வாயுபுராணம்

ஸம்யக்விசாரிதம் யத்வத்பேநோர்மிபுத்புதோதகம்। ததா விசாரிதம் ப்ரஹ்ம விஶ்வஸ்மாந்ந ப்ரு'தக்பவேத் ।। ௪௨.

நன்கு ஆராய்ந்தால், நுரை, அலை, குமிழி எல்லாம் நீரே என்று தெரிகிறது; அதுபோல், பரம்பொருளை உண்மையாக ஆராய்ந்தால், அது உலகத்திலிருந்து வேறில்லை.

ஸர்வம் ப்ரஹ்மைவ நாநாத்வம் நாஸ்தீதி நிகமா ஜகுஃ। யஸ்மாத்பவந்தி ப்ரஹ்மாண்ட கோடயோ ந பவந்தி ச ।। ௪௨.

எல்லாமே பரம்பொருளே; பலவிதம் இல்லை என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன, ஏனெனில் எண்ணமுடியாத பிரபஞ்சங்கள் அதிலிருந்து தோன்றி, தனித்து இல்லை.

யதுந்மேஷநிமேஷாப்யாம் ஜகதாம் ப்ரலயோதயௌ। பவேதாம் யா பரா ஶக்திர்யதாதாரதயா ஸ்திதா ।। ௪௨.

கண் திறப்பதும் மூடுவதும் போல, உலகங்கள் தோன்றுவதும் மறைவதும் ஏற்படும் அந்த உயர்ந்த சக்தி, எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறது.

யஸ்மிந்நிதம் யதஶ்சேதம் யேநேதம் யதிதம் ஸ்ம்ரு'தம்। யதஜ்ஞாநாஜ்ஜகத்பாதி யஸ்மிந் ஜ்ஞாதே ஜகந்ந ஹி ।। ௪௨.

இதில் இந்த உலகம் உள்ளது, இதிலிருந்து இது தோன்றுகிறது, இதனால் இது நினைவில் வருகிறது; அறியாமையால் உலகம் தோன்றுகிறது, அதை உணர்ந்தவுடன் உலகம் இல்லை.

அஸத்யம் யஜ்ஜடம் துஃகமவஸ்த்விதி நிரூபிதம்। விபரீதமதோ யத்வை ஸச்சிதாநந்தமூர்த்திகம் ।। ௪௨.

பொய், உயிரற்றது, துயரமானது எல்லாம் உண்மையல்ல என்று தீர்மானிக்கப்படுகிறது; அதற்கு மாறாக இருப்பது தான் சத்து, அறிவு, ஆனந்தம் ஆகிய இயல்புடையது.

ஜீவே ஜாக்ரதி விஶ்வாக்யம் ஸ்வப்நே யத்தைஜஸம் ஸ்ம்ரு'தம் । ஸுஷுப்தௌ ப்ராஜ்ஞஸம்ஜ்ஞம் தத்ஸர்வாவஸ்தாஸு ஸம்ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௪௨.

பொது விழிப்பில் உயிர் 'விசுவன்' என அழைக்கப்படுகிறான்; கனவில் 'தைஜசன்', ஆழ்நிலையிலே 'ப்ராஜ்ஞன்' என்று எல்லா நிலைகளிலும் அவன் இப்படி நினைவுகூரப்படுகிறான்.

யச்சக்ஷுஷாம் சக்ஷுரத ஶ்ரோத்ராணாம் ஶ்ரோத்ரமஸ்தி ச। த்வக் த்வசாம் ரஸநம் தஸ்ய ப்ராணம் ப்ராணஸ்ய யத்விதுஃ ।। ௪௨.

கண்களுக்கு கண், செவிகளுக்கு செவி, தோலுக்கு தோல், நாக்குக்கு நாக்கு, உயிர்களுக்கு உயிர் என்று அறிஞர்கள் அறிந்திருப்பது அது.

புத்திர்ஜ்ஞாநேந ச ப்ராணாஃ க்ரியாஶக்த்யா நிரந்தரம்। யந்நேஶிரி ஸமப்யேதும் ஜ்ஞாதும் ச பரமார்ததஃ ।। ௪௨.

அறிவால் புத்தி செயல்படுகிறது, செயல் சக்தியால் உயிர்கள் இயங்குகின்றன; ஆனாலும், அதை அடக்கவோ, முழுமையாக அறியவோ முடியாது, அது தான் பரமார்த்தம்.

ரஜ்ஜாவஹிர்மரௌ வாரி நீலிமா ககநே யதா। அஸத்விஶ்வமிதம் பாதி யஸ்மிந்நஜ்ஞாநகல்பிதம் ।। ௪௨.

கயிற்றில் பாம்பு போல, பாலைவனத்தில் நீர் போல, ஆகாயத்தில் நீல நிறம் போல, அறியாமையால் இந்த பொய்யான உலகம் தோன்றுகிறது.

