வாயுபுராணம்

ஆதித்யரஶ்மிபிஃ பீதம் ஜலமப்ரேஷு திஷ்டதி। புநஃ பததி தத்பூமௌ தேந பூர்ய்யந்தி சார்ணவாஃ ।। ௩௮.

சூரியனின் கதிர்களால் குடிக்கப்பட்ட நீர் மேகங்களில் தங்கி, மீண்டும் பூமியில் விழுகிறது; அதனால் கடல்களும் நிரம்புகின்றன.

ததஃ ஸமுத்ராஃ ஸ்வாம் வேலாம் பரிக்ராமந்தி ஸர்வ்வஶஃ। பர்வ்வதாஶ்ச விஶீர்ய்யந்தே மஹீ சாப்ஸு நிமஜ்ஜதி ।। ௩௮.

பின்னர், கடல்கள் எல்லா வழிகளிலும் தங்கள் எல்லையை மீறி பெருக்கெடுக்கின்றன; மலைகள் சிதறி விழுகின்றன; பூமி நீரில் முழுகுகிறது.

ததஸ்து ஸஹஸோத்ப்ராந்தஃ பயோதாம்ஸ்தாந்நபஸ்தலே। ஸம்வேஷ்டயதி கோராத்மா திவி வாயுஃ ஸமந்ததஃ ।। ௩௮.

அப்போது, பயங்கரமான காற்று, வலிமையுடன், ஆகாயத்தில் பரவி இருக்கும் அந்த மேகங்களை எல்லா பக்கங்களிலும் சுற்றி மூடுகிறது.

தஸ்மிந்நேகார்ணவே கோரே நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே। பூர்ணே யுகஸஹஸ்ரே வை நிஃஶேஷஃ கல்ப உச்யதே ।। ௩௮.

அந்த பயங்கரமான ஒரே பெருங்கடலில், நிலையும் உயிரும் அழிந்தபின், ஆயிரம் யுகங்கள் நிறைவடைந்ததும், அது முழுமையான ஒரு கல்பத்தின் அழிவாகக் கூறப்படுகிறது.

அதாம்பஸா வ்ரு'தே லோகே ப்ராஹுரேகார்ணவம் புதாஃ। அத பூமிதலம் கஞ்ச வாயுஶ்சைகார்ணவே ததா। நஷ்டே பாவேऽவலீநம் தத்ப்ராஜ்ஞாயத ந கிஞ்சந ।। ௩௮.

பின்னர், உலகம் நீரில் மூடப்பட்டபோது, அறிஞர்கள் அதை ஒரே பெருங்கடல் என அழைக்கின்றனர்; அப்போது பூமியின் மேற்பரப்பும், ஆகாயமும், காற்றும் அந்த ஒரே கடலில் உள்ளன; எல்லாம் அழிந்தபோது, எதுவும் வெளிப்படவில்லை என அறிவாளிகள் கூறுகின்றனர்.

பார்திவாஸ்த்வத ஸாமுத்ரா ஆபோ ஹைமாஶ்ச ஸர்வ்வஶஃ। ப்ரஸரந்த்யோ வ்ரஜந்த்யேகம் ஸலிலாக்யாம் பஜந்த்யுத ।। ௩௮.

பிறகு, நிலத்திலுள்ள நீர், கடல் நீர், பொன்னிற நீர் ஆகியவை அனைத்தும் பரவி, ஒன்றாகச் சேர்ந்து, நீர் எனப்படும் ஒரே வடிவத்தை எடுக்கின்றன.

ஆகதாகதிகம் சைவ ததா தத்ஸலிலம் ஸ்ம்ரு'தம்। ப்ரச்சாத்ய திஷ்டதி மஹீமர்ணவாக்யம் ச தஜ்ஜலம் ।। ௩௮.

அப்போது, வருவதும் போவதும் என அழைக்கப்படும் அந்த நீர், அனைத்தையும் மூடி, நிலைத்திருக்கும்; அது பூமியின் பெருங்கடல் எனப்படும்.

