வாயுபுராணம்

நிராத்மகே புநஸ்தஸ்மிந்வாச்யாவாச்யோ ந வித்யதே। ஏதௌ ஸம்ஹாரவிஸ்தாரௌ வ்யக்தாவ்யக்தௌ ததஃ புநஃ ।। ௪௦.

அந்த ஆத்மா இல்லாத நிலையில், சொல்லக்கூடியதும் சொல்ல முடியாததும் இரண்டுமே இல்லை; அவை இரண்டும்—அழிவும் விரிவும், வெளிப்படும் மறையும்—அதிலிருந்து மீண்டும் தோன்றுகின்றன.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ க்ரஸ்தஃ பர்யவதிஷ்டதே। க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் ஸர்வம் புநஃ ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௪௦.

இது படைக்கிறது, அதையே விழுங்குகிறது, விழுங்கப்பட்டபின் அமைதியாக நிற்கிறது; எல்லாவற்றையும் 'உடல் அறியும்' அந்த ஆத்மா நடத்துகிறான்; மீண்டும் எல்லாமும் அவனாலேயே செயல்படுகிறது.

அதிஷ்டாநப்ரவ்ரு'த்தேந தஸ்ய தே புத்திபூர்வகம்। ஸாதர்ம்யவைதர்ம்யக்ரு'தஸம்யோகோ விதிதஸ்தயோஃ। அநாதிமாந் ஸ ஸம்யோகோ மஹாபுருஷஜஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

அதன் ஆட்சி மூலம், புத்தியுடன், ஒத்ததும் வேறானதும் சேர்ந்திருக்கும் நிலை விதிப்படி ஏற்படுகிறது; அந்த ஆரம்பமில்லாத, முடிவில்லாத சேர்க்கை மகா புருஷனிடமிருந்து வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

யாவச்ச ஸர்கப்ரதிஸர்ககாலஸ்தாவச்ச திஷ்டதி ஸுஸந்நிருத்ய। பூர்வம் ஹிதவ்யே ததபுத்திபூர்வம் ப்ரவர்த்ததே தத்புருஷார்தமேவ ।। ௪௦.

உலகம் உருவாகி மறையும் காலம் இருக்கும் வரை, அது நன்றாக அடக்கப்பட்டு நிற்கிறது; முன்பு அதை விடுவிக்க வேண்டியபோது, அறிவில்லாமல், அந்த புருஷனுக்காக மட்டும் அது செயல்படுகிறது.

ஏஷா நிஸர்கப்ரதிஸர்கபூர்வம் ப்ரதாநிகீ சேஶ்வரகாரிதா ச। அநாத்யநந்தா ஹ்யபிமாநபூர்வகம் வித்ராஸயந்தீ ஜகதப்யுபைதி ।। ௪௦.

இது இயற்கை மற்றும் மறுஉருவாக்கத்திற்கு முன்பாக, பிரதானமும் இறைவனும் செய்த செயல்; இது ஆரம்பமற்றதும் முடிவற்றதும், அகம்பாவால் எழுந்து, உலகை பயமுறுத்தி ஆட்கொள்கிறது.

இத்யேஷ ப்ராக்ரு'தஃ ஸர்கஸ்த்ரு'தீயோ ஹேதுலக்ஷணஃ। உக்தோ ஹ்யஸ்மிம்ஸ்ததாத்யந்தம் கவிபிஸ்தத்ப்ரமுச்யதே ।। ௪௦.

இவ்வாறு மூன்றாவது இயற்கை உருவாக்கம், காரணத்தால் விளங்குவது, விவரிக்கப்பட்டது; இதில், கவிஞர்கள் அது இறுதியில் விடுவிக்கப்படும் எனக் கூறுகிறார்கள்.

இத்யேஷ ப்ரதிஸர்கோவஸ்த்ரிவிதஃ கீர்த்திதோ மயா ௪௦.

