வாயுபுராணம்

நோ ஸ்நாதகோ ந்யஸேத்த்யஸ்மிந் த்வயோர்நேஹாஸ்தி ஸம்பவஃ। அமோகரேதாஸ்த்வஞ்சாபி பூர்வஞ்சாஹமிஹாகதஃ ।। ௩௭.

இங்கே இருவரும் சேர முடியாது; இங்கே பிறப்பு இல்லை. உன் விதை வீண் போகாது, ஆனாலும் நான் இங்கு முன்னதாக வந்தேன்.

ஶஶாப தம் ததா க்ருத்த ஏவமுக்தோ ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ। ஆஶிஜந்தம் ஸுதம் ப்ராதுர்கர்பஸ்தம் பகவாந்ரு'ஷிஃ ।। ௩௭.

அப்படி குழந்தை பேச, கோபமடைந்த பிரஹஸ்பதி, கருவில் இருந்த தன் சகோதரனின் மகனான முனிவனை சபித்தான்.

யஸ்மாத்த்வமீத்ரு'ஶே காலே ஸர்வபூதேப்ஸிதே ஸதி। மாமேவமுக்தவாந் மோஹாத்தமோ தீர்கம் ப்ரவேக்ஷ்யஸி ।। ௩௭.

எல்லா உயிர்களும் பிறப்பை விரும்பும் நேரத்தில், நீ இப்படிச் சொன்னதால், அறியாமையால் நீ நீண்ட இருளில் செல்வாய்.

ததோ தீர்கதமா நாம ஶாபாத்ரு'ஷிரஜாயத। அதாஶிஜோ ப்ரு'ஹத்கீர்த்திர்ப்ரு'ஹஸ்பதிரிவௌஜஸா ।। ௩௭.

அந்த சாபத்தால், அந்த முனிவன் தீர்கதமசன் எனப் பிறந்தான். அசிஜன், பெரும் புகழும் வலிமையும் உடையவன், பிரஹஸ்பதியைப் போல இருந்தான்.

ஊர்த்த்வரேதாஸ்ததஶ்சாபி ந்யவஸத்ப்ராதுராஶ்ரமே। கோதர்மம் ஸௌரபேயாத்து வ்ரு'ஷபாச்ச்ருதவாந் ப்ரபோ ।। ௩௭.

அவன் தன் விதையை மேலே வைத்தவனாக, தம்பியின் ஆசிரமத்தில் தங்கினான்; அங்கே, ஒரு காளையிடமிருந்து மாடுகளின் தர்மத்தை அறிந்தான்.

தஸ்ய ப்ராதா பித்ரு'வ்யஸ்து சகார பவநம் ததா। தஸ்மிந் ஹி தத்ர வஸதி யத்ரு'ச்சாப்யாகதோ வ்ரு'ஷஃ ।। ௩௭.

அவனுடைய தந்தையின் சகோதரன், அவனுக்காக ஒரு வீடு கட்டினான். அங்கே தங்கியிருந்தபோது, ஒரு காளை தன்னிச்சையாக வந்தது.

தர்ஶார்தமாஹ்ரு'தாந் தர்பாம்ஶ்சசார ஸுரபீவ்ரு'தஃ। ஜக்ராஹ தம் தீர்கதமா விஸ்புரந்தஞ்ச ஶ்ர்ரு'ங்கயோஃ ।। ௩௭.

யாகத்துக்காக தர்ப்பை எடுக்கச் சென்றபோது, சுரபியுடன் சென்றான். அப்போது, கொம்புகளை ஆட்டிய காளையை தீர்கதமசன் பிடித்தான்.

ஸ தேந நிக்ரு'ஹீதஸ்து ந சசால பதாத்பதம்। ததோऽப்ரவீத்வ்ரு'ஷஸ்தம் வை முஞ்ச மாம் பலிநாம் வர ।। ௩௭.

அவன் என்னால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தும், ஒரு அடியாவது அசையவில்லை. அப்போது அந்த எருது அவனிடம், 'பெரும் பலத்தவர்களில் முதல்வனே, என்னை விடு,' என்று சொன்னது.