ஆபாந்தி யஸ்மாத்தா பாபிர்பாஶப்தவ்யாப்திதீப்திஷு। பஸ்ம ஸர்வ்வமநுப்ராப்ய தஸ்மாதம்போ நிருச்யதே ।। ௩௮.

அவை ஒளியுடன் பிரகாசிப்பதால், 'ப' என்ற சொல் பரவல், பிரகாசம் என்பதைக் குறிக்கும்; எல்லாம் சாம்பலாகி முடிவடைவதால், அதற்கே நீர் என்று பெயர் வந்தது.

நாநாத்வே சைவ ஶீக்ரே ச தாதுர்வை அர உச்யதே। ஏகார்ணவே ததா யோ வை ந ஶீக்ராஸ்தேந தா நராஃ ।। ௩௮.

அவை பலவகைமையும் விரைவும் கொண்டதால், அந்த மூலப்பொருளுக்கு 'அர' என்று பெயர்; அந்த ஒரே பெருங்கடலில், விரைவில்லாதவர்கள் 'நர' எனப்படுகின்றனர்.

தஸ்மிந் யுகஸஹஸ்ராந்தே திவஸே ப்ரஹ்மணோ கதே। தாவந்தம் காலமேவம் து பவத்யேகார்ணவம் ஜகத்। ததா து ஸர்வ்வவ்யாபாரா நிவர்த்தந்தே ப்ரஜாபதேஃ ।। ௩௮.

ஆயிரம் யுகங்கள் முடிவில், பிரமாவின் பகல் முடிந்ததும், அந்த காலமெல்லாம் உலகம் ஒரே பெருங்கடலாகிறது; அப்போது படைப்பரசரின் எல்லா செயல்களும் நிற்கின்றன.

ஏவமேகார்ணவே தஸ்மிந்நஷ்டே ஸ்தாவர ஜங்கமே। ததா ஸ பவதி ப்ரஹ்மா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத் ।। ௩௮.

அவ்வாறு, அந்த ஒரே பெருங்கடலில், நிலையும் உயிரும் அழிந்தபோது, அப்போது அவர் ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள் உடைய பிரமாவாகிறார்.

ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா ஸுமநாஃ ஸஹஸ்ரபாத் ஸஹஸ்ரசக்ஷுர்வதநஃ ஸஹஸ்ரவாக்। ஸஹஸ்ரபாஹுஃ ப்ரதமஃ ப்ரஜாபதிஸ்த்ரீயபதே யஃ புருஷோ நிருச்யதே ।। ௩௮.

ஆயிரம் தலைகளும், கருணைமிகு மனமும், ஆயிரம் கால்களும், ஆயிரம் கண்களும், முகங்களும், வாய்களும் உடையவன்; ஆயிரம் கரங்களும் கொண்ட முதன்மை உயிர்களின் ஆண்டவன், மூன்று உலகங்களின் பாதையில் செல்லும் அந்தப் பெருமைமிகு புருஷன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஆதித்யவர்ணோ புவநஸ்ய கோப்தா ஹ்யபூர்வ்வ ஏகஃ ப்ரதமஸ்துராஷாட் । ஹிரண்யகர்பஃ புருஷோ மஹாந் வை ஸம்பத்யதே வை தமஸஃ பரஸ்தாத் ।। ௩௮.

அவன் பொன்னிறம் உடையவன், உலகத்தைக் காக்கும் ஒருவன், எவரும் ஒப்பில்லாதவன், முதன்மை உடையவன், மிக வேகமானவன்; அந்தப் பெரும் புருஷன், ஹிரண்யகர்பன், இருளைத் தாண்டி இருப்பவன்.

சதுர்யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸர்வதஃ ஸலிலப்லுதே। ஸுஷுப்ஸுரப்ரகாஶாம் ஸ்வாம் ராத்ரிம் து குருதே ப்ரபுஃ ।। ௩௮.

நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் முடிவில், எல்லாம் நீரில் மூழ்கும் போது, ஆண்டவன் ஓய்வை விரும்பி, ஒளியில்லாத தன் இரவைக் கொண்டு வருகிறான்.

