வாயுபுராணம்

பூதேந்த்ரியேஷு யுகபத்பூதாதௌ ஸம்ஸ்திதேஷு வை। அபிமாநாத்மகோ ஹ்யேஷ பூதாதிஸ்தாமஸஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

மூலப் பொருளும், அறிவு உறுப்புகளும் ஒரே நேரத்தில் நிலைபெற்றால், அந்த மூலப் பொருள் 'அஹங்காரம்' கொண்டதாகவும், தமஸாகவும் அறியப்படுகிறது.

பூதாதிம் க்ரஸதே சாபி மஹாந்வை புத்திலக்ஷணஃ। மஹாநாத்மா து விஜ்ஞேயஃ ஸம்கல்போ வ்யவஸாயகஃ ।। ௪௦.

மூலப் பொருள் பின்னர் புத்தி என்ற பெரிய தன்மையால் விழுங்கப்படுகிறது; அந்த மகத் என்ற பெரிய ஆத்மா தீர்மானமும் உறுதியும் கொண்டதாக அறியப்பட வேண்டும்.

புத்திர்மநஶ்ச லிங்கஶ்ச மஹாநக்ஷர ஏவ ச। பர்யாயவாசகைஃ ஶப்தைஸ்தமாஹுஸ்தத்த்வசிந்தகாஃ ।। ௪௦.

புத்தி, மனம், சூக்கும உடல், மகத், அழியாதது—இவை அனைத்தும் ஒரே பொருளுக்கான பெயர்களாக, தத்துவங்களை ஆராய்பவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஸம்ப்ரலீநேஷு பூதேஷு குணஸாம்யே தமோமயே। ஸ்வாத்மந்யேவ ஸ்திதே சைவ காரணே லோககாரணே ।। ௪௦.

எல்லா உயிர்களும் கலந்துவிட்டபோது, குணங்கள் சமநிலையிலும் இருளால் நிறைந்தும் இருக்கும் போது, உலகங்களுக்குக் காரணமான அந்த ஆதிகாரணம் தனக்குள்ளே நிலைத்திருக்கும்.

விநிவ்ரு'த்தே ததா ஸர்கே ப்ரக்ரு'த்யாவஸ்திதேந வை । ததாத்யந்தபரோக்ஷத்வா தத்ரு'ஷ்டத்வாச்ச கஸ்யசித் ।। ௪௦.

அந்த நேரத்தில், படைப்பு நிற்கிறது; இயற்கை அதன் சொந்த நிலையில் அமைந்திருக்கும். அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் வெளிப்படாதவை; அதை யாரும் காண முடியாது.

அநாக்யாநாதபோதத்வாதஜ்ஞாநாஜ்ஜ்ஞாநிநாமபி। ஆகதாகதிகத்வாச்ச க்ரஹணம் தந்ந வித்யதே ।। ௪௦.

அது விவரிக்கப்படுவதில்லை, அறியப்படுவதில்லை, அறிவாளிகளுக்கே தெரியாதது; அது வருவதும் போவதும் இல்லாததால், அதை grasp செய்ய முடியாது.

பாவக்ராஹ்யாநுமாநாச்ச சிந்தயித்வேதமுச்யதே। ஸ்திதே து காரணே தஸ்மிந்நித்யே ஸதஸதாத்மிகே ।। ௪௦.

ஆனால், இருப்பதை ஊகித்து அறிந்தால், இப்படிச் சிந்திக்கப்படுகிறது: அந்த நித்தியமான காரணம், இருப்பும் இல்லாமையும் கொண்டது, நிலைத்திருக்கும்போது—

அநிர்த்தேஶ்யா ப்ரவ்ரு'த்திர்வை ஸ்வாத்மிகா காரணே ந து। ஏவம் ஸப்தாதயோऽப்யஸ்தாத்க்ரமாத்ப்ரக்ரு'தயஸ்து வை ।। ௪௦.

அந்த காரணத்தில், அதன் சொந்த இயல்பில் செயல்பாடு தெளிவாகக் கூற முடியாது; இவ்வாறு ஏழு முதலியவை எல்லாம் முறையே இயற்கையில் கலக்கப்படுகின்றன.

ப்ரத்யாஹாரே ததா ஸர்கே ப்ரவிஶ்யந்தி பரஸ்பரம்। யேநேதமாவ்ரு'தம் ஸர்வம் மண்டலந்து ப்ரலீயதே ।। ௪௦.

அழிவின் போது, இவை எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று உட்செல்லும்; இதனால் இந்த முழு உலகமும் மூடியும், அந்த நிலையில் கலக்கப்படுகிறது.

ஸப்தத்வீபஸமுத்ராந்தம் ஸப்தலோகம் ஸபர்வதம்। உதகாவரணம் யச்ச ஜ்யோதிஷாம் லீயதே து தத் ।। ௪௦.

ஏழு தீவுகள், கடல்கள், ஏழு உலகங்கள், மலைகள், நீரால் சூழப்பட்டவை, ஒளி பொருள்கள்—இவை அனைத்தும் அதில் கலக்கின்றன.

