வாயுபுராணம்

தேந த்வாஹம் ந மோக்ஷ்யாமி பரஸ்வாஹம் சதுஷ்பதம்। ததஸ்தம் தீர்கதமஸம் ஸ வ்ரு'ஷஃ ப்ரத்யுவாச ஹ ।। ௩௭.

அதனால், நான் உன்னை விடமாட்டேன்; நான் மற்றவருக்குச் சொந்தமான நான்கு கால்கள் உடையவன். அப்போது அந்த எருது, இருளில் மூழ்கிய தீர்கதமஸிடம் பேசினான்.

நாஸ்மாகம் வித்யதே தாத பாதகம் ஸ்தேயமேவ வா। பக்ஷ்யாபக்ஷ்யம் ந ஜாநீமஃ பேயாபேயஞ்ச ஸர்வஶஃ ।। ௩௭.

தந்தையே, எங்களுக்கு பாவமோ, திருட்டோ எதுவும் இல்லை; எதை உண்ணலாம், எதை உண்ணக்கூடாது என்பதையும், எதை குடிக்கலாம், எதை குடிக்கக்கூடாது என்பதையும் எங்களுக்குத் தெரியாது.

கார்யாகார்யம் ந வை விசோ கம்யாகம்யம் ததைவ ச। ந பாப்மாநோ வயம் விப்ர தர்மோ ஹ்யேஷாம் கவாம் ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௩௭.

எதைச் செய்ய வேண்டும், செய்யக்கூடாது என்பதையும், எதை அணுக வேண்டும், அணுகக்கூடாது என்பதையும் நாங்கள் அறியோம்; பிராமணனே, எங்களுக்கு பாவம் இல்லை—இது பசுக்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட நியதி.

கவாம் நாம ஸ வை ஶ்ருத்வா ஸம்ப்ராந்தஸ்த்வநுமுச்ய தம்। பக்த்யா சாநுஶ்ரவிகயா கோஷு தம் வை ப்ரஸாத யத் ।। ௩௭.

பசுக்கள் என்ற பெயரையே கேட்டதும், அவன் கலங்கிப் போய் அவனை விடுவித்தான்; பக்தியோடு மரபு வழி மரியாதையுடன் பசுக்களின் அருளை நாடினான்.

ப்ரஸாதிதே கதே தஸ்மிந் கோதர்மம் பக்திதஸ்து தம்। மநஸைவ ததாதத்தே தந்நிஷ்டஸ்தத்பராயணஃ ।। ௩௭.

அவர்களின் அருள் பெற்று அவர் சென்றபின், பசுக்களின் தர்மத்தை மனமாரும் பக்தியோடும் ஏற்று, அதில் நிலைத்து, முழுமையாக அதையே நோக்கினான்.

ததோ யவீயஸஃ பத்நீமௌதத்யஸ்யாப்யமந்யத। விசேஷ்டமாநாம் ருததீம் தைவாத் ஸ மூடசேதநஃ ।। ௩௭.

பின்பு, விதியின் காரணமாக, தீர்கதமஸின் மனம் குழப்பமடைந்து, அவுத்தத்தியரின் இளைய மனைவியை, அவள் கலங்கியவளாகவும் அழுகிறவளாகவும் இருந்தபோது விரும்பினான்.

அவலேபந்து தம் மத்வா ஶரத்வாம்ஸ்தஸ்ய நாக்ஷமத்। கோதர்மம்வை பலம் க்ரு'த்வா ஸ்நுஷாம் ஸ ஸமமந்யத ।। ௩௭.

அவனை அகந்தையுடன் இருப்பதாக எண்ணி, சரத்வான் அதை சகிக்கவில்லை; பசுக்களின் தர்மத்தை தன் பலமாகக் கொண்டு, தன் மருமகளையும் சமமாக எண்ணினான்.

விபர்யயந்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஶரத்வாந் ப்ரத்யசிந்தயத்। பவிஷ்யமர்தம் ஜ்ஞாத்வா ச மஹாத்மா ச ந ம்ரு'த்யுதாம் ।। ௩௭.

அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்து, சரத்வான் சிந்தித்தான்; எதிர்காலத்தை அறிந்த அந்த மகாத்மா, அவன் இறக்க வேண்டும் என்று விரும்பவில்லை.

