வாயுபுராணம்

ஶுத்தத்வாந்ந து தேஶ்யோ வை த்ரு'ஷ்டத்வாத்ஸமதர்ஶநஃ। ஆத்மப்ரத்யயகாரீ ஸாரநூநஞ்சாபி ஹேதுகம்। பாவக்ராஹ்யமநுமாந்யம் சிந்தயந்ந ப்ரமுஹ்யதே ।। ௪௦.

அது தூயதானதால் காட்ட முடியாது; அது காணப்படுவதால் சாதாரண பார்வைக்கு பொருளாகாது; அது தானாக வெளிப்படுவது, சாரமுள்ளது, அதிகமோ குறைவோ இல்லாதது, காரணமில்லாதது; அதன் இயல்பை ஊகித்து அறிந்தால், மனம் குழப்பமடையாது.

யதா பஶ்யதி ஜ்ஞாதாரம் ஶாந்தார்தம் தர்ஶநாத்மகம்। த்ரு'ஶ்யாத்ரு'ஶ்யேஷு நிர்த்தேஶ்யம் ததா ததுத்தரம் வரம் ।। ௪௦.

அறிவாளி, அமைதி நிறைந்த பார்வை உடைய அறியுபவரை, காண்பதும் காணாததும் கடந்தவரை உணரும்போது, அந்த உயர்ந்த விடுதலை அடையப்படுகிறது.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா ஸ விஜ்ஞாதா ததஃ ஶாந்திம் நியச்சதி। கார்ய்யே ச காரணே சைவ புத்த்யாதௌ பௌதிகே ததா ।। ௪௦.

இவ்வாறு அறிந்தவுடன், அந்த அறிவாளி அமைதியை அடைகிறான்; விளைவும் காரணமும், புத்தியும் பஞ்சபூதங்களும் அனைத்திலும்.

ஸம்ப்ரயுக்தோ வியுக்தோ வா ஜீவதோ வா ம்ரு'தஸ்ய ச। விஜ்ஞாதா ந ச த்ரு'ஶ்யேத ப்ரு'தக்த்வேநேஹ ஸர்வ்வஶஃ ।। ௪௦.

இணைந்தாலும், பிரிந்தாலும், உயிருடன் இருந்தாலும், இறந்தாலும், அந்த அறிவாளி இங்கு எவ்விதமாகவும் முற்றிலும் தனித்துவமாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை.

ஸ்வேநாத்மாநம் தமாத்மாநம் காரணாத்மா நியச்சதி। ப்ரக்ரு'தௌ காரணே சைவ ஸ்வாத்மந்யேவோபதிஷ்டதி ।। ௪௦.

தன் சொந்த ஆத்மாவால், அந்த காரண ஆத்மா தன்னையே அடக்குகிறது; இயற்கையிலும் காரணத்திலும், அது தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறது.

அஸ்தி நாஸ்தீதி ஸோऽந்யோ வா இஹாமுத்ரேதி வா புநஃ। ஏகத்வம் வா ப்ரு'தக்த்வம் வா க்ஷேத்ரஜ்ஞபுருஷேதி வா ।। ௪௦.

இது இருக்கிறதா, இல்லையா, வேறாக இருக்கிறதா, இங்கோ அங்கோ, ஒன்றாகவோ பலவாகவோ, அறிவாளியாகவோ புருஷனாகவோ.

ஆத்மவாந் ஸ நிராத்மா வா சேதநோऽசேதநோऽபி வா। கர்த்தா வா ஸோऽப்யகர்த்தா வா போக்தா வா போஜ்யமேவ வா ।। ௪௦.

ஆத்மாவுடன் இருக்கிறதா, இல்லையா, சிந்தனையுள்ளதா, சிந்தனை இல்லாததா, செய்பவனா, செய்பவன் அல்லாதவனா, அனுபவிப்பவனா, அனுபவிக்கப்படுவதா.

