வாயுபுராணம்

தத்கத்யமாநமஸ்மாகம் பவதா ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா। மநஃகர்மஸுகம் ஸௌதே ப்ரீணாத்யாபூதஸம்பவம் ।। ௪௧.

இவை அனைத்தும் நீ நமக்கு இனிமையான வார்த்தைகளில் சொல்வதால், சூதா, எங்கள் மனமும் செயல்களும் மகிழ்ச்சி அடைகின்றன; இதுவரை இல்லாத ஆனந்தம் கிடைக்கிறது.

ஏவமாராத்ய தே ஸூதம் ஸத்க்ரு'த்ய ச மஹர்ஷயஃ । பப்ரச்சுஃ ஸத்ரிணஃ ஸர்வே புநஃ ஸர்கப்ரவர்த்தநம் ।। ௪௧.

இவ்வாறு சூதனை மதித்து வணங்கி, அந்த மகா முனிவர்கள் யாவரும், யாகத்தில் கூடி, மீண்டும் உலக உருவாக்கம் பற்றி கேட்டனர்.

கதம் ஸூத மஹாப்ராஜ்ஞ புநம் ஸர்கஃ ப்ரபத்ஸ்யதே। பந்தேஷு ஸம்ப்ரலீநேஷு குணஸாம்யே தமோமயே ।। ௪௧.

ஓ சூதா, அறிவுள்ளவரே, எல்லாம் பந்தத்தில் கரைந்துவிட்டபோது, குணங்கள் சமநிலையில் இருளில் மூழ்கியிருக்கும்போது, உலகம் மீண்டும் எப்படி உருவாகும்?

விகாரேஷ்வவிஸ்ரு'ஷ்டோஷு ஹ்யவ்யக்தே சாத்மநி ஸ்திதே। அப்ரவ்ரு'த்தௌ ப்ரஹ்மணஸ்து மஹாஸாயுஜ்யகைஸ்ததா । கதம் ப்ரபத்ஸ்யதே ஸர்கஸ்தந்நஃ ப்ரப்ரூஹி ப்ரு'ச்சதாம் ।। ௪௧.

மாற்றங்கள் வெளிப்படாமல், அவ்யக்தம் ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்க, பிரம்மா செயல்படாமல், பரம ஒற்றுமையில் கலந்திருக்கும்போது, உருவாக்கம் எப்படிப் பிறக்கும்? அதை எங்களுக்குச் சொல்.

ஏவமுக்தஸ்ததஃ ஸூதஸ்ததாஸௌ லோமஹர்ஷணஃ । வ்யாக்யாதுமுபசக்ராம புநஃ ஸர்கப்ரவர்த்தநம் ।। ௪௧.

இவ்வாறு கேட்டபோது, சூதர் லோமஹர்ஷணன், மீண்டும் உலக உருவாக்கத்தை விளக்கத் தொடங்கினார்.

அஹம் வௌ வர்த்தயிஷ்யாமி யதா ஸர்கஃ ப்ரபத்ஸ்யதே। பூர்வவத்ஸ து விஜ்ஞேயஃ ஸமாஸாத்தம் நிபோதத ।। ௪௧.

நான் உலகம் எப்படிப் பிறக்கப்போகிறது என்பதைச் சொல்கிறேன்; அது முன்புபோல சுருக்கமாக அறியப்பட வேண்டும்; அதை கவனமாகக் கேளுங்கள்.

த்ரு'ஷ்டம் சைவாநுமேயஞ்ச தர்கம் வக்ஷ்யாமி யுக்திதஃ। தஸ்மாத்வாசோ நிவர்த்தந்தே ஹ்யப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।। ௪௧.

காணப்படுவது, ஊகிக்கப்படுவது, நியாயப்படி நான் விளக்குகிறேன்; அதனால், மனத்துடன் கூடிய வார்த்தைகள் அதை அடைய முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன.

அவ்யக்தவத் பரோக்ஷத்வாத்க்ரஹணம் தத்துராஸதம்। விகாரைஃ ப்ரதிஸம்த்ரு'ஷ்டே குணஸாம்யே நிவர்த்ததே ।। ௪௧.

