வாயுபுராணம்

ஆபூதஸம்ப்லவே கோரே ஸர்வப்ராணப்ரு'தாம் க்ஷயே। கிமவஸ்தா பவந்த்யேதே தந்நோ ப்ரூஹி யதார்தவத் ।। ௩௯.

உயிர்கள் அனைத்தும் அழியும் அந்த பயங்கரமான பிரளயத்தில், இவர்கள் நிலைமை என்ன? அதை உண்மையாக எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஏதே யே வை த்வயா ப்ரோக்தாஃ ஸிம்ஹவ்யாக்ரகணைஃ ஸஹ। யே சாந்யே ஸித்திஸம்ப்ராப்தா மாதரிஶ்வா ஜகாத ஹ ।। ௩௯.

நீ கூறிய இந்த சிங்க, புலி கூட்டங்களுடன் கூடியவர்களும், மற்ற சாதனையை அடைந்தவர்களும், இவர்கள் அனைவரையும் மாதரிசுவன் கூறினார்.

இதஞ்ச பரமம் தத்த்வம் ஸமாக்யாஸ்யாமி ஶ்ர்ரு'ண்வதாம்। விஜ்ஞாதேஶ்வரஸத்பாவமவ்யக்தம் ப்ரபவம் ததா ।। ௩௯.

இப்போது உங்களுக்காக இந்த உயர்ந்த உண்மையை நான் விளக்குகிறேன்; இறைவனுடைய இருப்பும், அவனது மறைபும், அவனது ஆதியும் பற்றியும்.

தத்ர பூர்வகதாஸ்தேஷு குமாரா ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ। ஸநகஶ்ச ஸநந்தஶ்ச த்ரு'தீயஶ்ச ஸநாதநஃ ।। ௩௯.

அங்கு, முன்பிருந்தவர்களில், பிரம்மாவின் புதல்வர்களான குமாரர்கள்: சனகன், சனந்தன், மூன்றாவது சனாதனன் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

வோடுஶ்ச கபிலஸ்தேஷாமாஸுரிஶ்ச மஹாயஶாஃ। முநிஃ பஞ்சஶிகஶ்சைவ யே சாந்யேऽப்யேவமாதயஃ ।। ௩௯.

அவர்களுடன் கபிலரும், புகழ் பெற்ற ஆசுரியும், முனிவர் பஞ்சசிகனும், அதுபோல் மற்றவர்களும் இருந்தனர்.

ததஃ காலே வ்யதிக்ராந்தே கல்பாநாம் பர்யயே கதே। மஹாபூதவிநாஶாந்தே ப்ரலயே ப்ரத்யுபஸ்திதே ।। ௩௯.

பின்னர், காலம் கடந்ததும், யுகங்கள் முடிவடைந்ததும், பெரிய பஞ்சபூதங்கள் அழிந்த பிறகு, அந்தப் பிரளயம் வந்தது.

அநேகருத்ரகோட்யஸ்து யாஃ ப்ரஸந்நா மஹேஶ்வரீ । ஶப்தாதீந்விஷயாந்போகாந்ஸத்யஸ்யாஷ்டவிதஶ்ரயாத் ।। ௩௯.

அநேக கோடி ருத்ரர்களும், அருள் மிகுந்த மகேஸ்வரியும், அந்த எட்டுவிதமான உண்மையின் ஆசனத்தில் இருந்து, ஒலி முதலான பொருள்களை அனுபவிக்கின்றனர்.

ப்ரவிஶ்ய ஸர்வபூதாநி ஜ்ஞாநயுக்தேந தேஜஸா। வைஹாயபதமவ்யக்ரம் பூதாநாமநுகம்பயா ।। ௩௯.

அவன் எல்லா உயிர்களிலும் அறிவால் ஒளிவிட்டு நுழைந்து, உயிர்களுக்கு இரக்கம் கொண்டு கவலையில்லாமல் வானுலகத்தை அடைகிறான்.

தத்ர யாந்தி மஹாத்மாநஃ பரமாணும் மஹேஶ்வரம்। தரந்தி ஸுமஹாவர்த்தாம் ஜந்மம்ரு'த்யூதகாம் நதீம் ।। ௩௯.

அங்கு மகான்மாக்கள், மிகச் சிறிய பரமன் மகேஸ்வரனை அடைகிறார்கள்; பிறப்பு மரணத்தின் பெரும் சுழற்சி ஆற்றை அவர்கள் கடக்கிறார்கள்.

ததஃ பஶ்யந்தி ஶர்வாணம் பரம் ப்ரஹ்மாணமேவ ச। தேவ்யா வை ஸஹிதாஃ ஸப்த யா தேவ்யஃ பரிகீர்த்திதாஃ ।। ௩௯.

பின்னர் அவர்கள் சர்வனை, பரம்பொருளான பிரம்மனையும், ஏற்கனவே கூறப்பட்ட ஏழு தேவியருடன் கூடியவராக காண்கிறார்கள்.

