வாயுபுராணம்

ஏவம் ஹி பாதாஶ்சத்வாரஃ ஸமாஸாத் கீர்த்திதா மயா। வக்ஷ்யாம்யேதாந் புநஸ்தாம்ஸ்து விஸ்தரேண யதாக்ரமம்

இவ்வாறு நான்கு பகுதிகள் சுருக்கமாக கூறப்பட்டன; இப்போது அவற்றை விரிவாகவும் ஒழுங்காகவும் விளக்கப்போகிறேன்.

தஸ்மை ஹிரண்யகர்பாய புருஷாயேஶ்வராய ச। அந்தாய ப்ரதமாயைவ விஶிஷ்டாய ப்ரஜாத்மநே। ப்ரஹ்மணே லோகதந்த்ராய நமஸ்க்ரு'த்ய ஸ்வயம்புவே

அவருக்கு, ஹிரண்யகர்ப்பனுக்கு, பரமபுருஷனுக்கு, இறைவனுக்கு, முடிவும் ஆதியுமாக இருப்பவருக்கு, சிறப்புடைய ப்ரஜாபதிக்கு, உலகங்களை ஆளும் பிரம்மாவுக்கு, சுயம்புவாகியவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

மஹதாத்யம் விஶேஷாந்தம் ஸவைருப்யம் ஸலக்ஷணம்। பஞ்சப்ரமாணம் ஷட்ஶ்யேதம் புருஷாதிஷ்டிதம் நுதம்। அஸம்ஶயாத் ப்ரவக்ஷ்யாமி பூதஸர்கமநுத்தமம்

மகத்திலிருந்து விசேஷம் வரை, எல்லா வேறுபாடுகளும், ஐந்து சான்றுகளும், ஆறு பிரிவுகளும், பரமபுருஷனால் நிலைபெற்றவை—இவற்றை சந்தேகமில்லாமல், உயிர்களின் சிறந்த உருவாக்கத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

அவ்யக்தம் காரணம் யத்து நித்யம் ஸதஸதாத்மகம்। ப்ரதாநம் ப்ரக்ரு'திம் சைவ யமாஹுஸ்தத்த்வ சிந்தகாஃ

அந்த வெளிப்படாத காரணம், எப்போதும் இருப்பதும், இல்லாததும், இருப்பதும், தத்துவம் ஆராய்பவர்கள் அதனை முதன்மை, இயற்கை என்று அழைக்கின்றனர்.

கந்தவர்ணரஸைர்ஹீநம் ஶப்தஸ்பர்ஶவிவர்ஜ்ஜிதம்। அஜாதம் த்ருவமக்ஷய்யம் நித்யம் ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதம்

வாசனை, நிறம், ருசி இல்லாதது; ஒலி, தொடு இல்லாதது; பிறக்காதது, நிலையானது, அழியாதது, எப்போதும் தன் தன்மையில் நிலைத்திருப்பது.

ஜகத்யோநிம் மஹத்பூதம் பரம் ப்ரஹ்ம ஸநாதநம்। விக்ரஹம் ஸர்வபூதாநாமவ்யக்தமபவத் கில

இந்த உலகத்தின் ஆதாரமாகவும், எல்லாவற்றுக்கும் காரணமான, நித்தியமான, உயர்ந்த பிரம்மம், எல்லா உயிர்களுக்கும் வெளிப்படாத உருவாக ஆனது.

அநாத்யந்தமஜம் ஸூக்ஷ்மந்த்ரிகுணம் ப்ரபவாவ்யயம்। அஸாம்ப்ரதமவிஜ்ஞேயம் ப்ரஹ்மாக்ரே ஸமவர்த்தத

ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதது, பிறவியற்றது, நுண்மையானது, மூன்று குணங்களைக் கொண்டது, அழியாதது, அறிய முடியாதது ஆகிய பிரம்மம், ஆரம்பத்தில் இருந்தது.

