வாயுபுராணம்

கல்பதாஹப்ரதீப்தேஷு ததா காலேஷு தேஷு வை। பூரா திஷு மஹாந்தேஷு ப்ரு'ஶம் வ்யாப்தேஷ்வதாக்நிநா ।। ௩௯.

அந்த காலங்களில், யுகமடைந்த தீ பரவும்போது, பெரிய நிலப்பரப்புகளில் எல்லா திசைகளிலும் பூமி முழுவதும் தீயால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறது.

ஶிகா ஸம்வர்த்தகா ஜ்ஞேயா ப்ராப்நுவந்தி ஸதா ஜநாஃ। யாமாதயோ கணாஃ ஸர்வே மஹர்லோகநிவாஸிநஃ ।। ௩௯.

சம்வர்த்தகன் எனப்படும் அந்த ஜ்வாலைகள் தெரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்; யமன் முதலான அனைத்து உயிர்களும், மகர்லோகத்தில் வாழும் அனைவரும், அவற்றை அடைகின்றனர்.

மஹர்லோகேஷு தீப்தேஷு ஜநமேவாஶ்ரயந்தி தே। ஸர்வே ஸூக்ஷ்மஶரீராஸ்தே தத்ரஸ்தாஸ்து பவந்தி தே ।। ௩௯.

மகர்லோகங்கள் தீயால் எரிகையில், அந்த உயிர்கள் ஜனலோகத்தையே அடைகின்றனர்; அங்கு உள்ள எல்லா சூட்சும உடல்களும் அங்கேயே தங்கி இருப்பார்கள்.

தேஷாம் தே துல்யஸாமர்த்யாஸ்துல்யமூர்த்திதராஸ்ததா । ஜந லோகே விவர்த்தந்தே யாவத்ஸம்ப்லவதே ஜகத் ।। ௩௯.

அவர்களுக்கு சமமான சக்தியும், ஒத்த உருவும் உண்டு; உலகம் முழுவதும் மூழ்கும் வரை, அவர்கள் ஜனலோகத்தில் சுதந்திரமாக நடமாடுவார்கள்.

வ்யுஷ்டாயாந்து ரஜந்யாம் வை ப்ரஹ்மணோऽவ்யக்தயோநிநஃ। அஹராதௌ ப்ரஸூயந்தே பூர்வவத்க்ரமஶாஸ்த்விஹ ।। ௩௯.

பிரம்மாவின் வெளிப்படாத மூலத்திலிருந்து வந்த இரவு முடிந்ததும், பகல் தொடங்கும்போது, அவர்கள் முன்புபோலவே இங்கு ஒழுங்காக பிறக்கின்றனர்.

ஸ்வாயம்புவாதயஃ ஸர்வே மரீச்யந்தாஸ்து ஸாதகாஃ। தேவாஸ்தே வை புநஸ்தேஷாம் ஜாயந்தே நிதநேஷ்விஹ ।। ௩௯.

ஸ்வாயம்புவன் முதலான எல்லா சித்தர்களும், மரீசி வரை, தேவர்களும், இங்கு மறுபடியும் அவர்கள் இடையே, அழிவின் போது பிறக்கின்றனர்.

யாமாதயஃ க்ரமேணைவ கநிஷ்டாத்யாஃ ப்ரஜாபதேஃ। பூர்வம் பூர்வம் ப்ரஸூயந்தே பஶ்சிமே பஶ்சசிமாஸ்ததா। தேவாந்வயே தேவதா ஹி ஸப்த ஸம்பூதயஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ। வ்யதீதாஃ கல்யஜாஸ்தேஷாம் திஸ்ரஃ ஶிஷ்டாஸ்ததா பரே ।। ௩௯.

யமன் முதலான குழுக்கள், இளையவர்கள் முதல் ஒவ்வொன்றாக முன்னதாக உருவாகின்றனர்; பின்வரும் குழுக்கள் பின்னர் பிறக்கின்றனர்; தேவர்களில் ஏழு தலைமுறைகள் நினைவுகூரப்படுகின்றன; அவற்றில், கலியுகத்தில் பிறந்தவர்கள் கடந்துவிட்டனர், மூன்று தலைமுறைகள் இன்னும் மீதமுள்ளது.