இவ்வாறு மூன்று வகையான மறைவு முறைகள் நான் விளக்கியுள்ளேன்.

ஸூத ஸுமஹதாக்யாநம் பவதா பரிகீர்திதம்। ப்ரஜாநாம் மநுபிஃ ஸார்த்தம் தேவாநாம்ரு'ஷிபிஃ ஸஹ ।। ௪௧.

சூதா, நீ மகா கதை ஒன்றை, மனிதர்களுக்காக மனுக்களுடன், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களுடன் சேர்த்து கூறினாய்.

பித்ரு'கந்தர்வபூதாநாம் பிஶாசோரகரக்ஷஸாம்। தைத்யாநாம் தாநவாநாம் ச யக்ஷாணாமேவ பக்ஷிணாம் ।। ௪௧.

பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள், பூதங்கள், பிசாசுகள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் பறவைகள் பற்றியும் கூறினாய்.

அத்யத்புதாநி கர்ம்மாணி விதிமாந்தர்ம்மநிஶ்சயஃ। விசித்ராஶ்ச கதாயோகா ஜந்ம சாக்ர்யமநுத்தமம் ।। ௪௧.

அவை மிக அதிசயமான செயல்கள், தர்மம் மற்றும் அதர்மம் பற்றிய தீர்மானங்கள், வித்தியாசமான கதைகள், உயர்ந்த, ஒப்பில்லாத பிறப்புகள் ஆகியவை.

தத்கத்யமாநமஸ்மாகம் பவதா ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா। மநஃகர்மஸுகம் ஸௌதே ப்ரீணாத்யாபூதஸம்பவம் ।। ௪௧.

இவை அனைத்தும் நீ நமக்கு இனிமையான வார்த்தைகளில் சொல்வதால், சூதா, எங்கள் மனமும் செயல்களும் மகிழ்ச்சி அடைகின்றன; இதுவரை இல்லாத ஆனந்தம் கிடைக்கிறது.

ஏவமாராத்ய தே ஸூதம் ஸத்க்ரு'த்ய ச மஹர்ஷயஃ । பப்ரச்சுஃ ஸத்ரிணஃ ஸர்வே புநஃ ஸர்கப்ரவர்த்தநம் ।। ௪௧.

இவ்வாறு சூதனை மதித்து வணங்கி, அந்த மகா முனிவர்கள் யாவரும், யாகத்தில் கூடி, மீண்டும் உலக உருவாக்கம் பற்றி கேட்டனர்.

கதம் ஸூத மஹாப்ராஜ்ஞ புநம் ஸர்கஃ ப்ரபத்ஸ்யதே। பந்தேஷு ஸம்ப்ரலீநேஷு குணஸாம்யே தமோமயே ।। ௪௧.

ஓ சூதா, அறிவுள்ளவரே, எல்லாம் பந்தத்தில் கரைந்துவிட்டபோது, குணங்கள் சமநிலையில் இருளில் மூழ்கியிருக்கும்போது, உலகம் மீண்டும் எப்படி உருவாகும்?

விகாரேஷ்வவிஸ்ரு'ஷ்டோஷு ஹ்யவ்யக்தே சாத்மநி ஸ்திதே। அப்ரவ்ரு'த்தௌ ப்ரஹ்மணஸ்து மஹாஸாயுஜ்யகைஸ்ததா । கதம் ப்ரபத்ஸ்யதே ஸர்கஸ்தந்நஃ ப்ரப்ரூஹி ப்ரு'ச்சதாம் ।। ௪௧.

மாற்றங்கள் வெளிப்படாமல், அவ்யக்தம் ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்க, பிரம்மா செயல்படாமல், பரம ஒற்றுமையில் கலந்திருக்கும்போது, உருவாக்கம் எப்படிப் பிறக்கும்? அதை எங்களுக்குச் சொல்.

