வாயுபுராணம்

ஏஷாஞ்ச ரு'ஷிமுக்யாநாம் புராணம் ப்ரதி தீமதாம்। ஶுஶ்ரூஷாஸ்தி மஹாபுத்தே தச்ச்ராவயிதுமர்ஹஸி

இந்த முனிவர்களில் தலைசிறந்தவர்களுக்கு, புராணம் கேட்கும் ஆர்வம் உள்ளது; அறிவாளி, நீ அதை அவர்களுக்கு வாசித்து கேட்கவைக்க வேண்டும்.

ஸர்வே ஹீமே மஹாத்மாநோ நாநா கோத்ராஃ ஸமாகதாஃ। ஸ்வாந் ஸ்வாந் வம்ஶாந் புராணைஸ்து ஶ்ர்ரு'ணுயுர்ப்ரஹ்மவாதிநஃ

இந்த மகான்மாக்கள் அனைவரும் பல்வேறு குலங்களில் இருந்து கூடியுள்ளனர்; அவர்கள் தங்கள் வம்சங்களைப் புராணங்களில் இருந்து கேட்க விரும்புகிறார்கள், பிரம்ம சொற்பவர்கள்.

ஸபுத்ராந் தீர்கஸத்ரேऽஸ்மிஞ்ச்ரவயேதா முநீநத। தீக்ஷிஷ்யமாணைரஸ்மாபி ஸ்தேந ப்ராகஸி ஸம்ஸ்ம்ரு'தஃ

முனிவரே, இந்த நீண்ட யாகத்தில், உங்கள் மக்களுடன் கூடிய முனிவர்களை நீ கேட்கவைக்க வேண்டும்; தாங்கள் தீட்சை எடுக்க விரும்பும் நாங்கள் இதற்காக உன்னை நினைத்தோம்.

இதி ஸந்நோதிதஃ ஸூதஸ்தைரேவ முநிபிஃ புரா। புராணார்தம் புராணஜ்ஞைஃ ஸத்யவ்ரதபராயணைஃ

இவ்வாறு, பழைய காலத்தில் அந்த உண்மைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட புராணத்தை அறிந்த முனிவர்களால், சூதன் புராணத்தின் அர்த்தத்தைச் சொல்லுமாறு தூண்டப்பட்டான்.

ஸ்வதர்ம ஏஷ ஸூதஸ்ய ஸத்பிர்த்ரு'ஷ்டஃ புராதநைஃ। தேவதாநாம்ரு'ஷீணாஞ்ச ராஜ்ஞாஞ்சாமிததேஜஸாம்

இது சூதனின் இயல்பு கடமையாக நல்ல பழையோர் கண்டுள்ளனர்; தேவதைகள், முனிவர்கள், அளவற்ற வீரமுள்ள அரசர்களுக்கு வாசிப்பது தான்.

வம்ஶாநாம் தாரணம் கார்யம் ஶ்ருதாநாஞ்ச மஹாத்மநாம்। இதிஹாஸபுராணேஷு திஷ்டா யே ப்ரஹ்மவாதிபிஃ

மகான்மாக்களின் வம்சங்களை, இதிஹாசம் மற்றும் புராணங்களில் கேட்டவாறு பாதுகாப்பது பிரம்ம சொற்பவர்களால் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது.

ந ஹி வேதேஷ்வதிகாரஃ கஶ்வித் ஸூதஸ்ய த்ரு'ஶ்யதே। வைந்யஸ்ய ஹி ப்ரு'தோர்யஜ்ஞே வர்த்தமாநே மஹாத்மநஃ। ஸுத்யாயாமபவத் ஸூதஃ ப்ரதமம் வர்ணவைக்ரு'தஃ

வேதங்களில் சூதனுக்கு உரிமை எவருக்கும் இல்லை; வேன்யனாகிய ப்ரிதுவின் யாகத்தில், சோம பானம் செய்யும் போது, சூதன் முதன்முதலில் தனி வகையாக தோன்றினான்.

ஐந்த்ரேண ஹவிஷா தத்ர ஹவிஃ ப்ரு'க்தம் ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ। ஜுஹாவேந்த்ராய தேவாய ததஃ ஸூதோ வ்யஜாயத। ப்ரமாதாத்தத்ர ஸஞ்ஜஜ்ஞே ப்ராயஶ்சித்தஞ்ச கர்மஸு

அங்கு இந்திரனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவிசை, ப்ருஹஸ்பதிக்கான நெய்யுடன் கலந்து இந்திரனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; அதிலிருந்து சூதன் பிறந்தான்—அது தவறாக நிகழ்ந்ததால், அதற்காக பிராயச்சித்தமும் செய்யப்பட்டது.

ஶிஷ்யஹவ்யேந யத் ப்ரு'க்தமபிபூதம் குரோர்ஹவிஃ। அதரோத்தரசாரேண ஜஜ்ஞே தத்வர்ணவைக்ரு'தஃ

சிஷ்யனின் ஹவிசும், ஆசானின் ஹவிசும் கலந்துவிட்டதால், முறையை மீறி கீழ்மேல் நடந்ததால், அந்த வகை வேறுபாடு ஏற்பட்டது.