ஆவர்த்தமாநா தேவாஸ்தே க்ரமேணைதே ந ஸர்வ்வஶஃ। கத்வா ஜவந்தவீபாவந்தஶக்ரு'த்வஃ புநஃ புநஃ ।। ௩௯.

இந்த தேவர்கள் ஒவ்வொன்றாக மாறி மாறி, எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் அல்லாமல், ஜவந்த என்ற நிலையில் பத்து முறை அடைந்து, மீண்டும் மீண்டும் திரும்பி வருகிறார்கள்.

ததஸ்தே வை கணாஃ ஸர்வ்வே த்ரு'ஷ்ட்வா பாவேஷ்வநித்யதாம்। பாவிநோऽர்தஸ்ய ச பலாத் புண்யாக்யாதிபலேந ச ।। ௩௯.

பின்னர், எல்லா உயிர்களிலும் நிலையில்லாத தன்மையை பார்த்து, புண்ணியம் எனப்படும் நன்மையின் வலிமையாலும், வரவிருக்கும் பலத்தின் வலிமையாலும்,

நிவ்ரு'த்தவ்ரு'த்தயஃ ஸர்வே ஸ்வஸ்தாஃ ஸுமநஸஸ்ததா। வைராஜே தூபபத்யந்தே லோகமுத்ஸ்ரு'ஜ்ய தஜ்ஜநம் ।। ௩௯.

அவர்கள் அனைவரும் செயலைக் குறைத்து, மனம் அமைதியாகவும் நன்றாகவும் இருந்து, அந்த உலகை விட்டு வையிராஜ உலகில் பிறக்கின்றனர்.

ததோऽந்யேநைவ காலேந நித்யயுக்தாஸ்தபஸ்விநஃ। கதநாச்சைவ தர்மஸ்ய தேஷாம் தே ஜஜ்ஞிரேऽந்வயே ।। ௩௯.

பிறகு, வேறு ஒரு காலத்தில், எப்போதும் தவத்தில் ஈடுபட்டவர்களும், தர்மத்தைப் பற்றி எடுத்துரைக்கும் காரணத்தாலும், அவர்கள் வரிசையில் பிறக்கின்றனர்.

ஈஹோத்பந்நாஸ்ததஸ்தே வை ஸ்தாநா ஆபூரயந்த்யுத। தேவத்வே ச ரு'ஷித்வே ச மநுஷ்யந்வே ச ஸர்வஶஃ ।। ௩௯.

அங்கு பிறந்தவர்கள், தேவராகவும், முனிவராகவும், மனிதராகவும், எல்லா நிலைகளையும் நிரப்புகின்றனர்.

ஏவம் தேவகணாஃ ஸர்வே தஶக்ரு'த்வோ நிவர்த்த்ய வை। வைராஜேஷூபபந்நாஸ்தே தஶ திஷ்டந்த்யுபப்லவாந் ।। ௩௯.

இவ்வாறு, எல்லா தேவகணங்களும் பத்து முறை திரும்பி, வையிராஜ உலகில் பிறந்து, பத்து முறையும் பெரும் அழிவுகளுக்கு இடையே அங்கே தங்குகின்றனர்.

பூர்ணே பூர்ணே ததஃ கல்பே ஸ்தித்வா வைராஜகே புநஃ। ப்ரஹ்மலோகே விவர்த்தம்தே பூர்வ்வபூர்வ்வக்ரமேண து ।। ௩௯.

ஒவ்வொரு கல்பமும் முடிந்ததும், வையிராஜ உலகில் தங்கி, அவர்கள் மீண்டும் பிரம்மா உலகில் முன்புபோலவே ஒழுங்காகச் சுழல்கின்றனர்.

ஏதஸ்மிந் ப்ரஹ்மலோகே து கல்பே வைராஜகே கதே। வைராஜம் புநரப்யேகே கல்பஸ்தாநமகல்பயந் ।। ௩௯.