தஸ்யாத்மநா ஸர்வமிதம் வ்யாப்தமாஸீத்தமோமயம்। குணஸாம்யே ததா தஸ்மிந் குணபாவே தமோமயே

அது தன் இயல்பால், இந்த உலகம் முழுவதும் இருளால் நிரம்பியதாக ஆனது; அப்போது குணங்கள் சமநிலையிலிருந்தபோது, அந்த இருளில் குணங்களும் இருளாகவே இருந்தன.

கர்ககாலே ப்ரதாநஸ்ய க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதஸ்ய வை। குணபாவாத்வாச்யமாநோ மஹாந் ப்ராதுர்பபூவ ஹ

பிரளயத்தின் போது, பரபரப்பற்ற மூலப் பொருளை க்ஷேத்ரஜ்ஞன் ஆட்சி செய்தபோது, குணங்கள் வெளிப்பட்டதால், மகத் என்ற பெரிய tattvam தோன்றியது.

ஸூக்ஷ்மேண மஹதா ஸோऽத அவ்யக்தேந ஸமாவ்ரு'தஃ। ஸத்வோத்ரிக்தோ மஹாநக்ரே ஸத்த்வமாத்ரப்ரகாஶகம்। மநோ மஹாம்ஶ்ச விஜ்ஞேயோ மநஸ்தத்காரணம் ஸ்ம்ரு'தம்

அந்த மகத் tattvam, நுண்மையாகவும், வெளிப்படாத ஒன்றால் சூழப்பட்டதாகவும் இருந்தது; ஆரம்பத்தில் சுத்த குணம் அதிகமாக, சுத்தத்தை மட்டும் வெளிப்படுத்தியது; மனமும் மகதும் இவை அறியப்பட வேண்டியவை, மனம் அதற்குக் காரணம் என்று கூறப்படுகிறது.

லிங்கமாத்ரஸமுத்பந்நஃ) க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதஸ்து ஸஃ। தர்மாதீநாந்து ரூபாணி லோகதத்த்வார்தஹேதவஃ। மஹாம்ஸ்து ஸ்ரு'ஷ்டிம் குருதே நோத்யமாநஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷயா

மிக நுண்மையான வடிவில் தோன்றியது; க்ஷேத்ரஜ்ஞன் ஆட்சி செய்தது; தர்மம் முதலான பல வடிவங்கள் உலகத்தின் tattva நோக்கத்திற்குக் காரணமாகின்றன; மகத் tattvam, எந்த முயற்சியும் விருப்பமும் இல்லாமல் உலகத்தை உருவாக்குகிறது.

மநோ மஹாந்மதிர்ப்ரஹ்மா பூர்புத்திஃ க்யாதிரீஶ்வரஃ। ப்ரஜ்ஞா சிதிஃ ஸ்ம்ரு'திஃ ஸம்வித் விபுரம் சோச்யதே புதைஃ

மனம், மகத் tattvam, புத்தி, பிரம்மா, முன் அறிவு, விவேகம், ஆண்டவன் தன்மை, ஞானம், அறிவு, நினைவு, உணர்வு, பரந்த தன்மை ஆகியவை ஞானிகள் கூறும் பெயர்களாகும்.

மநுதே ஸர்வபூதாநாம் யஸ்மாச்சேஷ்டாபலம் விபுஃ। ஸௌக்ஷ்மத்வேந விவ்ரு'த்தாநாம் தேந தந்மந உச்யதே

அது எல்லா உயிர்களின் செயல் மற்றும் விளைவுகளை உணர்கிறது; மேலும் வளர்ந்தவற்றில் நுண்மையானது என்பதால், அதற்கு மனம் என்று பெயர் வந்தது.