சதுர்விதா யதா ஶேதே ப்ரஜாஃ ஸர்வ்வாண்டமண்டிதாஃ। பஶ்யந்தே தம் மஹாத்மாநம் காலம் ஸப்த மஹர்ஷயஃ ।। ௩௮.

அனைத்து உயிர்களும், பிரபஞ்சத்துடன் கூடியவை, நான்கு வகைத் தூக்கத்தில் இருக்கும்போது, ஏழு மகா முனிவர்கள் அந்த மகாத்மாவான காலத்தைப் பார்கின்றனர்.

ஜநலோகவிவர்த்தந்தஸ்தபஸா லப்தசக்ஷுஷஃ। ப்ரு'க்வாதயோ மஹாத்மாநஃ பூர்வ்வே வ்யாக்யாதலக்ஷணாஃ ।। ௩௮.

பிருகு முதலிய முனிவர்கள், முன்பே கூறப்பட்ட சிறப்புகளுடன், தவம் மூலம் கண்கள் பெற்றவர்கள், ஜனலோகத்தில் சஞ்சரிக்கின்றனர்.

ஸத்யாதீந் ஸப்தலோகாந் வை தே ஹி பஶ்யந்தி சக்ஷுஷா। ப்ரஹ்மாணம் தே து பஶ்யந்தி மஹாப்ராஹ்மீஷு ராத்ரிஷு ।। ௩௮.

அவர்கள் தங்கள் பார்வையால், சத்தியம் முதலான ஏழு உலகங்களையும் காண்கிறார்கள்; பிரம்மாவின் பெரும் இரவுகளில், பிரம்மாவையே அவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ஸப்தர்ஷயஃ ப்ரபஶ்யந்தி ஸப்தகாலம் ஸ்வராத்ரிஷு। கல்பாநாம் பரமேஷ்டித்வாத்தஸ்மாதாத்யஃ ஸ பட்யதே ।। ௩௮.

ஏழு முனிவர்கள், விண்ணுலக இரவுகளில் ஏழு வகை காலத்தையும் காண்கிறார்கள்; அந்தக் கல்பங்களில் உயர்ந்தவராக இருப்பதால், அவரே முதல்வன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஸ யஷ்டா ஸர்வபூதாநாம் கல்பாதிஷு புநஃ புநஃ। ஏவமாவேஶயித்வா து ஸ்வாத்மந்யேவ ப்ரஜாபதிஃ ।। ௩௮.

அவன் எல்லா உயிர்களுக்காக, ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் யாகம் செய்பவன்; இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் தன்னுள் சேர்த்து, உயிர்களின் ஆண்டவன் தன் சுயத்தில் நிலைத்திருப்பவன்.

அதாத்மநி மஹாதேஜாஃ ஸர்வமாதாய ஸர்வக்ரு'த்। ததஸ்தே வஸதே ராத்ரிம் தமஸ்யேகார்ணவே ஜலே ।। ௩௮.

பின்னர், அந்தப் பெரும் ஒளி உடையவன், அனைத்தையும் தன்னுள் எடுத்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றையும் படைத்தவன், அந்த இருளில், ஒரே கடல் போன்ற நீரில் இரவின்போது தங்குகிறான்.

ததோ ராத்ரிக்ஷயே ப்ராப்தே ப்ரதிபுத்தஃ ப்ரஜாபதிஃ। மநஃ ஸிஸ்ரு'க்ஷயா யுக்தம் ஸர்காய நிததே புநஃ ।। ௩௮.

பின்னர், இரவு முடிவடைந்ததும், உயிர்களின் ஆண்டவன் விழித்து எழுகிறான்; படைக்க விருப்பம் கொண்ட மனதை மீண்டும் படைப்பிற்காக அமைக்கிறான்.

ஏவம் ஸலோகே நிர்வ்ரு'த்தே உபஶாந்தே ப்ரஜாபதௌ। ப்ரஹ்மநைமித்திகே தஸ்மிந் கல்பிதே வை ப்ரஸம்யமே ।। ௩௮.