இந்த பிரம்மா உலகில் வையிராஜ கல்பம் முடிந்தபோது, சிலர் மீண்டும் வையிராஜத்தை கல்பத்தின் இடமாக நிறுவுகின்றனர்.

ஏவம் பூர்வ்வாநுபூர்வ்யேண ப்ரஹ்மலோககதேந வை। ஏவம் தேஷு வ்யதீதேஷு தபஸா பரிகல்பிதே। வைராஜே தூபபத்யந்தே தஶக்ரு'த்வோ நிவர்த்ததே ।। ௩௯.

இவ்வாறு, முன்னும் பின்பும் தொடர்ச்சியாக, பிரம்மா உலகை அடைந்தவர்களும், தவத்தால் நிலைபெற்றவர்களும், பத்து முறை திரும்பி வையிராஜ உலகில் பிறக்கின்றனர்.

ஏவம் தேவயுகாநீஹ வ்யதீதாநி ஸஹஸ்ரஶஃ। நிதநம் ப்ரஹ்மலோகே து கதாநாம்ரு'ஷிபிஃ ஸஹ ।। ௩௯.

இவ்வாறு, ஆயிரக்கணக்கான தெய்வ யுகங்கள் இங்கு கடந்துவிட்டன; பிரம்மா உலகில் அழிவை அடைந்த முனிவர்களுடன் சேர்ந்து.

ஸூத உவாச।. ந ஶக்யமாநுபூர்வேண தேஷாம் வக்தும் ப்ரவிஸ்தரம்। அநாதித்வாச்ச காலஸ்ய ஹ்யஸம் க்யாநாச்ச ஸர்வஶஃ। ஏவமேவ ந ஸந்தேஹோ யதாவத்கதிதம் மயா ।। ௩௯.

சூதர் சொன்னார்: காலம் ஆரம்பமில்லாதது, எல்லாம் வெளிப்படாதது என்பதால், அவர்களின் கதைகளை முறையாக விரிவாகச் சொல்ல இயலாது. நான் சொன்னது உண்மையிலேயே அப்படித்தான்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ததுபஶ்ருத்ய வாக்யார்தம்ரு'ஷயஃ ஸம்ஶயாந்விதாஃ। ஸூதமாஹுஃ புராணஜ்ஞம் வ்யாஸஶிஷ்யம் மஹா மதிம் ।। ௩௯.

அந்த வார்த்தைகளையும் அதன் பொருளையும் கேட்டு, அந்த முனிவர்கள் சந்தேகமடைந்து, புராணங்களை அறிந்த, வியாசரின் சீடனாகிய, பெரிய அறிவுடைய சூதரிடம் கேட்டார்கள்.

ரு'ஷய ஊசுஃ।। வைராஜாஸ்தே யதாஹாரா யத்ஸத்த்வாஶ்ச யதாஶ்ரயாஃ। திஷ்டந்தி சைவ யத்காலம் தந்நோ ப்ரூஹி யதாததம் ।। ௩௯.

முனிவர்கள் சொன்னார்கள்: வைராஜர்கள் எதை உணவாகக் கொள்கிறார்கள், அவர்களின் இயல்பு என்ன, அவர்கள் எங்கே தங்குகிறார்கள், எவ்வளவு காலம் வாழ்கிறார்கள் என்பதை உண்மையாக எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

ததுக்தம்ரு'ஷிபிர்வாக்யம் ஶ்ருத்வா லோகார்ததத்த்வவித்। ஸூதஃ பௌராணிகோ வாக்யம் விநயேநேதமப்ரவீத் ।। ௩௯.

முனிவர்கள் கேட்ட அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், உலகின் உண்மை பொருளை அறிந்த புராணவல்லுனர் சூதர் பணிவுடன் இப்படிச் சொன்னார்.

ததஃ ப்ராப்யந்த தே ஸர்வ்வே ஶுத்திஶுத்ததமாஶ்ச யே। ஆபூத ஸம்ப்லவாஸ்தத்ர தஶ திஷ்டந்தி தேஜநாஃ ।। ௩௯.

