வாயுபுராணம்

ஜிதாத்யாஶ்ச கணா ஹ்யத்ர சாக்ஷுஷாந்தாஶ்சதுர்தஶ। மந்வந்தரேஷு ஸர்வ்வேஷு தேவாஸ்தே வை மஹௌஜஸஃ ।। ௩௮.

ஜிதா முதலான குழுக்கள், சாக்ஷுஷன் வரை பதினான்கு, இந்த எல்லா மன்வந்தரங்களிலும், இந்த மகா வலிமை கொண்ட தேவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

ததஸ்தேஷு கதேஷூர்த்த்வம் ஸாயோஜ்யம் கல்பவாஸிநாம்। ஸமேத்ய தேவாஸ்தே ஸர்வே ப்ராப்தே ஸம்கலநே ததா ।। ௩௮.

அவர்கள் மேலே சென்றதும், கல்பம் முழுவதும் வாழ்பவர்களின் சேர்க்கை நிகழ்கிறது; எல்லா தேவர்களும் அந்தச் சேர்க்கை நேரத்தில் ஒன்றாக கூடுகிறார்கள்.

மஹர்லோகம் பரித்யஜ்ய கணாஸ்தே வை சதுர்த்தஶ। ஸஶரீராஶ்ச ஶ்ரூயந்தே ஜநலோகம் ஸஹாநுகாஃ ।। ௩௮.

மகர்லோகத்தை விட்டு, அந்த பதினான்கு குழுக்களும், தங்கள் உடல்களோடும், பக்தர்களோடும், ஜனலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள் என்று கூறப்படுகிறது.

ஏவம் தேவேஷ்வதீதேஷு மஹர்லோகாஜ்ஜநம் ப்ரதி। பூதாதிஷ்வவஶிஷ்டேஷு ஸ்தாவராந்தேஷு சாப்யுத ।। ௩௮.

இவ்வாறு, தேவர்கள் மகர்லோகத்திலிருந்து ஜனலோகத்திற்குச் சென்றதும், அங்கு பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் நிலையான உயிர்கள் மட்டுமே மீதமிருக்கும்.

ஶூந்யேஷு லோகஸ்தாநேஷு மஹாந்தேஷு பூராதிஷு। தேவேஷு ச கதேஷூர்த்த்வம் ஸாயோஜ்யம் கல்பவாஸிநாம் ।। ௩௮.

பூமி முதலான பெரிய உலகங்கள் காலியாகி, தேவர்கள் மேலே சென்றதும், கல்பம் முழுவதும் வாழ்பவர்களின் சேர்க்கை நிகழ்கிறது.

ஸம்ஹ்ரு'த்ய தாம்ஸ்ததோ ப்ரஹ்மா தேவர்ஷிபித்ரு'தாநவாந்। ஸம்ஸ்தாபயதி வை ஸர்கம் மஹத்ரூ'ஷ்ட்யா யுகக்ஷயே ।। ௩௮.

பிறகு பிரம்மா, தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், மற்றும் தானவர்கள் ஆகியோரை திரும்ப அழைத்து, யுகத்தின் முடிவில் தன் பெரிய ஞானத்தால் படைப்பை மீண்டும் நிறுவுகிறார்.

தத்ர யுகஸஹஸ்ராந்தமஹர்யர்த்ப்ரஹ்மணோ விதுஃ। ராத்ரிம் யுகஸஹஸ்ராந்தாமஹோராத்ரவிதோ ஜநாஃ ।। ௩௮.

அங்கு, பிரம்மாவின் ஒரு பகல் ஆயிரம் யுகங்கள் என்றும், ஒரு இரவும் ஆயிரம் யுகங்கள் என்றும், பிரம்மாவின் பகல் இரவு பற்றி அறிந்தவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

நைமித்திகஃ ப்ராக்ரு'திகோ யஶ்சைவாத்யந்திகோऽர்ததஃ। த்ரிவிதஃ ஸர்வ்வபூதாநாமித்யேஷ ப்ரதிஸஞ்சரஃ ।। ௩௮.

