வாயுபுராணம்

யத்தைஜஸம் சாவரணமாகாஶம் க்ரஸதே து தத்। யத்வாயவ்யம் சாவரணமாகாஶம் க்ரஸதே து தத் ।। ௪௦.

அக்கினி மூடியும், காற்று மூடியும் இரண்டும் ஆகாயத்தால் உட்கொள்ளப்படுகின்றன.

ஆகாஶாவரணம் யச்ச பூதாதிர்க்ரஸதே து தத்। பூதாதிம் க்ரஸதே சாபி மஹாந்வை புத்தி லக்ஷணஃ ।। ௪௦.

ஆகாய மூடியும், முதல் தன்மாத்திரை உட்கொள்ளும்; அந்த முதல் தன்மாத்திரையை, பெரிய அறிவு தன்மை உட்கொள்ளும்.

மஹாந்தம் க்ரஸதேऽவ்யக்தம் குணஸாம்யம் ததஃ பரம்। ஏதௌ ஸம்ஹாரவிஸ்தாரௌ ப்ரஹ்மாவ்யக்தௌ ததஃ புநஃ ।। ௪௦.

பெரிய அறிவு, வெளிப்படாத சமநிலை குணத்தால் உட்கொள்ளப்படுகிறது; இந்த இரண்டும்—பிரம்மமும் வெளிப்படாததும்—அழிவின் எல்லையாகும்.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ விகாராந்ஸர்கஸம்யமே। ஸம்ஹாரகார்யகரணாஃ ஸம்ஸித்தா ஜ்ஞாநிநஸ்து யே ।। ௪௦.

அவர் படைப்பிலும் அழிவிலும் மாற்றங்களை உருவாக்கி உட்கொள்ளுகிறார்; அழிவின் செயல்களை அறிந்தவர்கள் அறிவாளிகள் எனப்படுகிறார்கள்.

கத்வா ஜவஞ்ஜவீபாவே ஸ்தாநேஷ்வேஷு ப்ரஸம்யமாந்। ப்ரத்யாஹாரே வியுஜ்யந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞாஃ கரணைஃ புநஃ ।। ௪௦.

வேகமான நிலையை அடைந்து, தத்தம் இடங்களில் நிலைத்திருக்கும் அறிந்தவர்கள், அழிவின் போது கருவிகளிலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறார்கள்.

அவ்யக்தம் க்ஷேத்ரமித்யாஹுர்ப்ரஹ்ம க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே। ஸாதர்ம்யவைதர்ம்மக்ரு'தஸம்யோகோऽநாதிமாம்ஸ்தயோஃ ।। ௪௦.

வெளிப்படாதது நிலம் என்று கூறப்படுகிறது; பிரம்மம் அறிந்தவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். இவை இரண்டின் சேர்க்கை, ஒற்றுமை வேறுபாடுகளால், ஆரம்பமில்லாதது.

ஏவம் ஸர்கேஷு விஜ்ஞேயம் க்ஷேத்ரஜ்ஞேஷ்விஹ ப்ராஹ்மணாஃ । ப்ரஹ்மவிச்சைவ விஜ்ஞேயஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாத்ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ।। ௪௦.

இவ்வாறு, படைப்புகளில், அறிந்தவர்களில் பிரம்மம் ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்துவமாக அறியப்பட வேண்டும்.

விஷயாவிஷயத்வஞ்ச க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோஃ ஸ்ம்ரு'தம்। ப்ரஹ்மா து விஷயோ ஜ்ஞேயோऽவிஷயஃ க்ஷேத்ரமுச்யதே ।। ௪௦.

நிலமும் அறிந்தவனும் பொருளாகவும், பொருளல்லாததாகவும் வேறுபாடு கூறப்பட்டுள்ளது; பிரம்மம் அறிய வேண்டிய பொருள், நிலம் பொருளல்லாதது என்று சொல்லப்படுகிறது.