தத்த்வாநாமக்ரஜோ யஸ்மாந்மஹாம்ஶ்ச பரிமாணதஃ। ஶேஷேப்யோऽபி குணேப்யோऽஸௌ மஹாநிதி ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அது tattva-களில் முதன்மையானதும், மற்ற குணங்களை விட அளவில் பெரியதும் என்பதால், அதற்கு மகத் tattvam என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பிபர்தி மாநம் மநுதே விபாகம் மந்யதேऽபி ச। புருஷோ போகஸம்பந்தாத் தேந சாஸௌ மதிஃ ஸ்ம்ரு'தஃ

அது மதிப்பை தாங்குகிறது, வேறுபாடுகளை உணர்கிறது, பிரிவினைகளை ஆராய்கிறது; உயிர் அனுபவத்துடன் இணைந்திருக்கிறது என்பதால், அதற்கு புத்தி என்று நினைவில் வைக்கப்படுகிறது.

ப்ரு'ஹத்த்வாத்ரு'ம்ஹணத்வாச்ச பாவாநாம் ஸலிலாஶ்ரயாத்। யஸ்மாத்‌ப்ரு'ம்ஹயதே பாவாந் ப்ரஹ்மா தேந நிருச்யதே

அதன் பரப்பும், உயிர்களை வலுப்படுத்தும் தன்மையும், நீருடன் தொடர்பும் காரணமாக, அது உயிர்களை வளர்க்கிறது என்பதால், அதற்கு பிரம்மா என்று பெயர் வந்தது.

ஆபூரயித்வா யஸ்மாச்ச க்ரு'த்ஸ்நாந் தேஹாநநுக்ரஹைஃ। தத்த்வபாவாம்ஶ்ச நியதாம் ஸ்தேந பூரிதி சோச்யதே

அது எல்லா உடல்களையும் அருளால் நிரப்புகிறது; tattva நிலைகளை நிலைநிறுத்துகிறது என்பதால், அதற்கு பூரணம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

புத்யதே புருஷஶ்சாத்ர ஸர்வபாவாந் ஹிதாஹிதாந் । யஸ்மாத்போதயதே சைவ தேந புத்திர்நிருச்யதே

இங்கு உயிர் எல்லா பொருட்களையும், நல்லதும் தீமையும் அறிகிறது; அது அறிவை அளிக்கிறது என்பதால், அதற்கு புத்தி என்று பெயர் வந்தது.

க்யாதிஃ ப்ரத்யுபபோகஶ்ச யஸ்மாத் ஸம்வர்த்ததே ததஃ। போகஶ்ச ஜ்ஞாநநிஷ்டத்வாத்தேந க்யாதிரிதி ஸ்ம்ரு'தஃ

அனுபவமும், அனுபவிக்கிற செயல்களும் அதிலிருந்து தோன்றுகின்றன; அனுபவம் ஞானத்தில் அடிப்படையிலுள்ளது என்பதால், அதற்கு விவேகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

க்யாயதே தத்குணைர்வாபி நாமாதிபிரநேகஶஃ। தஸ்மாச்ச மஹதஃ ஸம்ஜ்ஞா க்யாதிரித்யபிதீயதே

அது தன் குணங்களாலும், பல பெயர் வடிவங்களாலும் அறியப்படுகிறது; ஆகவே, மகத் tattvam என்பதற்குப் பெயர் விவேகம் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸாக்ஷாத் ஸர்வம் விஜாநாதி மஹாத்மா தேந சேஶ்வரஃ। தஸ்மாஜ்ஜாதா க்ரஹாஶ்சைவ ப்ரஜ்ஞா தேந ஸ உச்யதே

பெரிய ஆன்மா எல்லாவற்றையும் நேரடியாக அறிகிறது என்பதால், அதற்கு ஈச்வரன் என்று பெயர்; அதிலிருந்து இந்திரியங்கள் தோன்றுகின்றன, ஆகவே அது ஞானம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

ஜ்ஞாநாதீநி ச ரூபாணி க்ரதுகர்மபலாநி ச। சிநோதி யஸ்மாத்போகார்தாந்தேநாஸௌ சிதிருச்யதே

அது ஞானம் முதலான வடிவங்களையும், யாகம் போன்ற செயல்களின் பலன்களையும், அனுபவத்திற்காக சேர்க்கிறது என்பதால், அதற்கு அறிவு என்று பெயர் வந்தது.