ப்ரோவாச தீர்கதமஸம் க்ரோதாத் ஸம்ரக்த லோசநஃ। கம்யாகம்யம் ந ஜீநீஷே கோதர்மாத் ப்ரார்தயத் ஸ்நுஷாம் ।। ௩௭.

கோபத்தில் கண்கள் சிவந்தவனாக, சரத்வான் தீர்கதமஸிடம், 'நீ எது சரி, எது தவறு என்பதைக் காணவில்லை; ஆனாலும் பசுக்களின் தர்மத்தை முன்னிட்டு, நீ மருமகளை விரும்புகிறாய்,' என்று கூறினான்.

துர்வ்ரு'த்தஸ்த்வம் த்யஜாம்யேவ கச்ச த்வம் ஸ்வேந கர்மணா। யஸ்மாத்த்வமந்தோ வ்ரு'த்தஶ்ச பர்த்தவ்யோ துரநுஷ்டிதஃ। தேநாஸி த்வம் பரித்யக்தோ துராசாரோऽஸி மே மதிஃ ।। ௩௭.

'நீ தவறான நடத்தை உடையவன்—இப்போது உன்னை விட்டு விடுகிறேன்; உன் செயலுக்கேற்ப நீ போ. நீ குருடனும், முதியவனும், கையாள முடியாதவனும் என்பதால், உன்னை விட்டுவிட்டேன்; நீ தீயவன் என்று என் மனதில் உறுதி.'

ஸூத உவாச।। கர்மண்யஸ்மிஸ்ததஃ க்ரூரே தஸ்ய புத்திரஜாயத। நிர்பத்ஸ்ய சைவ பஹுஶோ பாஹுப்யாம் பரிக்ரு'ஹ்ய ச। கோஷ்டே ஸமுத்ரே ப்ரக்ஷிப்ய கங்காம்பஸி ஸமுத்ஸ்ரு'ஜத் ।। ௩௭.

சூதர் கூறுகிறார்: அந்தக் கொடூரமான செயலில் அவனுக்குள் அந்த எண்ணம் தோன்றியது; பலமுறை திட்டியும், கைகளால் பிடித்தும், ஒரு பெட்டியில் போட்டு, கங்கை நீரில் வீசினான்.

உஹ்யமாநஃ ஸமுத்ரஸ்து ஸப்தாஹம் ஸ்ரோதஸா ததா। தம் ஸஸ்த்ரீகோ பலிர்நாம ராஜா தர்மார்ததத்த்வவித்। அபஶ்யந்மஜ்ஜமாநந்து ஸ்ரோதஸாப்யாஶமாகதம் ।। ௩௭.

அப்போது அந்தப் பெட்டி கடல் ஓட்டத்தில் ஏழு நாட்கள் மிதந்தது; பின்னர், தர்மத்திலும் பொருளிலும் தேர்ந்த பாலி என்ற மன்னன், தன் மனைவியுடன், அந்த ஓட்டத்தரையில் மூழ்கும் அவரை பார்த்தான்.

தம் க்ரு'ஹீத்வா ஸ தர்மாத்மா பலிர்வைரோசநஸ்ததா। அந்தஃபுரே ஜுகோபைநம் பக்ஷ்யைர்போஜ்யைஶ்ச தர்பயந் ।। ௩௭.

அவரை எடுத்துக் கொண்டு, வைரோசனபுத்திரன் பாலி, தர்மமுள்ளவனாக, அவனை அரண்மனையின் அகப்பிரிவில் பாதுகாத்து, உணவாலும் இனிப்புகளாலும் பராமரித்தான்.

ப்ரீதஃ ஸ வை வரேணாத ச்சந்தயாமாஸ வை பலிம்। ஸ ச தஸ்மாத்வரம் வவ்ரே புத்ரார்தம் தாநவர்ஷபஃ ।। ௩௭.

மிக மகிழ்ச்சியடைந்த பாலி, விருப்பமான ஒரு வரம் தருவதாகக் கூறினான்; அப்போது அந்த தானவர்களில் முதல்வன், சந்ததிக்காக ஒரு வரம் கேட்டான்.

