வாயுபுராணம்

ஸர்வமேதத்ப்ரயாதஸ்ய குணமாத்ராத்மகம் ஸ்ம்ரு'தம்। நிரிந்த்ரியாணாம் ச ததா ஜ்ஞாநிநாம் யச்சுபாஶுபம் ।। ௪௦.

இவை அனைத்தும், உடலைவிட்டு சென்றவர்களுக்கு குணங்களின் இயல்பாகவே கருதப்படுகிறது; அறிவுள்ளவர்களுக்கு, அவர்கள் உடல் உணர்வில்லாதபோது, நன்மை தீமை எதுவாக இருந்தாலும் அது அப்படியே.

ப்ரக்ரு'த்யாம் சைவ தத்ஸர்வம் புண்யம் பாபம் ப்ரதிஷ்டதி। யோந்யவஸ்தா ஸ்வபாவே ச தேஹிநாம் து நிஷிச்யதே ।। ௪௦.

அவை அனைத்தும், புண்ணியமும் பாவமும், இயற்கையிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன; பிறப்பிடம் மற்றும் தனிப்பட்ட இயல்புக்கு ஏற்ப, அவை உடலுள்ள உயிர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றன.

ஜந்தூநாம் பாபபுண்யந்து ப்ரக்ரு'தௌ யத்ப்ரதிஷ்டிதம் । அவ்யக்த ஸ்தாநி தாந்யேவ புண்யபாபாநி ஜந்தவஃ। யே ஜயந்தி புநர்தேஹே தேஹாந்யத்வே ததைவ ச ।। ௪௦.

உயிர்களின் பாவ புண்ணியங்கள், இயற்கையில் நிலைபெற்றவை, அவை வெளிப்படாத நிலையில் இருக்கின்றன; அந்த புண்ணிய பாவங்கள், பிறகு பிற உடலில் பிறக்கும் உயிர்களுக்கு மீண்டும் அமைகின்றன.

தர்மாதர்மௌ து ஜந்தூநாம் குணமாத்ராத்மகாவுபௌ । கரணைஃ ஸ்வைஃ ப்ரசீயேதே காயத்வேநேஹ ஜந்துபிஃ ।। ௪௦.

உயிர்களின் தர்ம அதர்மங்கள், இரண்டும் குணங்களின் இயல்பாகவே, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கருவிகளால், உடல் வடிவில் இங்கு சேர்த்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஸுசேதநாஃ ப்ரலீயந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதா குணாஃ। ஸர்கே ச ப்ரதிஸர்கே ச ஸம்ஸாரே சைவ ஜந்தவஃ। ஸம்யுஜ்யந்தே வியுஜ்யந்தே கரணைஃ ஸஞ்சரந்தி ச ।। ௪௦.

நன்கு அறிவுள்ள குணங்கள், க்ஷேத்ரஞானின் கட்டுப்பாட்டில், கரைந்து விடுகின்றன; படைப்பு, அழிவு, பிறவிப் பயணம் ஆகியவற்றில், உயிர்கள் கருவிகளுடன் சேர்ந்து பிரிந்து அலைந்து திரிகின்றன.

ராஜஸீ தாமஸீ சைவ ஸாத்விகீ சைவ வ்ரு'த்தயஃ। குணமாத்ராஃ ப்ரவர்த்தந்தே புருஷாதிஷ்டிதாஸ்த்ரிதா ।। ௪௦.

ராஜச, தாமச, சாத்த்விக ஆகிய நிலைகள், மூன்றாகப் பிரிந்து, குணங்களின் இயல்பாக, புருஷனின் கட்டுப்பாட்டில் செயல்படுகின்றன.

ஊர்த்த்வம் தேவாத்மகம் ஸத்த்வமதோபாகாத்மகம் தமஃ। தயோஃ ப்ரவர்த்தகம் மத்யே இஹைவாவர்த்தகம் ரஜஃ ।। ௪௦.

