வாயுபுராணம்

யத்தத்ஸஹஸ்ரம் ஸிம்ஹாநாமாதித்யாநாம் ததைவ ச। வைஶ்வாநரபூதபவ்யவ்யாக்ராஶ்சைவாநுகாமிநஃ ।। ௩௯.

அது ஆயிரம் சிங்கங்களும், அதேபோல் ஆதித்யர்களும், நெருப்பினால் உண்டான கடந்த காலம், வருங்கால உயிர்களும், அவர்களைப் பின்தொடரும் புலிகளும் ஆகும்.

ஆவேஶ்யாத்மநி தாந்ஸர்வாந்ஸம்க்யாயோபத்ரவாம்ஸ்ததா। லோகாந் ஸப்த இமாந்ஸர்வ்வாந்மஹாபூதாநி பஞ்ச ச ।। ௩௯.

அவன் அந்த எல்லாவற்றையும் — எண்ணிக்கையற்ற துன்பங்கள், ஏழு உலகங்கள், ஐந்து பெரிய பொருள்கள் — தன் உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறான்.

விஷ்ணுநா ஸஹ ஸம்யுக்தம் கரோதி விகரோதி ச। ஸ ருத்ரோ யஃ ஸாமமயஸ்ததைவ ச யஜுர்மயஃ ।। ௩௯.

விஷ்ணுவுடன் இணைந்து, அவன் செய்கிறான், மாற்றுகிறான்; அவனே ருத்ரன், சாமவேதமும் யஜுர்வேதமும் ஆனவன்.

ஸ ஏஷ ஓதஃ ப்ரோதஶ்ச பஹிரந்தஶ்ச நிஶ்சயாத்। ஏகோ ஹி பகவாந்நாதோ ஹ்யநாதிஶ்சாந்தக்ரு'த்த்விஜாஃ ।। ௩௯.

அவன் உள்ளிலும் புறத்திலும் உறுதியாக நிறைந்திருக்கிறான்; ஒரே பரமோன், ஆதியில்லாதவன், முடிவை தருபவன், அருளாளன்.

ததஸ்தே ரு'ஷயஃ ஸர்வே திவாகரஸமப்ரபாஃ। ஸ்வம்ஸ்வமாஶ்ரமஸம்வாஸமாரோப்யாக்நிம் ததாத்மநி ।। ௩௯.

அப்போது எல்லா முனிவர்களும் சூரியனைப் போல் பிரகாசமாக, தங்கள் தங்கள் ஆசிரமங்களில் தங்கள் அக்னியை தங்களுக்குள் வைத்து நிற்கிறார்கள்.

கர்மணா மநஸா வாசா விஶுத்தேநாந்தராத்மநா । அநந்யமநஸோ பூத்வா ப்ரபத்யந்தே மஹேஶ்வரம் ।। ௩௯.

செயல், மனம், சொல், தூய உள்ளம் ஆகியவற்றால், மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அவர்கள் மகேஸ்வரனை சரணடைகிறார்கள்.

வ்ரதோபவாஸநிரதாஃ ஸர்வபூததயாபராஃ। யோகம் ஹ்யநுபமந்திவ்யம் ப்ராப்தம் தைஶ்சிந்நஸம்ஶயைஃ ।। ௩௯.

விரதம், உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டு, எல்லா உயிர்களுக்கும் இரக்கம் காட்டி, அவர்கள் ஒப்பில்லாத தெய்வீக யோகத்தை அடைகிறார்கள்; அவர்களின் சந்தேகங்கள் நீங்கிவிட்டன.

ப்ரபத்ய பரயா பக்த்யா ஜ்ஞாநயுக்தேந சேதஸா। தைர்லப்தம் ருத்ரஸாலோக்யம் ஶாஶ்வதம் பதமவ்யயம் ।। ௩௯.