யத்தத்ஸஹஸ்ரம் ஸிம்ஹாநாமாதித்யாநாம் ததைவ ச। வைஶ்வாநரபூதபவ்யவ்யாக்ராஶ்சைவாநுகாமிநஃ ।। ௩௯.

அது ஆயிரம் சிங்கங்களும், அதேபோல் ஆதித்யர்களும், நெருப்பினால் உண்டான கடந்த காலம், வருங்கால உயிர்களும், அவர்களைப் பின்தொடரும் புலிகளும் ஆகும்.

ஆவேஶ்யாத்மநி தாந்ஸர்வாந்ஸம்க்யாயோபத்ரவாம்ஸ்ததா। லோகாந் ஸப்த இமாந்ஸர்வ்வாந்மஹாபூதாநி பஞ்ச ச ।। ௩௯.

அவன் அந்த எல்லாவற்றையும் — எண்ணிக்கையற்ற துன்பங்கள், ஏழு உலகங்கள், ஐந்து பெரிய பொருள்கள் — தன் உள்ளே இழுத்துக்கொள்கிறான்.

விஷ்ணுநா ஸஹ ஸம்யுக்தம் கரோதி விகரோதி ச। ஸ ருத்ரோ யஃ ஸாமமயஸ்ததைவ ச யஜுர்மயஃ ।। ௩௯.

விஷ்ணுவுடன் இணைந்து, அவன் செய்கிறான், மாற்றுகிறான்; அவனே ருத்ரன், சாமவேதமும் யஜுர்வேதமும் ஆனவன்.

ஸ ஏஷ ஓதஃ ப்ரோதஶ்ச பஹிரந்தஶ்ச நிஶ்சயாத்। ஏகோ ஹி பகவாந்நாதோ ஹ்யநாதிஶ்சாந்தக்ரு'த்த்விஜாஃ ।। ௩௯.

அவன் உள்ளிலும் புறத்திலும் உறுதியாக நிறைந்திருக்கிறான்; ஒரே பரமோன், ஆதியில்லாதவன், முடிவை தருபவன், அருளாளன்.

ததஸ்தே ரு'ஷயஃ ஸர்வே திவாகரஸமப்ரபாஃ। ஸ்வம்ஸ்வமாஶ்ரமஸம்வாஸமாரோப்யாக்நிம் ததாத்மநி ।। ௩௯.

அப்போது எல்லா முனிவர்களும் சூரியனைப் போல் பிரகாசமாக, தங்கள் தங்கள் ஆசிரமங்களில் தங்கள் அக்னியை தங்களுக்குள் வைத்து நிற்கிறார்கள்.

கர்மணா மநஸா வாசா விஶுத்தேநாந்தராத்மநா । அநந்யமநஸோ பூத்வா ப்ரபத்யந்தே மஹேஶ்வரம் ।। ௩௯.

செயல், மனம், சொல், தூய உள்ளம் ஆகியவற்றால், மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அவர்கள் மகேஸ்வரனை சரணடைகிறார்கள்.

வ்ரதோபவாஸநிரதாஃ ஸர்வபூததயாபராஃ। யோகம் ஹ்யநுபமந்திவ்யம் ப்ராப்தம் தைஶ்சிந்நஸம்ஶயைஃ ।। ௩௯.

விரதம், உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டு, எல்லா உயிர்களுக்கும் இரக்கம் காட்டி, அவர்கள் ஒப்பில்லாத தெய்வீக யோகத்தை அடைகிறார்கள்; அவர்களின் சந்தேகங்கள் நீங்கிவிட்டன.

ப்ரபத்ய பரயா பக்த்யா ஜ்ஞாநயுக்தேந சேதஸா। தைர்லப்தம் ருத்ரஸாலோக்யம் ஶாஶ்வதம் பதமவ்யயம் ।। ௩௯.

பெரிய பக்தியுடன், அறிவோடு மனதை இணைத்து சரணடைந்ததால், அவர்கள் ருத்ரனுடன் சேரும் நிலையான, நாசமில்லாத நிலையை அடைகிறார்கள்.

யஃ படேத்தபஸா யுக்தோ வாயுப்ரோக்தாமிமாம் ஸ்துதிம்। ப்ராஹ்மணஃ க்ஷத்ரியோ வாபி வைஶ்யோ வா ஸ்வக்ரியாபரஃ ।। ௩௯.

யார் இந்த வாயுவால் கூறப்பட்ட स्तுதி-யை தவம் செய்து படிக்கிறார்களோ, அவர்கள் பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர் என தங்கள் கடமையில் நிலைத்தவராக இருந்தாலும், அவர்களுக்கு அது பயன் தரும்.

லபதே ருத்ரஸாலோக்யம் பக்திமாந்விகதஜ்வரஃ। அமத்யபஶ்ச யஃ ஶூத்ரோ பவபக்தோ ஜிதேந்த்ரியஃ ।। ௩௯.

அவர் பக்தியுடன், கவலையில்லாமல், ருத்ரனுடன் சேரும் நிலையை அடைவார்; மதுவைத் தவிர்க்கும், சிவபக்தி கொண்ட, மனக்கட்டுப்பாடு உள்ள சூத்திரரும் அதையே அடைவார்கள்.

