வாயுபுராணம்

ஏவமேகார்ணவே தஸ்மிந்நஷ்டே ஸ்தாவர ஜங்கமே। ததா ஸ பவதி ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத் ।। ௩௮.

அவ்வாறு, அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையும் உயிரும் அழிந்தபோது, அப்போது அவர் ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள் உடைய பிரமாவாகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா ஸுமநாஃ ஸஹஸ்ரபாத் ஸஹஸ்ரசக்ஷுர்வதநஃ ஸஹஸ்ரவாக்। ஸஹஸ்ரபாஹுஃ ப்ரதமஃ ப்ரஜாபதிஸ்த்ரீயபதே யஃ புருஷோ நிருச்யதே ।। ௩௮.

ஆயிரம் தலைகளும், கருணைமிகு மனமும், ஆயிரம் கால்களும், ஆயிரம் கண்களும், முகங்களும், வாய்களும் உடையவன்; ஆயிரம் கரங்களும் கொண்ட முதன்மை உயிர்களின் ஆண்டவன், மூன்று உலகங்களின் பாதையில் செல்லும் அந்தப் பெருமைமிகு புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஆதித்யவர்ணோ புவநஸ்ய கோப்தா ஹ்யபூர்வ்வ ஏகஃ ப்ரதமஸ்துராஷாட் । ஹிரண்யகர்பஃ புருஷோ மஹாந் வை ஸம்பத்யதே வை தமஸஃ பரஸ்தாத் ।। ௩௮.

அவன் பொன்னிறம் உடையவன், உலகத்தைக் காக்கும் ஒருவன், எவரும் ஒப்பில்லாதவன், முதன்மை உடையவன், மிக வேகமானவன்; அந்தப் பெரும் புருஷன், ஹிரண்யகர்பன், இருளைத் தாண்டி இருப்பவன்.

சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸர்வதஃ ஸலிலப்லுதே। ஸுஷுப்ஸுரப்ரகாஶாம் ஸ்வாம் ராத்ரிம் து குருதே ப்ரபுஃ ।। ௩௮.

நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் முடிவில், எல்லாம் நீரில் மூழ்கும் போது, ஆண்டவன் ஓய்வை விரும்பி, ஒளியில்லாத தன் இரவைக் கொண்டு வருகிறான்.

சதுர்விதா யதா ஶேதே ப்ரஜாஃ ஸர்வ்வாண்டமண்டிதாஃ। பஶ்யந்தே தம் மஹாத்மாநம் காலம் ஸப்த மஹர்ஷயஃ ।। ௩௮.

அனைத்து உயிர்களும், பிரபஞ்சத்துடன் கூடியவை, நான்கு வகைத் தூக்கத்தில் இருக்கும்போது, ஏழு மகா முனிவர்கள் அந்த மகாத்மாவான காலத்தைப் பார்கின்றனர்.

ஜநலோகவிவர்த்தந்தஸ்தபஸா லப்தசக்ஷுஷஃ। ப்ரு'க்வாதயோ மஹாத்மாநஃ பூர்வ்வே வ்யாக்யாதலக்ஷணாஃ ।। ௩௮.

பிருகு முதலிய முனிவர்கள், முன்பே கூறப்பட்ட சிறப்புகளுடன், தவம் மூலம் கண்கள் பெற்றவர்கள், ஜனலோகத்தில் சஞ்சரிக்கின்றனர்.

ஸத்யாதீந் ஸப்தலோகாந் வை தே ஹி பஶ்யந்தி சக்ஷுஷா। ப்ரஹ்மாணம் தே து பஶ்யந்தி மஹாப்ராஹ்மீஷு ராத்ரிஷு ।। ௩௮.

அவர்கள் தங்கள் பார்வையால், சத்தியம் முதலான ஏழு உலகங்களையும் காண்கிறார்கள்; பிரம்மாவின் பெரும் இரவுகளில், பிரம்மாவையே அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஸப்தர்ஷயஃ ப்ரபஶ்யந்தி ஸப்தகாலம் ஸ்வராத்ரிஷு। கல்பாநாம் பரமேஷ்டித்வாத்தஸ்மாதாத்யஃ ஸ பட்யதே ।। ௩௮.

