வாயுபுராணம்

அபாமஸ்தி குணோ யஸ்து ஜ்யோதிஷே லீயதே ரஸஃ। நஶ்யந்த்யாபஸ்ததாந்தே ச ரஸதந்மாத்ரஸங்க்ஷயாத் ।। ௪௦.

நீரின் தன்மை, அதாவது ருசி, அக்கினியில் கலக்கிறது; நீர் அழியும் போது, அது ருசித் தன்மையின் அழிவால் நிகழ்கிறது.

தேஜஸா ஸம்ஹ்ரு'தரஸா ஜ்யோதிஷ்ட்வம் ப்ராப்நுவந்த்யுத । க்ரஸ்தே ச ஸலிலே தேஜஃ ஸர்வ்வதோமுகமீக்ஷ்யதே ।। ௪௦.

அக்கினி நீரின் ருசியை எடுத்துக்கொண்டதும், நீர் அக்கினியாக மாறுகிறது; அக்கினி நீரை முழுவதும் விழுங்கும் போது, அது எல்லாத் திசைகளிலும் பிரகாசிக்கிறது.

அதாக்நிஃ ஸர்வதோ வ்யாப்த ஆதத்தே தஜ்ஜலந்ததா। ஸர்வமாபூர்ய்யதேऽர்சிர்பிஸ்ததா ஜகதிதம் ஶநைஃ ।। ௪௦.

பின்னர் அக்கினி எங்கும் பரவி, நீரில் பிறந்த அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்கிறது; அதன் ஜ்வாலைகள் இந்த உலகத்தை மெதுவாக நிரப்பி மூடுகின்றன.

அர்சிர்பிஃ ஸந்ததே தஸ்மிம்ஸ்திர்யகூர்த்த்வமதஸ்ததஃ । ஜ்யோதிஷோऽபி குணம் ரூபம் வாயுரந்தி ப்ரகாஶகம்। ப்ரலீயதே ததா தஸ்மிந்தீபார்சிரிவ மாருதே ।। ௪௦.

அக்கினியின் ஜ்வாலைகள் மேலும் கீழும் அகலமும் பரவ, அக்கினியின் தன்மை, அதாவது உருவம், காற்றில் கலக்கிறது; அப்போது அது, விளக்கின் ஜ்வாலை காற்றில் கலக்குவது போல, காற்றில் அழிகிறது.

ப்ரநஷ்டே ரூபதந்மாத்ரே ஹ்ரு'தரூபோ விபாவஸுஃ। உபஶாம்யதி தேஜோ ஹி வாயுநா தூயதே மஹத் ।। ௪௦.

உருவத் தன்மை அழிந்ததும், உருவம் இழந்த அக்கினி அணைந்துவிடுகிறது; அதன் ஒளி காற்றால் பரவி, மிகக் குறைந்து விடுகிறது.

நிராலோகே ததா லோகே வாயுபூதே ச தேஜஸி। ததஸ்து மூலமாஸாத்ய வாயுஃ ஸம்பவமாத்மநஃ ।। ௪௦.

அப்போது உலகில் ஒளி இல்லாமல், அக்கினி காற்றாக மாறியதும், அந்தக் காற்று தன் மூலத்தை அடைந்து, தன் ஆதாரத்தை எட்டுகிறது.

ஊர்த்த்வம் சாதஶ்ச திர்யக்ச தோதவீதி திஶோ தஶ । வாயோரபி குணம் ஸ்பர்ஶமாகாஶம் க்ரஸதே ச தத் ।। ௪௦.

மேலும் கீழும் அகலமும், பத்து திசைகளிலும் அசைந்து, காற்று தன் தன்மை, அதாவது தொடுதலை, ஆகாயத்தில் கலக்கச் செய்கிறது.

ப்ரஶாம்யதி ததா வாயுஃ கந்து திஷ்டத்யநாவ்ரு'தம்। அரூபமரஸஸ்பர்கமகந்தம் ந ச மூர்திமத் ।। ௪௦.

அப்போது காற்று அமைதியாகி, ஆகாயம் மட்டும் எதுவும் மறைக்கப்படாமல் நிற்கிறது; அதில் உருவம், ருசி, தொடுதல், மணம் எதுவும் இல்லை, வெளிப்படையான வடிவும் இல்லை.

ஸர்வமாபூரயந்நாதைஃ ஸுமஹத்தத்ப்ரகாஶதே। பரிமண்டலந்தத்ஸுஷிரமாகாஶம் ஶப்தலக்ஷணம் ।। ௪௦.

அது பெரிய ஒலியால் எல்லாவற்றையும் நிரப்பி பிரகாசிக்கிறது; சுற்றிலும் வெற்றிடமாக, ஆகாயம் ஒலியால் அடையாளம் காணப்படுகிறது.

ஶப்தமாத்ரம் ததாகாஶம் ஸர்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி। தந்து ஶப்தகுணந்தஸ்ய பூதாதிம் க்ரஸதே புநஃ ।। ௪௦.

