வாயுபுராணம்

ஆபூத ஸம்ப்லவஸ்தாயீ ஹ்யப்ரதீகாதலக்ஷணஃ। காணபத்யம் ஸ லபதே ஸ்தாநம் வா ஸர்வகாமிகம் ।। ௩௯.

அவன் உயிர்கள் அழியும் போது கூட நிலைத்திருக்கும் தடையில்லாத கணபதி நிலையை அல்லது எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும் இடத்தை அடைகிறான்.

மத்யபோ மத்யபைஃ ஸார்த்தம் பூதஸங்கைஶ்ச மோததே। ஸோऽர்ச்யமாநோ மஹீப்ரு'ஷ்டோ மர்த்த்யாநாம் வரதோ பவேத்। இதி ஹோவாச பகவாந்வாயுர்வாக்யமிதம் வரஃ ।। ௩௯.

மதுவை அருந்துபவர், மற்ற மதுவாரிகளுடனும் பல உயிர்களுடனும் மகிழ்கிறார்; பூமியில் வழிபடப்படுபவர், மனிதர்களுக்கு வரங்களை வழங்குபவராகிறார். இவ்வாறு பரமன் வாயு இந்த சிறந்த வார்த்தையை கூறினார்.

ப்ரத்யாஹாரம் ப்ரவக்ஷ்யாமி பரஸ்யாந்தே ஸ்வயம்புவஃ। ப்ரஹ்மணஃ ஸ்திதிகாலே து க்ஷீணே தஸ்மிம்ஸ்ததா ப்ரபோஃ ।। ௪௦.

பரமன், சுயம்புவான பிரம்மாவின் காலம் முடிவடையும் போது நிகழும் பிரத்தியாகாரத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

யதேதம் குருதேऽத்யாத்மம் ஸுஸூக்ஷ்மம் விஶ்வமீஶ்வரஃ । அவ்யக்தாந்க்ரஸதே வ்யக்தம் ப்ரத்யாஹாரே ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ।। ௪௦.

எப்படி இறைவன் இந்த நுட்பமான உலகத்தை தன்னுள் உருவாக்குகிறாரோ, அதுபோல் வெளிப்பட்டதை மறைவு நிலையில் இழுத்து, எல்லாவற்றையும் தன்னுள் சேர்த்துக்கொள்கிறான்.

பரம் ததநுகல்பாநாமபூர்ணே கல்பஸங்க்ஷயே। உபஸ்திதே மஹாகோரே ஹ்யப்ரத்யக்ஷே து கஸ்யசித் ।। ௪௦.

அந்த உயர்ந்த நிலை, உலகங்கள் அழியும் அந்த பெரும் பயங்கரமான நேரம் வந்தபோது, யாராலும் காணப்படாது.

அந்தே த்ருமஸ்ய யம்ப்ராப்தே பஶ்சிமஸ்ய மநோஸ்ததா । அந்தே கலியுகே தஸ்மிந்க்ஷீணே ஸம்ஹார உச்யதே ।। ௪௦.

மரத்தின் முடிவும், மனம் கடைசிக் கட்டத்தையும் அடையும் போது, கலியுகம் முடிவுக்கு வந்ததும், அதுவே உலகின் அழிவாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸம்ப்ரக்ஷாலே ததா வ்ரு'த்தே ப்ரத்யாஹாரே ஹ்யுபஸ்திதே। ப்ரத்யாஹாரே ததா தஸ்மிந் பூததந்மாத்ரஸம்க்ஷயே ।। ௪௦.

அந்தப் பெரும் கழுவுதல் நிகழும் போது, எல்லாம் திரும்பிப் போகும் நிலை வந்ததும், அப்போது அந்தத் திரும்பும் நிலையில், பூதங்களும் அவற்றின் நுண்ணிய காரணங்களும் அழிகின்றன.