ஏழு முனிவர்கள், விண்ணுலக இரவுகளில் ஏழு வகை காலத்தையும் காண்கிறார்கள்; அந்தக் கல்பங்களில் உயர்ந்தவராக இருப்பதால், அவரே முதல்வன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஸ யஷ்டா ஸர்வபூதாநாம் கல்பாதிஷு புநஃ புநஃ। ஏவமாவேஶயித்வா து ஸ்வாத்மந்யேவ ப்ரஜாபதிஃ ।। ௩௮.

அவன் எல்லா உயிர்களுக்காக, ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் யாகம் செய்பவன்; இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் தன்னுள் சேர்த்து, உயிர்களின் ஆண்டவன் தன் சுயத்தில் நிலைத்திருப்பவன்.

அதாத்மநி மஹாதேஜாஃ ஸர்வமாதாய ஸர்வக்ரு'த்। ததஸ்தே வஸதே ராத்ரிம் தமஸ்யேகார்ணவே ஜலே ।। ௩௮.

பின்னர், அந்தப் பெரும் ஒளி உடையவன், அனைத்தையும் தன்னுள் எடுத்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் படைத்தவன், அந்த இருளில், ஒரே கடல் போன்ற நீரில் இரவின்போது தங்குகிறான்.

ததோ ராத்ரிக்ஷயே ப்ராப்தே ப்ரதிபுத்தஃ ப்ரஜாபதிஃ। மநஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷயா யுக்தம் ஸர்காய நிததே புநஃ ।। ௩௮.

பின்னர், இரவு முடிவடைந்ததும், உயிர்களின் ஆண்டவன் விழித்து எழுகிறான்; படைக்க விருப்பம் கொண்ட மனதை மீண்டும் படைப்பிற்காக அமைக்கிறான்.

ஏவம் ஸலோகே நிர்வ்ரு'த்தே உபஶாந்தே ப்ரஜாபதௌ। ப்ரஹ்மநைமித்திகே தஸ்மிந் கல்பிதே வை ப்ரஸம்யமே ।। ௩௮.

இவ்வாறு, உலகம் ஒழிந்து, உயிர்களின் ஆண்டவன் அமைதியடைந்ததும், பிரம்மா காரணமாக நிகழும் அந்த லயத்தில், அமைதி நிலை ஏற்படுகிறது.

தேஹைர்வியோகஃ ஸத்வாநாம் தஸ்மிந் வை க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ததோ தக்தேஷு பூதேஷு ஸர்வ்வேஷ்வாதித்யரஶ்மிபிஃ। தேவர்ஷிமநுவர்ய்யேஷு தஸ்மிந் ஸங்கலநே ததா ।। ௩௮.

அந்த லயத்தில், உயிர்கள் தங்கள் உடல்களிலிருந்து முழுமையாக பிரியப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது; பின்னர், எல்லா பொருள்களும் சூரியனின் கதிர்களால் எரியும்போது, தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரிடையே அந்தச் சேர்க்கை நிகழ்கிறது.

கந்தர்வாதீநி ஸத்வாநி பிஶாசாந்தாநி ஸர்வ்வஶஃ। கல்பாதாவப்ரதப்தாநி ஜநமேவாஶ்ரயந்தி வை ।। ௩௮.

கந்தர்வர்கள் முதல் பிசாசுகள் வரை உள்ள எல்லா உயிர்களும், கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் இன்னும் துன்புறவில்லை; அவர்கள் மனிதர்களாகவே பிறக்கின்றனர்.

திர்யக்யோநீநி ஸத்வாநி நாரகேயாநி யாந்யபி। ததா தாந்யபி தக்தாநி துதபாபாநி ஸர்வ்வஶஃ। ஜநே தாந்யுபபத்யந்தே யாவத்ஸம்ப்லவதே ஜகத் ।। ௩௮.

