்களின் சூட்சும உருவாக்கமும், பஞ்சபூதங்களிலிருந்து தமஸ் சார்ந்த மாற்றமும் அதுவே.

thumb|மஹாபூதாஃ ஆகாஶம் ஶுஷிரம் தஸ்மாதுத்ரிக்தம் ஶப்தலக்ஷணம்। ஆகாஶம் ஶப்தமாத்ரந்து பூதாதிஶ்சாவ்ரு'ணோத் புநஃ

அதிலிருந்து காலி இடமான ஆகாயம் தோன்றியது, அது ஒலி என்ற தன்மையைக் கொண்டது; ஆகாயம் ஒலி மட்டுமே, பஞ்சபூதங்களிலிருந்து மாற்றம் மீண்டும் அதனை மூடியது.

ஶப்தமாத்ரந்ததாகாஶம் ஸ்பர்ஶமாத்ரம் ஸஸர்ஜ ஹ। பூதாதிஸ்து விகுர்வாணஃ ஶப்தமாத்ரம் ஸஸர்ஜ்ஜ ஹ

அவன் ஒலியையே ஆகாயமாக உருவாக்கினான், தொடுதலை அதன் தன்மையாக உருவாக்கினான்; பஞ்சபூதங்களிலிருந்து மாற்றம் நிகழ்ந்து, ஒலி மட்டுமே உருவானது.

பலவாந் ஜாயதே வாயுஃ ஸ வை ஸ்பர்ஶகுணோ மதஃ। ஆகாஶம் ஶப்தமாத்ரந்து ஸ்பர்ஶமாத்ரம் ஸமாவ்ரு'ணோத்

அதிலிருந்து வலிமையான வாயு பிறக்கிறது; அது தொடுதல் என்ற குணம் கொண்டதாக கருதப்படுகிறது; ஆகாயம் ஒலி மட்டுமே, தொடுதல் அதை மூடுகிறது.

ரஸமாத்ராஸ்து தா ஹ்யாபோ ரூபமாத்ராபிராவ்ரு'ணோத்। ஆபோ ரஸாந் விகுர்வந்த்யோ கந்தமாத்ரம் ஸஸர்ஜ்ஜிரே

அந்த நீர்கள் ருசி மட்டுமே, அவை உருவை மூடின; நீர் ருசியை மாற்றி, மணம் மட்டுமே உருவாக்கின.

ஸங்காதோ ஜாயதே தஸ்மாத்தஸ்ய கந்தோ குணஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ரஸமாத்ரந்து தத்தோயம் கந்தமாத்ரம் ஸமாவ்ரு'ணோத்

அதிலிருந்து சேர்க்கை உருவாகிறது; அதற்கு மணம் என்பது குணமாக நினைவில் உள்ளது; ருசியிலிருந்து நீர், மணம் அதை மூடுகிறது.

தஸ்மிம்ஸ்தஸ்மிம்ஸ்து தந்மாத்ரா தேந தந்மாத்ரதா ஸ்ம்ரு'தா। அவிஶேஷவாசகத்வாதவிஶேஷாஸ்ததஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। அஶாந்தகோரமூடத்வாதவிஶேஷாஸ்ததஃ புநஃ

ஒவ்வொன்றிலும் அந்த சூட்சும தன்மை இருக்கிறது, அதனால் சூட்சும தன்மை என்று அழைக்கப்படுகிறது; வேறுபாடு இல்லாததை குறிக்கும் என்பதால் அவை வேறுபாடில்லாதவை என்று அழைக்கப்படுகின்றன; அமைதி இல்லாமல், கொடுமை மற்றும் குழப்பம் காரணமாகவும் அவை மீண்டும் வேறுபாடில்லாதவை என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

பூததந்மாத்ரஸர்கோऽயம் விஜ்ஞேயஸ்து பரஸ்பராத்। வைகாரிகாதஹங்காராத்ஸத்வோத்ரிக்தாத்து ஸாத்விகாத்। வைகாரிகஃ ஸ ஸர்கஸ்து யுகபத்ஸம்ப்ரவர்த்ததே

இந்த பஞ்சபூத சூட்சும உருவாக்கம் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றுகிறது என்று அறிய வேண்டும்; மாற்றமான அகங்காரத்திலிருந்து, சத்துவம் அதிகமாகும் போது, அந்த மாற்றமான படைப்பு ஒரே நேரத்தில் நிகழ்கிறது.