மேலே தெய்வீகமான சாத்த்விக இயல்பும், கீழே தாமச இயல்பும், நடுவில் இங்கு ராஜசம் செயல்படுவதற்கும் சுழற்சி நிகழ்வதற்கும் காரணமாக உள்ளது.

இத்யேவம் பரிவர்த்தந்தே த்ரயஃ ஸ்ரோதோகுணாத்மகாஃ। லோகேஷு ஸர்வபூதாநாம் தந்ந கார்யம் விஜாநதா ।। ௪௦.

இவ்வாறு, மூன்று குணங்களின் ஓடைகள் எல்லா உயிர்களிலும் உலகங்களில் சுழல்கின்றன; இதை அறிந்தவர் அதன் விளைவுகளில் பற்றில்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

அவித்யாப்ரத்யயாரம்பா ஆரப்யந்தே ஹி மாநவைஃ । ஏதாஸ்து கதயஸ்திஸ்ரஃ ஶுபாஃ பாபாத்மிகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௪௦.

அறிவின்மையும் அதன் காரணங்களும் மனிதர்களால் தொடங்கப்படுகின்றன; இந்த மூன்று வழிகளும் நன்மை அல்லது பாவம் கொண்டவை என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

தம ஸாபிபவாஜ்ஜந்துர்யாதாதத்யம் ந விந்ததி। அதத்த்தர்ஶநாத்ஸோऽத த்ரிவிதம் பத்யதே ததஃ ।। ௪௦.

இருள் ஆட்கொண்ட மனிதன், பொருள்களை உண்மையாக காணாமல் தவறாகப் பார்க்கும்போது, அவன் மூன்று விதமான பந்தங்களில் கட்டுப்படுகிறான்.

ப்ராக்ரு'தேந ச பந்தேந ததா வைகாரிகேந ச। தக்ஷிணாபிஸ்த்ரு'தீயேந பத்தோऽத்யந்தம் விவர்த்ததே ।। ௪௦.

இயற்கையான பந்தம், அகந்தையின் பந்தம், செயலால் உண்டாகும் மூன்றாவது பந்தம்—இவை மூலமாக அவன் முடிவில்லாத பிறவி மாற்றங்களை அனுபவிக்கிறான்.

இத்யேதே வை த்ரயஃ ப்ரோக்தா பந்தா ஹ்யஜ்ஞாநஹேதுகாஃ। அநித்யே நித்யஸம்ஜ்ஞா ச துஃகே ச ஸுகதர்ஶநம் ।। ௪௦.

இவை மூன்று பந்தங்களும் அறியாமையால் உண்டாகின்றன என்று கூறப்படுகிறது; நிலையற்றதை நிலையானது என்று கருதுதல், துன்பத்தில் சந்தோஷம் காண்பது,

அஸ்வே ஸ்வமிதி ச ஜ்ஞாநமஶுசௌ ஶுசிநிஶ்சயஃ। யேஷாமேதே மநோதோஷா ஜ்ஞாநதோஷா விபர்ய்யயாத் ।। ௪௦.

தனது அல்லாததைத் தன்னுடையதாக எண்ணுதல், தூயதல்லாததைத் தூயது என்று நம்புதல்—இவை எல்லாம் மனத்தின் குறைகள், அறிவின் பிழைகள்; குழப்பத்தால் ஏற்படுகின்றன.

ராகத்வேஷநிவ்ரு'த்திஶ்ச தஜ்ஜ்ஞாநம் ஸமுதாஹ்ரு'தம்। அஜ்ஞாநம் தமஸோ மூலம் கர்ம்மத்வயபலம் ரஜஃ। கர்ம்மஜஸ்து புநர்தேஹோ மஹாதுஃகம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௪௦.

பாசமும் வெறுப்பும் நீங்குவது தான் உண்மையான அறிவாகும்; அறியாமை இருளில் வேரூன்றியுள்ளது, செயலின் பலன் ஆசை, அந்தச் செயலால் உடல் பிறக்கிறது, அது பெரும் துன்பத்தைத் தருகிறது.

