வாயுபுராணம்

தர்மக்ஷேத்ரே குருக்ஷேத்ரே தீர்கஸத்ரந்து ஈஜிரே। நத்யாஸ்தீரே த்ரு'ஷத்வத்யாஃ புண்யாயாஃ ஶுசிரோதஸஃ। தீக்ஷிதாஸ்தே யதாஶாஸ்த்ரம் நைமிஷாரண்யகோசராஃ

தர்ம பூமியான குருக்ஷேத்திரத்தில், புனிதமான திருஷத்வதி நதியின் தூய கரையில், அவர்கள் நீண்ட யாகம் செய்தனர்; அவர்கள், வேதப்படி தீட்சை பெற்றவர்கள், நைமிஷாரண்யத்தில் தங்கியிருந்தனர்.

த்ரஷ்டும் தாந் ஸ மஹாபுத்திஃ ஸூதஃ பௌராணிகோத்தமஃ। லோமாநி ஹர்ஷயாஞ்சக்ரே ஶ்ரோத்ரூணாம் யத் ஸுபாஷிதைஃ। கர்மணா ப்ரதிதஸ்தேந லோகேऽஸ்மிँல்லோமஹர்ஷணஃ

அவர்களைப் பார்க்க, அறிவாளியான சூதர், புராணங்களைச் சொல்வதில் சிறந்தவர், தனது இனிய சொற்களால் கேட்போரின் ரோமங்கள் எழும்பச் செய்தார்; அதனால் அவர் உலகில் லோமஹர்ஷணன் என்று புகழ்பெற்றார்.

தபஃஶ்ருதாசாரநிதேர்வேதவ்யாஸஸ்ய தீமதஃ। ஶிஷ்யோ பபூவ மேதாவீ த்ரிஷு லோகேஷு விஶ்ருதஃ

வெதவ்யாசர் என்ற ஞானியின் சீடராக, தவம், கல்வி, நல்ல நடத்தை ஆகியவற்றில் சிறந்தவராக, அவர் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றார்.

புராண வேதோ ஹ்யகிலோ யஸ்மிந் ஸம்யக் ப்ரதிஷ்டிதஃ। பாரதீ சைவ விபுலா மஹாபாரதவர்த்திநீ

புராணமும் வேதமும் முழுமையாக இதில் நிலைபெற்றுள்ளன; பெருமையான பாரதியும், மகாபாரதத்தை வளர்க்கும் அந்தக் கதைவும் இதில் அடங்கியுள்ளது.

தர்மார்தகாமமோக்ஷார்தாஃ கதா யஸ்மிந் ப்ரதிஷ்டிதாஃ। ஸூக்தாஃ ஸுபரிபாஷாஶ்ச பூமாவோஷதயோ யதா

தர்மம், பொருள், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றைச் சொல்லும் கதைகள், அறிவுரை மற்றும் தெளிவான சொற்கள், பூமியில் மூலிகைகள் இருப்பதைப்போல் இதில் உள்ளன.

ஸ தாந் ந்யாயேந ஸுதியோ ந்யாயவிந்முநிபுங்கவாந்। அபிகம்யோபஸம்ஸ்ரு'த்ய நமஸ்க்ரு'த்ய க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ। தோஷயாமாஸ மேதாவீ ப்ரணிபாதேந தாந்ரு'ஷீந்

அந்த அறிவாளியும் நீதியை அறிந்தவரும், அந்த முனிவர்களை அணுகி, கை கூப்பி வணங்கி, பணிவுடன் அவர்களை மகிழ்வித்தான்.

தே சாபி ஸர்த்ரிணஃ ப்ரீதாஃ ஸஸதஸ்யா மஹௌஜஸஃ। தஸ்மை ஸாம ச பூஜாஞ்ச யதாவத் ப்ரதிபேதிரே

அந்த வலிமைமிக்க முனிவர்களும், அவர்களுடன் கூடிய சபையினரும், மகிழ்ச்சியுடன் அவருக்கு உரிய மரியாதையும், பூஜையும் செய்தார்கள்.