யச்ச க்ஷத்ராத் ஸமபவத்ப்ராஹ்மணாऽவரயோநிதஃ। ததஃ பூர்வேண ஸாதர்ம்யாத்துல்யதர்மா ப்ரகீர்த்திதஃ

க்ஷத்திரியரிடமிருந்து பிறந்த ப்ராமணன், முன்னதாக இருந்தவரைப் போலவே, ஒரே விதமான கடமைகள் உள்ளவராகக் கூறப்படுகிறான்.

மத்யமோ ஹ்யேஷ ஸூதஸ்ய தர்மஃ க்ஷத்ரோபஜீவநம்। ரதநாகாஶ்வசரிதம் ஜகந்யஞ்ச சிகித்ஸிதம்

சூதனின் நடுத்தரமான கடமை என்னவென்றால், க்ஷத்திரியர்களைச் சேவித்து வாழ்வது, ரதம், யானை, குதிரை ஆகியவற்றில் நிபுணராக இருப்பது, கடைசியில் மருத்துவத்திலும் தேர்ச்சி பெறுவதாகும்.

தத் ஸ்வதர்மமஹம் ப்ரு'ஷ்டோ பவத்பிர்ப்ரஹ்மவாதிபிஃ। கஸ்மாத் ஸம்யங்ந விப்ரூயாம் புராணம்ரு'ஷிபூஜிதம்

பிரம்மத்தை நாடும் அறிஞர்கள், நீங்கள் என்னுடைய கடமையை கேட்டீர்கள். பழமையான முனிவர்கள் மதித்த புராணத்தை நான் ஏன் தெளிவாகச் சொல்லக்கூடாது?

பித்ரூ'ணாம் மாநஸீ கந்யா வாஸவீ ஸமபத்யத। அபத்யாதா ச பித்ரு'பிர்மத்ஸ்யயோநௌ பபூவ ஸா

பித்ருக்களின் மனதில் தோன்றிய மகள் வாசவி ஆனாள். பித்ருக்கள் அவளைக் குற்றம் கூறினர்; அதனால் அவள் மீனாக பிறந்தாள்.

அரணீவ ஹுதாஶஸ்ய நிமித்தம் யஸ்ய ஜந்மநஃ। தஸ்யாம் ஜாதோ மஹாயோகீ வ்யாஸோ வேதவிதாம் வரஃ

அக்னிக்காக அரணியாக இருப்பது போல, அவள் பிறப்பிற்குக் காரணமானாள்; அவளில் வேதங்களை அறிந்தவர்களில் சிறந்த மகாயோகி வியாசர் பிறந்தார்.

தஸ்மை பகவதே க்ரு'த்வா நமோ வ்யாஸாய வேதஸே।। புருஷாய புராணாய ப்ரு'குவாக்யப்ரவர்த்திநே। மாநுஷச்சத்மரூபாய விஷ்ணவே ப்ரபவிஷ்ணவே

அந்த பரமபவித்திரர், படைப்பாளியான வியாசருக்கு நான் வணங்குகிறேன்; ஆதிமனிதனும், பழமையானவரும், ப்ருகுவின் வார்த்தைகளைப் பரப்பியவரும், மனித உருவில் மறைந்த விஷ்ணுவுக்கும் வணக்கம்.

ஜாதமாத்ரஞ்ச யம் வேத உபதஸ்தே ஸஸங்க்ரஹஃ। தர்மமேவ புரஸ்க்ரு'த்ய ஜாதூகர்ணாதவாப தம்

அவர் பிறந்தவுடன், எல்லா வேதங்களும் அதன் கிளைகளோடு வந்து அவரைச் சூழ்ந்தன; தர்மத்தை முதலில் வைத்து, ஜாதூகர்ணனிடம் இருந்து அதை அவர் பெற்றார்.

மதிம் மந்தாநமாவித்ய யேநாஸௌ ஶ்ருதிஸாகராத்। ப்ரகாஶம் ஜநிதோ லோகே மஹாபாரதசந்த்ரமாஃ

அவர் தன் மனதை மந்தாரமாகக் கொண்டு, வேதக் கடலிலிருந்து மகாபாரதம் என்ற பிரகாசமான சந்திரனை உலகில் தோன்றச் செய்தார்.

வேதத்ருமஶ்ச யம் ப்ராப்ய ஸஶாகஃ ஸமபத்யத। பூமிகாலகுணாந் ப்ராப்ய பஹுஶாகோ யதா த்ருமஃ

வேத மரம், அவரை அடைந்தபோது, பல கிளைகளுடன் விரிந்தது; நிலமும் காலமும் சேர்ந்து, அது ஒரு மரம் போல பல கிளைகளாகப் பிரிந்தது.

தஸ்மாதஹமுபஶ்ருத்ய புராணம் ப்ரஹ்மவாதிநஃ। ஸர்வஜ்ஞாத்ஸர்வவேதேஷு பூஜிதாத்தீப்ததேஜஸஃ

அதனால், எல்லா வேதங்களிலும் தேர்ந்த, எல்லாராலும் மதிக்கப்படும், பிரகாசமான ஞானத்துடன் கூடிய பிரம்மத்தை அறிந்தவரிடம் இருந்து நான் இந்த புராணத்தை கேட்டேன்.