எல்லா உயிர்களுக்கும் மூன்று வகையான அழிவுகள் உள்ளன: ஒரு காலத்துக்கு ஏற்ப நிகழ்வது, இயற்கை காரணமாக நிகழ்வது, முற்றிலும் முடிவடைவது — இவை தான் அழிவுகளின் வகைகள் என்று கூறப்படுகிறது.

ப்ராஹ்மோ நைமித்திகஸ்தஸ்ய கல்பதாஹஃ ப்ரஸம்யமஃ। ப்ரதிஸர்கே து பூதாநாம் ப்ராக்ரு'தஃ கரணக்ஷயஃ ।। ௩௮.

அந்த ஒரு காலத்துக்கான அழிவு 'பிரம்மன் சார்ந்தது' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது யுக முடிவில் உலகம் எரியும்போது நிகழும். உயிர்களின் உருவங்கள் அழியும் போது, அதுவே இயற்கை அழிவாகும்.

ஜ்ஞாநாச்சாத்யந்திகஃ ப்ரோக்தஃ காரணாநாமஸம்பவஃ । ததஃ ஸம்ஹ்ரு'த்ய தாந் ப்ரஹ்மா தேவாம்ஸ்த்ரைலோக்யவாஸிநஃ ।। ௩௮.

அறிவால் உண்டாகும் முற்றுப் பூரண அழிவு என்பது காரணங்கள் இல்லாமல் போவதேயாகும். அப்போது பிரம்மா அந்த காரணங்களைத் தன் உள்ளே இழுத்து, தேவர்களையும் மூன்று உலகில் வாழும் அனைவரையும் சேர்த்து விடுகிறார்.

அஹரந்தே ப்ரகுருதே ஸர்கஸ்ய ப்ரலயம் புநஃ। ஸுஷுப்ஸுர்பகவாந் ப்ரஹ்மா ப்ரஜாஃ ஸம்ஹரதே ததா ।। ௩௮.

ஒரு நாள் முடிவில், அவர் மீண்டும் படைப்பை அழிவுக்கு கொண்டு வருகிறார்; ஓய்வெடுக்க விரும்பும் அந்த மகிமைமிக்க பிரம்மா, அப்போது உயிர்களைத் தன் உள்ளே இழுத்து விடுகிறார்.

ததோ யுகஸஹஸ்ராந்தே ஸம்ப்ராப்தே ச யுகக்ஷயே। தத்ராத்மஸ்தாஃ ப்ரஜாஃ கர்த்தும் ப்ரபேதே ஸ ப்ரஜாபதிஃ ।। ௩௮.

ஆயிரம் யுகங்கள் கடந்ததும், அந்த யுகம் முடிவடையும் போது, அந்த உயிர்களின் ஆண்டவன் தன் உள்ளே நிலைபெற்ற உயிர்களை உருவாக்கத் தயாராகிறார்.

ததா பவத்யநாவ்ரு'ஷ்டிஸ்ததா ஸா ஶத வார்ஷிகீ। ததா யாந்யல்பஸாராணி ஸத்த்வாநி ப்ரு'திவீதலே ।। ௩௮.

அந்த நேரத்தில் மழை பெய்யாது; அந்த வறட்சி நூறு ஆண்டுகள் நீடிக்கிறது. அப்பொழுது, பூமியின் மேற்பரப்பில் உள்ள பலவீனமான உயிர்கள்—

தாந்யேவாத்ர ப்ரலீயந்தே பூமித்வமுபயாந்தி ச। ஸப்தரஶ்மிரதோ பூத்வா ஹ்யுததிஷ்டத்விபாவஸுஃ ।। ௩௮.

—அவை இங்கே அழிந்து, பூமியாக மாறுகின்றன; பின்னர், தீப்பொறி ஏழு கதிர்களாக உருவாகி மேலெழுகிறது.

