வாயுபுராணம்

ந ப்ரவ்ரு'த்திபலா யூயம் தர்ஶயந்தோऽபி தாந்ஸதா। யத்ரு'ச்சாகரஸங்கோசவிதாநாயேஹ ராகிணாம் ।। ௪௨.

நீங்கள் எப்போதும் அவற்றை காட்டினாலும், செய்கையின் பலனை நாடுவதில்லை; செயலில் ஆசை உள்ளவர்களின் விருப்பங்களை கட்டுப்படுத்துவதற்காகவே அவ்வாறு செய்கிறீர்கள்.

ப்ரபஞ்சஸ்யாபி மித்யாத்வே ப்ரஹ்மத்வே வா நிதீதரௌ। ந ம்ரு'ஷாராகவிஷயௌ தத்ஸங்கோசவிதிக்ஷயௌ ।। ௪௨.

உலகம் மாயை என்றாலும், பிரம்மம் என்றாலும், பொய்யான ஆசையோ அதன் கட்டுப்பாடுகளோ அழிவோ உங்களுக்கில்லை.

அதோ லோகஹிதைர்நூநம் பரமார்தநிரூபணே। ஸ்வோக்தாஃ ஸ்வர்காதிவிஷயாஃ நஶ்வரா இதி நிந்திதாஃ ।। ௪௨.

உலக நன்மைக்காகவும், உன்னதமான உண்மையை நிறுவவும், சொர்க்கம் முதலான பொருட்கள் நிலையற்றவை, குறை கூறப்பட வேண்டியவை என்று நீங்கள் அறிவித்துள்ளீர்கள்.

அதிகாரிவிபேதேந கர்மஜ்ஞாநோபதேஶதஃ। த்ராதம் ஸர்வம் ஜகந்நூநம் ஶப்தப்ரஹ்மாத்மமூர்த்திபிஃ ।। ௪௨.

தகுதியின் வேறுபாடும், செயல் அறிவு ஆகியவற்றின் உபதேசமும் காரணமாக, சொல்-பிரம்மத்தின் உருவாகிய நீங்கள், இந்த உலகத்தை முழுமையாக காப்பாற்றுகிறீர்கள்.

அதோऽஹம் ப்ரஷ்டுமிச்சமி பவந்தஶ்சேத்க்ரு'பாலவஃ । கர்மணாம் பலமாதிஷ்டம் ஸர்கஃ காமைகசேதஸாம் ।। ௪௨.

அதனால், தயையுள்ளவர்கள் என்றால், நான் கேட்க விரும்புகிறேன்: செய்கைகளின் விதிக்கப்பட்ட பலன் என்ன? ஆசையுடன் உள்ளவர்களுக்கு உருவாக்கம் எதற்காக?

ஈஶார்பிததியாம் பும்ஸாம் க்ரு'தஸ்யாபி ச கர்மணஃ। சித்தஶுத்திஸ்ததோ ஜ்ஞாநம் மோக்ஷஶ்ச ததநந்தரம் ।। ௪௨.

கர்த்தாவிடம் மனதை அர்ப்பணித்தவர்களுக்கு—even செயல் செய்தாலும்—முதலில் மனம் தூய்மையடைகிறது, பின்னர் அறிவு, அதன் பின் விடுதலை கிடைக்கிறது.

மோக்ஷோ ப்ரஹ்மைக்யமித்யேவம் ஸச்சிதாநந்தமேவ யத்। ஸர்வம் ஸமாப்யதே தஸ்மிஞ்ஜ்ஞாதே யத்தி க்ரு'தாக்ரு'தம் ।। ௪௨.

விடுதலை என்பது பிரம்மத்துடன் ஒன்றாகும் நிலை; அது சத்து, சித்தம், ஆனந்தம். அதனை அறிந்தபோது, செய்ததும் செய்யாததும் அனைத்தும் நிறைவேறுகிறது.

யந்நிஃஸங்கம் சிதாகாஶம் ஜ்ஞாநரூபமஸம்வ்ரு'தம்। நிரீஹமசலம் ஶுத்தமகுணம் வ்யாபகம் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௪௨.