ஸந்தாநார்தம் மஹாபாக பார்யயா மம மாநத। புத்ராந் தர்மார்தஸம்யுக்தாநுத்பாதயிதுமர்ஹஸி ।। ௩௭.

'மிகப் பாக்கியசாலி, மரியாதை அளிப்பவரே, என் மனைவியுடன் சேர்ந்து, தர்மமும் செல்வமும் உடைய மக்களை எனக்குப் பிறக்கச் செய்ய வேண்டும்' என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஸ்து தேநர்ஷிஸ்ததாஸ்த்வித்யுக்தவாந் ஹி தம் । ஸுதேஷ்ணாம் நாம பார்யாம் வை ராஜாஸ்மை ப்ராஹிணோத்ததா ।। ௩௭.

அவ்வாறு அந்த முனிவரிடம் கேட்டபோது, அவர் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று ஒப்புக்கொண்டார். பின்னர் அரசன், சுதேஷ்ணா என்ற தனது மனைவியை அவன் அருகே அனுப்பினான்.

அந்தம் வ்ரு'த்தஞ்ச தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ந ஸா தேவீ ஜகாம ஹ । ஸ்வாஞ்ச தாத்ரேயகீம் தஸ்மை பூஷயித்வா வ்யஸர்ஜயத் ।। ௩௭.

ஆனால் அந்த முனிவர் கண்களற்றவரும் வயதானவரும் என்பதை பார்த்ததும், அந்த அரசி நேரில் செல்லவில்லை; பதிலுக்கு, தன் பணிப்பெண்ணை அலங்கரித்து, அவளையே அனுப்பினாள்.

கக்ஷீவசக்ஷுஷௌ தஸ்யாம் ஶூத்ரயோந்யாம்ரு'ஷிர்வஶீ। ஜநயாமாஸ தர்மாத்மா புத்ராவேதௌ மஹோஜஸௌ ।। ௩௭.

அந்த சூத்திரப் பிறப்பான பணிப்பெண்ணில், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும் அந்த முனிவர், தர்மத்தில் நிலைத்தவர், சக்தி மிகுந்த கக்ஷீவதும் சக்ஷுஷும் என்ற இரு மகன்களை பெற்றார்.

கக்ஷிவசக்ஷுஷௌ தௌ து த்ரு'ஷ்ட்வா ராஜா பலிஸ்ததா। ப்ராதீதௌ விதிவத்ஸம்யகீஶ்வரௌ ப்ரஹ்மவாதிநௌ ।। ௩௭.

அந்தக் கக்ஷீவதையும் சக்ஷுஷையும் அரசன் பலி பார்த்தபோது, அவர்களை முறையாக எல்லா விதிகளிலும் கல்வி கற்றவர்களாக வளர்த்தான்; அவர்கள் வேதங்களில் தேர்ந்தவர்களாக, பெரியோர்களாக ஆனார்கள்.

ஸித்தௌ ப்ரத்யக்ஷதர்மாணௌ புத்தௌ ஶ்ரேஷ்டதமாவபி। மமைதாவிதி ஹோவாச பலிர்வைரோசநஸ்த்வ்ரு'ஷிம் ।। ௩௭.

அவர்கள் சிறப்புடன் வளர்ந்து, நேர்மை மற்றும் ஞானத்தில் சிறந்தவர்களாக ஆனார்கள்; அப்போது வைரோசனன் என்ற பலி அரசன் அந்த முனிவரிடம், 'இவர்கள் எனது பிள்ளைகள்' என்றான்.

நேத்யுவாச ததஸ்தந்து மமைதாவிதி சாப்ரவீத்। உத்பந்நௌ ஶூத்ரயோநௌ து பவச்சத்மா ஸுரோத்தமௌ ।। ௩௭.

அந்த முனிவர் 'இல்லை' என்றார்; ஆனால் பலி மீண்டும் 'இவர்கள் எனது பிள்ளைகள்' என்றான். சூத்திரப் பிறப்பில் பிறந்தாலும், இந்த இருவரும் உன்னுடையவர்கள் என்றே மறைமுகமாக இருக்கிறார்கள்.