ஆபூத ஸம்ப்லவஸ்தாயீ ஹ்யப்ரதீகாதலக்ஷணஃ। காணபத்யம் ஸ லபதே ஸ்தாநம் வா ஸர்வகாமிகம் ।। ௩௯.

அவன் உயிர்கள் அழியும் போது கூட நிலைத்திருக்கும் தடையில்லாத கணபதி நிலையை அல்லது எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும் இடத்தை அடைகிறான்.

மத்யபோ மத்யபைஃ ஸார்த்தம் பூதஸங்கைஶ்ச மோததே। ஸோऽர்ச்யமாநோ மஹீப்ரு'ஷ்டோ மர்த்த்யாநாம் வரதோ பவேத்। இதி ஹோவாச பகவாந்வாயுர்வாக்யமிதம் வரஃ ।। ௩௯.

மதுவை அருந்துபவர், மற்ற மதுவாரிகளுடனும் பல உயிர்களுடனும் மகிழ்கிறார்; பூமியில் வழிபடப்படுபவர், மனிதர்களுக்கு வரங்களை வழங்குபவராகிறார். இவ்வாறு பரமன் வாயு இந்த சிறந்த வார்த்தையை கூறினார்.

ப்ரத்யாஹாரம் ப்ரவக்ஷ்யாமி பரஸ்யாந்தே ஸ்வயம்புவஃ। ப்ரஹ்மணஃ ஸ்திதிகாலே து க்ஷீணே தஸ்மிம்ஸ்ததா ப்ரபோஃ ।। ௪௦.

பரமன், சுயம்புவான பிரம்மாவின் காலம் முடிவடையும் போது நிகழும் பிரத்தியாகாரத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

யதேதம் குருதேऽத்யாத்மம் ஸுஸூக்ஷ்மம் விஶ்வமீஶ்வரஃ । அவ்யக்தாந்க்ரஸதே வ்யக்தம் ப்ரத்யாஹாரே ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ।। ௪௦.

எப்படி இறைவன் இந்த நுட்பமான உலகத்தை தன்னுள் உருவாக்குகிறாரோ, அதுபோல் வெளிப்பட்டதை மறைவு நிலையில் இழுத்து, எல்லாவற்றையும் தன்னுள் சேர்த்துக்கொள்கிறான்.

பரம் ததநுகல்பாநாமபூர்ணே கல்பஸங்க்ஷயே। உபஸ்திதே மஹாகோரே ஹ்யப்ரத்யக்ஷே து கஸ்யசித் ।। ௪௦.

அந்த உயர்ந்த நிலை, உலகங்கள் அழியும் அந்த பெரும் பயங்கரமான நேரம் வந்தபோது, யாராலும் காணப்படாது.

அந்தே த்ருமஸ்ய யம்ப்ராப்தே பஶ்சிமஸ்ய மநோஸ்ததா । அந்தே கலியுகே தஸ்மிந்க்ஷீணே ஸம்ஹார உச்யதே ।। ௪௦.

மரத்தின் முடிவும், மனம் கடைசிக் கட்டத்தையும் அடையும் போது, கலியுகம் முடிவுக்கு வந்ததும், அதுவே உலகின் அழிவாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸம்ப்ரக்ஷாலே ததா வ்ரு'த்தே ப்ரத்யாஹாரே ஹ்யுபஸ்திதே। ப்ரத்யாஹாரே ததா தஸ்மிந் பூததந்மாத்ரஸம்க்ஷயே ।। ௪௦.

அந்தப் பெரும் கழுவுதல் நிகழும் போது, எல்லாம் திரும்பிப் போகும் நிலை வந்ததும், அப்போது அந்தத் திரும்பும் நிலையில், பூதங்களும் அவற்றின் நுண்ணிய காரணங்களும் அழிகின்றன.

மஹதாதேர்விகாரஸ்ய விஶேஷாந்தஸ்ய ஸம்க்ஷயே। ஸ்வபாவகாரிதே தஸ்மிந்ப்ரவ்ரு'த்தே ப்ரதிஸஞ்சரே ।। ௪௦.

மகத்திலிருந்து தனிப்பட்டவற்றுக்குள் உள்ள மாற்றங்கள் அழிந்ததும், அவை தங்களது இயல்பால் மீண்டும் ஒன்றாகும் செயல்பாடு தொடங்குகிறது.

ஆபோ க்ரஸந்தி வை பூர்வ்வம் பூமேர்கந்தாத்மகம் குணம்। ஆத்தகந்தா ததோ பூமிஃ ப்ரலயத்வாய கல்பதே । ப்ரவிஷ்டே கந்ததந்மாத்ரே தோயாவஸ்தா தரா பவேத் ।। ௪௦.

அப்போது நீர் முதலில் பூமியின் மணம் என்ற தன்மையை எடுத்துக்கொள்கிறது; மணத்தை இழந்ததும் பூமி அழிவுக்குத் தயாராகிறது; அந்த மணத் தன்மையைக் கொண்டு நீரில் கலந்ததும், பூமி நீராக மாறுகிறது.