ந மயாஸாதிதஸ்தாத பலவம்ஸ்த்வத்விதஃ க்வசித்। த்ர்யம்பகம் வஹதா தேவம் யதோ ஜாதோऽஸ்மி பூதலே ।। ௩௭.

தந்தையே, நான் பூமியில் பிறந்தபோதிலிருந்து, திர்யம்பகப் பெருமானை ஏந்தும் உம்மைப் போல சக்திவானை எங்கும் சந்தித்ததில்லை.

முஞ்ச மாம் பலிநாம் ஶ்ரஷ்ட ப்ரீதஸ்தேऽஹம் வரம் வ்ரு'ணு। ஏவமுக்தோऽப்ரவீதேநம் ஜீவஸ்த்வம் மே க்வ யாஸ்யஸி ।। ௩௭.

பெரும் பலத்தவர்களில் சிறந்தவரே, என்னை விடு; உன் மீது நான் மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளேன்—ஒரு வரம் கேள். அவ்வாறு கேட்டபோது, அவன், 'நீ என் உயிரே, நான் எங்கே போக முடியும்?' என்று பதிலளித்தான்.

தேந த்வாஹம் ந மோக்ஷ்யாமி பரஸ்வாஹம் சதுஷ்பதம்। ததஸ்தம் தீர்கதமஸம் ஸ வ்ரு'ஷஃ ப்ரத்யுவாச ஹ ।। ௩௭.

அதனால், நான் உன்னை விடமாட்டேன்; நான் மற்றவருக்குச் சொந்தமான நான்கு கால்கள் உடையவன். அப்போது அந்த எருது, இருளில் மூழ்கிய தீர்கதமஸிடம் பேசினான்.

நாஸ்மாகம் வித்யதே தாத பாதகம் ஸ்தேயமேவ வா। பக்ஷ்யாபக்ஷ்யம் ந ஜாநீமஃ பேயாபேயஞ்ச ஸர்வஶஃ ।। ௩௭.

தந்தையே, எங்களுக்கு பாவமோ, திருட்டோ எதுவும் இல்லை; எதை உண்ணலாம், எதை உண்ணக்கூடாது என்பதையும், எதை குடிக்கலாம், எதை குடிக்கக்கூடாது என்பதையும் எங்களுக்குத் தெரியாது.

கார்யாகார்யம் ந வை விசோ கம்யாகம்யம் ததைவ ச। ந பாப்மாநோ வயம் விப்ர தர்மோ ஹ்யேஷாம் கவாம் ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௩௭.

எதைச் செய்ய வேண்டும், செய்யக்கூடாது என்பதையும், எதை அணுக வேண்டும், அணுகக்கூடாது என்பதையும் நாங்கள் அறியோம்; பிராமணனே, எங்களுக்கு பாவம் இல்லை—இது பசுக்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட நியதி.

கவாம் நாம ஸ வை ஶ்ருத்வா ஸம்ப்ராந்தஸ்த்வநுமுச்ய தம்। பக்த்யா சாநுஶ்ரவிகயா கோஷு தம் வை ப்ரஸாத யத் ।। ௩௭.

பசுக்கள் என்ற பெயரையே கேட்டதும், அவன் கலங்கிப் போய் அவனை விடுவித்தான்; பக்தியோடு மரபு வழி மரியாதையுடன் பசுக்களின் அருளை நாடினான்.

ப்ரஸாதிதே கதே தஸ்மிந் கோதர்மம் பக்திதஸ்து தம்। மநஸைவ ததாதத்தே தந்நிஷ்டஸ்தத்பராயணஃ ।। ௩௭.

அவர்களின் அருள் பெற்று அவர் சென்றபின், பசுக்களின் தர்மத்தை மனமாரும் பக்தியோடும் ஏற்று, அதில் நிலைத்து, முழுமையாக அதையே நோக்கினான்.

ததோ யவீயஸஃ பத்நீமௌதத்யஸ்யாப்யமந்யத। விசேஷ்டமாநாம் ருததீம் தைவாத் ஸ மூடசேதநஃ ।। ௩௭.

