வாயுபுராணம்

க்ஷேத்ரஜ்ஞேஷ்வநுஸஜ்யந்தே கணமாத்ராத்மகாநி து। ப்ராவ்ரு'ட்‌காலே ப்ரு'தக்த்வேந பஶ்யந்தீஹ ந சக்ஷுஷா ।। ௪௦.

க்ஷேத்ரஞான்களில், வெறும் கூட்டுத் தன்மை கொண்டவை சேர்ந்து நிற்கின்றன; மழைக்காலத்தில், இவை தனித்தனியாக கண்களால் காணப்படுவதில்லை.

பஶ்யந்த்யேவம்விதம் ஸித்தா ஜீவம் திவ்யேந சக்ஷுஷா। ஶ்வாவிதி ஶ்வாநபாநஶ்ச யோநீஃ ப்ரவிஶதஸ்ததா ।। ௪௦.

ஆனால் சித்தர்கள் இப்படிப்பட்ட ஜீவனை தெய்வக் கண்களால் காண்கிறார்கள்; நாய் அல்லது நாய்க்கு உணவு அளிப்பவராகவும், அவ்வாறு பிற பிறப்புகளில் நுழைகின்றனர்.

திர்ய்யகூர்த்த்வமதஸ்தாச்ச தாவதோऽபி யதாக்ரமம்। ஜீவப்ராணாஸ்ததா லிங்கம் காரணஞ்ச சதுஷ்டயம் ।।. ௪௦.

அடியில், மேலே, கீழே என எல்லா திசைகளிலும் செல்லும் ஜீவனின் உயிரும், லிங்கசரீரமும், நான்கு காரணங்களும் இப்படியே செல்கின்றன.

பர்ய்யாயவாசகைஃ ஶப்தைரேகார்தைஃ ஸோऽபிலிக்யதே। வ்யக்தாவ்யக்தே ப்ரமாணோऽயம் ஸ வை ரூபம் து க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ।। ௪௦.

ஒரே பொருளை குறிக்கும் பல பெயர்களால் அவன் விவரிக்கப்படுகிறான்; வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆகியவற்றில் இதுவே அளவு, இதுவே முழுமையான வடிவம்.

அவ்யக்தாந்த க்ரு'ஹீதம் ச க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதஞ்ச யத் । ஏவம் ஜ்ஞாத்வா ஶுசிர்பூத்த்வா ஜ்ஞாநாத்வை விப்ரமுச்யதே ।। ௪௦.

அவ்யக்தம் வரை எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதும், க்ஷேத்ரஞானால் ஆளப்படுவதும் — இதை அறிந்து தூய்மையாகி, உண்மையில் அறிவாளி என அழைக்கப்படுகிறான்.

நஷ்டஞ்சைவ யதா தத்த்வம் தத்த்வாநாம் தத்த்வதர்ஶநம்। யதேஷ்டம் பரிநிர்ய்யாதி பிந்நே தேஹே ஸுநிர்வ்ரு'தே ।। ௪௦.

உண்மை மறைந்தபோது, தத்துவங்களை தத்துவமாகவே காண்கிறான்; உடல் உடைந்து அமைதியடைந்தபோது, விரும்பியபடி முழுமையாக வெளியேறுகிறான்.

பித்யதே கரணஞ்சாபி ஹ்யவ்யக்தாஜ்ஞாநிநஸ்ததஃ। முக்தோ குணஶரீரேண ப்ராணாத்யேந து ஸர்வஶஃ ।। ௪௦.

அவ்யக்தத்தை அறியாதவருக்கு கருவியும் உடைந்து விடுகிறது; ஆனால் விடுதலை பெற்றவன் குணசரீரத்திலிருந்தும், உயிரிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபடுகிறான்.

நாந்யச்சரீரமாதத்தே தக்தே பீஜே யதாங்குரஃ। ஜீவிகஃ ஸர்வஸம்ஸாராத்பீஜஶாரீரமாநஸஃ ।। ௪௦.

