வாயுபுராணம்

ஶிகிபாராவதஶுகபிககோலாஹலாகுலே। நிரோதார்தம் கவாமேவ தாவமாநமிதஸ்ததஃ ।। ௪௨.

மயில், புறா, கிளி, குயில் ஆகிய பறவைகளின் கூச்சலால் முழங்கும் அந்த இடத்தில், பசுக்களை அடக்கவே அவன் இங்கும் அங்கும் ஓடினான்.

ராதாவிலாஸரஸிகம் க்ரு'ஷ்ணாக்யம் புருஷம் பரம்। ஶ்ருதவாநஸ்மி வேதேப்யோ யதஸ்தத்கோசரோऽபவத் ।। ௪௨.

ராதையின் விளையாட்டு ரசத்தில் வல்லவன், கிருஷ்ணன் என்ற பரம்பொருளை வேதங்களில் நான் கேட்டேன்; ஏனெனில் அவன் அவற்றால் எளிதில் அடையக்கூடியவன் ஆனான்.

ஏவம் ப்ரஹ்மணி சிந்மாத்ரே நிர்குணே பேதவர்ஜிதே। கோலோகஸம்ஜ்ஞிகே க்ரு'ஷ்ணோ தீவ்யதீதி ஶ்ருதம் மயா ।। ௪௨.

இவ்வாறு, எல்லா வேறுபாடுகளும் இல்லாத, குணமற்ற, சுத்தமான சிந்தனையாகிய பரம்பொருளில், கோலோகா என அழைக்கப்படும் இடத்தில் கிருஷ்ணன் பிரகாசிப்பதாக நான் கேட்டுள்ளேன்.

நாதஃ பரதரம் கிஞ்சிந்நிகமாகமயோரபி। ததாபி நிகமோ வக்தி ஹ்யக்ஷராத் பரதஃ பரஃ ।। ௪௨.

இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை; வேதங்களிலும் ஆகமங்களிலும் கூட இல்லை. ஆனாலும், வேதம் அழிவில்லாத ஒன்றிற்கு மேல் இன்னும் உயர்ந்தவன் இருப்பதாகச் சொல்கிறது.

கோலோகவாஸீ பகவாநக்ஷராத்பர உச்யதே। தஸ்மாதபி பரஃ கோऽஸௌ கீயதே ஶ்ருதிபிஃ ஸதா ।। ௪௨.

கோலோகாவில் வாழும் பகவான் அழிவில்லாத ஒன்றை விட உயர்ந்தவன் என்று கூறப்படுகிறான்; அப்பொழுது, அதைவிட உயர்ந்தவன் யார் என்று சாஸ்திரங்கள் எப்போதும் பாடுகின்றன?

உத்திஷ்டோ வேத வசநைர்விஶேஷோ ஜ்ஞாயதே கதம்। ஶ்ருதேர்வார்தோऽந்யதா போத்யஃ பரதஸ்த்வக்ஷராதிதி ।। ௪௨.

வேத வார்த்தைகளால் காட்டப்படும் வேறுபாடு எவ்வாறு அறியப்படும்? சாஸ்திரத்தின் பொருள் வேறுவிதமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: அழிவில்லாத ஒன்றை விட உயர்ந்தவன் இருக்கிறான்.

ஶ்ருத்யர்தே ஸம்ஶயாபந்நோ வ்யாஸஃ ஸத்யவதீஸுதஃ। விசாரயாமாஸ சிரம் ந ப்ரபேதே யதாததம் ।। ௪௨.

சாஸ்திரத்தின் பொருள் குறித்து சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த சத்யவதியின் மகன் வியாசர், நீண்ட நாட்கள் சிந்தித்தும் உண்மையை நேரடியாக அடையவில்லை.

ஸூத உவாச।। விசாரயந்நபி முநிர்நாப வேதார்தநிஶ்சயம்। வேதோ நாராயணஃ ஸாக்ஷாத்யத்ர முஹ்யந்தி ஸூரயஃ ।। ௪௨.

சூதர் சொன்னார்: அந்த முனிவர் எவ்வளவு சிந்தித்தாலும் வேதத்தின் உண்மை பொருளை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை; வேதம் நேரடியாக நாராயணன், அதில் புத்திசாலிகளும் குழப்பமடைகின்றனர்.

ததாபி மஹதீமார்த்திம் ஸதாம் ஹ்ரு'தயதாபிநீம்। புநர்விசாரயாமாஸ கம் வ்ரஜாமி கரோமி கிம் ।। ௪௨.

இருப்பினும், நல்லவர்களின் மனதை வேதனைப்படுத்தும் பெரிய துயரால் வியாசர் மீண்டும் சிந்தித்தார்: 'நான் யாரிடம் போவேன்? என்ன செய்வேன்?' என்று.

