வாயுபுராணம்

யஸ்மாத்க்ஷேத்ரம் விஜாநாதி தஸ்மாத்க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே। க்ஷேத்ரப்ரத்யயதோ யஸ்மாத்க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ஶுப உச்யதே ।। ௪௦.

அவன் க்ஷேத்திரத்தை அறிந்ததால் க்ஷேத்ரஞானன் என அழைக்கப்படுகிறான்; க்ஷேத்திர அறிவால், க்ஷேத்ரஞானன் சுபமாகும் என்று கூறுவர்.

க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ஸ்மர்ய்யதே தஸ்மாத்க்ஷேத்ரம் தஜ்ஜ்ஞைர்விபாஷ்யதே। க்ஷேத்ரத்வப்ரத்யயம் த்ரு'ஷ்டம் க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ப்ரத்யயீ ஸதா ।। ௪௦.

அதனால் அவன் க்ஷேத்ரஞானன் என்று நினைவு கூறப்படுகிறான்; க்ஷேத்திரத்தை அறிந்தவர்கள் அதை விளக்குகிறார்கள்; க்ஷேத்திர தன்மை காணப்படுகிறது, க்ஷேத்ரஞானன் எப்போதும் அறிவிப்பவன்.

க்ஷயணாத் கரணாச்சைவ க்ஷதத்ராணாத்ததைவ ச। போஜ்யத்வாத்விஷயத்வாச்ச க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரவிதோ விதுஃ ।। ௪௦.

அழிவு, கருவி, காயம், பாதுகாப்பு, அனுபவிக்கப்படுதல் மற்றும் பொருள் ஆகிய காரணங்களால், க்ஷேத்திரத்தை அறிந்தவர்கள் அதை க்ஷேத்திரம் என்று அறிகிறார்கள்.

மஹதாத்யம் விஶேஷாந்தம் ஸவைரூப்யம் விலக்ஷணம்। விகாரலக்ஷணம் தத்வை ஸாக்ஷரக்ஷரமேவ ச ।। ௪௦.

மகத்திலிருந்து சிறியவற்றை வரை, எல்லாவற்றிலும் தனித்துவமும் வேறுபாடுகளும் உள்ளன; அவை எல்லாம் மாற்றம் அடையும் தன்மை கொண்டவை. அதனால்தான் அவை அழியும் என்றும் அழியாததும் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

தமேவ ச விகாரந்து யஸ்மாத்வை க்ஷரதே புநஃ। தஸ்மாச்ச காரணாச்சைவ க்ஷரமித்யபிதீயதே ।। ௪௦.

அந்த மாற்றமே மீண்டும் அழிகின்றதால், அது அழிவானது என்று கூறப்படுகிறது; அதன் காரணத்தினாலும் அது அழிவதாக அழைக்கப்படுகிறது.

ஸுகதுஃகமோஹபாவா போஜ்யமித்யபிதீயதே। அசேதத்வாத்தி விஷயஸ்தத்தி தர்ம்மவிபுஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

இன்பம், துன்பம், மயக்கம் ஆகியவை அனுபவிக்கப்படுவது என்று கூறப்படுகிறது; அது உயிரற்றது என்பதால், அந்த பொருள் குணங்கள் நிறைந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது.

ந க்ஷீயதே ந க்ஷரதி விகாரப்ரஸ்ரு'தந்து தத்। அக்ஷரம் தேந சாப்யுக்தமக்ஷீணத்வாத்ததைவ ச ।। ௪௦.

அது குறையவும், அழியவும் செய்யாது; அதிலிருந்து மாற்றங்கள் தோன்றினாலும், அது அழியாதது என்று கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.

யஸ்மாத்புர்ய்யநுஶேதே ச தஸ்மாத்புருஷ உச்யதே। புரப்ரத்யயிகோ யஸ்மாத்பூருஷேத்யபிதீயதே ।। ௪௦.

