வாயுபுராணம்

மாயயா சித்ரகாரிண்யா விசித்ரகுணஶீலயா । ப்ரஹ்மாண்டம் சித்ரமதுலம் யஸ்மிந் பித்தாவிவார்பிதம் ।। ௪௨.

விசித்திரமான குணங்களைக் கொண்ட மாயையின் படைப்பால், இந்த அற்புதமான பிரபஞ்சம் சுவரில் ஓவியம்போல் தோன்றுகிறது.

தாவதோऽந்யாநதிக்ராந்தம் வததோ வாககோசரம் । வேதவேதாந்தஸித்தாந்தைர்விநிர்ணீதம் ததக்ஷரம் ।। ௪௨.

பிறவற்றை விட வேகமாக ஓடினாலும் எட்ட முடியாதது, வார்த்தைகள் அடைய முடியாதது, வேதங்களும் உபநிடதங்களும் நிர்ணயித்தது, அது அழிவில்லாதது.

அக்ஷராந்ந பரம் கிஞ்சித்ஸா காஷ்டா ஸா பரா கதிஃ । இத்யேவம் ஶ்ரூயதே வேதே பஹுதாபி விசாரிதே ।। ௪௨.

அழிவில்லாததைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை; அதுவே கடைசி, அதுவே உயர்ந்த இலக்கு என்று வேதங்களில் பலவாறும் ஆராய்ந்தபின் கேட்கப்படுகிறது.

அக்ஷரஸ்யாத்மநஶ்சாபி ஸ்வாத்மரூபதயா ஸ்திதம்। பரமாநந்தஸந்தோஹரூபமாநந்த விக்ரஹம் ।। ௪௨.

அழிவில்லாததும் ஆத்மாவும், சொந்த இயல்பாக நிலைத்திருக்கின்றன; அது பரமானந்தம் நிறைந்த ஆனந்த வடிவம்.

லீலாவிலாஸரஸிகம் பல்லவீயூதமத்யகம்। ஶிகிபிச்சகிரீடேந பாஸ்வத்ரத்நசிதேந ச ।। ௪௨.

விளையாட்டிலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஈடுபட்டு, ஆயிரம் ஆயிரம் பசுமகளிரால் சூழப்பட்டு, மயில் இறகுக் கிரீடமும், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருக்கின்றான்.

உல்லஸத்வித்யுதாடோபகுண்டலாப்யாம் விராஜிதம்। கர்ணோபாந்தசரந்நேத்ரகஞ்ஜரீடமநோஹரம் ।। ௪௨.

மின்னல் போன்ற ஒளிரும் குண்டலங்களால் பிரகாசித்து, காதருகில் அசையும் கண்களாலும், அழகான சிகரத்தாலும் மனதை கவர்கிறான்.

குஞ்ஜகுஞ்ஜப்ரியாவ்ரு'ந்தவிலாஸரதிலம்படம்। பீதாம்பரதரம் திவ்யம் சந்தநாலேபமண்டிதம் ।। ௪௨.

காட்டில் களியாடும் தோழிகளுடன் மகிழ்ச்சி கொண்டு, மஞ்சள் உடை அணிந்து, தெய்வீகமாக சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறான்.

அதராம்ரு'த ஸம்ஸிக்தவேணுநாதேந வல்லவீஃ। மோஹயந்தஞ்சிதாநந்தமநங்கமதபஞ்ஜநம் ।। ௪௨.

தாழ்கரும்பு அமுதம் கலந்த புல்லாங்குழல் ஓசையால் ஆயர்களான பெண்களை மயக்கி, சிந்தனையின் ஆனந்தம் நிறைந்தவன் காமனின் பெருமையை முற்றிலும் உடைத்தான்.

கோடிகாமகலாபூர்ணம் கோடிசந்த்ராம்ஶுநிர்மலம்। த்ரிரேககம்டவிலஸத்ரத்நகுஞ்ஜாம்ரு'கா குலம் ।। ௪௨.

பதினாயிரம் ஆசை வடிவங்கள் நிறைந்ததும், கோடி சந்திரனின் ஒளிபோல் தூய்மையானதும், கழுத்தில் மூன்று கோடுகள் விளங்கியதும், மணிப்பொன் மாலையில் மான் புள்ளிகள் அணிந்ததும் அவனது வடிவம்.

யமுநாபுலிநே துங்கே தமாலவநகாநநே। கதம்பசம்பகாஶோகபாரிஜாதமநோஹரே ।। ௪௨.

யமுனை ஆற்றின் உயர்ந்த கரையில், தமால மரங்களால் சூழப்பட்ட காடுகளில், கடம்பா, சம்பங்கி, அசோகா, பாரிஜாதம் போன்ற அழகிய மரங்கள் நிறைந்த இடத்தில்,

ஶிகிபாராவதஶுகபிககோலாஹலாகுலே। நிரோதார்தம் கவாமேவ தாவமாநமிதஸ்ததஃ ।। ௪௨.