பஶ்யாமி ந ஜகத்யஸ்மிந்ஸர்வஜ்ஞம் ஸர்வதர்ஶநம்। அஜ்ஞாத்வாऽந்யதமம் லோகே ஸந்தேஹவிநிவர்த்தகம் ।। ௪௨.

இந்த உலகத்தில் எல்லாம் அறிந்தும், எல்லாம் காண்பதுமானவரும் யாரையும் காணவில்லை; மற்றவரை அறியாமல் சந்தேகத்தை தீர்க்கக்கூடியவரும் இல்லை.

மேரோஃ குஹரிணீம் கத்வா சசார பரமம் தபஃ। யத்ர கார்த்தஸ்வரக்பூர்ஜஜ்ஜ்யோத்ஸ்நாஜாலைர்நிரந்தரம் ।। ௪௨.

மேரு மலையின் ஒரு குகைக்கு சென்று, அங்கு உயர்ந்த தவம் செய்தான்; அங்கு பொன்னிற பனைமரங்கள் எப்போதும் நிலவொளியால் ஒளிர்கின்றன.

ஸதா ப்ரபாததே விஷ்வக்தமஃஸ்தோமம் த்ரு'ஶந்துதம்। சகாஸ்தே யத்ர பரமம் காந்தாரமதிஸுந்தரம் ।। ௪௨.

அங்கு ஒளி எப்போதும் எல்லா திசைகளிலும் இருளை விரட்டுகிறது; அங்கு மிக அழகான ஒரு காட்டும் பிரகாசிக்கிறது.

நாநாத்ருமலத ---த்பக்ஷிநிநாதிதம்। க்ஷுத்பிபாஸாபயக்ரோததாபக்லாநிவிவர்ஜிதம் ।। ௪௨.

பலவகை மரங்கள், கொடிகள், பறவைகளின் கூவலால் முழங்கும் அந்த இடம், பசிக்கேடும், தாகமும், பயமும், கோபமும், சோர்வும் இல்லாதது.

ஜலாஶயைர்பஹுவிதைஃ பத்மிநீகண்டமண்டிதைஃ । ஜாதரூபஶிலாநத்ததடஸஞ்சாரபாக்ஷ ।। ௪௨.

பலவகை நீர்நிலைகள், தாமரைத் தண்டுகள் நிறைந்தவை, அதன் கரைகள் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.

யுக்தமம்போஜ பவநைஃ ஸேவ்யமாநம் ஸமந்ததஃ। ஶிவைரத்யாஸிதம்பாவைர்ஹிம்ஸ்ரைஃ ஸத்த்வைஃ ஸமுஜ்சிதம் ।। ௪௨.

அங்கு எங்கும் தாமரை வாசம் வீசும் காற்று வீசுகிறது; எல்லா பக்கமும் நல்லவர்கள் வாழும் இடம், கொடுமை உடைய உயிர்கள் அங்கு இல்லை.

நிர்ஜநம் திவ்யலதிகாப்ரியகண்டவராஜிதம்। ஶூகைஃ பாராவதை ர்ஹ்ரு'த்யைருந்மதந்மத்தகோகிலம் ।। ௪௨.

ஒரு அமைதியான இடம், தெய்வீகமான கொடிகள் அழகாக குலுங்கும், குருவிகள், புறாக்கள் இனிமையாக கூவும், மதுபானம் குடித்தது போல குயில்கள் களிப்புடன் பாடும் இடம்.

உத்பதத்பத்மரஜஸாம் படலாமோததிங்‌முகம்। தத்ராபி காஞ்சிநீ திவ்யா குஹா பரமஶோபநா ।। ௪௨.

அங்கே, மலர் தூளின் வாசனை காற்றில் பரவி, அந்த இடத்தில் ஒரு அற்புதமான, மிக அழகான ஒரு குகை இருந்தது.

தாம் ப்ரவிஶ்ய ஜிதா ஹாரோ ஜிதசித்தோ ஜிதாஸநஃ। ஸஸ்மார வேதாம்ஶ்சதுரஸ்ததேகாக்ரமநா முநிஃ ।। ௪௨.

அந்த குகைக்குள் சென்ற முனிவர், மனமும், உடலும், ஆசனமும் வென்றவர், ஒருமுக மனதுடன் நான்கு வேதங்களையும் நினைத்தார்.

த்ரயீ ஜகாம ஶரதாம் ஶதஸ்ய ஸ்மரதோऽஸ்ய ஹி । ப்ராதுராஸம்ஸ்ததோ வேதாஶ்சத்வாரஶ்சாருதர்ஶநாஃ ।। ௪௨.

அவர் இப்படிப் தியானித்தபோது நூறு ஆண்டுகள் கடந்து சென்றன; பின்னர், அழகான உருவத்தில் நான்கு வேதங்களும் அவருக்கு வெளிப்பட்டன.

ஸ்புரத்பத்மபலாஶாக்ஷா ஜடாமுகுடதாரிணஃ। குஶமுஷ்டிகராம்போஜா ம்ரு'கத்வங்மண்டிதாம்ஸகாஃ ।। ௪௨.