அஸஹ்யரஶ்மிர்பகவாந் பிபந்நம்போ கபஸ்திபிஃ। ஹரிதா ரஶ்மயஸ்தஸ்ய தீப்யமாநாஸ்து ஸப்தபிஃ ।। ௩௮.

அந்த மகிமைமிக்கவன், தாங்க முடியாத கதிர்களுடன் தன் ஒளியால் நீரை உறிஞ்சுகிறான்; அவனது ஏழு கதிர்கள் பச்சை நிறத்தில் பிரகாசிக்கின்றன.

பூய ஏவ விவர்தந்தே வ்யாப்நுவந்தோ வநம் ஶநைஃ। பௌமம் காஷ்டம் தநம் தேஜோ ப்ரு'ஶமத்பிஸ்து தீப்யதே ।। ௩௮.

அவை மீண்டும் திரும்பி, மெதுவாக காடுகளை எல்லாம் சூழ்கின்றன; பூமியில் உள்ள மரங்கள் அந்த தீக்கதிர்களால் மிகுந்து எரிகின்றன.

தஸ்மாதுதகம் ஸூர்ய்யஸ்ய தபதோऽதி ஹி கத்யதே। நாவ்ரு'ஷ்ட்யா தபதே ஸூர்யோ நாவ்ரு'ஷ்ட்யா பரிவிஷ்யதே ।। ௩௮.

ஆகவே, சூரியன் தன் வெப்பத்தால் நீரை உறிஞ்சுகிறான் என்று கூறப்படுகிறது; மழை இல்லாததால் சூரியன் எரிகிறான், அதனால் அவனது வெப்பம் அதிகரிக்கிறது.

நாவ்ரு'ஷ்ட்யா பரிசிந்வந்தி வாரிணா தீப்யதே ரவிஃ। தஸ்மாதபஃ பிபந் யா வை தீப்யதே ரவிரம்பரே ।। ௩௮.

மழை இல்லாததால், நீரால் சூரியன் சீராக இருக்க முடியாது; அதனால் அவன் தீப்போல் எரிகிறான். அவன் நீரை உறிஞ்சுவதால், வானத்தில் சூரியன் எரிகிறான்.

தஸ்ய தே ரஶ்மயஃ ஸப்த பிபந்த்யம்போ மஹார்ணவாத்। தேநாஹாரேண ஸந்தீப்தஃ ஸூர்ய்யஃ ஸப்த பவத்யுத ।। ௩௮.

அவனது ஏழு கதிர்கள் பெரிய கடலில் இருந்து நீரை உறிஞ்சுகின்றன; அந்த ஊட்டத்தால், சூரியன் ஏழு மடங்கு பிரகாசமடைகிறான்.

ததஸ்தே ரஶ்மயஃ ஸப்த ஸூர்ய்யபூதாஶ்சதுர்திஶம்। சதுர்லோகமிமம் ஸர்வம் தஹந்தி ஶிகிநஸ்ததா ।। ௩௮.

பின்னர் அந்த ஏழு கதிர்கள் சூரியனாகி, நான்கு திசைகளிலும் இந்த நான்கு உலகத்தையும் தீப்போல் எரிக்கின்றன.

ப்ராப்நுவந்தி ச பாபிஸ்து ஹ்யூர்த்தம் சாதஶ்ச ரஶ்மிபிஃ। தீப்யந்தே பாஸ்கராஃ ஸப்த யுகாந்தாக்நிஃ ப்ரதாபிநஃ ।। ௩௮.

அவைகளது ஒளியால் மேலும் கீழும் எட்டுகின்றன; அந்த ஏழு சூரியர்கள் யுக முடிவில் வரும் தீயால் மிகுந்து எரிகின்றன.

தே வாரிணா ச ஸம்தீப்தா பஹுஸாஹஸ்ரரஶ்மயஃ। கம் ஸமாவ்ரு'த்ய திஷ்டந்தி நிர்தஹந்தோ வஸுந்தராம் ।। ௩௮.