உடல் என்னும் நகரத்தில் அது உறைகின்றதால், அது புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறது; நகரத்துடன் தொடர்புடையதால், அதுவும் புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

புருஷம் கதயஸ்வாத கதந்தஜ்ஜ்ஞைர்விபாஷ்யதே। ஶுத்தோ நிரஞ்ஜநாபாஸோ ஜ்ஞாநாஜ்ஞாநவிவர்ஜிதஃ ।। ௪௦.

அந்த புருஷனை விவரிக்கவும்; ஞானிகள் அதை எப்படி சொல்கிறார்கள்? அது தூயது, கலங்காதது, குணமற்றது போலத் தோன்றும், அறிவும் அறியாமையும் இல்லாதது.

அஸ்தி நாஸ்தீதி ஸோऽந்யோ வா பத்தோ முக்தோ கதஃ ஸ்திதஃ। நைர்ஹேதிகாந்தநிர்த்தேஶ்யஸூக்தஸ்தஸ்மிந்ந வித்யதே ।। ௪௦.

இது இருக்கிறதா, இல்லையா, வேறானதா, பந்தப்பட்டதா, விடுவிக்கப்பட்டதா, போனதா, நிலைத்ததா என்று எந்த ஒரு காரணமில்லாத இறுதி வர்ணனைகளும் அதில் இல்லை.

ஶுத்தத்வாந்ந து தேஶ்யோ வை த்ரு'ஷ்டத்வாத்ஸமதர்ஶநஃ। ஆத்மப்ரத்யயகாரீ ஸாரநூநஞ்சாபி ஹேதுகம்। பாவக்ராஹ்யமநுமாந்யம் சிந்தயந்ந ப்ரமுஹ்யதே ।। ௪௦.

அது தூயதானதால் காட்ட முடியாது; அது காணப்படுவதால் சாதாரண பார்வைக்கு பொருளாகாது; அது தானாக வெளிப்படுவது, சாரமுள்ளது, அதிகமோ குறைவோ இல்லாதது, காரணமில்லாதது; அதன் இயல்பை ஊகித்து அறிந்தால், மனம் குழப்பமடையாது.

யதா பஶ்யதி ஜ்ஞாதாரம் ஶாந்தார்தம் தர்ஶநாத்மகம்। த்ரு'ஶ்யாத்ரு'ஶ்யேஷு நிர்த்தேஶ்யம் ததா ததுத்தரம் வரம் ।। ௪௦.

அறிவாளி, அமைதி நிறைந்த பார்வை உடைய அறியுபவரை, காண்பதும் காணாததும் கடந்தவரை உணரும்போது, அந்த உயர்ந்த விடுதலை அடையப்படுகிறது.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா ஸ விஜ்ஞாதா ததஃ ஶாந்திம் நியச்சதி। கார்ய்யே ச காரணே சைவ புத்த்யாதௌ பௌதிகே ததா ।। ௪௦.

இவ்வாறு அறிந்தவுடன், அந்த அறிவாளி அமைதியை அடைகிறான்; விளைவும் காரணமும், புத்தியும் பஞ்சபூதங்களும் அனைத்திலும்.

ஸம்ப்ரயுக்தோ வியுக்தோ வா ஜீவதோ வா ம்ரு'தஸ்ய ச। விஜ்ஞாதா ந ச த்ரு'ஶ்யேத ப்ரு'தக்த்வேநேஹ ஸர்வ்வஶஃ ।। ௪௦.

இணைந்தாலும், பிரிந்தாலும், உயிருடன் இருந்தாலும், இறந்தாலும், அந்த அறிவாளி இங்கு எவ்விதமாகவும் முற்றிலும் தனித்துவமாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை.

ஸ்வேநாத்மாநம் தமாத்மாநம் காரணாத்மா நியச்சதி। ப்ரக்ரு'தௌ காரணே சைவ ஸ்வாத்மந்யேவோபதிஷ்டதி ।। ௪௦.