பின்பு, விதியின் காரணமாக, தீர்கதமஸின் மனம் குழப்பமடைந்து, அவுத்தத்தியரின் இளைய மனைவியை, அவள் கலங்கியவளாகவும் அழுகிறவளாகவும் இருந்தபோது விரும்பினான்.

அவலேபந்து தம் மத்வா ஶரத்வாம்ஸ்தஸ்ய நாக்ஷமத்। கோதர்மம்வை பலம் க்ரு'த்வா ஸ்நுஷாம் ஸ ஸமமந்யத ।। ௩௭.

அவனை அகந்தையுடன் இருப்பதாக எண்ணி, சரத்வான் அதை சகிக்கவில்லை; பசுக்களின் தர்மத்தை தன் பலமாகக் கொண்டு, தன் மருமகளையும் சமமாக எண்ணினான்.

விபர்யயந்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஶரத்வாந் ப்ரத்யசிந்தயத்। பவிஷ்யமர்தம் ஜ்ஞாத்வா ச மஹாத்மா ச ந ம்ரு'த்யுதாம் ।। ௩௭.

அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்து, சரத்வான் சிந்தித்தான்; எதிர்காலத்தை அறிந்த அந்த மகாத்மா, அவன் இறக்க வேண்டும் என்று விரும்பவில்லை.

ப்ரோவாச தீர்கதமஸம் க்ரோதாத் ஸம்ரக்த லோசநஃ। கம்யாகம்யம் ந ஜீநீஷே கோதர்மாத் ப்ரார்தயத் ஸ்நுஷாம் ।। ௩௭.

கோபத்தில் கண்கள் சிவந்தவனாக, சரத்வான் தீர்கதமஸிடம், 'நீ எது சரி, எது தவறு என்பதைக் காணவில்லை; ஆனாலும் பசுக்களின் தர்மத்தை முன்னிட்டு, நீ மருமகளை விரும்புகிறாய்,' என்று கூறினான்.

துர்வ்ரு'த்தஸ்த்வம் த்யஜாம்யேவ கச்ச த்வம் ஸ்வேந கர்மணா। யஸ்மாத்த்வமந்தோ வ்ரு'த்தஶ்ச பர்த்தவ்யோ துரநுஷ்டிதஃ। தேநாஸி த்வம் பரித்யக்தோ துராசாரோऽஸி மே மதிஃ ।। ௩௭.

'நீ தவறான நடத்தை உடையவன்—இப்போது உன்னை விட்டு விடுகிறேன்; உன் செயலுக்கேற்ப நீ போ. நீ குருடனும், முதியவனும், கையாள முடியாதவனும் என்பதால், உன்னை விட்டுவிட்டேன்; நீ தீயவன் என்று என் மனதில் உறுதி.'

ஸூத உவாச।। கர்மண்யஸ்மிஸ்ததஃ க்ரூரே தஸ்ய புத்திரஜாயத। நிர்பத்ஸ்ய சைவ பஹுஶோ பாஹுப்யாம் பரிக்ரு'ஹ்ய ச। கோஷ்டே ஸமுத்ரே ப்ரக்ஷிப்ய கங்காம்பஸி ஸமுத்ஸ்ரு'ஜத் ।। ௩௭.

சூதர் கூறுகிறார்: அந்தக் கொடூரமான செயலில் அவனுக்குள் அந்த எண்ணம் தோன்றியது; பலமுறை திட்டியும், கைகளால் பிடித்தும், ஒரு பெட்டியில் போட்டு, கங்கை நீரில் வீசினான்.

உஹ்யமாநஃ ஸமுத்ரஸ்து ஸப்தாஹம் ஸ்ரோதஸா ததா। தம் ஸஸ்த்ரீகோ பலிர்நாம ராஜா தர்மார்ததத்த்வவித்। அபஶ்யந்மஜ்ஜமாநந்து ஸ்ரோதஸாப்யாஶமாகதம் ।। ௩௭.

அப்போது அந்தப் பெட்டி கடல் ஓட்டத்தில் ஏழு நாட்கள் மிதந்தது; பின்னர், தர்மத்திலும் பொருளிலும் தேர்ந்த பாலி என்ற மன்னன், தன் மனைவியுடன், அந்த ஓட்டத்தரையில் மூழ்கும் அவரை பார்த்தான்.