மஹதாதேர்விகாரஸ்ய விஶேஷாந்தஸ்ய ஸம்க்ஷயே। ஸ்வபாவகாரிதே தஸ்மிந்ப்ரவ்ரு'த்தே ப்ரதிஸஞ்சரே ।। ௪௦.

மகத்திலிருந்து தனிப்பட்டவற்றுக்குள் உள்ள மாற்றங்கள் அழிந்ததும், அவை தங்களது இயல்பால் மீண்டும் ஒன்றாகும் செயல்பாடு தொடங்குகிறது.

ஆபோ க்ரஸந்தி வை பூர்வ்வம் பூமேர்கந்தாத்மகம் குணம்। ஆத்தகந்தா ததோ பூமிஃ ப்ரலயத்வாய கல்பதே । ப்ரவிஷ்டே கந்ததந்மாத்ரே தோயாவஸ்தா தரா பவேத் ।। ௪௦.

அப்போது நீர் முதலில் பூமியின் மணம் என்ற தன்மையை எடுத்துக்கொள்கிறது; மணத்தை இழந்ததும் பூமி அழிவுக்குத் தயாராகிறது; அந்த மணத் தன்மையைக் கொண்டு நீரில் கலந்ததும், பூமி நீராக மாறுகிறது.

ஆபஸ்ததா ப்ரநஷ்டா வை வேகவத்யோ மஹாஸ்வநாஃ। ஸர்வமாபூரயித்வேதம் திஷ்டந்தி விசரந்தி ச ।। ௪௦.

அப்போது அந்த நீர்கள் மிக வலிமையுடன் முழங்கிக் கொண்டு, எல்லாவற்றையும் நிரப்பி, எங்கும் பரவி நிலைத்து அசைந்து செல்கின்றன.

அபாமஸ்தி குணோ யஸ்து ஜ்யோதிஷே லீயதே ரஸஃ। நஶ்யந்த்யாபஸ்ததாந்தே ச ரஸதந்மாத்ரஸங்க்ஷயாத் ।। ௪௦.

நீரின் தன்மை, அதாவது ருசி, அக்கினியில் கலக்கிறது; நீர் அழியும் போது, அது ருசித் தன்மையின் அழிவால் நிகழ்கிறது.

தேஜஸா ஸம்ஹ்ரு'தரஸா ஜ்யோதிஷ்ட்வம் ப்ராப்நுவந்த்யுத । க்ரஸ்தே ச ஸலிலே தேஜஃ ஸர்வ்வதோமுகமீக்ஷ்யதே ।। ௪௦.

அக்கினி நீரின் ருசியை எடுத்துக்கொண்டதும், நீர் அக்கினியாக மாறுகிறது; அக்கினி நீரை முழுவதும் விழுங்கும் போது, அது எல்லாத் திசைகளிலும் பிரகாசிக்கிறது.

அதாக்நிஃ ஸர்வதோ வ்யாப்த ஆதத்தே தஜ்ஜலந்ததா। ஸர்வமாபூர்ய்யதேऽர்சிர்பிஸ்ததா ஜகதிதம் ஶநைஃ ।। ௪௦.

பின்னர் அக்கினி எங்கும் பரவி, நீரில் பிறந்த அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்கிறது; அதன் ஜ்வாலைகள் இந்த உலகத்தை மெதுவாக நிரப்பி மூடுகின்றன.

அர்சிர்பிஃ ஸந்ததே தஸ்மிம்ஸ்திர்யகூர்த்த்வமதஸ்ததஃ । ஜ்யோதிஷோऽபி குணம் ரூபம் வாயுரந்தி ப்ரகாஶகம்। ப்ரலீயதே ததா தஸ்மிந்தீபார்சிரிவ மாருதே ।। ௪௦.

அக்கினியின் ஜ்வாலைகள் மேலும் கீழும் அகலமும் பரவ, அக்கினியின் தன்மை, அதாவது உருவம், காற்றில் கலக்கிறது; அப்போது அது, விளக்கின் ஜ்வாலை காற்றில் கலக்குவது போல, காற்றில் அழிகிறது.