பெரிய பக்தியுடன், அறிவோடு மனதை இணைத்து சரணடைந்ததால், அவர்கள் ருத்ரனுடன் சேரும் நிலையான, நாசமில்லாத நிலையை அடைகிறார்கள்.

யஃ படேத்தபஸா யுக்தோ வாயுப்ரோக்தாமிமாம் ஸ்துதிம்। ப்ராஹ்மணஃ க்ஷத்ரியோ வாபி வைஶ்யோ வா ஸ்வக்ரியாபரஃ ।। ௩௯.

யார் இந்த வாயுவால் கூறப்பட்ட स्तுதி-யை தவம் செய்து படிக்கிறார்களோ, அவர்கள் பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர் என தங்கள் கடமையில் நிலைத்தவராக இருந்தாலும், அவர்களுக்கு அது பயன் தரும்.

லபதே ருத்ரஸாலோக்யம் பக்திமாந்விகதஜ்வரஃ। அமத்யபஶ்ச யஃ ஶூத்ரோ பவபக்தோ ஜிதேந்த்ரியஃ ।। ௩௯.

அவர் பக்தியுடன், கவலையில்லாமல், ருத்ரனுடன் சேரும் நிலையை அடைவார்; மதுவைத் தவிர்க்கும், சிவபக்தி கொண்ட, மனக்கட்டுப்பாடு உள்ள சூத்திரரும் அதையே அடைவார்கள்.

ஆபூத ஸம்ப்லவஸ்தாயீ ஹ்யப்ரதீகாதலக்ஷணஃ। காணபத்யம் ஸ லபதே ஸ்தாநம் வா ஸர்வகாமிகம் ।। ௩௯.

அவன் உயிர்கள் அழியும் போது கூட நிலைத்திருக்கும் தடையில்லாத கணபதி நிலையை அல்லது எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும் இடத்தை அடைகிறான்.

மத்யபோ மத்யபைஃ ஸார்த்தம் பூதஸங்கைஶ்ச மோததே। ஸோऽர்ச்யமாநோ மஹீப்ரு'ஷ்டோ மர்த்த்யாநாம் வரதோ பவேத்। இதி ஹோவாச பகவாந்வாயுர்வாக்யமிதம் வரஃ ।। ௩௯.

மதுவை அருந்துபவர், மற்ற மதுவாரிகளுடனும் பல உயிர்களுடனும் மகிழ்கிறார்; பூமியில் வழிபடப்படுபவர், மனிதர்களுக்கு வரங்களை வழங்குபவராகிறார். இவ்வாறு பரமன் வாயு இந்த சிறந்த வார்த்தையை கூறினார்.

ப்ரத்யாஹாரம் ப்ரவக்ஷ்யாமி பரஸ்யாந்தே ஸ்வயம்புவஃ। ப்ரஹ்மணஃ ஸ்திதிகாலே து க்ஷீணே தஸ்மிம்ஸ்ததா ப்ரபோஃ ।। ௪௦.

பரமன், சுயம்புவான பிரம்மாவின் காலம் முடிவடையும் போது நிகழும் பிரத்தியாகாரத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

யதேதம் குருதேऽத்யாத்மம் ஸுஸூக்ஷ்மம் விஶ்வமீஶ்வரஃ । அவ்யக்தாந்க்ரஸதே வ்யக்தம் ப்ரத்யாஹாரே ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ।। ௪௦.

எப்படி இறைவன் இந்த நுட்பமான உலகத்தை தன்னுள் உருவாக்குகிறாரோ, அதுபோல் வெளிப்பட்டதை மறைவு நிலையில் இழுத்து, எல்லாவற்றையும் தன்னுள் சேர்த்துக்கொள்கிறான்.

பரம் ததநுகல்பாநாமபூர்ணே கல்பஸங்க்ஷயே। உபஸ்திதே மஹாகோரே ஹ்யப்ரத்யக்ஷே து கஸ்யசித் ।। ௪௦.