தன் சொந்த ஆத்மாவால், அந்த காரண ஆத்மா தன்னையே அடக்குகிறது; இயற்கையிலும் காரணத்திலும், அது தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறது.

அஸ்தி நாஸ்தீதி ஸோऽந்யோ வா இஹாமுத்ரேதி வா புநஃ। ஏகத்வம் வா ப்ரு'தக்த்வம் வா க்ஷேத்ரஜ்ஞபுருஷேதி வா ।। ௪௦.

இது இருக்கிறதா, இல்லையா, வேறாக இருக்கிறதா, இங்கோ அங்கோ, ஒன்றாகவோ பலவாகவோ, அறிவாளியாகவோ புருஷனாகவோ.

ஆத்மவாந் ஸ நிராத்மா வா சேதநோऽசேதநோऽபி வா। கர்த்தா வா ஸோऽப்யகர்த்தா வா போக்தா வா போஜ்யமேவ வா ।। ௪௦.

ஆத்மாவுடன் இருக்கிறதா, இல்லையா, சிந்தனையுள்ளதா, சிந்தனை இல்லாததா, செய்பவனா, செய்பவன் அல்லாதவனா, அனுபவிப்பவனா, அனுபவிக்கப்படுவதா.

யஜ்ஜ்ஞாத்வா ந நிவர்த்தந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞே து நிரஞ்ஜநே। அவாச்யம் ததநாக்யாநாதக்ராஹ்யத்வாதஹேதுநி ।। ௪௦.

அதை அறிந்தால் மீண்டும் பிறவி எடுக்கமாட்டார்கள்; அந்த கலங்காத க்ஷேத்ரஜ்ஞனைப் பற்றி—அது சொல்ல முடியாதது, விளக்க முடியாதது, பிடிக்க முடியாதது, காரணம் இல்லாதது.

அப்ரதர்க்யமசிந்த்யத்வாதவாப்யத்வாச்ச ஸர்வஶஃ। நாபிலிம்பதி தத்தத்த்வம் ஸம்ப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।। ௪௦.

அதை விவாதிக்க முடியாதது, சிந்திக்க முடியாதது, முற்றிலும் அடைய முடியாதது; அந்த உண்மை மனத்துடன் சேர்ந்து அடைந்தபோதும், அது எதாலும் கலங்காது.

க்ஷேத்ரேஜ்ஞே நிர்குணே ஶுத்தே ஶாந்தே க்ஷீணே நிரஞ்ஜநே। வ்யபே(யே)தஸுகதுஃகே ச நிருத்தே ஶாந்திமாகதே ।। ௪௦.

க்ஷேத்ரஜ்ஞனில், அவன் குணமற்றவன், தூயவன், அமைதியானவன், சோர்ந்தவன், கலங்காதவன், இன்ப துன்பங்களை கடந்தவன், அடக்கப்பட்டவன், அமைதியில் நிலைத்தவன்.

நிராத்மகே புநஸ்தஸ்மிந்வாச்யாவாச்யோ ந வித்யதே। ஏதௌ ஸம்ஹாரவிஸ்தாரௌ வ்யக்தாவ்யக்தௌ ததஃ புநஃ ।। ௪௦.

அந்த ஆத்மா இல்லாத நிலையில், சொல்லக்கூடியதும் சொல்ல முடியாததும் இரண்டுமே இல்லை; அவை இரண்டும்—அழிவும் விரிவும், வெளிப்படும் மறையும்—அதிலிருந்து மீண்டும் தோன்றுகின்றன.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ க்ரஸ்தஃ பர்யவதிஷ்டதே। க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் ஸர்வம் புநஃ ஸர்வம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௪௦.