விதை எரிந்தால் முளை வராதது போல, அவன் மற்றொரு உடலை எடுக்கவில்லை; விதை போன்ற உடலும் மனமும் கொண்ட ஜீவன், எல்லா பிறவிகளிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

ஜ்ஞாநாச்சதுர்த்தஶாச்சுத்தஃ ப்ரக்ரு'திம் ஸோऽநுவர்த்ததே। ப்ரக்ரு'திம் ஸத்யமித்யாஹு ர்விகாரோऽந்ரு'தமுச்யதே ।। ௪௦.

பதினான்கு அறிவால் தூய்மையடைந்தவன் இயற்கையைப் பின்பற்றுகிறான்; இயற்கையே சத்தியம் என்று கூறுவர், மாற்றம் பொய்யாகும்.

தத்ஸத்பாவோऽந்ரு'தம் ஜ்ஞேயம் ஸத்பாவஃ ஸத்யமுச்யதே। அநாமரூபக்ஷேத்ரஜ்ஞநாமரூபம் ப்ரசக்ஷதே ।। ௪௦.

அந்த மாற்றத்தின் இருப்பு பொய்யாகும் என்று அறிய வேண்டும்; உண்மை இருப்பே சத்தியம். பெயர் வடிவமில்லாத க்ஷேத்ரஞானை, பெயரும் வடிவமும் இல்லாதவன் என்று கூறுவர்.

யஸ்மாத்க்ஷேத்ரம் விஜாநாதி தஸ்மாத்க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே। க்ஷேத்ரப்ரத்யயதோ யஸ்மாத்க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ஶுப உச்யதே ।। ௪௦.

அவன் க்ஷேத்திரத்தை அறிந்ததால் க்ஷேத்ரஞானன் என அழைக்கப்படுகிறான்; க்ஷேத்திர அறிவால், க்ஷேத்ரஞானன் சுபமாகும் என்று கூறுவர்.

க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ஸ்மர்ய்யதே தஸ்மாத்க்ஷேத்ரம் தஜ்ஜ்ஞைர்விபாஷ்யதே। க்ஷேத்ரத்வப்ரத்யயம் த்ரு'ஷ்டம் க்ஷேத்ரஜ்ஞஃ ப்ரத்யயீ ஸதா ।। ௪௦.

அதனால் அவன் க்ஷேத்ரஞானன் என்று நினைவு கூறப்படுகிறான்; க்ஷேத்திரத்தை அறிந்தவர்கள் அதை விளக்குகிறார்கள்; க்ஷேத்திர தன்மை காணப்படுகிறது, க்ஷேத்ரஞானன் எப்போதும் அறிவிப்பவன்.

க்ஷயணாத் கரணாச்சைவ க்ஷதத்ராணாத்ததைவ ச। போஜ்யத்வாத்விஷயத்வாச்ச க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரவிதோ விதுஃ ।। ௪௦.

அழிவு, கருவி, காயம், பாதுகாப்பு, அனுபவிக்கப்படுதல் மற்றும் பொருள் ஆகிய காரணங்களால், க்ஷேத்திரத்தை அறிந்தவர்கள் அதை க்ஷேத்திரம் என்று அறிகிறார்கள்.

மஹதாத்யம் விஶேஷாந்தம் ஸவைரூப்யம் விலக்ஷணம்। விகாரலக்ஷணம் தத்வை ஸாக்ஷரக்ஷரமேவ ச ।। ௪௦.

மகத்திலிருந்து சிறியவற்றை வரை, எல்லாவற்றிலும் தனித்துவமும் வேறுபாடுகளும் உள்ளன; அவை எல்லாம் மாற்றம் அடையும் தன்மை கொண்டவை. அதனால்தான் அவை அழியும் என்றும் அழியாததும் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

தமேவ ச விகாரந்து யஸ்மாத்வை க்ஷரதே புநஃ। தஸ்மாச்ச காரணாச்சைவ க்ஷரமித்யபிதீயதே ।। ௪௦.