யாதொன்று பற்றில்லாதது, அறிவின் வெளி, அறிவாகும் தன்மை, மறைபடாதது, விருப்பமற்றது, அசையாதது, தூய்மையானது, குணமற்றது, எல்லா இடத்திலும் நிறைந்துள்ளது என்று கூறப்படுகிறது.

விகாரேஷு விநஶ்யத்ஸு நிர்விகாரம் ந நஶ்யதி। யதாந்ததமஸா வ்யாப்தலோகஸ்ய ரவிரோஜஸா ।। ௪௨.

மாற்றங்கள் அழிந்தாலும், மாற்றமில்லாதது அழியாது; எப்படிச் சூழ்ந்த இருளில் உலகத்தை சூரியன் தனது ஒளியால் நிரப்புகிறானோ, அதுபோல்.

லோஹஸ்யேவ மணிஸ்தத்வதரணிஶ்சாநலே யதா। யதாபாஸேந ஸா ஸத்தாம் ப்ரதிபத்ய விஜ்ரு'ம்பதே ।। ௪௨.

இரும்பில் மணிக்கல் போல, மரத்தில் நெருப்பு போல, அதன் பிரதிபலிப்பால் அந்த இருப்பு தோன்றி விரிவடைகிறது.

ஜீவேஶ்வராதிரூபேண விஶ்வாகாரேண சாப்யஹோ। தஸ்யாமபி ப்ரலீநாயாம் கூடஸ்தஞ்ச யதேகலம் ।। ௪௨.

ஜீவன், ஈச்வரன், பிரபஞ்சம் ஆகிய உருவங்களில்—even அவை எல்லாம் லயமானாலும்—மாறாத ஒன்றே மீதமிருக்கும்.

பவத்பிரேவம் நிர்ணீதம் தத்ததைவ ந ஸம்ஶயஃ। ததாபி மம ஜிஜ்ஞாஸா வர்த்ததே கேவலம் ஹ்ரு'தி ।। ௪௨.

நீங்கள் இதைத் தெளிவாக நிர்ணயித்தீர்கள்; அது உண்மையாகவே உள்ளது, சந்தேகம் இல்லை. இருந்தாலும், என் மனதில் இன்னும் அறியவேண்டும் என்ற ஆசை உள்ளது.

அதோऽபி பரமம் கிஞ்சித்வர்த்ததே கில வா ந வா। தத்வதந்து மஹாபாகா பவந்தஸ்தத்த்வதர்ஶநாஃ ।। ௪௨.

இதற்கு மேல் இன்னும் ஏதாவது உயர்ந்தது இருக்கிறதா, இல்லையா? உண்மை அறிந்த பெருமக்களே, தயவுசெய்து அதை விளக்குங்கள்.

யச்ச்ரவஃ பலமேவேஹ ஜநுஷோ மே க்ரு'தார்ததா। ஏவம் ப்ருவந்தமநகம் வ்யாஸம் ஸத்யவதீஸுதம்। ஸாது ஸாத்விதி ஸங்கீர்த்ய ப்ரத்யூசு ர்நிகமா வசஃ ।। ௪௨.

இதை கேட்பதே பெரும் பலன்; என் வாழ்க்கை நிறைவு பெற்றது. இப்படிச் spotless ஆன சத்யவதியின் மகன் வியாசர் பேசும்போது, 'நன்றாகச் சொன்னீர், நன்றாகச் சொன்னீர்' என்று புகழ்ந்து, வேத வார்த்தைகளை அவர்கள் பதிலளித்தார்கள்.

வேதா ஊசுஃ ।। ஸாது ஸாது மஹாப்ராஜ்ஞா விஷ்ணுராத்மா ஶரீரிணாம்। அஜோऽபி ஜந்ம ஸம்பத்ய லோகாநுக்ரஹமீஹஸே ।। ௪௨.

வேதங்கள் கூறின: 'நல்லது, நல்லது, பெரிய ஞானியீரே! விஷ்ணு எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மாவாக இருக்கிறார்; பிறவியில்லாதவராக இருந்தும், உலக நன்மைக்காக பிறப்பை ஏற்கின்றீர்.'