மிருகமாகப் பிறந்த உயிர்கள், நரகத்துக்குரிய உயிர்கள், எவை இருந்தாலும், அப்போது அவை அனைத்தும் எரிய, பாவங்கள் நீங்க, மனிதர்களாகவே பிறக்கின்றன, உலகம் நிலைத்திருக்கும் வரை.

வ்யுஷ்டாயாந்து ரஜந்யாம் து ப்ரஹ்மணேऽவ்யக்தயோநயே। ஜாயந்தே ஹி புநஸ்தாநி ஸர்வ்வபூதாநி க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ।। ௩௮.

ஆனால் இரவு முடிந்ததும், பிரம்மாவின் மறைமுக மூலத்திலிருந்து, அந்த உயிர்கள் அனைத்தும் மீண்டும் முழுமையாகப் பிறக்கின்றன.

ரு'ஷயோ மநவோ தேவாஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வ்வஶ்சதுர்விதாஃ। தேஷாமபீஹ ஸித்தாநாம் நிதநோத்பத்திருச்யதே ।। ௩௮.

முனிவர்கள், மனுக்கள், தேவர்கள், நான்கு வகை உயிர்கள்—இவர்களில், சித்தர்கள் கூட, இங்கே மரணமும் பிறப்பும் நிகழ்வதாகக் கூறப்படுகிறது.

யதா ஸூர்யஸ்ய லோகேऽஸ்மிந்நுதயாஸ்தமநம் ஸ்ம்ரு'தம்। ததா ஜந்மநிரோதஶ்ச பூதாநாமிஹ த்ரு'ஶ்யதே ।। ௩௮.

இந்த உலகில் சூரியன் எழும், மறையும் என்பதுபோல், உயிர்களின் பிறப்பும், ஒழிவும் இங்கே காணப்படுகிறது.

ஆபூதஸம்ப்லவாத்தஸ்மாத்பவஃ ஸம்ஸார உச்யதே । யதா ஸர்வ்வாணி பூதாநி ஜாயந்தே ஹி வர்ஷாஸ்விஹ ।। ௩௮.

உயிர்கள் அழியும் காரணத்தால், இது சுழற்சி வாழ்க்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது; மழைக்காலத்தில் எல்லா உயிர்களும் இங்கே பிறப்பதைப்போல்.

ஸ்தாவராதீநி ஸத்த்வாநி கல்பே கல்பே ததா ப்ரஜாஃ। யதார்த்தாவ்ரு'துலிங்காநி நாநாரூபாணி பர்ய்யயே ।। ௩௮.

நிலைக்கடவுள்கள் முதலிய உயிர்கள், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், காலச்சக்கரத்தின் பல்வேறு அடையாளங்களைப் போலவே, பலவகை உருவங்களில் தோன்றி மறைகின்றன.

த்ரு'ஶ்யந்தே தாநி தாந்யேவ ததா ப்ரஹ்மாத்தராத்ரிஷு । ப்ரத்யாஹாரே ச ஸர்கே ச கதிமந்தி த்ருவாணி ச ।। ௩௮.

அந்த உயிர்கள், பிரம்மாவின் இரவுகளிலும், முற்றும் உருவகழிவிலும், படைப்பிலும், இயக்கமும் நிலைத்த தன்மையும் உடையவையாக மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகின்றன.

நிஷ்க்ரமந்தே விஶந்தே ச ப்ரஜாகாரம் ப்ரஜாபதிம்। ப்ரஹ்மாணம் ஸர்வபூதாநி மஹாயோகம் மஹேஶ்வரம் ।। ௩௮.

அனைத்து உயிர்களும், உயிர்களின் முதல்வனாகிய பிரம்மாவிலும், மகாயோகியாகிய மஹேசுவரனிலும், தோன்றி மறைகின்றன.

ஸம்ஸ்ரஷ்டா ஸர்வபூதாநாம் கல்பாதிஷு புநஃ புநஃ। வ்யக்தா வ்யக்தோ மஹாதேவஸ்தஸ்ய ஸர்வமிதம் ஜகத் ।। ௩௮.