அவர்களின் கண்கள் தாமரை இதழைப் போல ஜொலித்தன; முடி ஜடையாக சுருண்டு இருந்தது; கைகளில் தர்ப்பை பிடித்திருந்தார்கள்; தோள்களில் மான் தோல் அணிந்திருந்தார்கள்.

ஸ்வரைஃ ஷோடஶபிஃ க்ல்ரு'ப்த வதநாஃ ப்ரணவாந்தராஃ। கசவர்கோத்பவைர்வர்ணைஃ பஞ்சாவயவபாணயஃ ।। ௪௨.

பதினாறு சுரங்களில் உருவான முகங்கள், அவற்றில் ஓம் என்ற புனித ஒலி ஒளிந்திருந்தது; கைகளில் ஐந்து பகுதிகள், கண்டம் எழுத்துக்களில் தோன்றியவை.

பவர்கதக்ஷசரணா வாமபாதாஸ்தவர்கதஃ। ஆதரந்த்யந்தவர்ணாஶ்ச யேஷாம் குக்ஷித்வயாத்மகௌ ।। ௪௨.

வலது காலை ஓசை எழுத்துக்களில், இடது காலை பல்லவ எழுத்துக்களில்; உடல் இறுதி எழுத்துக்களில் ஆனது, இரண்டு பக்கங்களும் வயிற்றாக அமைந்திருந்தது.

நாபிநித்ராஃ காந்தப்ரு'ஷ்டா மோதரா யரலவோத்கசாஃ। அக்நிதக்ஷாம்ஶருசிரா தராக்ரீவா ப்ரு'தாஸகாஃ ।। ௪௨.

நாபி நாசிக எழுத்துக்கள், முதுகு தாளவெழுத்துக்கள், வயிறு யரல எழுத்துக்கள், கழுத்தில் அக்னி மற்றும் சந்திர எழுத்துக்கள் ஒளிர்ந்தன; தோள்கள் வலுவாக இருந்தன.

அந்தஸ்தஸந்திஸம்ஸ்தாநா வைகரீவாக்விஜ்ரு'ம்பிதாஃ। அபஶ்யந்மதுராமேஷாம் ஹ்ரு'தயாம்போஜகல்பிதாம் ।। ௪௨.

உடலின் உள்ளங்குறிகளும், ஒலிகளும் இணைந்து, அவர்களின் வாக்கு வெளிப்பட்டது; அவர்கள் மனதின் தாமரைப்பூவில் மதுரையை கண்டார்கள்.

ஹரேர்பகவதஃ ஸாக்ஷாதாவிர்பாவஸ்தலீ ஹி ஸா। காஶீமபஶ்யத்ப்ரூமத்யே மாயாமாதாரஸம்ஸ்திதாம் ।। ௪௨.

அது உண்மையில் ஹரியின் வெளிப்பாடான இடம்; புருவங்களுக்கு இடையில், மாயையின் ஆதாரமாக காசியை அவர் கண்டார்.

லிங்கதேஶே ததஃ காஞ்சீமவந்தீம் நாபிமண்டலே । கண்டஸ்தாம் த்வாரகாமேஷாம் ப்ரயாகம் ப்ராணகம் ததா ।। ௪௨.

பின்னர், லிங்கத்தின் இடத்தில் காஞ்சியை, நாபியில் அவந்தியை, கழுத்தில் துவாரகையை, உயிர் ஓடும் இடத்தில் பிரயாகத்தை கண்டார்.

ஸவ்யாபஸவ்யயோஸ்தேஷாம் கட்காऽபி யமுநா நதீ । மத்யே ஸரஸ்வதீ ஸாக்ஷாத்கயாக்ஷேத்ரம் ததாநநே ।। ௪௨.

அவர்களின் வலது, இடது பக்கங்களில் கங்கை, யமுனை நதிகள்; நடுவில் சரஸ்வதி தானே, வாயில் கயா தலம் இருந்தது.

ஹநுக்ரீவாமத்யகதம் ப்ரபாஸக்ஷேத்ரமுத்தமம்। பதர்ய்யாஶ்ரமமேதேஷாம் ப்ரஹ்மரந்த்ரே ததர்ஶ ஹ ।। ௪௨.

நாக்கும் கழுத்தும் சந்திக்கும் இடத்தில் பிரபாசம் என்ற பரம புண்ணிய தலம்; தலைமுடி உச்சியில் பதரி ஆசிரமம் அவர் கண்டார்.

பௌண்ட்ரவர்தநநேபாலபீடம் நயநயோர்யுகே। பீடம் பூர்ணகிரிம்நாம லலாடே ஸமத்ரு'ஶ்யத ।। ௪௨.

இரு கண்களில் பௌண்ட்ரவர்த்தனமும் நேபாளமும்; நெற்றியில் பூர்ணகிரி என்ற பீடம் தோன்றியது.