யத்தைஜஸம் சாவரணமாகாஶம் க்ரஸதே து தத்। யத்வாயவ்யம் சாவரணமாகாஶம் க்ரஸதே து தத் ।। ௪௦.

அக்கினி மூடியும், காற்று மூடியும் இரண்டும் ஆகாயத்தால் உட்கொள்ளப்படுகின்றன.

ஆகாஶாவரணம் யச்ச பூதாதிர்க்ரஸதே து தத்। பூதாதிம் க்ரஸதே சாபி மஹாந்வை புத்தி லக்ஷணஃ ।। ௪௦.

ஆகாய மூடியும், முதல் தன்மாத்திரை உட்கொள்ளும்; அந்த முதல் தன்மாத்திரையை, பெரிய அறிவு தன்மை உட்கொள்ளும்.

மஹாந்தம் க்ரஸதேऽவ்யக்தம் குணஸாம்யம் ததஃ பரம்। ஏதௌ ஸம்ஹாரவிஸ்தாரௌ ப்ரஹ்மாவ்யக்தௌ ததஃ புநஃ ।। ௪௦.

பெரிய அறிவு, வெளிப்படாத சமநிலை குணத்தால் உட்கொள்ளப்படுகிறது; இந்த இரண்டும்—பிரம்மமும் வெளிப்படாததும்—அழிவின் எல்லையாகும்.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ விகாராந்ஸர்கஸம்யமே। ஸம்ஹாரகார்யகரணாஃ ஸம்ஸித்தா ஜ்ஞாநிநஸ்து யே ।। ௪௦.

அவர் படைப்பிலும் அழிவிலும் மாற்றங்களை உருவாக்கி உட்கொள்ளுகிறார்; அழிவின் செயல்களை அறிந்தவர்கள் அறிவாளிகள் எனப்படுகிறார்கள்.

கத்வா ஜவஞ்ஜவீபாவே ஸ்தாநேஷ்வேஷு ப்ரஸம்யமாந்। ப்ரத்யாஹாரே வியுஜ்யந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞாஃ கரணைஃ புநஃ ।। ௪௦.

வேகமான நிலையை அடைந்து, தத்தம் இடங்களில் நிலைத்திருக்கும் அறிந்தவர்கள், அழிவின் போது கருவிகளிலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறார்கள்.

அவ்யக்தம் க்ஷேத்ரமித்யாஹுர்ப்ரஹ்ம க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே। ஸாதர்ம்யவைதர்ம்மக்ரு'தஸம்யோகோऽநாதிமாம்ஸ்தயோஃ ।। ௪௦.

வெளிப்படாதது நிலம் என்று கூறப்படுகிறது; பிரம்மம் அறிந்தவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். இவை இரண்டின் சேர்க்கை, ஒற்றுமை வேறுபாடுகளால், ஆரம்பமில்லாதது.

ஏவம் ஸர்கேஷு விஜ்ஞேயம் க்ஷேத்ரஜ்ஞேஷ்விஹ ப்ராஹ்மணாஃ । ப்ரஹ்மவிச்சைவ விஜ்ஞேயஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாத்ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ।। ௪௦.

இவ்வாறு, படைப்புகளில், அறிந்தவர்களில் பிரம்மம் ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்துவமாக அறியப்பட வேண்டும்.

விஷயாவிஷயத்வஞ்ச க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோஃ ஸ்ம்ரு'தம்। ப்ரஹ்மா து விஷயோ ஜ்ஞேயோऽவிஷயஃ க்ஷேத்ரமுச்யதே ।। ௪௦.

நிலமும் அறிந்தவனும் பொருளாகவும், பொருளல்லாததாகவும் வேறுபாடு கூறப்பட்டுள்ளது; பிரம்மம் அறிய வேண்டிய பொருள், நிலம் பொருளல்லாதது என்று சொல்லப்படுகிறது.

க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரஜ்ஞார்தம் ப்ரசக்ஷதே। பஹுத்வாச்ச ஶரீராணாம் ஶரீரீ பஹுதா ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

அறிந்தவன் நிலத்தை ஆளுகிறான்; நிலம் அறிந்தவனுக்காக உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. உடல்கள் பலவாக இருப்பதால், உடலுடையவன் பலவகையாக நினைக்கப்படுகிறான்.

அவ்யூஹா ஶங்கராச்சைவ ஜ்யோதிர்வச்ச வ்யவஸ்திதஃ। யஸ்மாத்ப்ரதிஶரீரம் ஹி ஸுகதுஃகோபலப்திதா। தஸ்மாத்புருஷநாநாத்வம் விஜ்ஞேயம் து விஜாநதா ।। ௪௦.

சங்கரனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாததும், ஒளிபோல் நிலைத்திருப்பதும், ஒவ்வொரு உடலிலும் இன்ப துன்ப அனுபவம் இருப்பதாலும், அறிவாளிகள் பல் புருஷர்கள் இருப்பதை அறிய வேண்டும்.

யதா ப்ரவர்த்ததே சைஷாம் பேதாநாம் சைவ ஸம்யமாஃ। ஸ்வபாவகாரிதாஃ ஸர்வே காலேந மஹதா ததா ।। ௪௦.