யஜ்ஜ்ஞாத்வா ந நிவர்த்தந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞே து நிரஞ்ஜநே। அவாச்யம் ததநாக்யாநாதக்ராஹ்யத்வாதஹேதுநி ।। ௪௦.

அதை அறிந்தால் மீண்டும் பிறவி எடுக்கமாட்டார்கள்; அந்த கலங்காத க்ஷேத்ரஜ்ஞனைப் பற்றி—அது சொல்ல முடியாதது, விளக்க முடியாதது, பிடிக்க முடியாதது, காரணம் இல்லாதது.

அப்ரதர்க்யமசிந்த்யத்வாதவாப்யத்வாச்ச ஸர்வஶஃ। நாபிலிம்பதி தத்தத்த்வம் ஸம்ப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।। ௪௦.

அதை விவாதிக்க முடியாதது, சிந்திக்க முடியாதது, முற்றிலும் அடைய முடியாதது; அந்த உண்மை மனத்துடன் சேர்ந்து அடைந்தபோதும், அது எதாலும் கலங்காது.

க்ஷேத்ரேஜ்ஞே நிர்குணே ஶுத்தே ஶாந்தே க்ஷீணே நிரஞ்ஜநே। வ்யபே(யே)தஸுகதுஃகே ச நிருத்தே ஶாந்திமாகதே ।। ௪௦.

க்ஷேத்ரஜ்ஞனில், அவன் குணமற்றவன், தூயவன், அமைதியானவன், சோர்ந்தவன், கலங்காதவன், இன்ப துன்பங்களை கடந்தவன், அடக்கப்பட்டவன், அமைதியில் நிலைத்தவன்.

நிராத்மகே புநஸ்தஸ்மிந்வாச்யாவாச்யோ ந வித்யதே। ஏதௌ ஸம்ஹாரவிஸ்தாரௌ வ்யக்தாவ்யக்தௌ ததஃ புநஃ ।। ௪௦.

அந்த ஆத்மா இல்லாத நிலையில், சொல்லக்கூடியதும் சொல்ல முடியாததும் இரண்டுமே இல்லை; அவை இரண்டும்—அழிவும் விரிவும், வெளிப்படும் மறையும்—அதிலிருந்து மீண்டும் தோன்றுகின்றன.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ க்ரஸ்தஃ பர்யவதிஷ்டதே। க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் ஸர்வம் புநஃ ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௪௦.

இது படைக்கிறது, அதையே விழுங்குகிறது, விழுங்கப்பட்டபின் அமைதியாக நிற்கிறது; எல்லாவற்றையும் 'உடல் அறியும்' அந்த ஆத்மா நடத்துகிறான்; மீண்டும் எல்லாமும் அவனாலேயே செயல்படுகிறது.

அதிஷ்டாநப்ரவ்ரு'த்தேந தஸ்ய தே புத்திபூர்வகம்। ஸாதர்ம்யவைதர்ம்யக்ரு'தஸம்யோகோ விதிதஸ்தயோஃ। அநாதிமாந் ஸ ஸம்யோகோ மஹாபுருஷஜஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

அதன் ஆட்சி மூலம், புத்தியுடன், ஒத்ததும் வேறானதும் சேர்ந்திருக்கும் நிலை விதிப்படி ஏற்படுகிறது; அந்த ஆரம்பமில்லாத, முடிவில்லாத சேர்க்கை மகா புருஷனிடமிருந்து வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

யாவச்ச ஸர்கப்ரதிஸர்ககாலஸ்தாவச்ச திஷ்டதி ஸுஸந்நிருத்ய। பூர்வம் ஹிதவ்யே ததபுத்திபூர்வம் ப்ரவர்த்ததே தத்புருஷார்தமேவ ।। ௪௦.

உலகம் உருவாகி மறையும் காலம் இருக்கும் வரை, அது நன்றாக அடக்கப்பட்டு நிற்கிறது; முன்பு அதை விடுவிக்க வேண்டியபோது, அறிவில்லாமல், அந்த புருஷனுக்காக மட்டும் அது செயல்படுகிறது.