அந்த உயர்ந்த நிலை, உலகங்கள் அழியும் அந்த பெரும் பயங்கரமான நேரம் வந்தபோது, யாராலும் காணப்படாது.

அந்தே த்ருமஸ்ய யம்ப்ராப்தே பஶ்சிமஸ்ய மநோஸ்ததா । அந்தே கலியுகே தஸ்மிந்க்ஷீணே ஸம்ஹார உச்யதே ।। ௪௦.

மரத்தின் முடிவும், மனம் கடைசிக் கட்டத்தையும் அடையும் போது, கலியுகம் முடிவுக்கு வந்ததும், அதுவே உலகின் அழிவாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸம்ப்ரக்ஷாலே ததா வ்ரு'த்தே ப்ரத்யாஹாரே ஹ்யுபஸ்திதே। ப்ரத்யாஹாரே ததா தஸ்மிந் பூததந்மாத்ரஸம்க்ஷயே ।। ௪௦.

அந்தப் பெரும் கழுவுதல் நிகழும் போது, எல்லாம் திரும்பிப் போகும் நிலை வந்ததும், அப்போது அந்தத் திரும்பும் நிலையில், பூதங்களும் அவற்றின் நுண்ணிய காரணங்களும் அழிகின்றன.

மஹதாதேர்விகாரஸ்ய விஶேஷாந்தஸ்ய ஸம்க்ஷயே। ஸ்வபாவகாரிதே தஸ்மிந்ப்ரவ்ரு'த்தே ப்ரதிஸஞ்சரே ।। ௪௦.

மகத்திலிருந்து தனிப்பட்டவற்றுக்குள் உள்ள மாற்றங்கள் அழிந்ததும், அவை தங்களது இயல்பால் மீண்டும் ஒன்றாகும் செயல்பாடு தொடங்குகிறது.

ஆபோ க்ரஸந்தி வை பூர்வ்வம் பூமேர்கந்தாத்மகம் குணம்। ஆத்தகந்தா ததோ பூமிஃ ப்ரலயத்வாய கல்பதே । ப்ரவிஷ்டே கந்ததந்மாத்ரே தோயாவஸ்தா தரா பவேத் ।। ௪௦.

அப்போது நீர் முதலில் பூமியின் மணம் என்ற தன்மையை எடுத்துக்கொள்கிறது; மணத்தை இழந்ததும் பூமி அழிவுக்குத் தயாராகிறது; அந்த மணத் தன்மையைக் கொண்டு நீரில் கலந்ததும், பூமி நீராக மாறுகிறது.

ஆபஸ்ததா ப்ரநஷ்டா வை வேகவத்யோ மஹாஸ்வநாஃ। ஸர்வமாபூரயித்வேதம் திஷ்டந்தி விசரந்தி ச ।। ௪௦.

அப்போது அந்த நீர்கள் மிக வலிமையுடன் முழங்கிக் கொண்டு, எல்லாவற்றையும் நிரப்பி, எங்கும் பரவி நிலைத்து அசைந்து செல்கின்றன.

அபாமஸ்தி குணோ யஸ்து ஜ்யோதிஷே லீயதே ரஸஃ। நஶ்யந்த்யாபஸ்ததாந்தே ச ரஸதந்மாத்ரஸங்க்ஷயாத் ।। ௪௦.

நீரின் தன்மை, அதாவது ருசி, அக்கினியில் கலக்கிறது; நீர் அழியும் போது, அது ருசித் தன்மையின் அழிவால் நிகழ்கிறது.

தேஜஸா ஸம்ஹ்ரு'தரஸா ஜ்யோதிஷ்ட்வம் ப்ராப்நுவந்த்யுத । க்ரஸ்தே ச ஸலிலே தேஜஃ ஸர்வ்வதோமுகமீக்ஷ்யதே ।। ௪௦.