அந்யதா தே ந கடதே ஸம்ஸாரகர்ம்மபந்தநம்। அஸ்ப்ரு'ஷ்டோ மாயயா தேவ்யா கதாசிஜ்ஜ்ஞாநகூஹயா ।। ௪௨.

இல்லையெனில், உமக்கு இந்த உலக வாழ்க்கைச் செயல்கள் பிணைப்பு தராது; தேவி மாயை உமக்கு தொட்டுவிட முடியாது, அறிவின் மறைவு சில நேரங்களில் உம்மை மறைக்கலாம்.

பிபர்ஷி ஸ்வேச்சயா ரூபம் ஸ்வேச்சயைவ நிகூஹஸே। அஸ்மத்ஸம்மத ஏவார்தோ பவதா ஸம்ப்ரதர்ஶிதஃ ।। ௪௨.

நீங்கள் உங்கள் விருப்பப்படி உருவங்களை எடுத்துக் கொள்கிறீர், விருப்பப்படி மறைத்துக் கொள்கிறீர்; நீங்கள் காட்டிய அர்த்தம் நாங்கள் புரிந்தபடியே உள்ளது.

புராணேஷ்விதிஹாஸேஷு ஸூத்ரேஷ்வபி ச நைகதா। அக்ஷரம் ப்ரஹ்ம பரமம் ஸர்வகாரணகாரணம் ।। ௪௨.

புராணங்களிலும், இதிகாசங்களிலும், சூத்திரங்களிலும் பலவகையாக, அழியாத பரம்பொருள், எல்லா காரணங்களுக்கும் காரணம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

தஸ்யாத்மநோऽப்யாத்ம பாவதயா புஷ்பஸ்ய கந்தவத்। ரஸவத்வா ஸ்திதம் ரூபமவேஹி பரமம் ஹி தத் ।। ௪௨.

அந்த ஆத்மாவை, பூவில் மணம் இருப்பது போலவும், நீரில் ருசி இருப்பது போலவும், அந்த உயர்ந்த ரூபம் உள்ளது; அதுவே பரமம் என்று அறிந்து கொள்.

அநுபூதம் ததஸ்மாபிர்ஜாதே ப்ராக்ரு'திகே லயே। அக்ஷராத்பரதஸ்தஸ்மாத்யத்பரம் கேவலோ ரஸஃ । ந ச தத்ர வயம் ஶக்தாஃ ஶப்தாதீதே ததாத்மகாஃ ।। ௪௨.

உலகம் அழியும் போது, அதனை நாங்கள் அனுபவித்தோம்; அழியாததைவிட மேலானது, பரமம், தூய சாறு மாதிரி ஒன்று மட்டும் உள்ளது. ஆனால் அது வார்த்தைக்கு அப்பாற்பட்டது, நாங்கள் அதை விவரிக்க முடியாது; அது நம்முடைய இயல்பாகவே உள்ளது.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி கயாமாஹாத்ம்யமுத்தமம்। யச்ச்ருத்வா ஸர்வ்வபாபேப்யோ முச்யதே நாத்ரஸம்ஶயஃ ।। ௪௩.

இனி, கயா என்பதன் உயர்ந்த மகிமையை நான் கூறுகிறேன்; அதை கேட்பவருக்கு எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும் — இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸநகாத்யைர்ம்மஹாபாகைர்தேவர்ஷிஃ ஸ ச நாரதஃ। ஸநத்குமாரம் பப்ரச்ச ப்ரணம்ய விதிபூர்வ்வகம் ।। ௪௩.

சனகன் முதலான பெரியோர், தேவரிஷி நாரதரும், விதிப்படி வணங்கி, சனத்குமாரரிடம் கேட்டார்கள்.

நாரத உவாச।। ஸநத்குமார மே ப்ரூஹி தீர்தம் தீர்தோத்தமோத்தமம்। தாரகம் ஸர்வபூதாநாம் படதாம் ஶ்ர்ரு'ண்வதாம் ததா ।। ௪௩.

நாரதர் கூறினார்: 'சனத்குமாரா, எல்லா தீர்த்தங்களிலும் சிறந்த, எல்லா உயிர்களையும் தாரகமாக்கும், கேட்பவரையும் சொல்லுபவரையும் உய்விக்கும் தீர்த்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.'