தம் க்ரு'ஹீத்வா ஸ தர்மாத்மா பலிர்வைரோசநஸ்ததா। அந்தஃபுரே ஜுகோபைநம் பக்ஷ்யைர்போஜ்யைஶ்ச தர்பயந் ।। ௩௭.

அவரை எடுத்துக் கொண்டு, வைரோசனபுத்திரன் பாலி, தர்மமுள்ளவனாக, அவனை அரண்மனையின் அகப்பிரிவில் பாதுகாத்து, உணவாலும் இனிப்புகளாலும் பராமரித்தான்.

ப்ரீதஃ ஸ வை வரேணாத ச்சந்தயாமாஸ வை பலிம்। ஸ ச தஸ்மாத்வரம் வவ்ரே புத்ரார்தம் தாநவர்ஷபஃ ।। ௩௭.

மிக மகிழ்ச்சியடைந்த பாலி, விருப்பமான ஒரு வரம் தருவதாகக் கூறினான்; அப்போது அந்த தானவர்களில் முதல்வன், சந்ததிக்காக ஒரு வரம் கேட்டான்.

ஸந்தாநார்தம் மஹாபாக பார்யயா மம மாநத। புத்ராந் தர்மார்தஸம்யுக்தாநுத்பாதயிதுமர்ஹஸி ।। ௩௭.

'மிகப் பாக்கியசாலி, மரியாதை அளிப்பவரே, என் மனைவியுடன் சேர்ந்து, தர்மமும் செல்வமும் உடைய மக்களை எனக்குப் பிறக்கச் செய்ய வேண்டும்' என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஸ்து தேநர்ஷிஸ்ததாஸ்த்வித்யுக்தவாந் ஹி தம் । ஸுதேஷ்ணாம் நாம பார்யாம் வை ராஜாஸ்மை ப்ராஹிணோத்ததா ।। ௩௭.

அவ்வாறு அந்த முனிவரிடம் கேட்டபோது, அவர் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று ஒப்புக்கொண்டார். பின்னர் அரசன், சுதேஷ்ணா என்ற தனது மனைவியை அவன் அருகே அனுப்பினான்.

அந்தம் வ்ரு'த்தஞ்ச தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ந ஸா தேவீ ஜகாம ஹ । ஸ்வாஞ்ச தாத்ரேயகீம் தஸ்மை பூஷயித்வா வ்யஸர்ஜயத் ।। ௩௭.

ஆனால் அந்த முனிவர் கண்களற்றவரும் வயதானவரும் என்பதை பார்த்ததும், அந்த அரசி நேரில் செல்லவில்லை; பதிலுக்கு, தன் பணிப்பெண்ணை அலங்கரித்து, அவளையே அனுப்பினாள்.

கக்ஷீவசக்ஷுஷௌ தஸ்யாம் ஶூத்ரயோந்யாம்ரு'ஷிர்வஶீ। ஜநயாமாஸ தர்மாத்மா புத்ராவேதௌ மஹோஜஸௌ ।। ௩௭.

அந்த சூத்திரப் பிறப்பான பணிப்பெண்ணில், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும் அந்த முனிவர், தர்மத்தில் நிலைத்தவர், சக்தி மிகுந்த கக்ஷீவதும் சக்ஷுஷும் என்ற இரு மகன்களை பெற்றார்.

கக்ஷிவசக்ஷுஷௌ தௌ து த்ரு'ஷ்ட்வா ராஜா பலிஸ்ததா। ப்ராதீதௌ விதிவத்ஸம்யகீஶ்வரௌ ப்ரஹ்மவாதிநௌ ।। ௩௭.

அந்தக் கக்ஷீவதையும் சக்ஷுஷையும் அரசன் பலி பார்த்தபோது, அவர்களை முறையாக எல்லா விதிகளிலும் கல்வி கற்றவர்களாக வளர்த்தான்; அவர்கள் வேதங்களில் தேர்ந்தவர்களாக, பெரியோர்களாக ஆனார்கள்.