அது நுண்மையானதும், தொலைவானதும் என்பதால், அதை அறிதல் கடினம்; குணங்கள் சமநிலையில் இருக்கும்போது, அது வெளிப்படாமல் நிற்கிறது, மாற்றங்கள் மூலமே அறியப்படுகிறது.

ப்ரதாநம் புருஷாணாஞ்ச ஸாதர்ம்ம்யேணைவ திஷ்டதி। தர்ம்மாதர்ம்மௌ ப்ரலீயேதே அவ்யக்தௌ ப்ராணிநாம் ஸதா ।। ௪௧.

பிரதானமும் உயிர்களும் ஒத்த நிலையில் இருக்கின்றன; தர்மமும் அதர்மமும் எப்போதும் உயிர்களுக்கு அவ்யக்தத்தில் கரைந்துவிடுகின்றன.

ஸத்த்வமாத்ராத்மகோ தர்ம்மோ குணஸத்த்வே ப்ரதிஷ்டிதஃ। தமோமாத்ராத்மகோऽதர்ம்மோ குணே தமஸி திஷ்டதி ।। ௪௧.

தர்மம் என்பது தூய சத்துவம் கொண்டது; அது சத்துவ குணத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. அதர்மம் என்பது முழுமையாகத் தமஸில் இருந்து, தமஸ்குணத்தில் தங்கியுள்ளது.

அவிபாகவதாவேதௌ குணஸாம்யஸ்திதாவுபௌ। ஸர்வகார்ய்யே புத்திபூர்வம் ப்ரதாநஸ்ய ப்ரபத்ஸ்யதே ।। ௪௧.

இந்த இரண்டும் பிரிக்க முடியாதபோது, குணங்கள் சமநிலையிலிருக்கின்றன; எல்லா செயல்களிலும் முதலில் புத்தி எழும், அது முதன்மை பொருளிலிருந்து வருகிறது.

அபுத்திபூர்வம் க்ஷேத்ரஜ்ஞ அதிஷ்டாஸ்யதி தாந் குணாந்। ஏவம் தாநபிமாநேந ப்ரபத்ஸ்யேத புரஸ்ததா ।। ௪௧.

புத்தி முன்னதாக இல்லாமல், க்ஷேத்ரஞ் என்ற அறிவாளர் அந்தக் குணங்களை ஆள்கிறான்; அவற்றை தன்னைப்போல் எண்ணி, முதலில் முன்னே செல்கிறது.

யதா ப்ரவர்த்திதவ்யந்து க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர்த்வயோஃ। போஜ்யபோக்த்ரு'த்வஸம்பந்தம் ப்ரபத்ஸ்யேதே யுதாவுபௌ ।। ௪௧.

க்ஷேத்திரமும் க்ஷேத்ரஞனும் செயல்பட வேண்டிய நேரம் வந்தால், இருவரும் சேர்ந்து அனுபவிக்கப்படுவது, அனுபவிப்பவன் என்ற உறவை அடைகின்றனர்.

தஸ்மாச்சரணமவ்யக்தம் ஸாம்யே ஸ்தித்வா குணாத்மகாந்। க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் தச்ச வைஷம்யம் பஜதே து தத் ।। ௪௧.

அதனால், வெளிப்படாதது தான் அடைக்கலம்; அது குணங்கள் சமநிலையிலிருந்து, க்ஷேத்ரஞன் ஆளும் போது, பல்வேறு தன்மைகளை அடைகிறது.

ததஃ ப்ரபத்ஸ்யதே வ்யக்தம் க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர்த்வயோஃ। க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் ஸத்த்வம் விகாரம் ஜநயிஷ்யதி ।। ௪௧.

பின்னர், வெளிப்படுவது க்ஷேத்திரம் மற்றும் க்ஷேத்ரஞனுக்காக தோன்றுகிறது; க்ஷேத்ரஞன் ஆளும் சத்துவம் மாற்றங்களை உண்டாக்கும்.