ஏவமுக்தஸ்ததஃ ஸூதஸ்ததாஸௌ லோமஹர்ஷணஃ । வ்யாக்யாதுமுபசக்ராம புநஃ ஸர்கப்ரவர்த்தநம் ।। ௪௧.

இவ்வாறு கேட்டபோது, சூதர் லோமஹர்ஷணன், மீண்டும் உலக உருவாக்கத்தை விளக்கத் தொடங்கினார்.

அஹம் வௌ வர்த்தயிஷ்யாமி யதா ஸர்கஃ ப்ரபத்ஸ்யதே। பூர்வவத்ஸ து விஜ்ஞேயஃ ஸமாஸாத்தம் நிபோதத ।। ௪௧.

நான் உலகம் எப்படிப் பிறக்கப்போகிறது என்பதைச் சொல்கிறேன்; அது முன்புபோல சுருக்கமாக அறியப்பட வேண்டும்; அதை கவனமாகக் கேளுங்கள்.

த்ரு'ஷ்டம் சைவாநுமேயஞ்ச தர்கம் வக்ஷ்யாமி யுக்திதஃ। தஸ்மாத்வாசோ நிவர்த்தந்தே ஹ்யப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।। ௪௧.

காணப்படுவது, ஊகிக்கப்படுவது, நியாயப்படி நான் விளக்குகிறேன்; அதனால், மனத்துடன் கூடிய வார்த்தைகள் அதை அடைய முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன.

அவ்யக்தவத் பரோக்ஷத்வாத்க்ரஹணம் தத்துராஸதம்। விகாரைஃ ப்ரதிஸம்த்ரு'ஷ்டே குணஸாம்யே நிவர்த்ததே ।। ௪௧.

அது நுண்மையானதும், தொலைவானதும் என்பதால், அதை அறிதல் கடினம்; குணங்கள் சமநிலையில் இருக்கும்போது, அது வெளிப்படாமல் நிற்கிறது, மாற்றங்கள் மூலமே அறியப்படுகிறது.

ப்ரதாநம் புருஷாணாஞ்ச ஸாதர்ம்ம்யேணைவ திஷ்டதி। தர்ம்மாதர்ம்மௌ ப்ரலீயேதே அவ்யக்தௌ ப்ராணிநாம் ஸதா ।। ௪௧.

பிரதானமும் உயிர்களும் ஒத்த நிலையில் இருக்கின்றன; தர்மமும் அதர்மமும் எப்போதும் உயிர்களுக்கு அவ்யக்தத்தில் கரைந்துவிடுகின்றன.

ஸத்த்வமாத்ராத்மகோ தர்ம்மோ குணஸத்த்வே ப்ரதிஷ்டிதஃ। தமோமாத்ராத்மகோऽதர்ம்மோ குணே தமஸி திஷ்டதி ।। ௪௧.

தர்மம் என்பது தூய சத்துவம் கொண்டது; அது சத்துவ குணத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. அதர்மம் என்பது முழுமையாகத் தமஸில் இருந்து, தமஸ்குணத்தில் தங்கியுள்ளது.

அவிபாகவதாவேதௌ குணஸாம்யஸ்திதாவுபௌ। ஸர்வகார்ய்யே புத்திபூர்வம் ப்ரதாநஸ்ய ப்ரபத்ஸ்யதே ।। ௪௧.

இந்த இரண்டும் பிரிக்க முடியாதபோது, குணங்கள் சமநிலையிலிருக்கின்றன; எல்லா செயல்களிலும் முதலில் புத்தி எழும், அது முதன்மை பொருளிலிருந்து வருகிறது.

அபுத்திபூர்வம் க்ஷேத்ரஜ்ஞ அதிஷ்டாஸ்யதி தாந் குணாந்। ஏவம் தாநபிமாநேந ப்ரபத்ஸ்யேத புரஸ்ததா ।। ௪௧.

புத்தி முன்னதாக இல்லாமல், க்ஷேத்ரஞ் என்ற அறிவாளர் அந்தக் குணங்களை ஆள்கிறான்; அவற்றை தன்னைப்போல் எண்ணி, முதலில் முன்னே செல்கிறது.