ஸநத்குமார உவாச।। வக்ஷ்யே தீர்தவரம் புண்யம் ஶ்ராத்தாதௌ ஸர்வதாரகம்। கயாதீர்தம் ஸர்வதேஶே தீர்தேப்யோऽப்யதிகம் ஶ்ர்ரு'ணு ।। ௪௩.

சனத்குமாரர் கூறினார்: 'நான் உனக்கு மிகப் புனிதமான, ஸ்ராத்தாதி காலத்தில் எல்லாம் உய்விக்கும் தீர்த்தத்தைச் சொல்கிறேன்; எல்லா தேசங்களிலும் எல்லா தீர்த்தங்களைவிட உயர்ந்த கயா தீர்த்தத்தின் மகிமையை கேள்.'

கயாஸுரஸ்தபஸ்தேபே ப்ரஹ்மணா க்ரதவேऽர்திதஃ। ப்ராப்தஸ்ய தஸ்ய ஶிரஸி ஶிலாம் தர்மோ ஹ்யதாரயத் ।। ௪௩.

கயாசுரன் தவம் செய்து, பிரம்மாவின் வேண்டுகோளுக்கு ஏற்ப யாகம் செய்தான்; அவன் கிடைத்தபோது, தர்மம் அவன் தலையில் ஒரு கல்லை வைத்தான்.

தத்ர ப்ரஹ்மாऽகரோத்யாகம் ஸ்திதஶ்சாபி கதாதரஃ। பல்குதீர்தாதிரூபேண நிஶ்சலார்தமஹர்நிஶம்। கயாஸுரஸ்ய விப்ரேந்த்ரப்ரஹ்மாத்யைர்தைவதைஃ ஸஹ ।। ௪௩.

அங்கே பிரம்மா யாகம் செய்தார்; கடாயுதம் ஏந்திய விஷ்ணு, பல்‌கு தீர்த்தம் முதலான வடிவில், பக்தர்களின் நிலைத்தன்மைக்காக இரவும் பகலும் இருந்தார்; கயாசுரனுடன் பிரம்மாதி தேவர்கள், முனிவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்திருந்தார்கள்.

க்ரு'தயஜ்ஞோ ததௌ ப்ரஹ்மா ப்ராஹ்மணேப்யோ க்ரு'ஹாதிகம்। ஸ்வேதகல்பே து வாராஹே கயாயாகமகாரயத் ।। ௪௩.

யாகம் முடிந்தபின், பிரம்மா பிராமணர்களுக்கு வீடு முதலான பொருட்களை வழங்கினார்; வெள்ளை கல்பத்தில், வராக காலத்தில், கயா யாகத்தை நடத்தச் செய்தார்.

கயாநாம்நா கயா க்யாதா க்ஷேத்ரம் ப்ரஹ்நமபிகாம்க்ஷிதம்। காம்க்ஷந்தி பிதரஃ புத்ராந்நரகாத்பயபீரவஃ ।। ௪௩.

கயா என்ற பெயரில் பிரம்மா விரும்பிய புனித நிலம் புகழ்பெற்றது; நரகத்தைப் பயந்து பிதாக்கள், தங்கள் பிள்ளைகள் அங்கே போவதை விரும்புகின்றனர்.

கயாம் யாஸ்யதி யஃ புத்ரஃ ஸ நஸ்த்ராதா பவிஷ்யதி। கயாப்ராப்தம் ஸுதம் த்ரு'ஷ்ட்வா பித்ரூ'ணாமுத்ஸவோ பவேத்। பத்ப்யாமபி ஜலம் ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா ஸோऽஸ்மப்யம் கிம் ந தாஸ்யதி ।। ௪௩.

யார் கயாவுக்கு செல்லும் பிள்ளையோ, அவன் எங்களுக்கு ரட்சகராக இருப்பான்; கயாவை அடைந்த பிள்ளையைப் பார்த்தால் பிதாக்களுக்கு பெரும் சந்தோஷம்; அவன் காலால் கூட அந்த நீரைத் தொட்டால், நமக்கு விடுதலை தராமல் போவானா?