ப்ரநஷ்டே ரூபதந்மாத்ரே ஹ்ரு'தரூபோ விபாவஸுஃ। உபஶாம்யதி தேஜோ ஹி வாயுநா தூயதே மஹத் ।। ௪௦.

உருவத் தன்மை அழிந்ததும், உருவம் இழந்த அக்கினி அணைந்துவிடுகிறது; அதன் ஒளி காற்றால் பரவி, மிகக் குறைந்து விடுகிறது.

நிராலோகே ததா லோகே வாயுபூதே ச தேஜஸி। ததஸ்து மூலமாஸாத்ய வாயுஃ ஸம்பவமாத்மநஃ ।। ௪௦.

அப்போது உலகில் ஒளி இல்லாமல், அக்கினி காற்றாக மாறியதும், அந்தக் காற்று தன் மூலத்தை அடைந்து, தன் ஆதாரத்தை எட்டுகிறது.

ஊர்த்த்வம் சாதஶ்ச திர்யக்ச தோதவீதி திஶோ தஶ । வாயோரபி குணம் ஸ்பர்ஶமாகாஶம் க்ரஸதே ச தத் ।। ௪௦.

மேலும் கீழும் அகலமும், பத்து திசைகளிலும் அசைந்து, காற்று தன் தன்மை, அதாவது தொடுதலை, ஆகாயத்தில் கலக்கச் செய்கிறது.

ப்ரஶாம்யதி ததா வாயுஃ கந்து திஷ்டத்யநாவ்ரு'தம்। அரூபமரஸஸ்பர்கமகந்தம் ந ச மூர்திமத் ।। ௪௦.

அப்போது காற்று அமைதியாகி, ஆகாயம் மட்டும் எதுவும் மறைக்கப்படாமல் நிற்கிறது; அதில் உருவம், ருசி, தொடுதல், மணம் எதுவும் இல்லை, வெளிப்படையான வடிவும் இல்லை.

ஸர்வமாபூரயந்நாதைஃ ஸுமஹத்தத்ப்ரகாஶதே। பரிமண்டலந்தத்ஸுஷிரமாகாஶம் ஶப்தலக்ஷணம் ।। ௪௦.

அது பெரிய ஒலியால் எல்லாவற்றையும் நிரப்பி பிரகாசிக்கிறது; சுற்றிலும் வெற்றிடமாக, ஆகாயம் ஒலியால் அடையாளம் காணப்படுகிறது.

ஶப்தமாத்ரம் ததாகாஶம் ஸர்வமாவ்ரு'த்ய திஷ்டதி। தந்து ஶப்தகுணந்தஸ்ய பூதாதிம் க்ரஸதே புநஃ ।। ௪௦.

அப்போது ஆகாயம் ஒலி மட்டுமே கொண்டு, எல்லாவற்றையும் மூடி நிற்கிறது; பின்னர் அதன் ஒலி தன்மையும், அதன் மூலப் பொருளும் மீண்டும் கலக்கின்றன.

பூதேந்த்ரியேஷு யுகபத்பூதாதௌ ஸம்ஸ்திதேஷு வை। அபிமாநாத்மகோ ஹ்யேஷ பூதாதிஸ்தாமஸஃ ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௪௦.

மூலப் பொருளும், அறிவு உறுப்புகளும் ஒரே நேரத்தில் நிலைபெற்றால், அந்த மூலப் பொருள் 'அஹங்காரம்' கொண்டதாகவும், தமஸாகவும் அறியப்படுகிறது.

பூதாதிம் க்ரஸதே சாபி மஹாந்வை புத்திலக்ஷணஃ। மஹாநாத்மா து விஜ்ஞேயஃ ஸம்கல்போ வ்யவஸாயகஃ ।। ௪௦.