அத தேஷாம் புராணஸ்ய ஶுஶ்ரூஷா ஸமபத்யத। த்ரு'ஷ்ட்வா தமாதிவிஶ்வஸ்தம் வித்வாம்ஸம் லோமஹர்ஷணம்

அப்போது, அந்த லோமஹர்ஷணர் மிகுந்த பக்தியுடன் இருப்பதைப் பார்த்து, அவர்களுக்கு புராணம் கேட்கும் ஆசை ஏற்பட்டது.

தஸ்மிந் ஸத்ரே க்ரு'ஹபதிஃ ஸர்வஶாஸ்த்ரவிஶாரதஃ। இங்கிதைர்பாவமாலக்ஷ்ய தேஷாம் ஸூதமநோதயத்

அந்தச் சபையில், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் நிபுணரான அந்தக் குடும்பதலைவர், அவர்களின் சைகைகளைப் பார்த்து அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து, சூதனை பேச ஊக்குவித்தார்.

த்வயா ஸூத மஹாபுத்திர்பகவாந் ப்ரஹ்மவித்தமஃ। இதிஹாஸபுராணார்தம் வ்யாஸஃ ஸம்யகுபாஸிதஃ। துதோஹ வை மதிம் தஸ்ய த்வம் புராணாஶ்ரயாம் கதாம்

மிகுந்த புத்திசாலியான சூதா, நீ பெரிய ஞானியுமான வியாசரை சரியாக சேவித்து, இதிஹாசம் மற்றும் புராணத்தின் அர்த்தத்தை அறிந்தாய்; இப்போது அந்த ஞானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு புராணக் கதையைச் சொல்.

ஏஷாஞ்ச ரு'ஷிமுக்யாநாம் புராணம் ப்ரதி தீமதாம்। ஶுஶ்ரூஷாஸ்தி மஹாபுத்தே தச்ச்ராவயிதுமர்ஹஸி

இந்த முனிவர்களில் தலைசிறந்தவர்களுக்கு, புராணம் கேட்கும் ஆர்வம் உள்ளது; அறிவாளி, நீ அதை அவர்களுக்கு வாசித்து கேட்கவைக்க வேண்டும்.

ஸர்வே ஹீமே மஹாத்மாநோ நாநா கோத்ராஃ ஸமாகதாஃ। ஸ்வாந் ஸ்வாந் வம்ஶாந் புராணைஸ்து ஶ்ர்ரு'ணுயுர்ப்ரஹ்மவாதிநஃ

இந்த மகான்மாக்கள் அனைவரும் பல்வேறு குலங்களில் இருந்து கூடியுள்ளனர்; அவர்கள் தங்கள் வம்சங்களைப் புராணங்களில் இருந்து கேட்க விரும்புகிறார்கள், பிரம்ம சொற்பவர்கள்.

ஸபுத்ராந் தீர்கஸத்ரேऽஸ்மிஞ்ச்ரவயேதா முநீநத। தீக்ஷிஷ்யமாணைரஸ்மாபி ஸ்தேந ப்ராகஸி ஸம்ஸ்ம்ரு'தஃ

முனிவரே, இந்த நீண்ட யாகத்தில், உங்கள் மக்களுடன் கூடிய முனிவர்களை நீ கேட்கவைக்க வேண்டும்; தாங்கள் தீட்சை எடுக்க விரும்பும் நாங்கள் இதற்காக உன்னை நினைத்தோம்.

இதி ஸந்நோதிதஃ ஸூதஸ்தைரேவ முநிபிஃ புரா। புராணார்தம் புராணஜ்ஞைஃ ஸத்யவ்ரதபராயணைஃ

இவ்வாறு, பழைய காலத்தில் அந்த உண்மைக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட புராணத்தை அறிந்த முனிவர்களால், சூதன் புராணத்தின் அர்த்தத்தைச் சொல்லுமாறு தூண்டப்பட்டான்.