மஹதாத்யம் விஶேஷாந்தம் சதுர்விம்ஶகுணாத்மகம்। க்ஷேத்ரஜ்ஞஸ்ய ப்ரதாநஸ்ய புருஷஸ்ய ப்ரபத்ஸ்யதே ।। ௪௧.

மகத்துவம் முதல் சிறப்புகள் வரை, இருபத்திநான்கு குணங்களுடன், க்ஷேத்ரஞன், முதன்மை பொருள், புருஷன் ஆகியவற்றிலிருந்து தோன்றுகிறது.

ப்ரஹ்மாண்டே ப்ரதமஃ ஸோऽத பவிதா சேஶ்வரஃ புநஃ। ததோ ஜ்ஞேயஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஸ்ய ஸர்வபூதபதிஃ ஶிவஃ ।। ௪௧.

பிரம்மாண்டத்தில் முதலில் அவன் மீண்டும் இறைவனாகிறார்; பின்னர், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவனான சிவன் முழுமையாக அறியப்பட வேண்டும்.

ஈஶ்வரஃ ஸர்வ்வமுக்தாநாம் ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மமயோ மஹாந்। ஆதி தேவஃ ப்ரதாநஸ்யாநுக்ரஹாய ப்ரவக்ஷ்யதே ।। ௪௧.

எல்லா விடுதலை பெற்றவர்களுக்கும் இறைவன், பிரம்மா, பிரம்மம் நிறைந்த பெருமை உடையவன்; முதன்மைத் தெய்வம், முதன்மை பொருளுக்கு அருள் செய்வதற்காக கூறப்படுகிறது.

அநாத்யௌ ஸ்வயமுத்பந்நாவுபௌ ஸூக்ஷ்மௌ து தௌ ஸ்ம்ரு'தௌ । அநாதிஸம்யோகயுதௌ ஸர்வக்ஷேத்ரஜ்ஞமேவ ச ।। ௪௧.

இருவரும் தாமாகவே பிறந்தவர்கள், ஆரம்பமற்றவர்கள், நுண்ணியவர்கள் என நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்; ஆரம்பமற்ற இணைப்புடன், எல்லா க்ஷேத்ரஞர்களையும் உள்ளடக்கியவர்கள்.

அபுத்தி பூர்வகம் யுக்தௌ மஶகௌ து வரௌ ததா। அப்ரத்யயமநாத்யம் ச ஸ்திதாவுதகமப்ஸ்யஶஃ ।। ௪௧.

புத்தி முன்னதாக இல்லாமல், அந்த இரு சிறந்தவர்கள் ஒன்றிணைந்திருக்கிறார்கள்; ஆரம்பமற்றது, வெளிப்படாதது, நீர் ஆகியவை ஒன்றாக இருக்கின்றன.

ப்ரவ்ரு'த்தே பூர்வதஃ பூர்வம் புநஃ ஸர்கே ப்ரபத்ஸ்யதே। அஜ்ஞாகுணைஃ ப்ரவர்த்தந்தே ரஜஃஸத்த்வதமாத்மகம் ।। ௪௧.

செயல் தொடங்கும் போது, மீண்டும் படைப்பு நடைபெறும்; அவை அறியாமை குணங்களால், இராகம், சத்துவம், தமஸ் ஆகியவற்றால் செயல்படுகின்றன.

ப்ரவ்ரு'த்திகாலே ரஜஸாபிபந்நமஹத்த்வபூதாதிவிஶேஷ்யதாஞ்ச। விஶேஷதாம் சேந்த்ரியதாஞ்ச யாந்தி குணாவஸாநே பதிபிர்மநுஷ்யாஃ ।। ௪௧.

செயல் நேரத்தில், இராகத்தால் மகத்துவம், சிறப்பு, தனித்தன்மை ஆகிய நிலைகளை அடைகின்றனர்; குணங்கள் முடிவில், மனிதர்கள் தங்கள் ஆண்டவர்களுடன் தனித்தன்மையையும் அடைகின்றனர்.