அவர் எல்லா உயிர்களையும் ஒவ்வொரு யுகத்தின் தொடக்கத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் படைப்பவர்; வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆகிய மஹாதேவன், இந்த உலகமெல்லாம் அவருடையது.

யேநைவ ஸ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரதமம் ப்ரயாதா ஆபோ ஹி மார்கேண மஹீதலேऽஸ்மிந்। பூர்வப்ரயாதேந ததா ஹ்யபோऽந்யாஸ்தேநைவ தேநைவ து ஸம்வ்ரஜந்தி ।। ௩௮.

யார் முதலில் நீர்களை இந்த பூமியில் ஒரு பாதையில் படைத்தாரோ, அந்த பாதையிலேயே பிற நீர்களும் முன்புபோலவே செல்லுகின்றன.

யதா ஶூபேந த்வஶுபேந சைவ தத்ரைவ தத்ரைவ விவர்த்தமாநாஃ। மர்த்யாஸ்து தேஹாந்தரபாவிதத்த்வாத்ரவேர்வஶாதூர்த்த்வமதஶ்சரந்தி ।। ௩௮.

நல்லவை அல்லது கெட்டவை செய்தபடி, இறப்பவர்கள் தங்கள் அடுத்த உடலின் தன்மைக்கு ஏற்ப, தங்கள் செயல்களின் பலத்தால் மேலோ கீழோ செல்வார்கள்.

யே சாபி தேவா மநவஃ ப்ரஜேஶா அந்யேऽபி யே ஸ்வர்ககதாஶ்ச ஸித்தாஃ। ஸத்பாவிதாக்யாதிவஶாச்ச தர்ம்ம்யாஃ புநர்நிஸர்கேண பவந்தி ஸத்த்வாஃ ।। ௩௮.

தேவர்கள், மனுக்கள், உயிர்களின் தலைவர்கள், சொர்க்கத்தை அடைந்தவர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரும், தங்கள் நற்கருமமும் அறிவும் காரணமாக, புதிய படைப்பில் மீண்டும் பிறக்கின்றனர்.

அத ஊர்த்த்வம் ப்ரவக்ஷ்யாமி காலமாபூதஸம்ப்லவம்। மந்வந்தராணி யாநி ஸ்யுர்வ்யாக்யாதாநி மயா த்விஜாஃ। ஸஹ ப்ரஜ்ஞாநிஸர்கேண ஸஹ தேவைஶ்சதுர்த்தஶ ।। ௩௮.

இனி உயிர்கள் அழியும் காலம் வரை, நான் விளக்கப்போகிறேன்; முன்பு கூறிய மன்வந்தரங்களும், அறிவுடையோர் படைப்பும், பதினான்கு தேவர்களும் உடன் சேர்ந்து.

ஸ யுகாக்யா ஸஹஸ்ரம் து ஸர்வாண்யேவாந்தராணி வை । அஸ்யாஃ ஸஹஸ்ரே த்வே பூர்ணே நிஃஶேஷஃ கல்ப உச்யதே ।। ௩௮.

யுகம் எனப்படும் ஆயிரம், அதற்கிடையிலுள்ள எல்லா இடைவெளிகளும், இந்த ஆயிரம் இருமுறை முடிந்தால், அதை முழு கல்பம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஏதத்ப்ராஹ்மமஹோ ஜ்ஞேயம் தஸ்ய ஸம்க்யாம் நிபோதத। நிமேஷஸ்துல்ய மாத்ரா ஹி க்ரு'தோ லக்வக்ஷரேண து ।। ௩௮.

இது பிரம்மாவின் பகல் என அறிய வேண்டும்; அதன் கணக்கை இப்போது கேளுங்கள்: ஒரு நிமேஷம், மனிதக் கண் இமைப்பை அளவாகக் கொண்டு, ஒரு குறுகிய எழுத்தாக அமைந்தது.