அநதம் ப்ரு'த்தம் ச மாம் மத்வா ஸுதேஷ்ணா மஹிஷீ தவ। ப்ராஹிணோதவமாநாய ஶூத்ராம் தாத்ரேயகீம் மம ।। ௩௭.

நான் கண்களற்றவரும், முதியவரும் என்று நினைத்து, உன் மனைவி சுதேஷ்ணா, அவமதித்து, தன் சூத்திரப் பணிப்பெண்ணை என்னிடம் அனுப்பினாள்.

ததஃ ப்ரஸாதயாமாஸ புநஸ்தம்ரு'ஷிஸத்தமம்। பலிர்பார்யாம் ஸுதேஷ்ணாம் ச பர்த்ஸயாமாஸ வை ப்ரபுஃ ।। ௩௭.

பின்னர் பலி, அந்த உயர்ந்த முனிவரை மீண்டும் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்; அதே சமயம், அவன் தன் மனைவி சுதேஷ்ணாவை கடிந்தான்.

புநஶ்சைநாமலம்க்ரு'த்ய ரு'ஷயே ப்ரத்யபாதயத்। தாம் ஸ தீர்கதமா தேவீமப்ரவீத்யதி மாம் ஶுபே ।। ௩௭.

பின்னர், அவளை அழகாக அலங்கரித்து, முனிவரிடம் மீண்டும் அனுப்பினான்; அப்போது முனிவர் தீர்கதமஸ் அந்த அரசிக்கு, 'ஓ நல்லவளே, நீ—' என்றார்.

தத்நா லவணமிஶ்ரேண ஸ்வப்ய(வ்ய)க்தம் நக்நகம் ததா। லிஹிஷ்யஸ்யஜுகுப்ஸந்தீ ஹ்யாபாததலமஸ்தகம் ।। ௩௭.

'—தயிரும் உப்பும் கலந்து உள்ளதை, மேலும் இந்த உடம்பை, காலிலிருந்து தலை வரை வெறுக்காமல் நக்கிக்கொள்வாயானால்—'

ததஸ்த்வம் ப்ராப்ஸ்யஸே தேவி புத்ராம்ஶ்ச மநஸேப்ஸிதாந்। தஸ்ய ஸா தத்வசோ தேவீ ஸர்வம் க்ரு'தவதீ ததா ।। ௩௭.

'—அப்பொழுது, அரசியே, நீ விரும்பும் மகன்களைப் பெறுவாய்.' அந்த அரசி, அவர் சொன்னதை எல்லாம் அப்படியே செய்தாள்.

அபாநஞ்ச ஸமாஸாத்ய ஜுகுப்ஸந்தீ ந்யவர்ஜயத்। தாமுவாச ததஃ ஸர்ஷிர்யத்தே பரிஹ்ரு'தம் ஶுபே। விநாபாநம் குமாரம் த்வம் ஜநயிஷ்யஸி பூர்வஜம் ।। ௩௭.

ஆனால், மலத்தைப் பார்க்கும் போது, அவள் வெறுத்து அதைத் தவிர்ந்தாள்; அப்போது முனிவர், 'ஓ நல்லவளே, அதை நீ தவிர்த்ததால், உன் முதன்மகன் மலமில்லாமல் பிறப்பான்' என்றார்.

ததஸ்தம் தீர்கதமஸம் ஸா தேவீ ப்ரத்யுவாச ஹ। நார்ஹஸி த்வம் மஹாபாக புத்ரம் தாதும் மமேத்ரு'ஶம் ।। ௩௭.

அப்போது அந்த அரசி தீர்கதமஸிடம், 'ஓ பாக்கியசாலி, எனக்கு அப்படிப் பிறக்கும் மகனை நீ தரக் கூடாது' என்றாள்.

தவாபராதோ தேவ்யேஷ நாந்யதா பவிதாநு வை । தேவீ தாநீஞ்ச தே புத்ரமஹம் தாஸ்யாமி ஸுவ்ரதே ।। ௩௭.

'இது உன் தவறே, அரசியே; வேறு விதமாக முடியாது. ஆனாலும், நல்லொழுக்கமுள்ளவளே, இப்போது உனக்கு ஒரு மகனை நான் தருகிறேன்.'