ஸத்யாபித்யாயிநஸ்தஸ்ய த்யாயிநஃ ஸந்நிமித்தகம்। ரஜஃஸத்த்வதமா வ்யக்தா விதர்ம்மாணஃ பரஸ்பரம் ।। ௪௧.

உண்மையைத் தியானிப்பவர்கள், காரணத்துடன் தியானிப்பவர்கள், இராகம், சத்துவம், தமஸ் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகின்றனர்; அவை ஒன்றுக்கொன்று எதிராக உள்ளன.

ஆத்யந்தே ஸம்ப்ரபத்ஸ்யந்தே க்ஷேத்ரதஜ்ஜ்ஞாஸ்து ஸர்வஶஃ। ஸம்ஸித்தகார்ய்யகரணா உத்பத்யந்தேऽபிமாநிநஃ ।। ௪௧.

ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும், எல்லா க்ஷேத்ரஞர்கள் முன்னே செல்கிறார்கள்; செயலும் கருவியும் நிறைவேற்றியவர்கள், தம்மை தாங்கள் என்று எண்ணி பிறக்கின்றனர்.

ஸர்வே ஸத்வாஃ ப்ரபத்யந்தே ஹ்யவ்யக்தாத்பூர்வமேவ ச। ப்ரஸூதே யா ச ஸுவஹாஃ ஸாதிகாஶ்சாப்யஸாதிகா ।। ௪௧.

எல்லா உயிர்களும் வெளிப்படாததிலிருந்து முன்பே தோன்றுகின்றன; எது உருவாகிறதோ, அது சாதனையுடன் மற்றும் சாதனையில்லாமல் இரண்டாகும்.

ஸம்ஸரந்தஸ்து தே ஸர்வே ஸ்தாநப்ரகரணைஃ ஸஹ। கார்ய்யாணி ப்ரதிபத்ஸ்யந்தே உத்பத்யந்தே புநஃ புநஃ ।। ௪௧.

அவர்கள் அனைவரும் இடங்களுடனும் சூழ்நிலைகளுடனும் சுற்றிக்கொள்கிறார்கள்; அவர்கள் செயல்களை மேற்கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கின்றனர்.

குணமாத்ராத்மகாஶ்சைவ தர்ம்மாதர்ம்மௌ பரஸ்பரம்। ஆரப்ஸந்தீஹ சாந்யோந்யம் வரேணாநுக்ரஹேண ச ।। ௪௧.

தர்மமும் அதர்மமும் குணங்கள் மட்டுமே கொண்டவை; இங்கு ஒன்றையொன்று மேற்கொள்கின்றன, மேலும் சிறந்தவரின் அருளாலும் நிகழ்கின்றன.

ஸர்வே துல்யாஃ ப்ரஸ்ரு'ஷ்டார்தம் ஸர்க்கதௌ யாந்தி விக்ரியாம்। குணாஸ்தத்ப்ரதிதாவந்தே தஸ்மாத்தத்தஸ்ய ரோசதே ।। ௪௧.

பிரபஞ்சம் உருவாகும் தொடக்கத்தில் எல்லாரும் சமமாக இருக்கிறார்கள்; அவரவர் காரியத்திற்காக அனுப்பப்படுகிறார்கள். பிறகு குணங்கள் மாறி, அந்தக் குணங்கள் அவர்களைத் தொடர்ந்து செல்கின்றன. அதனால், யாருக்கு எந்த குணம் இருக்கிறதோ, அதுவே அவருக்கு பிடிக்கும்.

குணாஸ்தே யாநி ஸர்வாணி ப்ராக் த்ரு'ஷ்டேஃ ப்ரதிபேதிரே। தாந்யேவ ப்ரதிபத்யந்தே ஸ்ரு'ஷ்டமாநாஃ புநஃ புநஃ ।। ௪௧.

உணர்வு வருவதற்கு முன்பே பெற்றிருந்த அந்தக் குணங்களை, உயிர்கள் பிறப்பதற்கும் பிறப்பதற்கும் மீண்டும் மீண்டும் அடைகின்றன.