மயில், புறா, கிளி, குயில் ஆகிய பறவைகளின் கூச்சலால் முழங்கும் அந்த இடத்தில், பசுக்களை அடக்கவே அவன் இங்கும் அங்கும் ஓடினான்.

ராதாவிலாஸரஸிகம் க்ரு'ஷ்ணாக்யம் புருஷம் பரம்। ஶ்ருதவாநஸ்மி வேதேப்யோ யதஸ்தத்கோசரோऽபவத் ।। ௪௨.

ராதையின் விளையாட்டு ரசத்தில் வல்லவன், கிருஷ்ணன் என்ற பரம்பொருளை வேதங்களில் நான் கேட்டேன்; ஏனெனில் அவன் அவற்றால் எளிதில் அடையக்கூடியவன் ஆனான்.

ஏவம் ப்ரஹ்மணி சிந்மாத்ரே நிர்குணே பேதவர்ஜிதே। கோலோகஸம்ஜ்ஞிகே க்ரு'ஷ்ணோ தீவ்யதீதி ஶ்ருதம் மயா ।। ௪௨.

இவ்வாறு, எல்லா வேறுபாடுகளும் இல்லாத, குணமற்ற, சுத்தமான சிந்தனையாகிய பரம்பொருளில், கோலோகா என அழைக்கப்படும் இடத்தில் கிருஷ்ணன் பிரகாசிப்பதாக நான் கேட்டுள்ளேன்.

நாதஃ பரதரம் கிஞ்சிந்நிகமாகமயோரபி। ததாபி நிகமோ வக்தி ஹ்யக்ஷராத் பரதஃ பரஃ ।। ௪௨.

இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை; வேதங்களிலும் ஆகமங்களிலும் கூட இல்லை. ஆனாலும், வேதம் அழிவில்லாத ஒன்றிற்கு மேல் இன்னும் உயர்ந்தவன் இருப்பதாகச் சொல்கிறது.

கோலோகவாஸீ பகவாநக்ஷராத்பர உச்யதே। தஸ்மாதபி பரஃ கோऽஸௌ கீயதே ஶ்ருதிபிஃ ஸதா ।। ௪௨.

கோலோகாவில் வாழும் பகவான் அழிவில்லாத ஒன்றை விட உயர்ந்தவன் என்று கூறப்படுகிறான்; அப்பொழுது, அதைவிட உயர்ந்தவன் யார் என்று சாஸ்திரங்கள் எப்போதும் பாடுகின்றன?

உத்திஷ்டோ வேத வசநைர்விஶேஷோ ஜ்ஞாயதே கதம்। ஶ்ருதேர்வார்தோऽந்யதா போத்யஃ பரதஸ்த்வக்ஷராதிதி ।। ௪௨.

வேத வார்த்தைகளால் காட்டப்படும் வேறுபாடு எவ்வாறு அறியப்படும்? சாஸ்திரத்தின் பொருள் வேறுவிதமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: அழிவில்லாத ஒன்றை விட உயர்ந்தவன் இருக்கிறான்.

ஶ்ருத்யர்தே ஸம்ஶயாபந்நோ வ்யாஸஃ ஸத்யவதீஸுதஃ। விசாரயாமாஸ சிரம் ந ப்ரபேதே யதாததம் ।। ௪௨.

சாஸ்திரத்தின் பொருள் குறித்து சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த சத்யவதியின் மகன் வியாசர், நீண்ட நாட்கள் சிந்தித்தும் உண்மையை நேரடியாக அடையவில்லை.

ஸூத உவாச।। விசாரயந்நபி முநிர்நாப வேதார்தநிஶ்சயம்। வேதோ நாராயணஃ ஸாக்ஷாத்யத்ர முஹ்யந்தி ஸூரயஃ ।। ௪௨.

சூதர் சொன்னார்: அந்த முனிவர் எவ்வளவு சிந்தித்தாலும் வேதத்தின் உண்மை பொருளை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை; வேதம் நேரடியாக நாராயணன், அதில் புத்திசாலிகளும் குழப்பமடைகின்றனர்.

ததாபி மஹதீமார்த்திம் ஸதாம் ஹ்ரு'தயதாபிநீம்। புநர்விசாரயாமாஸ கம் வ்ரஜாமி கரோமி கிம் ।। ௪௨.

இருப்பினும், நல்லவர்களின் மனதை வேதனைப்படுத்தும் பெரிய துயரால் வியாசர் மீண்டும் சிந்தித்தார்: 'நான் யாரிடம் போவேன்? என்ன செய்வேன்?' என்று.

