வாயுபுராணம்

யதா ப்ரவர்த்ததே சைஷாம் பேதாநாம் சைவ ஸம்யமாஃ। ஸ்வபாவகாரிதாஃ ஸர்வே காலேந மஹதா ததா ।। ௪௦.

இந்த வேறுபாடுகளின் செயல்கள் நிகழும் போது, அவை அனைத்தும் தங்களது இயல்பால், அந்தப் பெரிய காலத்தின் காரணமாகும்.

நிவர்த்ததே ததா தஸ்ய ஸ்திதிராகஃ ஸ்வயம்புவஃ। ஸஹஸா யோஜ்யகைஃ ஸர்வைர்ப்ரஹ்மலோக நிவாஸிபிஃ ।। ௪௦.

அப்போது, சுயமாக தோன்றியவரின் வாழ்க்கையிலுள்ள பற்றும், பிரம்மலோகத்தில் வாழும் எல்லா உயிர்களும் ஒருமித்த முயற்சியால் திடீரென நீங்குகிறது.

விநிவ்ரு'த்தே ததா ராகே ஸ்திதாவாத்மநிவாஸிநாம்। தத்காலவாஸிநாம் தேஷாம் ததா தத்தோஷதர்ஶிநாம் ।। ௪௦.

அந்தப் பற்றும் நீங்கியபோது, தங்களுள் நிலைபெற்றிருப்பவர்களும், அச்சமயத்தில் அங்கு வாழ்பவர்களும், அந்த குறையை உணர்பவர்களும், அவர்களது நிலைமைவும் நீங்குகிறது.

உத்பத்யதேऽத வைராக்யமாத்மவாத ப்ரணாஶநம்। போஜ்யபோக்த்ரு'த்வநாநாத்வே தேஷாம் தத்பவதர்ஶிநாம் ।। ௪௦.

அப்போது, விருப்பமற்ற தன்மை எழுகிறது; இது ஆத்மா பற்றிய கருத்தை அழிக்கிறது. அனுபவிப்பவர், அனுபவிக்கப்படுவது என வேறுபாடாகப் பார்க்கும் அவர்களிடம் அந்த எண்ணமும் மறைந்து விடுகிறது.

ப்ரு'தக்ஜ்ஞாநேந க்ஷேத்ரஜ்ஞாஸ்ததஸ்தே ப்ரஹ்மலௌகிகாஃ। ப்ரக்ரு'தௌ கரணா நீதாஃ ஸர்வே நாநாப்ரதர்ஶிநஃ ।। ௪௦.

தனித்த அறிவால், பிரம்மலோகத்தில் உள்ள அந்த அறிவாளிகள், தங்கள் கருவிகளுடன், பலவகை உருவங்களை காட்டும் வகையில், எல்லோரும் இயற்கையில் இணைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஸ்வாத்மந்யேவாவதிஷ்டந்தே ப்ரஶாந்தா தர்ஶநாத்மகாஃ। ஶுத்தா நிரஞ்ஜநாஃ ஸர்வே சேதநாசேதநாஸ்ததா ।। ௪௦.

அவர்கள் தங்கள் ஆத்மாவிலேயே அமைதியுடன் நிலைபெற்று, பார்வை வடிவமாக இருப்பவர்கள்; எல்லோரும் தூய்மையும் களங்கமின்மையும் உடையவர்கள்; அறிவுள்ளவர்களும் அறிவில்லாதவர்களும் அதுபோலவே.

தத்ரைவ பரிநிர்வாணாஃ ஸ்ம்ரு'தா நாகாமிநஸ்து தே। நிர்குணத்வாநிராத்மாநஃ ப்ரக்ரு'த்யந்தே வ்யதிக்ரமாத் ।। ௪௦.

அங்கேயே அவர்கள் முழுமையாக விடுதலை பெற்றவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்; மீண்டும் பிறவிக்குத் திரும்புவதில்லை; குணமில்லாதவர்களும் ஆத்மா இல்லாதவர்களும், இயற்கையில் ஒன்றாகி விடுகிறார்கள்.