பிறகு, எல்லா உயிர்களும் அழிந்தபின், மிகுந்த தூய்மை பெற்றவர்கள், பத்துப் பேர் அங்கே நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

ஸர்வே ஸூக்ஷ்மஶரீராஸ்தே வித்வாம்ஸோ கநமூர்த்தயஃ। ஸ்திதலோகாஸ்திதத்வாச்ச தேஷாம் பூதம் ந வித்யதே ।। ௩௯.

அவர்கள் எல்லாரும் நுண்ணிய உடலுடன், ஞானமிக்கவர்களாகவும், உறுதியான உருவத்துடன் இருக்கிறார்கள்; அவர்களின் உலகங்கள் நிலைத்திருக்கின்றன, ஆகவே அவர்களுக்கு பொருட்படையான உடல் இல்லை.

ஊசுஃ ஸநத்குமாராத்யாஃ ஸித்தாஸ்தே தோகதர்மிணஃ। க்யாதிம் நைமித்திகீம் தேஷாம் பர்ய்யாயே ஸமுபஸ்திதே ।। ௩௯.

சனத்குமாரர் முதலான சித்தர்கள், யோகத்திற்குரிய இயல்புடையவர்கள், உரிய சமயத்தில் அவர்களின் புகழ் வெளிப்படுகிறது.

ஸ்தாநத்யாகே மநஶ்சாபி யுகபத்ஸம்ப்ரவர்த்ததே। ஊசுஃ ஸர்வ்வே ததாந்யோऽந்யம் வைராஜாஞ்சுத்தபுத்தயஃ ।। ௩௯.

அவர்கள் தங்கள் இடத்தை விட்டு விலகும் போது, அவர்களின் மனம் ஒரே நேரத்தில் செயல்படுகிறது; அப்போது அந்த வைராஜர்கள் அனைவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசுகிறார்கள்.

ஏவமேவ மஹாபாகாஃ ப்ரணவம் ஸம்ப்ரவிஶ்ய ஹ। ப்ரஹ்மலோகே ப்ரவர்த்தாநஸ்தந்நஃ ஶ்ரேயோ பவிஷ்யதி ।। ௩௯.

அப்படியே, பெருமைமிக்கவர்களே, அவர்கள் ஓம் என்ற புனித எழுத்துக்குள் சென்று, பிரம்மாவின் உலகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; அது நமக்கு உயர்ந்த நன்மை தரும்.

ஏவமுக்த்வா ததா ஸர்வே ப்ரஹ்மாந்தே வ்யவஸாயிநஃ। யோஜயித்வா ததா ஸர்வ்வே வர்த்தந்தே யோகதர்ம்மிணஃ ।। ௩௯.

இவ்வாறு சொல்லி, பிரம்மாவின் நாளின் முடிவில் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, யோக வழியில் தொடர்ந்து பயில்கிறார்கள்.

தத்ரைவ ஸம்ப்ரலீயந்தே ஶாந்தா தீபார்சிஷோ யதா। ப்ரஹ்மகாயமவர்த்தந்த புநராவ்ரு'த்திதுர்ல்லபம் ।।. ௩௯.

அங்கேயே அவர்கள் அமைதியாக, விளக்கின் ஜ்வாலையைப் போல், ஒன்றாகக் கரைந்து விடுகிறார்கள்; பிரம்மாவின் உடலை அடைந்து, மீண்டும் பிறப்பது அரிதாகிறது.

லோகம் தம் ஸமநுப்ராப்ய ஸர்வ்வே தே பாவநாமயம்। ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணஃ ப்ராப்ய ஹ்யம்ரு'தத்வாய தே கதாஃ ।। ௩௯.

அந்த உலகை அடைந்தபின், அவர்கள் அனைவரும் தியானத்தால் ஆனவர்களாக, பிரம்மாவின் ஆனந்தத்தை அடைந்து, அமரத்துவத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்கள்.