அவை நீருடன் இணைந்து, எண்ணற்ற ஆயிரக்கணக்கான கதிர்களோடு, வானத்தை மூடி நிற்கின்றன; பூமியை முழுவதும் எரிக்கின்றன.

ததஸ்தேஷாம் ப்ரதாபேந தஹ்யமாநா வஸுந்தரா। ஸாத்ரிநத்யர்ணவா ப்ரு'த்வீ விஸ்நேஹா ஸமபத்யத ।। ௩௮.

பின்னர், அவற்றின் வெப்பத்தால் எரியும்போது, மலைகளும், நதிகளும், கடல்களும் உடைய பூமி, ஈரமற்றதாக ஆகிவிடுகிறது.

தீப்தாபிஃ ஸந்ததாபிஶ்ச சித்ராபிஶ்ச ஸமந்ததஃ। அதஶ்சோர்த்வஶ்ச திர்யக் ச ஸம்ருத்தம் ஸூர்யரஶ்மிபிஃ ।। ௩௮.

எல்லா பக்கங்களிலும், மேலும் கீழும், குறுக்காகவும், அந்த சூரியனின் தீப்பொறிகள் தொடர்ந்து, பலவகை ஒளியுடன் அனைத்தையும் மூடுகின்றன.

ஸூர்ய்யக்நீநாம் ப்ரவ்ரு'த்தாநாம் ஸம்ஸ்ரு'ஷ்டாநாம் பரஸ்பரம்। ஏகத்வமுபயாதாநாமேகஜ்வாலம் பவத்யுத ।। ௩௮.

அந்த சூரியர்களின் தீயும், ஒன்றோடொன்று கலந்து, வளர்ந்து, எல்லாம் ஒன்றாகி, ஒரே தீக்கதிராக மாறுகிறது.

ஸர்வலோகப்ரணாஶஞ்ச ஸோऽக்நிர்பூத்வா து மண்டலீ। சதுர்லோகமிதம் ஸர்வம் நிர்தஹத்யாஶு தேஜஸா ।। ௩௮.

அந்த அக்கினி வட்டமாக மாறி, எல்லா உலகங்களையும் அழிக்கிறது; அதன் ஒளியால் இந்த நான்கு உலகமும் விரைவில் எரிந்து போய்விடுகிறது.

ததஃ ப்ரலீயதே ஸர்வ்வம் ஜங்கமம் ஸ்தாவரம் ததா। நிர்வ்ரு'க்ஷா நிஸ்த்ரு'ணா பூமிஃ கூர்மப்ரு'ஷ்டஸமா பவேத் ।। ௩௮.

அப்போது, அசையும் அனைத்தும், அசையாத அனைத்தும் அழிந்து விடும்; மரங்களும் புல்களும் இல்லாத பூமி, ஆமையின் முதுகுபோல் சமமாகி விடும்.

அம்பரீஷமிவாபாதி ஸர்வம் மாரிஷிதம் ஜகத்। ஸர்வமேவ ததார்சிர்பிஃ பூர்ணம் ஜஜ்வால்யதே நபஃ ।। ௩௮.

அக்கினியில் எரிந்த உலகம், முழுக்க ஒரு கம்பளப்பந்தைப் போலத் தெரிகிறது; அந்த நேரத்தில், ஆகாயம் முழுவதும் தீக்கிரணங்களால் நிரம்பி எரிகிறது.

பாதாலே யாநி பூதாநி மஹோததிகதாநி ச । ததஸ்தாநி ப்ரலீயந்தே பூமித்வமுபயாந்தி ச ।। ௩௮.

பாதாளத்திலும், பெரிய சமுத்திரத்திலும் இருக்கும் உயிர்கள் எல்லாம் அப்போது அழிந்து, மீண்டும் பூமியாகி விடுகின்றன.