இத்யேவம் ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரோக்தஃ ப்ரதிஸர்கஃ ஸ்வயம்புவஃ। பித்யந்தே ஸர்வபூதாநாம் கரணாநி ப்ரஸம்யமே ।। ௪௦.

இவ்வாறு, சுயமாக தோன்றியவரின் முதற்கால அழிவும் கூறப்பட்டது; எல்லா உயிர்களின் கருவிகளும் கட்டுப்பாட்டில் கரைந்து விடுகின்றன.

இத்யேஷ ஸம்யமஶ்சைவ தத்த்வாநாம் கரணைஃ ஸஹ। தத்த்வப்ரஸம்யமோ ஹ்யேஷ ஸ்ம்ரு'தோ ஹ்யாவர்த்தகோ த்விஜாஃ ।। ௪௦.

இதே தான், tattva-களும் அவற்றுடன் கருவிகளும் கட்டுப்படுத்தப்படுவது; இந்த tattva-களின் கட்டுப்பாடே, மறுபடியும் நிகழும் அழிவாக அறிஞர்கள் அறிகிறார்கள்.

ஸூத உவாச।। தர்மாதர்மௌ தபோ ஜ்ஞாநம் ஶுபே ஸத்யாந்ரு'தே ததா। ஊர்த்த்வ பாவோ ஹ்யதோபாவோ ஸுகதுஃகே ப்ரியாப்ரியே ।। ௪௦.

சூதர் கூறினார்: தர்மமும் அதர்மமும், தவமும் அறிவும், நன்மை தீமை, உண்மை பொய், மேலே செல்வது, கீழே விழுவது, இன்பம் துன்பம், விருப்பமும் வெறுப்பும்—

ஸர்வமேதத்ப்ரயாதஸ்ய குணமாத்ராத்மகம் ஸ்ம்ரு'தம்। நிரிந்த்ரியாணாம் ச ததா ஜ்ஞாநிநாம் யச்சுபாஶுபம் ।। ௪௦.

இவை அனைத்தும், உடலைவிட்டு சென்றவர்களுக்கு குணங்களின் இயல்பாகவே கருதப்படுகிறது; அறிவுள்ளவர்களுக்கு, அவர்கள் உடல் உணர்வில்லாதபோது, நன்மை தீமை எதுவாக இருந்தாலும் அது அப்படியே.

ப்ரக்ரு'த்யாம் சைவ தத்ஸர்வம் புண்யம் பாபம் ப்ரதிஷ்டதி। யோந்யவஸ்தா ஸ்வபாவே ச தேஹிநாம் து நிஷிச்யதே ।। ௪௦.

அவை அனைத்தும், புண்ணியமும் பாவமும், இயற்கையிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன; பிறப்பிடம் மற்றும் தனிப்பட்ட இயல்புக்கு ஏற்ப, அவை உடலுள்ள உயிர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றன.

ஜந்தூநாம் பாபபுண்யந்து ப்ரக்ரு'தௌ யத்ப்ரதிஷ்டிதம் । அவ்யக்த ஸ்தாநி தாந்யேவ புண்யபாபாநி ஜந்தவஃ। யே ஜயந்தி புநர்தேஹே தேஹாந்யத்வே ததைவ ச ।। ௪௦.

உயிர்களின் பாவ புண்ணியங்கள், இயற்கையில் நிலைபெற்றவை, அவை வெளிப்படாத நிலையில் இருக்கின்றன; அந்த புண்ணிய பாவங்கள், பிறகு பிற உடலில் பிறக்கும் உயிர்களுக்கு மீண்டும் அமைகின்றன.

தர்மாதர்மௌ து ஜந்தூநாம் குணமாத்ராத்மகாவுபௌ । கரணைஃ ஸ்வைஃ ப்ரசீயேதே காயத்வேநேஹ ஜந்துபிஃ ।। ௪௦.