புராணம் ஸம்ப்ரவக்ஷ்யாமி யதுக்தம் மாதரிஶ்வநா। ப்ரு'ஷ்டேந முநிபிஃ பூர்வம் நைமிஷீயைர்மஹாத்மபிஃ

முன்பு நைமிசாரண்யத்து மகான்கள் கேட்டபோது மாதரிசுவன் சொன்னதைப்போல், இப்போது அந்த புராணத்தை நான் விவரமாகக் கூறுகிறேன்.

மஹேஶ்வரஃ பரோऽவ்யக்தஶ்சதுர்பாஹுஶ்சதுர்முகஃ। அசிந்த்யஶ்சாப்ரமேயஶ்ச ஸ்வயம்பூர்ஹேதுரீஶ்வரஃ

மகேஷ்வரன், உயர்ந்தவன், வெளிப்படாதவன், நான்கு கரங்களும் நான்கு முகங்களும் உடையவன், எண்ணிக்க முடியாதவன், அளவிட முடியாதவன், தானாக பிறந்தவன், காரணம், இறைவன்.

அவ்யக்தம் காரணம் யத்யந்நித்யம் ஸதஸதாத்மகம்। மஹதாதிவிஶேஷாந்தம் ஸ்ரு'ஜதீதி விநிஶ்சயஃ

வெளிப்படாதது, காரணமாக இருப்பது, என்றும் நிலைத்திருப்பது, இருப்பதும் இல்லாததும் சேர்ந்தது, மகத்திலிருந்து விசேஷம் வரை அனைத்தையும் உருவாக்கும் என்று உறுதியாக கூறப்படுகிறது.

அண்டம் ஹிரண்மயஞ்சைவ பபூவாப்ரதிமம் ததஃ। அண்டஸ்யாவரணஞ்சாத்பிரபாமபி ச தேஜஸா

பிறகு, ஒப்பில்லாத பொன்னிற முட்டை தோன்றியது; அந்த முட்டையின் மூடியை நீரும், தீயும் சூழ்ந்தன.

வாயுநா தஸ்ய நபஸா நபோ பூதாதிநா வ்ரு'தம்। பூதாதிர்மஹதா சைவ அவ்யக்தேநாவ்ரு'தோ மஹாந்

அதை வாயுவும், ஆகாயமும், பஞ்சபூதங்களும் சூழ்ந்தன; பூதாதி மகத்தால் மூடப்பட்டது, மகத்தும் வெளிப்படாததால் மூடப்பட்டது.

அதோऽத்ர விஶ்வதேவாநாம்ரு'ஷீணாஞ்சோபவர்ணிதம்। நதீநாம் பர்வதாநாஞ்ச ப்ராதுர்பாவோऽத்ர ஶஸ்யதே

இங்கே விஷ்வதேவர்கள், முனிவர்கள், நதிகள், மலைகள் ஆகியோரின் தோற்றம் விவரிக்கப்படுகிறது.

மந்வந்தராணாம் ஸர்வேஷாம் கல்பாநாஞ்சோபவர்ணநம்। கீர்த்தநம் ப்ரஹ்மக்ஷத்ரஸ்ய ப்ரஹ்ம ஜந்ம ச கீர்த்த்யதே

இங்கு எல்லா மன்வந்தரங்களும் கல்பங்களும், பிராமணர் மற்றும் க்ஷத்திரியர் புகழும், பிரம்மாவின் பிறப்பும் கூறப்படுகிறது.

அதோ ப்ரஹ்மணி ஸ்ரஷ்ட்ரு'த்வம் ப்ரஜாஸர்கோபவர்ணநம்। அவஸ்தாஶ்சாத்ர கீர்த்த்யந்தே ப்ரஹ்மணோऽவ்யக்தஜந்மநஃ

இங்கே பிரம்மாவின் படைப்பாற்றலும், உயிர்களின் உருவாக்கமும், வெளிப்படாத பிறப்புடைய பிரம்மாவின் நிலைகளும் விவரிக்கப்படுகின்றன.

கல்பாநாம் வத்ஸராஶ்சைவ ஜகதஃ ஸ்தாபநந்ததா। ஶயநஞ்ச ஹரேரத்ர ப்ரு'திவ்யுத்தரணந்ததா

இங்கே கல்பங்களின் ஆண்டுகள், உலகம் நிலைபெறுதல், ஹரியின் உறக்கம், பூமியை உயர்த்தல் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன.

ஸந்நிவேஶஃ புராதீநாம் வர்ணாஶ்ரமவிபாகஶஃ। வ்ரு'க்ஷாணாம் க்ரு'ஹஸம்ஸ்தாநாம் ஸித்தாநாஞ்சவிநாஶநம்

நகரங்கள் முதலியவற்றின் அமைப்பு, சாதி மற்றும் ஆசிரம வகுப்புகள், மரங்களும் வீடுகளும், சித்தர்களின் அழிவும் இங்கு விவரிக்கப்படுகிறது.