க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரஜ்ஞார்தம் ப்ரசக்ஷதே। பஹுத்வாச்ச ஶரீராணாம் ஶரீரீ பஹுதா ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

அறிந்தவன் நிலத்தை ஆளுகிறான்; நிலம் அறிந்தவனுக்காக உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. உடல்கள் பலவாக இருப்பதால், உடலுடையவன் பலவகையாக நினைக்கப்படுகிறான்.

அவ்யூஹா ஶங்கராச்சைவ ஜ்யோதிர்வச்ச வ்யவஸ்திதஃ। யஸ்மாத்ப்ரதிஶரீரம் ஹி ஸுகதுஃகோபலப்திதா। தஸ்மாத்புருஷநாநாத்வம் விஜ்ஞேயம் து விஜாநதா ।। ௪௦.

சங்கரனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாததும், ஒளிபோல் நிலைத்திருப்பதும், ஒவ்வொரு உடலிலும் இன்ப துன்ப அனுபவம் இருப்பதாலும், அறிவாளிகள் பல் புருஷர்கள் இருப்பதை அறிய வேண்டும்.

யதா ப்ரவர்த்ததே சைஷாம் பேதாநாம் சைவ ஸம்யமாஃ। ஸ்வபாவகாரிதாஃ ஸர்வே காலேந மஹதா ததா ।। ௪௦.

இந்த வேறுபாடுகளின் செயல்கள் நிகழும் போது, அவை அனைத்தும் தங்களது இயல்பால், அந்தப் பெரிய காலத்தின் காரணமாகும்.

நிவர்த்ததே ததா தஸ்ய ஸ்திதிராகஃ ஸ்வயம்புவஃ। ஸஹஸா யோஜ்யகைஃ ஸர்வைர்ப்ரஹ்மலோக நிவாஸிபிஃ ।। ௪௦.

அப்போது, சுயமாக தோன்றியவரின் வாழ்க்கையிலுள்ள பற்றும், பிரம்மலோகத்தில் வாழும் எல்லா உயிர்களும் ஒருமித்த முயற்சியால் திடீரென நீங்குகிறது.

விநிவ்ரு'த்தே ததா ராகே ஸ்திதாவாத்மநிவாஸிநாம்। தத்காலவாஸிநாம் தேஷாம் ததா தத்தோஷதர்ஶிநாம் ।। ௪௦.

அந்தப் பற்றும் நீங்கியபோது, தங்களுள் நிலைபெற்றிருப்பவர்களும், அச்சமயத்தில் அங்கு வாழ்பவர்களும், அந்த குறையை உணர்பவர்களும், அவர்களது நிலைமைவும் நீங்குகிறது.

உத்பத்யதேऽத வைராக்யமாத்மவாத ப்ரணாஶநம்। போஜ்யபோக்த்ரு'த்வநாநாத்வே தேஷாம் தத்பவதர்ஶிநாம் ।। ௪௦.

அப்போது, விருப்பமற்ற தன்மை எழுகிறது; இது ஆத்மா பற்றிய கருத்தை அழிக்கிறது. அனுபவிப்பவர், அனுபவிக்கப்படுவது என வேறுபாடாகப் பார்க்கும் அவர்களிடம் அந்த எண்ணமும் மறைந்து விடுகிறது.

ப்ரு'தக்ஜ்ஞாநேந க்ஷேத்ரஜ்ஞாஸ்ததஸ்தே ப்ரஹ்மலௌகிகாஃ। ப்ரக்ரு'தௌ கரணா நீதாஃ ஸர்வே நாநாப்ரதர்ஶிநஃ ।। ௪௦.

தனித்த அறிவால், பிரம்மலோகத்தில் உள்ள அந்த அறிவாளிகள், தங்கள் கருவிகளுடன், பலவகை உருவங்களை காட்டும் வகையில், எல்லோரும் இயற்கையில் இணைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஸ்வாத்மந்யேவாவதிஷ்டந்தே ப்ரஶாந்தா தர்ஶநாத்மகாஃ। ஶுத்தா நிரஞ்ஜநாஃ ஸர்வே சேதநாசேதநாஸ்ததா ।। ௪௦.