ஶ்ரோத்ரஜா நேத்ரஜா சைவ த்வக்ஜிஹ்வாக்ராணதஸ்ததா। புநர்பவகரீ துஃகா கர்ம்மணாம் ஜாயதே து ஸா ।। ௪௦.

காது, கண், தோல், நாக்கு, மூக்கு ஆகியவற்றால் உண்டாகும் அனுபவங்களில் இருந்து, செயல்களின் காரணமாகத் துன்பம் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பை உண்டாக்குகிறது.

ஸத்ரு'ஷ்ணோऽபிஹிதோ பாலஃ ஸ்வக்ரு'தைஃ கர்ம்மணஃ பலைஃ। தைலபாலீகவஜ்ஜீவஸ்தத்ரைவ பரி வர்த்ததே ।। ௪௦.

ஆசையால் நிரம்பிய அறியாதவன், தன் செயல்களின் பலன்களில் எண்ணற்ற பிறப்புகளில் சுழன்று கொண்டிருப்பான்; இது விளக்கில் எண்ணெய் சுழலும் போல்.

தஸ்மாத்ஸ்தூலமநர்தாநாமஜ்ஞாநமுபதிஶ்யதே । தம் ஶக்தமவதார்ய்யைகம் ஜ்ஞாநே யத்நம் ஸமாசரேத் ।। ௪௦.

ஆகவே, பெரிய துன்பங்களுக்கு காரணமானது அறியாமை என்று கூறப்படுகிறது; இதை நன்கு உணர்ந்து, அறிவைப் பெற முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஜ்ஞாநாத்விஜயதே ஸர்வம் த்யாகாத்‌புத்திர்விரஜ்யதே। வைராக்யாச்சுத்த்யதே சாபி ஶுத்தஃ ஸத்த்வேந முச்யதே ।। ௪௦.

அறிவால் எல்லாம் வெல்லப்படுகின்றன; விடுப்பால் புத்தி தூய்மையடைகிறது; விருப்பமின்மையால் மேலும் தூய்மை கிடைக்கிறது; தூய நிலை அடைந்தால் விடுதலை பெறலாம்.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ராகம் பூதாபஹாரிணம்। அபிஷங்காய யோ யஸ்மாத்விஷயோऽப்யவஶாத்மநஃ ।। ௪௦.

இப்போது, உயிர்களை ஆட்கொண்டு, விருப்பமில்லாதபோதும் புலன்சுகங்களில் கட்டுப்பட வைக்கும் பாசத்தை விளக்குகிறேன்.

அநிஷ்டமபிஷங்கம் ஹி ப்ரீதிதாபவிஷாதநம்। துஃகலாபே ந தாபஞ்ச ஸுகாநுஸ்மரணம் ததா ।। ௪௦.

இஷ்டமில்லாதவற்றில் பாசம் ஏற்படும்போது, அதில் சந்தோஷமும் துன்பமும் மனவருத்தமும் உண்டாகும்; துன்பம் வந்தபோதும் அதில் வேதனை இல்லை, ஆனால் சந்தோஷத்தை நினைவுகூர்கிறான்.

இத்யேஷ வைஷயோ ராகஃ ஸம்பூத்யாஃ காரணம் ஸ்ம்ரு'தம்। ப்ரஹ்மாதௌ ஸ்தாவராந்தே வை ஸம்ஸாரே ஹ்யாதிபௌதிகே। அஜ்ஞாநபூர்வகம் தஸ்மாதஜ்ஞாநந்து விவர்ஜயேத் ।। ௪௦.

இவ்வாறு புலன்சுகங்களில் பாசம் ஏற்படுவது பிறவிக்கு காரணம் என்று கூறப்படுகிறது; பிரம்மாவிலிருந்து செடிகள் வரை எல்லா உயிர்களும் இவ்வாறு சுழல்கின்றன; ஆகவே, இதற்கு முன்னதாக உள்ள அறியாமையை விட்டு விட வேண்டும்.

யஸ்ய சார்ஷம் ந ப்ரமாணம் ஶிஷ்டாசாரம் ததைவ ச। வர்ணாஶ்ரமவிரோதீ யஃ ஶிஷ்டஶாஸ்த்ரவிரோதகஃ ।। ௪௦.