அந்த மாற்றமே மீண்டும் அழிகின்றதால், அது அழிவானது என்று கூறப்படுகிறது; அதன் காரணத்தினாலும் அது அழிவதாக அழைக்கப்படுகிறது.

ஸுகதுஃகமோஹபாவா போஜ்யமித்யபிதீயதே। அசேதத்வாத்தி விஷயஸ்தத்தி தர்ம்மவிபுஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

இன்பம், துன்பம், மயக்கம் ஆகியவை அனுபவிக்கப்படுவது என்று கூறப்படுகிறது; அது உயிரற்றது என்பதால், அந்த பொருள் குணங்கள் நிறைந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது.

ந க்ஷீயதே ந க்ஷரதி விகாரப்ரஸ்ரு'தந்து தத்। அக்ஷரம் தேந சாப்யுக்தமக்ஷீணத்வாத்ததைவ ச ।। ௪௦.

அது குறையவும், அழியவும் செய்யாது; அதிலிருந்து மாற்றங்கள் தோன்றினாலும், அது அழியாதது என்று கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் அது ஒருபோதும் அழிவதில்லை.

யஸ்மாத்புர்ய்யநுஶேதே ச தஸ்மாத்புருஷ உச்யதே। புரப்ரத்யயிகோ யஸ்மாத்பூருஷேத்யபிதீயதே ।। ௪௦.

உடல் என்னும் நகரத்தில் அது உறைகின்றதால், அது புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறது; நகரத்துடன் தொடர்புடையதால், அதுவும் புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

புருஷம் கதயஸ்வாத கதந்தஜ்ஜ்ஞைர்விபாஷ்யதே। ஶுத்தோ நிரஞ்ஜநாபாஸோ ஜ்ஞாநாஜ்ஞாநவிவர்ஜிதஃ ।। ௪௦.

அந்த புருஷனை விவரிக்கவும்; ஞானிகள் அதை எப்படி சொல்கிறார்கள்? அது தூயது, கலங்காதது, குணமற்றது போலத் தோன்றும், அறிவும் அறியாமையும் இல்லாதது.

அஸ்தி நாஸ்தீதி ஸோऽந்யோ வா பத்தோ முக்தோ கதஃ ஸ்திதஃ। நைர்ஹேதிகாந்தநிர்த்தேஶ்யஸூக்தஸ்தஸ்மிந்ந வித்யதே ।। ௪௦.

இது இருக்கிறதா, இல்லையா, வேறானதா, பந்தப்பட்டதா, விடுவிக்கப்பட்டதா, போனதா, நிலைத்ததா என்று எந்த ஒரு காரணமில்லாத இறுதி வர்ணனைகளும் அதில் இல்லை.

ஶுத்தத்வாந்ந து தேஶ்யோ வை த்ரு'ஷ்டத்வாத்ஸமதர்ஶநஃ। ஆத்மப்ரத்யயகாரீ ஸாரநூநஞ்சாபி ஹேதுகம்। பாவக்ராஹ்யமநுமாந்யம் சிந்தயந்ந ப்ரமுஹ்யதே ।। ௪௦.

அது தூயதானதால் காட்ட முடியாது; அது காணப்படுவதால் சாதாரண பார்வைக்கு பொருளாகாது; அது தானாக வெளிப்படுவது, சாரமுள்ளது, அதிகமோ குறைவோ இல்லாதது, காரணமில்லாதது; அதன் இயல்பை ஊகித்து அறிந்தால், மனம் குழப்பமடையாது.

யதா பஶ்யதி ஜ்ஞாதாரம் ஶாந்தார்தம் தர்ஶநாத்மகம்। த்ரு'ஶ்யாத்ரு'ஶ்யேஷு நிர்த்தேஶ்யம் ததா ததுத்தரம் வரம் ।। ௪௦.