உயிர்களின் தர்ம அதர்மங்கள், இரண்டும் குணங்களின் இயல்பாகவே, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கருவிகளால், உடல் வடிவில் இங்கு சேர்த்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஸுசேதநாஃ ப்ரலீயந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதா குணாஃ। ஸர்கே ச ப்ரதிஸர்கே ச ஸம்ஸாரே சைவ ஜந்தவஃ। ஸம்யுஜ்யந்தே வியுஜ்யந்தே கரணைஃ ஸஞ்சரந்தி ச ।। ௪௦.

நன்கு அறிவுள்ள குணங்கள், க்ஷேத்ரஞானின் கட்டுப்பாட்டில், கரைந்து விடுகின்றன; படைப்பு, அழிவு, பிறவிப் பயணம் ஆகியவற்றில், உயிர்கள் கருவிகளுடன் சேர்ந்து பிரிந்து அலைந்து திரிகின்றன.

ராஜஸீ தாமஸீ சைவ ஸாத்விகீ சைவ வ்ரு'த்தயஃ। குணமாத்ராஃ ப்ரவர்த்தந்தே புருஷாதிஷ்டிதாஸ்த்ரிதா ।। ௪௦.

ராஜச, தாமச, சாத்த்விக ஆகிய நிலைகள், மூன்றாகப் பிரிந்து, குணங்களின் இயல்பாக, புருஷனின் கட்டுப்பாட்டில் செயல்படுகின்றன.

ஊர்த்த்வம் தேவாத்மகம் ஸத்த்வமதோபாகாத்மகம் தமஃ। தயோஃ ப்ரவர்த்தகம் மத்யே இஹைவாவர்த்தகம் ரஜஃ ।। ௪௦.

மேலே தெய்வீகமான சாத்த்விக இயல்பும், கீழே தாமச இயல்பும், நடுவில் இங்கு ராஜசம் செயல்படுவதற்கும் சுழற்சி நிகழ்வதற்கும் காரணமாக உள்ளது.

இத்யேவம் பரிவர்த்தந்தே த்ரயஃ ஸ்ரோதோகுணாத்மகாஃ। லோகேஷு ஸர்வபூதாநாம் தந்ந கார்யம் விஜாநதா ।। ௪௦.

இவ்வாறு, மூன்று குணங்களின் ஓடைகள் எல்லா உயிர்களிலும் உலகங்களில் சுழல்கின்றன; இதை அறிந்தவர் அதன் விளைவுகளில் பற்றில்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

அவித்யாப்ரத்யயாரம்பா ஆரப்யந்தே ஹி மாநவைஃ । ஏதாஸ்து கதயஸ்திஸ்ரஃ ஶுபாஃ பாபாத்மிகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௪௦.

அறிவின்மையும் அதன் காரணங்களும் மனிதர்களால் தொடங்கப்படுகின்றன; இந்த மூன்று வழிகளும் நன்மை அல்லது பாவம் கொண்டவை என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

தம ஸாபிபவாஜ்ஜந்துர்யாதாதத்யம் ந விந்ததி। அதத்த்தர்ஶநாத்ஸோऽத த்ரிவிதம் பத்யதே ததஃ ।। ௪௦.

இருள் ஆட்கொண்ட மனிதன், பொருள்களை உண்மையாக காணாமல் தவறாகப் பார்க்கும்போது, அவன் மூன்று விதமான பந்தங்களில் கட்டுப்படுகிறான்.

ப்ராக்ரு'தேந ச பந்தேந ததா வைகாரிகேந ச। தக்ஷிணாபிஸ்த்ரு'தீயேந பத்தோऽத்யந்தம் விவர்த்ததே ।। ௪௦.

இயற்கையான பந்தம், அகந்தையின் பந்தம், செயலால் உண்டாகும் மூன்றாவது பந்தம்—இவை மூலமாக அவன் முடிவில்லாத பிறவி மாற்றங்களை அனுபவிக்கிறான்.

இத்யேதே வை த்ரயஃ ப்ரோக்தா பந்தா ஹ்யஜ்ஞாநஹேதுகாஃ। அநித்யே நித்யஸம்ஜ்ஞா ச துஃகே ச ஸுகதர்ஶநம் ।। ௪௦.