இந்த வேறுபாடுகளின் செயல்கள் நிகழும் போது, அவை அனைத்தும் தங்களது இயல்பால், அந்தப் பெரிய காலத்தின் காரணமாகும்.

நிவர்த்ததே ததா தஸ்ய ஸ்திதிராகஃ ஸ்வயம்புவஃ। ஸஹஸா யோஜ்யகைஃ ஸர்வைர்ப்ரஹ்மலோக நிவாஸிபிஃ ।। ௪௦.

அப்போது, சுயமாக தோன்றியவரின் வாழ்க்கையிலுள்ள பற்றும், பிரம்மலோகத்தில் வாழும் எல்லா உயிர்களும் ஒருமித்த முயற்சியால் திடீரென நீங்குகிறது.

விநிவ்ரு'த்தே ததா ராகே ஸ்திதாவாத்மநிவாஸிநாம்। தத்காலவாஸிநாம் தேஷாம் ததா தத்தோஷதர்ஶிநாம் ।। ௪௦.

அந்தப் பற்றும் நீங்கியபோது, தங்களுள் நிலைபெற்றிருப்பவர்களும், அச்சமயத்தில் அங்கு வாழ்பவர்களும், அந்த குறையை உணர்பவர்களும், அவர்களது நிலைமைவும் நீங்குகிறது.

உத்பத்யதேऽத வைராக்யமாத்மவாத ப்ரணாஶநம்। போஜ்யபோக்த்ரு'த்வநாநாத்வே தேஷாம் தத்பவதர்ஶிநாம் ।। ௪௦.

அப்போது, விருப்பமற்ற தன்மை எழுகிறது; இது ஆத்மா பற்றிய கருத்தை அழிக்கிறது. அனுபவிப்பவர், அனுபவிக்கப்படுவது என வேறுபாடாகப் பார்க்கும் அவர்களிடம் அந்த எண்ணமும் மறைந்து விடுகிறது.

ப்ரு'தக்ஜ்ஞாநேந க்ஷேத்ரஜ்ஞாஸ்ததஸ்தே ப்ரஹ்மலௌகிகாஃ। ப்ரக்ரு'தௌ கரணா நீதாஃ ஸர்வே நாநாப்ரதர்ஶிநஃ ।। ௪௦.

தனித்த அறிவால், பிரம்மலோகத்தில் உள்ள அந்த அறிவாளிகள், தங்கள் கருவிகளுடன், பலவகை உருவங்களை காட்டும் வகையில், எல்லோரும் இயற்கையில் இணைக்கப்படுகிறார்கள்.

ஸ்வாத்மந்யேவாவதிஷ்டந்தே ப்ரஶாந்தா தர்ஶநாத்மகாஃ। ஶுத்தா நிரஞ்ஜநாஃ ஸர்வே சேதநாசேதநாஸ்ததா ।। ௪௦.

அவர்கள் தங்கள் ஆத்மாவிலேயே அமைதியுடன் நிலைபெற்று, பார்வை வடிவமாக இருப்பவர்கள்; எல்லோரும் தூய்மையும் களங்கமின்மையும் உடையவர்கள்; அறிவுள்ளவர்களும் அறிவில்லாதவர்களும் அதுபோலவே.

தத்ரைவ பரிநிர்வாணாஃ ஸ்ம்ரு'தா நாகாமிநஸ்து தே। நிர்குணத்வாநிராத்மாநஃ ப்ரக்ரு'த்யந்தே வ்யதிக்ரமாத் ।। ௪௦.

அங்கேயே அவர்கள் முழுமையாக விடுதலை பெற்றவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள்; மீண்டும் பிறவிக்குத் திரும்புவதில்லை; குணமில்லாதவர்களும் ஆத்மா இல்லாதவர்களும், இயற்கையில் ஒன்றாகி விடுகிறார்கள்.

இத்யேவம் ப்ராக்ரு'தஃ ப்ரோக்தஃ ப்ரதிஸர்கஃ ஸ்வயம்புவஃ। பித்யந்தே ஸர்வபூதாநாம் கரணாநி ப்ரஸம்யமே ।। ௪௦.

இவ்வாறு, சுயமாக தோன்றியவரின் முதற்கால அழிவும் கூறப்பட்டது; எல்லா உயிர்களின் கருவிகளும் கட்டுப்பாட்டில் கரைந்து விடுகின்றன.

இத்யேஷ ஸம்யமஶ்சைவ தத்த்வாநாம் கரணைஃ ஸஹ। தத்த்வப்ரஸம்யமோ ஹ்யேஷ ஸ்ம்ரு'தோ ஹ்யாவர்த்தகோ த்விஜாஃ ।। ௪௦.

இதே தான், tattva-களும் அவற்றுடன் கருவிகளும் கட்டுப்படுத்தப்படுவது; இந்த tattva-களின் கட்டுப்பாடே, மறுபடியும் நிகழும் அழிவாக அறிஞர்கள் அறிகிறார்கள்.