ஏஷா நிஸர்கப்ரதிஸர்கபூர்வம் ப்ரதாநிகீ சேஶ்வரகாரிதா ச। அநாத்யநந்தா ஹ்யபிமாநபூர்வகம் வித்ராஸயந்தீ ஜகதப்யுபைதி ।। ௪௦.

இது இயற்கை மற்றும் மறுஉருவாக்கத்திற்கு முன்பாக, பிரதானமும் இறைவனும் செய்த செயல்; இது ஆரம்பமற்றதும் முடிவற்றதும், அகம்பாவால் எழுந்து, உலகை பயமுறுத்தி ஆட்கொள்கிறது.

இத்யேஷ ப்ராக்ரு'தஃ ஸர்கஸ்த்ரு'தீயோ ஹேதுலக்ஷணஃ। உக்தோ ஹ்யஸ்மிம்ஸ்ததாத்யந்தம் கவிபிஸ்தத்ப்ரமுச்யதே ।। ௪௦.

இவ்வாறு மூன்றாவது இயற்கை உருவாக்கம், காரணத்தால் விளங்குவது, விவரிக்கப்பட்டது; இதில், கவிஞர்கள் அது இறுதியில் விடுவிக்கப்படும் எனக் கூறுகிறார்கள்.

இத்யேஷ ப்ரதிஸர்கோவஸ்த்ரிவிதஃ கீர்த்திதோ மயா ௪௦.

இவ்வாறு மூன்று வகையான மறைவு முறைகள் நான் விளக்கியுள்ளேன்.

ஸூத ஸுமஹதாக்யாநம் பவதா பரிகீர்திதம்। ப்ரஜாநாம் மநுபிஃ ஸார்த்தம் தேவாநாம்ரு'ஷிபிஃ ஸஹ ।। ௪௧.

சூதா, நீ மகா கதை ஒன்றை, மனிதர்களுக்காக மனுக்களுடன், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களுடன் சேர்த்து கூறினாய்.

பித்ரு'கந்தர்வபூதாநாம் பிஶாசோரகரக்ஷஸாம்। தைத்யாநாம் தாநவாநாம் ச யக்ஷாணாமேவ பக்ஷிணாம் ।। ௪௧.

பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள், பூதங்கள், பிசாசுகள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் பறவைகள் பற்றியும் கூறினாய்.

அத்யத்புதாநி கர்ம்மாணி விதிமாந்தர்ம்மநிஶ்சயஃ। விசித்ராஶ்ச கதாயோகா ஜந்ம சாக்ர்யமநுத்தமம் ।। ௪௧.

அவை மிக அதிசயமான செயல்கள், தர்மம் மற்றும் அதர்மம் பற்றிய தீர்மானங்கள், வித்தியாசமான கதைகள், உயர்ந்த, ஒப்பில்லாத பிறப்புகள் ஆகியவை.

தத்கத்யமாநமஸ்மாகம் பவதா ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா। மநஃகர்மஸுகம் ஸௌதே ப்ரீணாத்யாபூதஸம்பவம் ।। ௪௧.

இவை அனைத்தும் நீ நமக்கு இனிமையான வார்த்தைகளில் சொல்வதால், சூதா, எங்கள் மனமும் செயல்களும் மகிழ்ச்சி அடைகின்றன; இதுவரை இல்லாத ஆனந்தம் கிடைக்கிறது.

ஏவமாராத்ய தே ஸூதம் ஸத்க்ரு'த்ய ச மஹர்ஷயஃ । பப்ரச்சுஃ ஸத்ரிணஃ ஸர்வே புநஃ ஸர்கப்ரவர்த்தநம் ।। ௪௧.

இவ்வாறு சூதனை மதித்து வணங்கி, அந்த மகா முனிவர்கள் யாவரும், யாகத்தில் கூடி, மீண்டும் உலக உருவாக்கம் பற்றி கேட்டனர்.