அவர்கள் தங்கள் ஆத்மாவிலேயே அமைதியுடன் நிலைபெற்று, பார்வை வடிவமாக இருப்பவர்கள்; எல்லோரும் தூய்மையும் களங்கமின்மையும் உடையவர்கள்; அறிவுள்ளவர்களும் அறிவில்லாதவர்களும் அதுபோலவே.

தத்ரைவ பரிநிர்வாணாஃ ஸ்ம்ரு'தா நாகாமிநஸ்து தே। நிர்குணத்வாநிராத்மாநஃ ப்ரக்ரு'த்யந்தே வ்யதிக்ரமாத் ।। ௪௦.

அங்கேயே அவர்கள் முழுமையாக விடுதலை பெற்றவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்; மீண்டும் பிறவிக்குத் திரும்புவதில்லை; குணமில்லாதவர்களும் ஆத்மா இல்லாதவர்களும், இயற்கையில் ஒன்றாகி விடுகிறார்கள்.

இத்யேவம் ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரோக்தஃ ப்ரதிஸர்கஃ ஸ்வயம்புவஃ। பித்யந்தே ஸர்வபூதாநாம் கரணாநி ப்ரஸம்யமே ।। ௪௦.

இவ்வாறு, சுயமாக தோன்றியவரின் முதற்கால அழிவும் கூறப்பட்டது; எல்லா உயிர்களின் கருவிகளும் கட்டுப்பாட்டில் கரைந்து விடுகின்றன.

இத்யேஷ ஸம்யமஶ்சைவ தத்த்வாநாம் கரணைஃ ஸஹ। தத்த்வப்ரஸம்யமோ ஹ்யேஷ ஸ்ம்ரு'தோ ஹ்யாவர்த்தகோ த்விஜாஃ ।। ௪௦.

இதே தான், tattva-களும் அவற்றுடன் கருவிகளும் கட்டுப்படுத்தப்படுவது; இந்த tattva-களின் கட்டுப்பாடே, மறுபடியும் நிகழும் அழிவாக அறிஞர்கள் அறிகிறார்கள்.

ஸூத உவாச।। தர்மாதர்மௌ தபோ ஜ்ஞாநம் ஶுபே ஸத்யாந்ரு'தே ததா। ஊர்த்த்வ பாவோ ஹ்யதோபாவோ ஸுகதுஃகே ப்ரியாப்ரியே ।। ௪௦.

சூதர் கூறினார்: தர்மமும் அதர்மமும், தவமும் அறிவும், நன்மை தீமை, உண்மை பொய், மேலே செல்வது, கீழே விழுவது, இன்பம் துன்பம், விருப்பமும் வெறுப்பும்—

ஸர்வமேதத்ப்ரயாதஸ்ய குணமாத்ராத்மகம் ஸ்ம்ரு'தம்। நிரிந்த்ரியாணாம் ச ததா ஜ்ஞாநிநாம் யச்சுபாஶுபம் ।। ௪௦.

இவை அனைத்தும், உடலைவிட்டு சென்றவர்களுக்கு குணங்களின் இயல்பாகவே கருதப்படுகிறது; அறிவுள்ளவர்களுக்கு, அவர்கள் உடல் உணர்வில்லாதபோது, நன்மை தீமை எதுவாக இருந்தாலும் அது அப்படியே.

ப்ரக்ரு'த்யாம் சைவ தத்ஸர்வம் புண்யம் பாபம் ப்ரதிஷ்டதி। யோந்யவஸ்தா ஸ்வபாவே ச தேஹிநாம் து நிஷிச்யதே ।। ௪௦.

அவை அனைத்தும், புண்ணியமும் பாவமும், இயற்கையிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன; பிறப்பிடம் மற்றும் தனிப்பட்ட இயல்புக்கு ஏற்ப, அவை உடலுள்ள உயிர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றன.