அக்கினி நீரின் ருசியை எடுத்துக்கொண்டதும், நீர் அக்கினியாக மாறுகிறது; அக்கினி நீரை முழுவதும் விழுங்கும் போது, அது எல்லாத் திசைகளிலும் பிரகாசிக்கிறது.

அதாக்நிஃ ஸர்வதோ வ்யாப்த ஆதத்தே தஜ்ஜலந்ததா। ஸர்வமாபூர்ய்யதேऽர்சிர்பிஸ்ததா ஜகதிதம் ஶநைஃ ।। ௪௦.

பின்னர் அக்கினி எங்கும் பரவி, நீரில் பிறந்த அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்கிறது; அதன் ஜ்வாலைகள் இந்த உலகத்தை மெதுவாக நிரப்பி மூடுகின்றன.

அர்சிர்பிஃ ஸந்ததே தஸ்மிம்ஸ்திர்யகூர்த்த்வமதஸ்ததஃ । ஜ்யோதிஷோऽபி குணம் ரூபம் வாயுரந்தி ப்ரகாஶகம்। ப்ரலீயதே ததா தஸ்மிந்தீபார்சிரிவ மாருதே ।। ௪௦.

அக்கினியின் ஜ்வாலைகள் மேலும் கீழும் அகலமும் பரவ, அக்கினியின் தன்மை, அதாவது உருவம், காற்றில் கலக்கிறது; அப்போது அது, விளக்கின் ஜ்வாலை காற்றில் கலக்குவது போல, காற்றில் அழிகிறது.

ப்ரநஷ்டே ரூபதந்மாத்ரே ஹ்ரு'தரூபோ விபாவஸுஃ। உபஶாம்யதி தேஜோ ஹி வாயுநா தூயதே மஹத் ।। ௪௦.

உருவத் தன்மை அழிந்ததும், உருவம் இழந்த அக்கினி அணைந்துவிடுகிறது; அதன் ஒளி காற்றால் பரவி, மிகக் குறைந்து விடுகிறது.

நிராலோகே ததா லோகே வாயுபூதே ச தேஜஸி। ததஸ்து மூலமாஸாத்ய வாயுஃ ஸம்பவமாத்மநஃ ।। ௪௦.

அப்போது உலகில் ஒளி இல்லாமல், அக்கினி காற்றாக மாறியதும், அந்தக் காற்று தன் மூலத்தை அடைந்து, தன் ஆதாரத்தை எட்டுகிறது.

ஊர்த்த்வம் சாதஶ்ச திர்யக்ச தோதவீதி திஶோ தஶ । வாயோரபி குணம் ஸ்பர்ஶமாகாஶம் க்ரஸதே ச தத் ।। ௪௦.

மேலும் கீழும் அகலமும், பத்து திசைகளிலும் அசைந்து, காற்று தன் தன்மை, அதாவது தொடுதலை, ஆகாயத்தில் கலக்கச் செய்கிறது.

ப்ரஶாம்யதி ததா வாயுஃ கந்து திஷ்டத்யநாவ்ரு'தம்। அரூபமரஸஸ்பர்கமகந்தம் ந ச மூர்திமத் ।। ௪௦.

அப்போது காற்று அமைதியாகி, ஆகாயம் மட்டும் எதுவும் மறைக்கப்படாமல் நிற்கிறது; அதில் உருவம், ருசி, தொடுதல், மணம் எதுவும் இல்லை, வெளிப்படையான வடிவும் இல்லை.

ஸர்வமாபூரயந்நாதைஃ ஸுமஹத்தத்ப்ரகாஶதே। பரிமண்டலந்தத்ஸுஷிரமாகாஶம் ஶப்தலக்ஷணம் ।। ௪௦.

அது பெரிய ஒலியால் எல்லாவற்றையும் நிரப்பி பிரகாசிக்கிறது; சுற்றிலும் வெற்றிடமாக, ஆகாயம் ஒலியால் அடையாளம் காணப்படுகிறது.