யதா ப்ரவர்த்திதவ்யந்து க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர்த்வயோஃ। போஜ்யபோக்த்ரு'த்வஸம்பந்தம் ப்ரபத்ஸ்யேதே யுதாவுபௌ ।। ௪௧.

க்ஷேத்திரமும் க்ஷேத்ரஞனும் செயல்பட வேண்டிய நேரம் வந்தால், இருவரும் சேர்ந்து அனுபவிக்கப்படுவது, அனுபவிப்பவன் என்ற உறவை அடைகின்றனர்.

தஸ்மாச்சரணமவ்யக்தம் ஸாம்யே ஸ்தித்வா குணாத்மகாந்। க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் தச்ச வைஷம்யம் பஜதே து தத் ।। ௪௧.

அதனால், வெளிப்படாதது தான் அடைக்கலம்; அது குணங்கள் சமநிலையிலிருந்து, க்ஷேத்ரஞன் ஆளும் போது, பல்வேறு தன்மைகளை அடைகிறது.

ததஃ ப்ரபத்ஸ்யதே வ்யக்தம் க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர்த்வயோஃ। க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் ஸத்த்வம் விகாரம் ஜநயிஷ்யதி ।। ௪௧.

பின்னர், வெளிப்படுவது க்ஷேத்திரம் மற்றும் க்ஷேத்ரஞனுக்காக தோன்றுகிறது; க்ஷேத்ரஞன் ஆளும் சத்துவம் மாற்றங்களை உண்டாக்கும்.

மஹதாத்யம் விஶேஷாந்தம் சதுர்விம்ஶகுணாத்மகம்। க்ஷேத்ரஜ்ஞஸ்ய ப்ரதாநஸ்ய புருஷஸ்ய ப்ரபத்ஸ்யதே ।। ௪௧.

மகத்துவம் முதல் சிறப்புகள் வரை, இருபத்திநான்கு குணங்களுடன், க்ஷேத்ரஞன், முதன்மை பொருள், புருஷன் ஆகியவற்றிலிருந்து தோன்றுகிறது.

ப்ரஹ்மாண்டே ப்ரதமஃ ஸோऽத பவிதா சேஶ்வரஃ புநஃ। ததோ ஜ்ஞேயஸ்ய க்ரு'த்ஸ்நஸ்ய ஸர்வபூதபதிஃ ஶிவஃ ।। ௪௧.

பிரம்மாண்டத்தில் முதலில் அவன் மீண்டும் இறைவனாகிறார்; பின்னர், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவனான சிவன் முழுமையாக அறியப்பட வேண்டும்.

ஈஶ்வரஃ ஸர்வ்வமுக்தாநாம் ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மமயோ மஹாந்। ஆதி தேவஃ ப்ரதாநஸ்யாநுக்ரஹாய ப்ரவக்ஷ்யதே ।। ௪௧.

எல்லா விடுதலை பெற்றவர்களுக்கும் இறைவன், பிரம்மா, பிரம்மம் நிறைந்த பெருமை உடையவன்; முதன்மைத் தெய்வம், முதன்மை பொருளுக்கு அருள் செய்வதற்காக கூறப்படுகிறது.

அநாத்யௌ ஸ்வயமுத்பந்நாவுபௌ ஸூக்ஷ்மௌ து தௌ ஸ்ம்ரு'தௌ । அநாதிஸம்யோகயுதௌ ஸர்வக்ஷேத்ரஜ்ஞமேவ ச ।। ௪௧.

இருவரும் தாமாகவே பிறந்தவர்கள், ஆரம்பமற்றவர்கள், நுண்ணியவர்கள் என நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்; ஆரம்பமற்ற இணைப்புடன், எல்லா க்ஷேத்ரஞர்களையும் உள்ளடக்கியவர்கள்.