கதம் ஸூத மஹாப்ராஜ்ஞ புநம் ஸர்கஃ ப்ரபத்ஸ்யதே। பந்தேஷு ஸம்ப்ரலீநேஷு குணஸாம்யே தமோமயே ।। ௪௧.

ஓ சூதா, அறிவுள்ளவரே, எல்லாம் பந்தத்தில் கரைந்துவிட்டபோது, குணங்கள் சமநிலையில் இருளில் மூழ்கியிருக்கும்போது, உலகம் மீண்டும் எப்படி உருவாகும்?

விகாரேஷ்வவிஸ்ரு'ஷ்டோஷு ஹ்யவ்யக்தே சாத்மநி ஸ்திதே। அப்ரவ்ரு'த்தௌ ப்ரஹ்மணஸ்து மஹாஸாயுஜ்யகைஸ்ததா । கதம் ப்ரபத்ஸ்யதே ஸர்கஸ்தந்நஃ ப்ரப்ரூஹி ப்ரு'ச்சதாம் ।। ௪௧.

மாற்றங்கள் வெளிப்படாமல், அவ்யக்தம் ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்க, பிரம்மா செயல்படாமல், பரம ஒற்றுமையில் கலந்திருக்கும்போது, உருவாக்கம் எப்படிப் பிறக்கும்? அதை எங்களுக்குச் சொல்.

ஏவமுக்தஸ்ததஃ ஸூதஸ்ததாஸௌ லோமஹர்ஷணஃ । வ்யாக்யாதுமுபசக்ராம புநஃ ஸர்கப்ரவர்த்தநம் ।। ௪௧.

இவ்வாறு கேட்டபோது, சூதர் லோமஹர்ஷணன், மீண்டும் உலக உருவாக்கத்தை விளக்கத் தொடங்கினார்.

அஹம் வௌ வர்த்தயிஷ்யாமி யதா ஸர்கஃ ப்ரபத்ஸ்யதே। பூர்வவத்ஸ து விஜ்ஞேயஃ ஸமாஸாத்தம் நிபோதத ।। ௪௧.

நான் உலகம் எப்படிப் பிறக்கப்போகிறது என்பதைச் சொல்கிறேன்; அது முன்புபோல சுருக்கமாக அறியப்பட வேண்டும்; அதை கவனமாகக் கேளுங்கள்.

த்ரு'ஷ்டம் சைவாநுமேயஞ்ச தர்கம் வக்ஷ்யாமி யுக்திதஃ। தஸ்மாத்வாசோ நிவர்த்தந்தே ஹ்யப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।। ௪௧.

காணப்படுவது, ஊகிக்கப்படுவது, நியாயப்படி நான் விளக்குகிறேன்; அதனால், மனத்துடன் கூடிய வார்த்தைகள் அதை அடைய முடியாமல் திரும்பிச் செல்கின்றன.

அவ்யக்தவத் பரோக்ஷத்வாத்க்ரஹணம் தத்துராஸதம்। விகாரைஃ ப்ரதிஸம்த்ரு'ஷ்டே குணஸாம்யே நிவர்த்ததே ।। ௪௧.

அது நுண்மையானதும், தொலைவானதும் என்பதால், அதை அறிதல் கடினம்; குணங்கள் சமநிலையில் இருக்கும்போது, அது வெளிப்படாமல் நிற்கிறது, மாற்றங்கள் மூலமே அறியப்படுகிறது.

ப்ரதாநம் புருஷாணாஞ்ச ஸாதர்ம்ம்யேணைவ திஷ்டதி। தர்ம்மாதர்ம்மௌ ப்ரலீயேதே அவ்யக்தௌ ப்ராணிநாம் ஸதா ।। ௪௧.

பிரதானமும் உயிர்களும் ஒத்த நிலையில் இருக்கின்றன; தர்மமும் அதர்மமும் எப்போதும் உயிர்களுக்கு அவ்யக்தத்தில் கரைந்துவிடுகின்றன.