புத்தீந்த்ரியாணி பஞ்சைவ பஞ்ச கர்மேந்த்ரியாண்யபி। ஸாதகாநீந்த்ரியாணி ஸ்யுர்த்தேவா வைகாரிகா தஶ। ஏகாதஶம் மநஸ்தத்ர தேவா வைகாரிகாஃ ஸ்ம்ரு'தா

ஐந்து அறிவு உறுப்புகள், ஐந்து செயல் உறுப்புகள் உள்ளன; இந்த உறுப்புகள் சாதனங்கள், பத்து மாற்றமான தேவர்கள் என்று நினைவில் உள்ளன; பதினொன்றாவது மனம், அதுவும் மாற்றமான தேவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஶ்ரோத்ரம் த்வக் சக்ஷுஷீ ஜிஹ்வா நாஸிகா சைவ பஞ்சமீ। ஶப்தாதீநாமவாப்த்யர்தம் புத்தியுக்தாநி வக்ஷ்யதே

காது, தோல், கண்கள், நாக்கு, ஐந்தாவது மூக்கு — இவை ஒவ்வொன்றும் ஒலி முதலானவற்றை உணர அறிவுடன் கூடியவை என்று கூறப்படுகிறது.

பாதௌ பாயுருபஸ்தஞ்ச ஹஸ்தௌ வாக்தஶமீ பவேத்। கதிர்விஸர்கோ ஹ்யாநந்தஃ ஶில்பம் வாஸ்யஞ்ச கர்ம ச

கால்கள், கழிவிடம், இனப்பாகம், கை, பேசும் மொழி — இவை பத்து ஆகும்; நடப்பது, கழிவை வெளியிடுவது, இன்பம், கைவினை, அனுபவம், செயல் ஆகியவை இவற்றின் பணிகள்.

ஆகாஶம் ஶப்தமாத்ரஞ்ச ஸ்பர்ஶமாத்ரம் ஸமாவிஶேத்। த்விகுணஸ்து ததோ வாயுஃ ஶப்த ஸ்பர்ஶாத்மகோऽபவத்

விண் ஒலி மட்டும் கொண்டது; தொடுதலை சேரும் போது அது காற்றாகி, ஒலி மற்றும் தொடுதல் என்ற இரண்டு பண்புகளும் பெறுகிறது.

ரூபந்ததைவ விஶதஃ ஶப்தஸ்பர்ஶகுணாவுபௌ। த்ரிகுணஸ்து ததஶ்சாக்நிஃ ஸ ஶப்தஸ்பர்ஶரூபவாந்

அதேபோல் உருவும் சேரும் போது, ஒலி, தொடுதல் இரண்டும் இருந்தபடியே, பின்னர் தீ உருவாகி, ஒலி, தொடுதல், உருவம் என்ற மூன்று பண்புகளும் பெறுகிறது.

ஸஶப்தஸ்பர்ஶரூபஞ்ச ரஸமாத்ரம் ஸமாவிஶத்। தஸ்மாச்சதுர்குணா ஹ்யாபோ விஜ்ஞேயாஸ்தா ரஸாத்மிகாஃ

ஒலி, தொடுதல், உருவம் ஆகியவற்றுடன், சுவை மட்டும் சேரும் போது, நீர் நான்கு பண்புகளுடன் இருப்பதாக அறிய வேண்டும்; அது சுவையால் அடையாளம் காணப்படுகிறது.

ஸஶப்தஸ்பர்ஶரூபேஷு கந்தஸ்தேஷு ஸமாவிஶத்। ஸம்யுக்தா கந்தமாத்ரேண ஆசிந்வந்தி மஹீமிமாம்। தஸ்மாத்பஞ்சகுணா பூமிஃ ஸ்தூலபூதேஷு த்ரு'ஶ்யதே

ஒலி, தொடுதல், உருவம் ஆகியவற்றில் மணம் சேரும் போது, மணம் சேர்ந்ததால் இவை பூமியாக அமைந்துள்ளன; ஆகவே, பூமி இந்த பஞ்சபூதங்களில் ஐந்து பண்புகளுடன் காணப்படுகிறது.

ஶாந்தா கோராஶ்ச மூடாஶ்ச விஶேஷாஸ்தேந தே ஸ்ம்ரு'தாஃ। பரஸ்பராநுப்ரவேஶாத்தாரயந்தி பரஸ்பரம்

அமைதி, பயங்கரம், மயக்கம் — இவை வேறுபாடுகள்; அவை ஒன்றுக்கொன்று கலந்திருந்து, ஒன்றை ஒன்று தாங்குகின்றன.

பூமேரந்தஸ்திவதம் ஸர்வம் லோகாலோககநாவ்ரு'தம்। விஶேஷா இந்த்ரியக்ராஹ்யா நியதத்வாச்ச தே ஸ்ம்ரு'தாஃ

பூமிக்குள் எல்லாம் உள்ளதாக, உலகமும் உலகமல்லாததும் சூழ்ந்துள்ளது; இந்த வேறுபாடுகள் உணர்வுகளால் அறியப்படுகின்றன, அவை நிலையானவை என்பதால் நினைவில் வைக்கப்படுகின்றன.