மூலப் பொருள் பின்னர் புத்தி என்ற பெரிய தன்மையால் விழுங்கப்படுகிறது; அந்த மகத் என்ற பெரிய ஆத்மா தீர்மானமும் உறுதியும் கொண்டதாக அறியப்பட வேண்டும்.

புத்திர்மநஶ்ச லிங்கஶ்ச மஹாநக்ஷர ஏவ ச। பர்யாயவாசகைஃ ஶப்தைஸ்தமாஹுஸ்தத்த்வசிந்தகாஃ ।। ௪௦.

புத்தி, மனம், சூக்கும உடல், மகத், அழியாதது—இவை அனைத்தும் ஒரே பொருளுக்கான பெயர்களாக, தத்துவங்களை ஆராய்பவர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஸம்ப்ரலீநேஷு பூதேஷு குணஸாம்யே தமோமயே। ஸ்வாத்மந்யேவ ஸ்திதே சைவ காரணே லோககாரணே ।। ௪௦.

எல்லா உயிர்களும் கலந்துவிட்டபோது, குணங்கள் சமநிலையிலும் இருளால் நிறைந்தும் இருக்கும் போது, உலகங்களுக்குக் காரணமான அந்த ஆதிகாரணம் தனக்குள்ளே நிலைத்திருக்கும்.

விநிவ்ரு'த்தே ததா ஸர்கே ப்ரக்ரு'த்யாவஸ்திதேந வை । ததாத்யந்தபரோக்ஷத்வா தத்ரு'ஷ்டத்வாச்ச கஸ்யசித் ।। ௪௦.

அந்த நேரத்தில், படைப்பு நிற்கிறது; இயற்கை அதன் சொந்த நிலையில் அமைந்திருக்கும். அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் வெளிப்படாதவை; அதை யாரும் காண முடியாது.

அநாக்யாநாதபோதத்வாதஜ்ஞாநாஜ்ஜ்ஞாநிநாமபி। ஆகதாகதிகத்வாச்ச க்ரஹணம் தந்ந வித்யதே ।। ௪௦.

அது விவரிக்கப்படுவதில்லை, அறியப்படுவதில்லை, அறிவாளிகளுக்கே தெரியாதது; அது வருவதும் போவதும் இல்லாததால், அதை grasp செய்ய முடியாது.

பாவக்ராஹ்யாநுமாநாச்ச சிந்தயித்வேதமுச்யதே। ஸ்திதே து காரணே தஸ்மிந்நித்யே ஸதஸதாத்மிகே ।। ௪௦.

ஆனால், இருப்பதை ஊகித்து அறிந்தால், இப்படிச் சிந்திக்கப்படுகிறது: அந்த நித்தியமான காரணம், இருப்பும் இல்லாமையும் கொண்டது, நிலைத்திருக்கும்போது—

அநிர்த்தேஶ்யா ப்ரவ்ரு'த்திர்வை ஸ்வாத்மிகா காரணே ந து। ஏவம் ஸப்தாதயோऽப்யஸ்தாத்க்ரமாத்ப்ரக்ரு'தயஸ்து வை ।। ௪௦.

அந்த காரணத்தில், அதன் சொந்த இயல்பில் செயல்பாடு தெளிவாகக் கூற முடியாது; இவ்வாறு ஏழு முதலியவை எல்லாம் முறையே இயற்கையில் கலக்கப்படுகின்றன.

ப்ரத்யாஹாரே ததா ஸர்கே ப்ரவிஶ்யந்தி பரஸ்பரம்। யேநேதமாவ்ரு'தம் ஸர்வம் மண்டலந்து ப்ரலீயதே ।। ௪௦.

அழிவின் போது, இவை எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று உட்செல்லும்; இதனால் இந்த முழு உலகமும் மூடியும், அந்த நிலையில் கலக்கப்படுகிறது.