அறிவாளி, அமைதி நிறைந்த பார்வை உடைய அறியுபவரை, காண்பதும் காணாததும் கடந்தவரை உணரும்போது, அந்த உயர்ந்த விடுதலை அடையப்படுகிறது.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா ஸ விஜ்ஞாதா ததஃ ஶாந்திம் நியச்சதி। கார்ய்யே ச காரணே சைவ புத்த்யாதௌ பௌதிகே ததா ।। ௪௦.

இவ்வாறு அறிந்தவுடன், அந்த அறிவாளி அமைதியை அடைகிறான்; விளைவும் காரணமும், புத்தியும் பஞ்சபூதங்களும் அனைத்திலும்.

ஸம்ப்ரயுக்தோ வியுக்தோ வா ஜீவதோ வா ம்ரு'தஸ்ய ச। விஜ்ஞாதா ந ச த்ரு'ஶ்யேத ப்ரு'தக்த்வேநேஹ ஸர்வ்வஶஃ ।। ௪௦.

இணைந்தாலும், பிரிந்தாலும், உயிருடன் இருந்தாலும், இறந்தாலும், அந்த அறிவாளி இங்கு எவ்விதமாகவும் முற்றிலும் தனித்துவமாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை.

ஸ்வேநாத்மாநம் தமாத்மாநம் காரணாத்மா நியச்சதி। ப்ரக்ரு'தௌ காரணே சைவ ஸ்வாத்மந்யேவோபதிஷ்டதி ।। ௪௦.

தன் சொந்த ஆத்மாவால், அந்த காரண ஆத்மா தன்னையே அடக்குகிறது; இயற்கையிலும் காரணத்திலும், அது தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறது.

அஸ்தி நாஸ்தீதி ஸோऽந்யோ வா இஹாமுத்ரேதி வா புநஃ। ஏகத்வம் வா ப்ரு'தக்த்வம் வா க்ஷேத்ரஜ்ஞபுருஷேதி வா ।। ௪௦.

இது இருக்கிறதா, இல்லையா, வேறாக இருக்கிறதா, இங்கோ அங்கோ, ஒன்றாகவோ பலவாகவோ, அறிவாளியாகவோ புருஷனாகவோ.

ஆத்மவாந் ஸ நிராத்மா வா சேதநோऽசேதநோऽபி வா। கர்த்தா வா ஸோऽப்யகர்த்தா வா போக்தா வா போஜ்யமேவ வா ।। ௪௦.

ஆத்மாவுடன் இருக்கிறதா, இல்லையா, சிந்தனையுள்ளதா, சிந்தனை இல்லாததா, செய்பவனா, செய்பவன் அல்லாதவனா, அனுபவிப்பவனா, அனுபவிக்கப்படுவதா.

யஜ்ஜ்ஞாத்வா ந நிவர்த்தந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞே து நிரஞ்ஜநே। அவாச்யம் ததநாக்யாநாதக்ராஹ்யத்வாதஹேதுநி ।। ௪௦.

அதை அறிந்தால் மீண்டும் பிறவி எடுக்கமாட்டார்கள்; அந்த கலங்காத க்ஷேத்ரஜ்ஞனைப் பற்றி—அது சொல்ல முடியாதது, விளக்க முடியாதது, பிடிக்க முடியாதது, காரணம் இல்லாதது.

அப்ரதர்க்யமசிந்த்யத்வாதவாப்யத்வாச்ச ஸர்வஶஃ। நாபிலிம்பதி தத்தத்த்வம் ஸம்ப்ராப்ய மநஸா ஸஹ ।। ௪௦.

அதை விவாதிக்க முடியாதது, சிந்திக்க முடியாதது, முற்றிலும் அடைய முடியாதது; அந்த உண்மை மனத்துடன் சேர்ந்து அடைந்தபோதும், அது எதாலும் கலங்காது.