ஜந்தூநாம் பாபபுண்யந்து ப்ரக்ரு'தௌ யத்ப்ரதிஷ்டிதம் । அவ்யக்த ஸ்தாநி தாந்யேவ புண்யபாபாநி ஜந்தவஃ। யே ஜயந்தி புநர்தேஹே தேஹாந்யத்வே ததைவ ச ।। ௪௦.

உயிர்களின் பாவ புண்ணியங்கள், இயற்கையில் நிலைபெற்றவை, அவை வெளிப்படாத நிலையில் இருக்கின்றன; அந்த புண்ணிய பாவங்கள், பிறகு பிற உடலில் பிறக்கும் உயிர்களுக்கு மீண்டும் அமைகின்றன.

தர்மாதர்மௌ து ஜந்தூநாம் குணமாத்ராத்மகாவுபௌ । கரணைஃ ஸ்வைஃ ப்ரசீயேதே காயத்வேநேஹ ஜந்துபிஃ ।। ௪௦.

உயிர்களின் தர்ம அதர்மங்கள், இரண்டும் குணங்களின் இயல்பாகவே, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கருவிகளால், உடல் வடிவில் இங்கு சேர்த்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஸுசேதநாஃ ப்ரலீயந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதா குணாஃ। ஸர்கே ச ப்ரதிஸர்கே ச ஸம்ஸாரே சைவ ஜந்தவஃ। ஸம்யுஜ்யந்தே வியுஜ்யந்தே கரணைஃ ஸஞ்சரந்தி ச ।। ௪௦.

நன்கு அறிவுள்ள குணங்கள், க்ஷேத்ரஞானின் கட்டுப்பாட்டில், கரைந்து விடுகின்றன; படைப்பு, அழிவு, பிறவிப் பயணம் ஆகியவற்றில், உயிர்கள் கருவிகளுடன் சேர்ந்து பிரிந்து அலைந்து திரிகின்றன.

ராஜஸீ தாமஸீ சைவ ஸாத்விகீ சைவ வ்ரு'த்தயஃ। குணமாத்ராஃ ப்ரவர்த்தந்தே புருஷாதிஷ்டிதாஸ்த்ரிதா ।। ௪௦.

ராஜச, தாமச, சாத்த்விக ஆகிய நிலைகள், மூன்றாகப் பிரிந்து, குணங்களின் இயல்பாக, புருஷனின் கட்டுப்பாட்டில் செயல்படுகின்றன.

ஊர்த்த்வம் தேவாத்மகம் ஸத்த்வமதோபாகாத்மகம் தமஃ। தயோஃ ப்ரவர்த்தகம் மத்யே இஹைவாவர்த்தகம் ரஜஃ ।। ௪௦.

மேலே தெய்வீகமான சாத்த்விக இயல்பும், கீழே தாமச இயல்பும், நடுவில் இங்கு ராஜசம் செயல்படுவதற்கும் சுழற்சி நிகழ்வதற்கும் காரணமாக உள்ளது.

இத்யேவம் பரிவர்த்தந்தே த்ரயஃ ஸ்ரோதோகுணாத்மகாஃ। லோகேஷு ஸர்வபூதாநாம் தந்ந கார்யம் விஜாநதா ।। ௪௦.

இவ்வாறு, மூன்று குணங்களின் ஓடைகள் எல்லா உயிர்களிலும் உலகங்களில் சுழல்கின்றன; இதை அறிந்தவர் அதன் விளைவுகளில் பற்றில்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

அவித்யாப்ரத்யயாரம்பா ஆரப்யந்தே ஹி மாநவைஃ । ஏதாஸ்து கதயஸ்திஸ்ரஃ ஶுபாஃ பாபாத்மிகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ ।। ௪௦.

அறிவின்மையும் அதன் காரணங்களும் மனிதர்களால் தொடங்கப்படுகின்றன; இந்த மூன்று வழிகளும் நன்மை அல்லது பாவம் கொண்டவை என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.