ஸ்வதர்ம ஏஷ ஸூதஸ்ய ஸத்பிர்த்ரு'ஷ்டஃ புராதநைஃ। தேவதாநாம்ரு'ஷீணாஞ்ச ராஜ்ஞாஞ்சாமிததேஜஸாம்

இது சூதனின் இயல்பு கடமையாக நல்ல பழையோர் கண்டுள்ளனர்; தேவதைகள், முனிவர்கள், அளவற்ற வீரமுள்ள அரசர்களுக்கு வாசிப்பது தான்.

வம்ஶாநாம் தாரணம் கார்யம் ஶ்ருதாநாஞ்ச மஹாத்மநாம்। இதிஹாஸபுராணேஷு திஷ்டா யே ப்ரஹ்மவாதிபிஃ

மகான்மாக்களின் வம்சங்களை, இதிஹாசம் மற்றும் புராணங்களில் கேட்டவாறு பாதுகாப்பது பிரம்ம சொற்பவர்களால் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது.

ந ஹி வேதேஷ்வதிகாரஃ கஶ்வித் ஸூதஸ்ய த்ரு'ஶ்யதே। வைந்யஸ்ய ஹி ப்ரு'தோர்யஜ்ஞே வர்த்தமாநே மஹாத்மநஃ। ஸுத்யாயாமபவத் ஸூதஃ ப்ரதமம் வர்ணவைக்ரு'தஃ

வேதங்களில் சூதனுக்கு உரிமை எவருக்கும் இல்லை; வேன்யனாகிய ப்ரிதுவின் யாகத்தில், சோம பானம் செய்யும் போது, சூதன் முதன்முதலில் தனி வகையாக தோன்றினான்.

ஐந்த்ரேண ஹவிஷா தத்ர ஹவிஃ ப்ரு'க்தம் ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ। ஜுஹாவேந்த்ராய தேவாய ததஃ ஸூதோ வ்யஜாயத। ப்ரமாதாத்தத்ர ஸஞ்ஜஜ்ஞே ப்ராயஶ்சித்தஞ்ச கர்மஸு

அங்கு இந்திரனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவிசை, ப்ருஹஸ்பதிக்கான நெய்யுடன் கலந்து இந்திரனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; அதிலிருந்து சூதன் பிறந்தான்—அது தவறாக நிகழ்ந்ததால், அதற்காக பிராயச்சித்தமும் செய்யப்பட்டது.

ஶிஷ்யஹவ்யேந யத் ப்ரு'க்தமபிபூதம் குரோர்ஹவிஃ। அதரோத்தரசாரேண ஜஜ்ஞே தத்வர்ணவைக்ரு'தஃ

சிஷ்யனின் ஹவிசும், ஆசானின் ஹவிசும் கலந்துவிட்டதால், முறையை மீறி கீழ்மேல் நடந்ததால், அந்த வகை வேறுபாடு ஏற்பட்டது.

யச்ச க்ஷத்ராத் ஸமபவத்ப்ராஹ்மணாऽவரயோநிதஃ। ததஃ பூர்வேண ஸாதர்ம்யாத்துல்யதர்மா ப்ரகீர்த்திதஃ

க்ஷத்திரியரிடமிருந்து பிறந்த ப்ராமணன், முன்னதாக இருந்தவரைப் போலவே, ஒரே விதமான கடமைகள் உள்ளவராகக் கூறப்படுகிறான்.

மத்யமோ ஹ்யேஷ ஸூதஸ்ய தர்மஃ க்ஷத்ரோபஜீவநம்। ரதநாகாஶ்வசரிதம் ஜகந்யஞ்ச சிகித்ஸிதம்

சூதனின் நடுத்தரமான கடமை என்னவென்றால், க்ஷத்திரியர்களைச் சேவித்து வாழ்வது, ரதம், யானை, குதிரை ஆகியவற்றில் நிபுணராக இருப்பது, கடைசியில் மருத்துவத்திலும் தேர்ச்சி பெறுவதாகும்.