வர்த்தமாநாந்யதீதாநி ததா சாநாகதாந்யபி। ஸ்மரதே ஸர்வகார்யாணி தேநாஸௌ ஸ்ம்ரு'திருச்யதே

இப்போது நிகழ்வதும், கடந்த காலமும், வரப்போகும் செயல்களையும் அது நினைவில் வைத்திருக்கும்; அதனால், அது நினைவு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

க்ரு'த்ஸ்நம் ச விந்ததே ஜ்ஞாநம் தஸ்மாந்மாஹாத்ம்யமுச்யதே। தஸ்மாத்விதேர்விதேஶ்சைவ ஸம்விதித்யபிதீயதே

அவன் முழுமையான அறிவை அடைகிறான்; அதனால் அதற்கு மகத்துவம் என்று பெயர் வந்தது. அதனால் 'வித்' என்றும் 'விதே' என்றும் இரண்டுக்கும் 'சம்வித்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

வித்யதே ஸ ச ஸர்வஸ்மிந் ஸர்வம் தஸ்மிஶ்ச வித்யதே। தஸ்மாத்ஸம்விதிதி ப்ரோக்தோ மஹாந்வை புத்திமத்தரைஃ

அவன் எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறான், எல்லாம் அவனுள்ளும் இருக்கின்றன; அதனால் அறிவுள்ளவர்கள் அவனை 'சம்வித்' என்று, பெரியவன் என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஜ்ஞாநாத்து ஜ்ஞாநமித்யாஹ பகவாந் ஜ்ஞாநஸந்நிதிஃ। த்வந்த்வாநாம் விபுரீபாவாத்விபுரம் ப்ரோச்யதே புதைஃ

அறிவால் அறிவு பிறக்கிறது என்று அறிவின் ஆதாரமான இறைவன் கூறுகிறார்; இரட்டைப் பொருள்களின் மாறுபாடால், அறிவாளிகள் அதனை 'விபுரம்' என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஸர்வேஶத்வாச்ச லோகாநாமவஶ்யம் ச ததேஶ்வரஃ। ப்ரு'ஹத்வாச்ச ஸ்ம்ரு'தோ ப்ரஹ்மா பூதத்வாத்பவ உச்யதே

அவன் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவன், கட்டாயமாக அதற்கும் தலைவன்; அவன் பரப்பும் பெருமையால் 'பிரம்மா' என்றும், இருப்பதனால் 'பவ' என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்.

க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞவிஜ்ஞாநாதேகத்வாச்ச ஸ கஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। யஸ்மாத் புர்யநுஶேதே ச தஸ்மாத் புருஷ உச்யதே। நோத்பாதிதத்வாத் பூர்வத்வாத் ஸ்வயம்பூரிதி சோச்யதே

உலகமும் அதனைக் காண்பவனும் ஒன்றாக இருப்பதால் அவனை 'க' என்று நினைவில் வைத்துள்ளனர்; நகரத்தில் வாழ்வதால் 'புருஷன்' என்றும், பிறவாமல் தானாக இருந்ததால் 'சுயம்பூ' என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

பர்யாயவாசகைஃ ஶப்தைஸ்தத்த்வமாத்யமநுத்தமம்। வ்யாக்யாதம் தத்த்வபாவஜ்ஞைரேவம் ஸத்பாவசிந்தகைஃ

பொருள் ஒன்றையே பல பெயர்களால், உண்மை இயல்பை அறிந்தவர்களும், சத்தியத்தை சிந்திப்பவர்களும், இந்த உயர்ந்த, ஒப்பற்ற தத்துவத்தை விளக்கியுள்ளனர்.