இது படைக்கிறது, அதையே விழுங்குகிறது, விழுங்கப்பட்டபின் அமைதியாக நிற்கிறது; எல்லாவற்றையும் 'உடல் அறியும்' அந்த ஆத்மா நடத்துகிறான்; மீண்டும் எல்லாமும் அவனாலேயே செயல்படுகிறது.

அதிஷ்டாநப்ரவ்ரு'த்தேந தஸ்ய தே புத்திபூர்வகம்। ஸாதர்ம்யவைதர்ம்யக்ரு'தஸம்யோகோ விதிதஸ்தயோஃ। அநாதிமாந் ஸ ஸம்யோகோ மஹாபுருஷஜஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

அதன் ஆட்சி மூலம், புத்தியுடன், ஒத்ததும் வேறானதும் சேர்ந்திருக்கும் நிலை விதிப்படி ஏற்படுகிறது; அந்த ஆரம்பமில்லாத, முடிவில்லாத சேர்க்கை மகா புருஷனிடமிருந்து வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

யாவச்ச ஸர்கப்ரதிஸர்ககாலஸ்தாவச்ச திஷ்டதி ஸுஸந்நிருத்ய। பூர்வம் ஹிதவ்யே ததபுத்திபூர்வம் ப்ரவர்த்ததே தத்புருஷார்தமேவ ।। ௪௦.

உலகம் உருவாகி மறையும் காலம் இருக்கும் வரை, அது நன்றாக அடக்கப்பட்டு நிற்கிறது; முன்பு அதை விடுவிக்க வேண்டியபோது, அறிவில்லாமல், அந்த புருஷனுக்காக மட்டும் அது செயல்படுகிறது.

ஏஷா நிஸர்கப்ரதிஸர்கபூர்வம் ப்ரதாநிகீ சேஶ்வரகாரிதா ச। அநாத்யநந்தா ஹ்யபிமாநபூர்வகம் வித்ராஸயந்தீ ஜகதப்யுபைதி ।। ௪௦.

இது இயற்கை மற்றும் மறுஉருவாக்கத்திற்கு முன்பாக, பிரதானமும் இறைவனும் செய்த செயல்; இது ஆரம்பமற்றதும் முடிவற்றதும், அகம்பாவால் எழுந்து, உலகை பயமுறுத்தி ஆட்கொள்கிறது.

இத்யேஷ ப்ராக்ரு'தஃ ஸர்கஸ்த்ரு'தீயோ ஹேதுலக்ஷணஃ। உக்தோ ஹ்யஸ்மிம்ஸ்ததாத்யந்தம் கவிபிஸ்தத்ப்ரமுச்யதே ।। ௪௦.

இவ்வாறு மூன்றாவது இயற்கை உருவாக்கம், காரணத்தால் விளங்குவது, விவரிக்கப்பட்டது; இதில், கவிஞர்கள் அது இறுதியில் விடுவிக்கப்படும் எனக் கூறுகிறார்கள்.

இத்யேஷ ப்ரதிஸர்கோவஸ்த்ரிவிதஃ கீர்த்திதோ மயா ௪௦.

இவ்வாறு மூன்று வகையான மறைவு முறைகள் நான் விளக்கியுள்ளேன்.

ஸூத ஸுமஹதாக்யாநம் பவதா பரிகீர்திதம்। ப்ரஜாநாம் மநுபிஃ ஸார்த்தம் தேவாநாம்ரு'ஷிபிஃ ஸஹ ।। ௪௧.

சூதா, நீ மகா கதை ஒன்றை, மனிதர்களுக்காக மனுக்களுடன், தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களுடன் சேர்த்து கூறினாய்.

பித்ரு'கந்தர்வபூதாநாம் பிஶாசோரகரக்ஷஸாம்। தைத்யாநாம் தாநவாநாம் ச யக்ஷாணாமேவ பக்ஷிணாம் ।। ௪௧.

பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள், பூதங்கள், பிசாசுகள், பாம்புகள், ராட்சதர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் பறவைகள் பற்றியும் கூறினாய்.