கடாவச்சிந்ந ஏவாயம் மஹாகாஶோ விபித்யதே। கார்யோபாதிபரிச்சிந்நம் தத்வத்யஜ்ஜீவஸம்ஜ்ஞிகம் ।। ௪௨.

பானையில் அகலம் பிரிக்கப்படுவது போல, செயல் காரணங்களால் உயிர் தனி தனியாக இருப்பதாக தோன்றுகிறது.

மாயயா சித்ரகாரிண்யா விசித்ரகுணஶீலயா । ப்ரஹ்மாண்டம் சித்ரமதுலம் யஸ்மிந் பித்தாவிவார்பிதம் ।। ௪௨.

விசித்திரமான குணங்களைக் கொண்ட மாயையின் படைப்பால், இந்த அற்புதமான பிரபஞ்சம் சுவரில் ஓவியம்போல் தோன்றுகிறது.

தாவதோऽந்யாநதிக்ராந்தம் வததோ வாககோசரம் । வேதவேதாந்தஸித்தாந்தைர்விநிர்ணீதம் ததக்ஷரம் ।। ௪௨.

பிறவற்றை விட வேகமாக ஓடினாலும் எட்ட முடியாதது, வார்த்தைகள் அடைய முடியாதது, வேதங்களும் உபநிடதங்களும் நிர்ணயித்தது, அது அழிவில்லாதது.

அக்ஷராந்ந பரம் கிஞ்சித்ஸா காஷ்டா ஸா பரா கதிஃ । இத்யேவம் ஶ்ரூயதே வேதே பஹுதாபி விசாரிதே ।। ௪௨.

அழிவில்லாததைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை; அதுவே கடைசி, அதுவே உயர்ந்த இலக்கு என்று வேதங்களில் பலவாறும் ஆராய்ந்தபின் கேட்கப்படுகிறது.

அக்ஷரஸ்யாத்மநஶ்சாபி ஸ்வாத்மரூபதயா ஸ்திதம்। பரமாநந்தஸந்தோஹரூபமாநந்த விக்ரஹம் ।। ௪௨.

அழிவில்லாததும் ஆத்மாவும், சொந்த இயல்பாக நிலைத்திருக்கின்றன; அது பரமானந்தம் நிறைந்த ஆனந்த வடிவம்.

லீலாவிலாஸரஸிகம் பல்லவீயூதமத்யகம்। ஶிகிபிச்சகிரீடேந பாஸ்வத்ரத்நசிதேந ச ।। ௪௨.

விளையாட்டிலும் மகிழ்ச்சியிலும் ஈடுபட்டு, ஆயிரம் ஆயிரம் பசுமகளிரால் சூழப்பட்டு, மயில் இறகுக் கிரீடமும், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருக்கின்றான்.

உல்லஸத்வித்யுதாடோபகுண்டலாப்யாம் விராஜிதம்। கர்ணோபாந்தசரந்நேத்ரகஞ்ஜரீடமநோஹரம் ।। ௪௨.

மின்னல் போன்ற ஒளிரும் குண்டலங்களால் பிரகாசித்து, காதருகில் அசையும் கண்களாலும், அழகான சிகரத்தாலும் மனதை கவர்கிறான்.

குஞ்ஜகுஞ்ஜப்ரியாவ்ரு'ந்தவிலாஸரதிலம்படம்। பீதாம்பரதரம் திவ்யம் சந்தநாலேபமண்டிதம் ।। ௪௨.

காட்டில் களியாடும் தோழிகளுடன் மகிழ்ச்சி கொண்டு, மஞ்சள் உடை அணிந்து, தெய்வீகமாக சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறான்.

அதராம்ரு'த ஸம்ஸிக்தவேணுநாதேந வல்லவீஃ। மோஹயந்தஞ்சிதாநந்தமநங்கமதபஞ்ஜநம் ।। ௪௨.

தாழ்கரும்பு அமுதம் கலந்த புல்லாங்குழல் ஓசையால் ஆயர்களான பெண்களை மயக்கி, சிந்தனையின் ஆனந்தம் நிறைந்தவன் காமனின் பெருமையை முற்றிலும் உடைத்தான்.

கோடிகாமகலாபூர்ணம் கோடிசந்த்ராம்ஶுநிர்மலம்। த்ரிரேககம்டவிலஸத்ரத்நகுஞ்ஜாம்ரு'கா குலம் ।। ௪௨.

பதினாயிரம் ஆசை வடிவங்கள் நிறைந்ததும், கோடி சந்திரனின் ஒளிபோல் தூய்மையானதும், கழுத்தில் மூன்று கோடுகள் விளங்கியதும், மணிப்பொன் மாலையில் மான் புள்ளிகள் அணிந்ததும் அவனது வடிவம்.

யமுநாபுலிநே துங்கே தமாலவநகாநநே। கதம்பசம்பகாஶோகபாரிஜாதமநோஹரே ।। ௪௨.