இவ்வாறு, உலகம் ஒழிந்து, உயிர்களின் ஆண்டவன் அமைதியடைந்ததும், பிரம்மா காரணமாக நிகழும் அந்த லயத்தில், அமைதி நிலை ஏற்படுகிறது.

தேஹைர்வியோகஃ ஸத்வாநாம் தஸ்மிந் வை க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। ததோ தக்தேஷு பூதேஷு ஸர்வ்வேஷ்வாதித்யரஶ்மிபிஃ। தேவர்ஷிமநுவர்ய்யேஷு தஸ்மிந் ஸங்கலநே ததா ।। ௩௮.

அந்த லயத்தில், உயிர்கள் தங்கள் உடல்களிலிருந்து முழுமையாக பிரியப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது; பின்னர், எல்லா பொருள்களும் சூரியனின் கதிர்களால் எரியும்போது, தேவர்கள், முனிவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரிடையே அந்தச் சேர்க்கை நிகழ்கிறது.

கந்தர்வாதீநி ஸத்வாநி பிஶாசாந்தாநி ஸர்வ்வஶஃ। கல்பாதாவப்ரதப்தாநி ஜநமேவாஶ்ரயந்தி வை ।। ௩௮.

கந்தர்வர்கள் முதல் பிசாசுகள் வரை உள்ள எல்லா உயிர்களும், கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் இன்னும் துன்புறவில்லை; அவர்கள் மனிதர்களாகவே பிறக்கின்றனர்.

திர்யக்யோநீநி ஸத்வாநி நாரகேயாநி யாந்யபி। ததா தாந்யபி தக்தாநி துதபாபாநி ஸர்வ்வஶஃ। ஜநே தாந்யுபபத்யந்தே யாவத்ஸம்ப்லவதே ஜகத் ।। ௩௮.

மிருகமாகப் பிறந்த உயிர்கள், நரகத்துக்குரிய உயிர்கள், எவை இருந்தாலும், அப்போது அவை அனைத்தும் எரிய, பாவங்கள் நீங்க, மனிதர்களாகவே பிறக்கின்றன, உலகம் நிலைத்திருக்கும் வரை.

வ்யுஷ்டாயாந்து ரஜந்யாம் து ப்ரஹ்மணேऽவ்யக்தயோநயே। ஜாயந்தே ஹி புநஸ்தாநி ஸர்வ்வபூதாநி க்ரு'த்ஸ்நஶஃ ।। ௩௮.

ஆனால் இரவு முடிந்ததும், பிரம்மாவின் மறைமுக மூலத்திலிருந்து, அந்த உயிர்கள் அனைத்தும் மீண்டும் முழுமையாகப் பிறக்கின்றன.

ரு'ஷயோ மநவோ தேவாஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வ்வஶ்சதுர்விதாஃ। தேஷாமபீஹ ஸித்தாநாம் நிதநோத்பத்திருச்யதே ।। ௩௮.

முனிவர்கள், மனுக்கள், தேவர்கள், நான்கு வகை உயிர்கள்—இவர்களில், சித்தர்கள் கூட, இங்கே மரணமும் பிறப்பும் நிகழ்வதாகக் கூறப்படுகிறது.

யதா ஸூர்யஸ்ய லோகேऽஸ்மிந்நுதயாஸ்தமநம் ஸ்ம்ரு'தம்। ததா ஜந்மநிரோதஶ்ச பூதாநாமிஹ த்ரு'ஶ்யதே ।। ௩௮.

இந்த உலகில் சூரியன் எழும், மறையும் என்பதுபோல், உயிர்களின் பிறப்பும், ஒழிவும் இங்கே காணப்படுகிறது.

ஆபூதஸம்ப்லவாத்தஸ்மாத்பவஃ ஸம்ஸார உச்யதே । யதா ஸர்வ்வாணி பூதாநி ஜாயந்தே ஹி வர்ஷாஸ்விஹ ।। ௩௮.

உயிர்கள் அழியும் காரணத்தால், இது சுழற்சி வாழ்க்கை என்று அழைக்கப்படுகிறது; மழைக்காலத்தில் எல்லா உயிர்களும் இங்கே பிறப்பதைப்போல்.