தத் ஸ்வதர்மமஹம் ப்ரு'ஷ்டோ பவத்பிர்ப்ரஹ்மவாதிபிஃ। கஸ்மாத் ஸம்யங்ந விப்ரூயாம் புராணம்ரு'ஷிபூஜிதம்

பிரம்மத்தை நாடும் அறிஞர்கள், நீங்கள் என்னுடைய கடமையை கேட்டீர்கள். பழமையான முனிவர்கள் மதித்த புராணத்தை நான் ஏன் தெளிவாகச் சொல்லக்கூடாது?

பித்ரூ'ணாம் மாநஸீ கந்யா வாஸவீ ஸமபத்யத। அபத்யாதா ச பித்ரு'பிர்மத்ஸ்யயோநௌ பபூவ ஸா

பித்ருக்களின் மனதில் தோன்றிய மகள் வாசவி ஆனாள். பித்ருக்கள் அவளைக் குற்றம் கூறினர்; அதனால் அவள் மீனாக பிறந்தாள்.

அரணீவ ஹுதாஶஸ்ய நிமித்தம் யஸ்ய ஜந்மநஃ। தஸ்யாம் ஜாதோ மஹாயோகீ வ்யாஸோ வேதவிதாம் வரஃ

அக்னிக்காக அரணியாக இருப்பது போல, அவள் பிறப்பிற்குக் காரணமானாள்; அவளில் வேதங்களை அறிந்தவர்களில் சிறந்த மகாயோகி வியாசர் பிறந்தார்.

தஸ்மை பகவதே க்ரு'த்வா நமோ வ்யாஸாய வேதஸே।। புருஷாய புராணாய ப்ரு'குவாக்யப்ரவர்த்திநே। மாநுஷச்சத்மரூபாய விஷ்ணவே ப்ரபவிஷ்ணவே

அந்த பரமபவித்திரர், படைப்பாளியான வியாசருக்கு நான் வணங்குகிறேன்; ஆதிமனிதனும், பழமையானவரும், ப்ருகுவின் வார்த்தைகளைப் பரப்பியவரும், மனித உருவில் மறைந்த விஷ்ணுவுக்கும் வணக்கம்.

ஜாதமாத்ரஞ்ச யம் வேத உபதஸ்தே ஸஸங்க்ரஹஃ। தர்மமேவ புரஸ்க்ரு'த்ய ஜாதூகர்ணாதவாப தம்

அவர் பிறந்தவுடன், எல்லா வேதங்களும் அதன் கிளைகளோடு வந்து அவரைச் சூழ்ந்தன; தர்மத்தை முதலில் வைத்து, ஜாதூகர்ணனிடம் இருந்து அதை அவர் பெற்றார்.

மதிம் மந்தாநமாவித்ய யேநாஸௌ ஶ்ருதிஸாகராத்। ப்ரகாஶம் ஜநிதோ லோகே மஹாபாரதசந்த்ரமாஃ

அவர் தன் மனதை மந்தாரமாகக் கொண்டு, வேதக் கடலிலிருந்து மகாபாரதம் என்ற பிரகாசமான சந்திரனை உலகில் தோன்றச் செய்தார்.

வேதத்ருமஶ்ச யம் ப்ராப்ய ஸஶாகஃ ஸமபத்யத। பூமிகாலகுணாந் ப்ராப்ய பஹுஶாகோ யதா த்ருமஃ

வேத மரம், அவரை அடைந்தபோது, பல கிளைகளுடன் விரிந்தது; நிலமும் காலமும் சேர்ந்து, அது ஒரு மரம் போல பல கிளைகளாகப் பிரிந்தது.

தஸ்மாதஹமுபஶ்ருத்ய புராணம் ப்ரஹ்மவாதிநஃ। ஸர்வஜ்ஞாத்ஸர்வவேதேஷு பூஜிதாத்தீப்ததேஜஸஃ

அதனால், எல்லா வேதங்களிலும் தேர்ந்த, எல்லாராலும் மதிக்கப்படும், பிரகாசமான ஞானத்துடன் கூடிய பிரம்மத்தை அறிந்தவரிடம் இருந்து நான் இந்த புராணத்தை கேட்டேன்.