யமுனை ஆற்றின் உயர்ந்த கரையில், தமால மரங்களால் சூழப்பட்ட காடுகளில், கடம்பா, சம்பங்கி, அசோகா, பாரிஜாதம் போன்ற அழகிய மரங்கள் நிறைந்த இடத்தில்,

ஶிகிபாராவதஶுகபிககோலாஹலாகுலே। நிரோதார்தம் கவாமேவ தாவமாநமிதஸ்ததஃ ।। ௪௨.

மயில், புறா, கிளி, குயில் ஆகிய பறவைகளின் கூச்சலால் முழங்கும் அந்த இடத்தில், பசுக்களை அடக்கவே அவன் இங்கும் அங்கும் ஓடினான்.

ராதாவிலாஸரஸிகம் க்ரு'ஷ்ணாக்யம் புருஷம் பரம்। ஶ்ருதவாநஸ்மி வேதேப்யோ யதஸ்தத்கோசரோऽபவத் ।। ௪௨.

ராதையின் விளையாட்டு ரசத்தில் வல்லவன், கிருஷ்ணன் என்ற பரம்பொருளை வேதங்களில் நான் கேட்டேன்; ஏனெனில் அவன் அவற்றால் எளிதில் அடையக்கூடியவன் ஆனான்.

ஏவம் ப்ரஹ்மணி சிந்மாத்ரே நிர்குணே பேதவர்ஜிதே। கோலோகஸம்ஜ்ஞிகே க்ரு'ஷ்ணோ தீவ்யதீதி ஶ்ருதம் மயா ।। ௪௨.

இவ்வாறு, எல்லா வேறுபாடுகளும் இல்லாத, குணமற்ற, சுத்தமான சிந்தனையாகிய பரம்பொருளில், கோலோகா என அழைக்கப்படும் இடத்தில் கிருஷ்ணன் பிரகாசிப்பதாக நான் கேட்டுள்ளேன்.

நாதஃ பரதரம் கிஞ்சிந்நிகமாகமயோரபி। ததாபி நிகமோ வக்தி ஹ்யக்ஷராத் பரதஃ பரஃ ।। ௪௨.

இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை; வேதங்களிலும் ஆகமங்களிலும் கூட இல்லை. ஆனாலும், வேதம் அழிவில்லாத ஒன்றிற்கு மேல் இன்னும் உயர்ந்தவன் இருப்பதாகச் சொல்கிறது.

கோலோகவாஸீ பகவாநக்ஷராத்பர உச்யதே। தஸ்மாதபி பரஃ கோऽஸௌ கீயதே ஶ்ருதிபிஃ ஸதா ।। ௪௨.

கோலோகாவில் வாழும் பகவான் அழிவில்லாத ஒன்றை விட உயர்ந்தவன் என்று கூறப்படுகிறான்; அப்பொழுது, அதைவிட உயர்ந்தவன் யார் என்று சாஸ்திரங்கள் எப்போதும் பாடுகின்றன?

உத்திஷ்டோ வேத வசநைர்விஶேஷோ ஜ்ஞாயதே கதம்। ஶ்ருதேர்வார்தோऽந்யதா போத்யஃ பரதஸ்த்வக்ஷராதிதி ।। ௪௨.

வேத வார்த்தைகளால் காட்டப்படும் வேறுபாடு எவ்வாறு அறியப்படும்? சாஸ்திரத்தின் பொருள் வேறுவிதமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: அழிவில்லாத ஒன்றை விட உயர்ந்தவன் இருக்கிறான்.

ஶ்ருத்யர்தே ஸம்ஶயாபந்நோ வ்யாஸஃ ஸத்யவதீஸுதஃ। விசாரயாமாஸ சிரம் ந ப்ரபேதே யதாததம் ।। ௪௨.

சாஸ்திரத்தின் பொருள் குறித்து சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்த சத்யவதியின் மகன் வியாசர், நீண்ட நாட்கள் சிந்தித்தும் உண்மையை நேரடியாக அடையவில்லை.

ஸூத உவாச।। விசாரயந்நபி முநிர்நாப வேதார்தநிஶ்சயம்। வேதோ நாராயணஃ ஸாக்ஷாத்யத்ர முஹ்யந்தி ஸூரயஃ ।। ௪௨.

சூதர் சொன்னார்: அந்த முனிவர் எவ்வளவு சிந்தித்தாலும் வேதத்தின் உண்மை பொருளை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை; வேதம் நேரடியாக நாராயணன், அதில் புத்திசாலிகளும் குழப்பமடைகின்றனர்.

ததாபி மஹதீமார்த்திம் ஸதாம் ஹ்ரு'தயதாபிநீம்। புநர்விசாரயாமாஸ கம் வ்ரஜாமி கரோமி கிம் ।। ௪௨.

இருப்பினும், நல்லவர்களின் மனதை வேதனைப்படுத்தும் பெரிய துயரால் வியாசர் மீண்டும் சிந்தித்தார்: 'நான் யாரிடம் போவேன்? என்ன செய்வேன்?' என்று.