பஶ்யாமி ந ஜகத்யஸ்மிந்ஸர்வஜ்ஞம் ஸர்வதர்ஶநம்। அஜ்ஞாத்வாऽந்யதமம் லோகே ஸந்தேஹவிநிவர்த்தகம் ।। ௪௨.

இந்த உலகத்தில் எல்லாம் அறிந்தும், எல்லாம் காண்பதுமானவரும் யாரையும் காணவில்லை; மற்றவரை அறியாமல் சந்தேகத்தை தீர்க்கக்கூடியவரும் இல்லை.

மேரோஃ குஹரிணீம் கத்வா சசார பரமம் தபஃ। யத்ர கார்த்தஸ்வரக்பூர்ஜஜ்ஜ்யோத்ஸ்நாஜாலைர்நிரந்தரம் ।। ௪௨.

மேரு மலையின் ஒரு குகைக்கு சென்று, அங்கு உயர்ந்த தவம் செய்தான்; அங்கு பொன்னிற பனைமரங்கள் எப்போதும் நிலவொளியால் ஒளிர்கின்றன.

ஸதா ப்ரபாததே விஷ்வக்தமஃஸ்தோமம் த்ரு'ஶந்துதம்। சகாஸ்தே யத்ர பரமம் காந்தாரமதிஸுந்தரம் ।। ௪௨.

அங்கு ஒளி எப்போதும் எல்லா திசைகளிலும் இருளை விரட்டுகிறது; அங்கு மிக அழகான ஒரு காட்டும் பிரகாசிக்கிறது.

நாநாத்ருமலத ---த்பக்ஷிநிநாதிதம்। க்ஷுத்பிபாஸாபயக்ரோததாபக்லாநிவிவர்ஜிதம் ।। ௪௨.

பலவகை மரங்கள், கொடிகள், பறவைகளின் கூவலால் முழங்கும் அந்த இடம், பசிக்கேடும், தாகமும், பயமும், கோபமும், சோர்வும் இல்லாதது.

ஜலாஶயைர்பஹுவிதைஃ பத்மிநீகண்டமண்டிதைஃ । ஜாதரூபஶிலாநத்ததடஸஞ்சாரபாக்ஷ ।। ௪௨.

பலவகை நீர்நிலைகள், தாமரைத் தண்டுகள் நிறைந்தவை, அதன் கரைகள் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.

யுக்தமம்போஜ பவநைஃ ஸேவ்யமாநம் ஸமந்ததஃ। ஶிவைரத்யாஸிதம்பாவைர்ஹிம்ஸ்ரைஃ ஸத்த்வைஃ ஸமுஜ்சிதம் ।। ௪௨.

அங்கு எங்கும் தாமரை வாசம் வீசும் காற்று வீசுகிறது; எல்லா பக்கமும் நல்லவர்கள் வாழும் இடம், கொடுமை உடைய உயிர்கள் அங்கு இல்லை.

நிர்ஜநம் திவ்யலதிகாப்ரியகண்டவராஜிதம்। ஶூகைஃ பாராவதை ர்ஹ்ரு'த்யைருந்மதந்மத்தகோகிலம் ।। ௪௨.

ஒரு அமைதியான இடம், தெய்வீகமான கொடிகள் அழகாக குலுங்கும், குருவிகள், புறாக்கள் இனிமையாக கூவும், மதுபானம் குடித்தது போல குயில்கள் களிப்புடன் பாடும் இடம்.

உத்பதத்பத்மரஜஸாம் படலாமோததிங்‌முகம்। தத்ராபி காஞ்சிநீ திவ்யா குஹா பரமஶோபநா ।। ௪௨.

அங்கே, மலர் தூளின் வாசனை காற்றில் பரவி, அந்த இடத்தில் ஒரு அற்புதமான, மிக அழகான ஒரு குகை இருந்தது.

தாம் ப்ரவிஶ்ய ஜிதா ஹாரோ ஜிதசித்தோ ஜிதாஸநஃ। ஸஸ்மார வேதாம்ஶ்சதுரஸ்ததேகாக்ரமநா முநிஃ ।। ௪௨.

அந்த குகைக்குள் சென்ற முனிவர், மனமும், உடலும், ஆசனமும் வென்றவர், ஒருமுக மனதுடன் நான்கு வேதங்களையும் நினைத்தார்.

த்ரயீ ஜகாம ஶரதாம் ஶதஸ்ய ஸ்மரதோऽஸ்ய ஹி । ப்ராதுராஸம்ஸ்ததோ வேதாஶ்சத்வாரஶ்சாருதர்ஶநாஃ ।। ௪௨.

அவர் இப்படிப் தியானித்தபோது நூறு ஆண்டுகள் கடந்து சென்றன; பின்னர், அழகான உருவத்தில் நான்கு வேதங்களும் அவருக்கு வெளிப்பட்டன.