அப்போது ஆகாயம் ஒலி மட்டுமே கொண்டு, எல்லாவற்றையும் மூடி நிற்கிறது; பின்னர் அதன் ஒலி தன்மையும், அதன் மூலப் பொருளும் மீண்டும் கலக்கின்றன.

பூதேந்த்ரியேஷு யுகபத்பூதாதௌ ஸம்ஸ்திதேஷு வை। அபிமாநாத்மகோ ஹ்யேஷ பூதாதிஸ்தாமஸஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

மூலப் பொருளும், அறிவு உறுப்புகளும் ஒரே நேரத்தில் நிலைபெற்றால், அந்த மூலப் பொருள் 'அஹங்காரம்' கொண்டதாகவும், தமஸாகவும் அறியப்படுகிறது.

பூதாதிம் க்ரஸதே சாபி மஹாந்வை புத்திலக்ஷணஃ। மஹாநாத்மா து விஜ்ஞேயஃ ஸம்கல்போ வ்யவஸாயகஃ ।। ௪௦.

மூலப் பொருள் பின்னர் புத்தி என்ற பெரிய தன்மையால் விழுங்கப்படுகிறது; அந்த மகத் என்ற பெரிய ஆத்மா தீர்மானமும் உறுதியும் கொண்டதாக அறியப்பட வேண்டும்.

புத்திர்மநஶ்ச லிங்கஶ்ச மஹாநக்ஷர ஏவ ச। பர்யாயவாசகைஃ ஶப்தைஸ்தமாஹுஸ்தத்த்வசிந்தகாஃ ।। ௪௦.

புத்தி, மனம், சூக்கும உடல், மகத், அழியாதது—இவை அனைத்தும் ஒரே பொருளுக்கான பெயர்களாக, தத்துவங்களை ஆராய்பவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஸம்ப்ரலீநேஷு பூதேஷு குணஸாம்யே தமோமயே। ஸ்வாத்மந்யேவ ஸ்திதே சைவ காரணே லோககாரணே ।। ௪௦.

எல்லா உயிர்களும் கலந்துவிட்டபோது, குணங்கள் சமநிலையிலும் இருளால் நிறைந்தும் இருக்கும் போது, உலகங்களுக்குக் காரணமான அந்த ஆதிகாரணம் தனக்குள்ளே நிலைத்திருக்கும்.

விநிவ்ரு'த்தே ததா ஸர்கே ப்ரக்ரு'த்யாவஸ்திதேந வை । ததாத்யந்தபரோக்ஷத்வா தத்ரு'ஷ்டத்வாச்ச கஸ்யசித் ।। ௪௦.

அந்த நேரத்தில், படைப்பு நிற்கிறது; இயற்கை அதன் சொந்த நிலையில் அமைந்திருக்கும். அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் வெளிப்படாதவை; அதை யாரும் காண முடியாது.

அநாக்யாநாதபோதத்வாதஜ்ஞாநாஜ்ஜ்ஞாநிநாமபி। ஆகதாகதிகத்வாச்ச க்ரஹணம் தந்ந வித்யதே ।। ௪௦.

அது விவரிக்கப்படுவதில்லை, அறியப்படுவதில்லை, அறிவாளிகளுக்கே தெரியாதது; அது வருவதும் போவதும் இல்லாததால், அதை grasp செய்ய முடியாது.

பாவக்ராஹ்யாநுமாநாச்ச சிந்தயித்வேதமுச்யதே। ஸ்திதே து காரணே தஸ்மிந்நித்யே ஸதஸதாத்மிகே ।। ௪௦.

ஆனால், இருப்பதை ஊகித்து அறிந்தால், இப்படிச் சிந்திக்கப்படுகிறது: அந்த நித்தியமான காரணம், இருப்பும் இல்லாமையும் கொண்டது, நிலைத்திருக்கும்போது—

அநிர்த்தேஶ்யா ப்ரவ்ரு'த்திர்வை ஸ்வாத்மிகா காரணே ந து। ஏவம் ஸப்தாதயோऽப்யஸ்தாத்க்ரமாத்ப்ரக்ரு'தயஸ்து வை ।। ௪௦.

அந்த காரணத்தில், அதன் சொந்த இயல்பில் செயல்பாடு தெளிவாகக் கூற முடியாது; இவ்வாறு ஏழு முதலியவை எல்லாம் முறையே இயற்கையில் கலக்கப்படுகின்றன.

ப்ரத்யாஹாரே ததா ஸர்கே ப்ரவிஶ்யந்தி பரஸ்பரம்। யேநேதமாவ்ரு'தம் ஸர்வம் மண்டலந்து ப்ரலீயதே ।। ௪௦.

அழிவின் போது, இவை எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று உட்செல்லும்; இதனால் இந்த முழு உலகமும் மூடியும், அந்த நிலையில் கலக்கப்படுகிறது.