யார் முனிவர்களின் வார்த்தையையும், நல்லவர்களின் நடத்தைையும் ஏற்கவில்லை, சாதி மற்றும் வாழ்க்கை நிலைகளின் கடமைகளை எதிர்க்கிறார், ஞானிகளின் உபதேசத்தையும் மறுக்கிறார்—

ஏஷ மார்கோ ஹி நிரதிதிர்யக்யோநௌ ச காரணம்। திர்யக்யோநிகதஞ்சைவ காரணம் ஸ நிருச்யதே ।। ௪௦.

இத்தகைய பாதை அடிப்படையில்லாதது; அது மிருகப் பிறவிக்கு காரணமாகிறது; மிருகப்பிறவிக்குள் செல்லும் காரணம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

விவிதா யாதநா ஸ்தாநே திர்யக்யோநௌ ச ஷட்விதே। காரணே விஷயே சைவ ப்ரதிகாதஸ்து ஸர்வஶஃ ।। ௪௦.

மிருகப்பிறவியில் பலவிதமான துன்பங்கள், ஆறு வகைகளாக உள்ளன; இவ்வளவு இடங்களிலும் முழுமையான தடைகள் உண்டு.

அநைஶ்வர்ய்யந்து தத்ஸர்வம் ப்ரதிகாதாத்மகம் ஸ்ம்ரு'தம் । இத்யேஷா தாமஸீ வ்ரு'த்திர்பூதாதீநாம் சதுர்விதா ।। ௪௦.

இவை எல்லாம் அதிகாரமின்மை எனப் பார்க்கப்படுகிறது; இதுவே உயிர்களில் நான்கு வகையான இருள் சார்ந்த இயல்பாகும்.

ஸத்த்வஸ்தமாத்ரகம் சித்தம் யதா ஸத்த்வப்ரதர்ஶநாத்। தத்த்வாநாஞ்ச ததா தத்த்வம் த்ரு'ஷ்ட்வா வை தத்த்வதர்ஶநாத் ।। ௪௦.

சுத்தமான மனம், சுத்தத்தை உணர்வதினால் அப்படியே அமைகிறது; அதுபோல், tattva-ங்களை உண்மையாகக் காண்பதால் அவற்றின் இயல்பும் அறியப்படுகிறது.

ஸத்த்வக்ஷேத்ரஜ்ஞநாநாத்வமேதஜ்ஜ்ஞாநார்ததர்ஶநம்। நாநாத்வதர்ஶநம் ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநாத்வை யோகமுச்யதே ।। ௪௦.

சுத்தம் மற்றும் க்ஷேத்திரஞானின் பல்வகை தன்மை அறிவின் நோக்கத்தை உணர்வதாகும்; பல்வகை தன்மையை அறிதல் அறிவாகும்; அறிவால் ஒன்றிணைவு கிடைக்கிறது.

தேந பத்தஸ்ய வை பந்தோ மோக்ஷோ முக்தஸ்ய தேந ச । ஸம்ஸாரே விநிவ்ரு'த்தே து முக்தோ லிங்கேந முச்யதே ।। ௪௦.

அதனால் பந்தம் பந்தமாகும்; அதனால் விடுதலும் கிடைக்கும். உலக வாழ்க்கை முடிந்தபோது, விடுபட்டவன் அந்த நுண்ணுயிர் உடலிலிருந்தும் விடுவிக்கப்படுகிறான்.

நிஃஸம்பந்தோ ஹ்யசைதந்யஃ ஸ்வாத்மந்யேவாவதிஷ்டதே। ஸ்வாத்மவ்யவஸ்திதஶ்சாபி விரூபாக்யேந லிக்யதே ।। ௪௦.

எந்த தொடர்பும் இல்லாமல், அறிவில்லாமல், அவன் தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைபெறுகிறான்; தன் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருப்பதால், அவனை 'உருவற்றவன்' என்று கூறுகிறார்கள்.