இவை மூன்று பந்தங்களும் அறியாமையால் உண்டாகின்றன என்று கூறப்படுகிறது; நிலையற்றதை நிலையானது என்று கருதுதல், துன்பத்தில் சந்தோஷம் காண்பது,

அஸ்வே ஸ்வமிதி ச ஜ்ஞாநமஶுசௌ ஶுசிநிஶ்சயஃ। யேஷாமேதே மநோதோஷா ஜ்ஞாநதோஷா விபர்ய்யயாத் ।। ௪௦.

தனது அல்லாததைத் தன்னுடையதாக எண்ணுதல், தூயதல்லாததைத் தூயது என்று நம்புதல்—இவை எல்லாம் மனத்தின் குறைகள், அறிவின் பிழைகள்; குழப்பத்தால் ஏற்படுகின்றன.

ராகத்வேஷநிவ்ரு'த்திஶ்ச தஜ்ஜ்ஞாநம் ஸமுதாஹ்ரு'தம்। அஜ்ஞாநம் தமஸோ மூலம் கர்ம்மத்வயபலம் ரஜஃ। கர்ம்மஜஸ்து புநர்தேஹோ மஹாதுஃகம் ப்ரவர்த்ததே ।। ௪௦.

பாசமும் வெறுப்பும் நீங்குவது தான் உண்மையான அறிவாகும்; அறியாமை இருளில் வேரூன்றியுள்ளது, செயலின் பலன் ஆசை, அந்தச் செயலால் உடல் பிறக்கிறது, அது பெரும் துன்பத்தைத் தருகிறது.

ஶ்ரோத்ரஜா நேத்ரஜா சைவ த்வக்ஜிஹ்வாக்ராணதஸ்ததா। புநர்பவகரீ துஃகா கர்ம்மணாம் ஜாயதே து ஸா ।। ௪௦.

காது, கண், தோல், நாக்கு, மூக்கு ஆகியவற்றால் உண்டாகும் அனுபவங்களில் இருந்து, செயல்களின் காரணமாகத் துன்பம் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பை உண்டாக்குகிறது.

ஸத்ரு'ஷ்ணோऽபிஹிதோ பாலஃ ஸ்வக்ரு'தைஃ கர்ம்மணஃ பலைஃ। தைலபாலீகவஜ்ஜீவஸ்தத்ரைவ பரி வர்த்ததே ।। ௪௦.

ஆசையால் நிரம்பிய அறியாதவன், தன் செயல்களின் பலன்களில் எண்ணற்ற பிறப்புகளில் சுழன்று கொண்டிருப்பான்; இது விளக்கில் எண்ணெய் சுழலும் போல்.

தஸ்மாத்ஸ்தூலமநர்தாநாமஜ்ஞாநமுபதிஶ்யதே । தம் ஶக்தமவதார்ய்யைகம் ஜ்ஞாநே யத்நம் ஸமாசரேத் ।। ௪௦.

ஆகவே, பெரிய துன்பங்களுக்கு காரணமானது அறியாமை என்று கூறப்படுகிறது; இதை நன்கு உணர்ந்து, அறிவைப் பெற முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஜ்ஞாநாத்விஜயதே ஸர்வம் த்யாகாத்‌புத்திர்விரஜ்யதே। வைராக்யாச்சுத்த்யதே சாபி ஶுத்தஃ ஸத்த்வேந முச்யதே ।। ௪௦.

அறிவால் எல்லாம் வெல்லப்படுகின்றன; விடுப்பால் புத்தி தூய்மையடைகிறது; விருப்பமின்மையால் மேலும் தூய்மை கிடைக்கிறது; தூய நிலை அடைந்தால் விடுதலை பெறலாம்.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி ராகம் பூதாபஹாரிணம்। அபிஷங்காய யோ யஸ்மாத்விஷயோऽப்யவஶாத்மநஃ ।। ௪௦.

இப்போது, உயிர்களை ஆட்கொண்டு, விருப்பமில்லாதபோதும் புலன்சுகங்களில் கட்டுப்பட வைக்கும் பாசத்தை விளக்குகிறேன்.