ஸப்தத்வீபஸமுத்ராந்தம் ஸப்தலோகம் ஸபர்வதம்। உதகாவரணம் யச்ச ஜ்யோதிஷாம் லீயதே து தத் ।। ௪௦.

ஏழு தீவுகள், கடல்கள், ஏழு உலகங்கள், மலைகள், நீரால் சூழப்பட்டவை, ஒளி பொருள்கள்—இவை அனைத்தும் அதில் கலக்கின்றன.

யத்தைஜஸம் சாவரணமாகாஶம் க்ரஸதே து தத்। யத்வாயவ்யம் சாவரணமாகாஶம் க்ரஸதே து தத் ।। ௪௦.

அக்கினி மூடியும், காற்று மூடியும் இரண்டும் ஆகாயத்தால் உட்கொள்ளப்படுகின்றன.

ஆகாஶாவரணம் யச்ச பூதாதிர்க்ரஸதே து தத்। பூதாதிம் க்ரஸதே சாபி மஹாந்வை புத்தி லக்ஷணஃ ।। ௪௦.

ஆகாய மூடியும், முதல் தன்மாத்திரை உட்கொள்ளும்; அந்த முதல் தன்மாத்திரையை, பெரிய அறிவு தன்மை உட்கொள்ளும்.

மஹாந்தம் க்ரஸதேऽவ்யக்தம் குணஸாம்யம் ததஃ பரம்। ஏதௌ ஸம்ஹாரவிஸ்தாரௌ ப்ரஹ்மாவ்யக்தௌ ததஃ புநஃ ।। ௪௦.

பெரிய அறிவு, வெளிப்படாத சமநிலை குணத்தால் உட்கொள்ளப்படுகிறது; இந்த இரண்டும்—பிரம்மமும் வெளிப்படாததும்—அழிவின் எல்லையாகும்.

ஸ்ரு'ஜதே க்ரஸதே சைவ விகாராந்ஸர்கஸம்யமே। ஸம்ஹாரகார்யகரணாஃ ஸம்ஸித்தா ஜ்ஞாநிநஸ்து யே ।। ௪௦.

அவர் படைப்பிலும் அழிவிலும் மாற்றங்களை உருவாக்கி உட்கொள்ளுகிறார்; அழிவின் செயல்களை அறிந்தவர்கள் அறிவாளிகள் எனப்படுகிறார்கள்.

கத்வா ஜவஞ்ஜவீபாவே ஸ்தாநேஷ்வேஷு ப்ரஸம்யமாந்। ப்ரத்யாஹாரே வியுஜ்யந்தே க்ஷேத்ரஜ்ஞாஃ கரணைஃ புநஃ ।। ௪௦.

வேகமான நிலையை அடைந்து, தத்தம் இடங்களில் நிலைத்திருக்கும் அறிந்தவர்கள், அழிவின் போது கருவிகளிலிருந்து பிரிக்கப்படுகிறார்கள்.

அவ்யக்தம் க்ஷேத்ரமித்யாஹுர்ப்ரஹ்ம க்ஷேத்ரஜ்ஞ உச்யதே। ஸாதர்ம்யவைதர்ம்மக்ரு'தஸம்யோகோऽநாதிமாம்ஸ்தயோஃ ।। ௪௦.

வெளிப்படாதது நிலம் என்று கூறப்படுகிறது; பிரம்மம் அறிந்தவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். இவை இரண்டின் சேர்க்கை, ஒற்றுமை வேறுபாடுகளால், ஆரம்பமில்லாதது.

ஏவம் ஸர்கேஷு விஜ்ஞேயம் க்ஷேத்ரஜ்ஞேஷ்விஹ ப்ராஹ்மணாஃ । ப்ரஹ்மவிச்சைவ விஜ்ஞேயஃ க்ஷேத்ரஜ்ஞாநாத்ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ।। ௪௦.

இவ்வாறு, படைப்புகளில், அறிந்தவர்களில் பிரம்மம் ஒவ்வொருவரிடமும் தனித்துவமாக அறியப்பட வேண்டும்.

விஷயாவிஷயத்வஞ்ச க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோஃ ஸ்ம்ரு'தம்। ப்ரஹ்மா து விஷயோ ஜ்ஞேயோऽவிஷயஃ க்ஷேத்ரமுச்யதே ।। ௪௦.

நிலமும் அறிந்தவனும் பொருளாகவும், பொருளல்லாததாகவும் வேறுபாடு கூறப்பட்டுள்ளது; பிரம்மம் அறிய வேண்டிய பொருள், நிலம் பொருளல்லாதது என்று சொல்லப்படுகிறது.

க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதம் க்ஷேத்ரம் க்ஷேத்ரஜ்ஞார்தம் ப்ரசக்ஷதே। பஹுத்வாச்ச ஶரீராணாம் ஶரீரீ பஹுதா ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

அறிந்தவன் நிலத்தை ஆளுகிறான்; நிலம் அறிந்தவனுக்காக உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. உடல்கள் பலவாக இருப்பதால், உடலுடையவன் பலவகையாக நினைக்கப்படுகிறான்.