வாயுபுராணம்

காலேந மஹதா வித்வாந் ஸ்வம் வை ஸ்தாநமுபாகதஃ। தேஷாம் ஜநபதாஃ ஸ்பீதா வங்காங்கஸுஹ்லகாஸ்ததா ।। ௩௭.

காலம் கடந்தபின், அந்த அறிவாளி தன் இடத்துக்கு சென்றான். அவனுடைய நாட்டுகள் வளமுடன் இருந்தன; அவற்றில் வங்கம், அங்கம், சுஹிலம் ஆகியனவும் அடங்கும்.

புண்ட்ராஃ கலிங்காஶ்ச ததா தேஷாம் வம்ஶம் நிபேதத। தஸ்ய தே தநயாஃ ஸர்வே க்ஷேத்ரஜா முநிஸம்பவாஃ। ஸம்பூதா தீர்கதமஸஃ ஸுதேண்ணாயாம் மஹௌஜஸஃ ।। ௩௭.

புண்டிரர்கள், கலிங்கர்கள் ஆகியோரும் அங்கே இருந்தனர். இப்போது அவர்களின் வம்சத்தை கேளுங்கள்: அவனுடைய எல்லா மக்களும் முனிவர்கள் வழியில் பிறந்தவர்கள்; சுதேன்னாவில், பெரும் வீரியமுள்ள தீர்கதமசால் அவர்கள் பிறந்தார்கள்.

ரு'ஷய ஊசுஃ। கதம் பலேஃ ஸுதாஃ பஞ்ச ஜநிதாஃ க்ஷேத்ரஜாஃ ப்ரபோ। ரு'ஷிணா தீர்கதமஸா ஏதந்நோ ப்ரூஹி ப்ரு'ச்சதாம் ।। ௩௭.

முனிவர்கள் கேட்டார்கள்: பிரபு, பாலிக்கு ஐந்து மகன்கள் எப்படி க்ஷேத்திரஜாதாக தீர்கதமச முனிவரால் பிறந்தார்கள்? தயவு செய்து எங்களுக்கு விளக்குங்கள்.

ஸூத உவாச।। அஶிஜோ நாம விக்யாத ஆஸீத்தீமாந்ரு'ஷிஃ புரா। பார்யா வை மமதா நாம பபூவாஸ்ய மஹாத்மநஃ ।। ௩௭.

சூதர் சொன்னான்: முன்பு அசிஜன் என்ற புகழ்பெற்ற ஞானி இருந்தான்; அவனுடைய மனைவி மமதை என்ற மகாத்மாவாக இருந்தாள்.

அஶிஜஸ்ய கநீயாம்ஸ்து புரோதா யோ திவௌகஸாம்। ப்ரு'ஹஸ்பதிர்ப்ரு'ஹத்தேஜா மமதாம் ஸோऽப்யபத்யத ।। ௩௭.

அசிஜனின் இளையவன், தேவர்களுக்குப் புரோகிதராக இருந்த பிரஹஸ்பதி, பெரும் ஒளியுடன் மமதையை அணுகினான்.

உவாச மமதா தந்து ப்ரு'ஹஸ்பதிமநிச்சதீ। அந்தர்வத்ந்யஸ்மி தே ப்ராதுர்ஜ்யேஷ்டஸ்யாஷ்டமிதா இதி ।। ௩௭.

மமதை, விருப்பமில்லாமல், பிரஹஸ்பதியிடம் சொன்னாள்: நான் உன் அண்ணனின் குழந்தையுடன் எட்டாம் மாதம் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்.

அயம் ஹி மே மஹாகர்போ ரோசதேऽதி ப்ரு'ஹஸ்பதே। அஶிஜம் ப்ரஹ்ம சாப்யஸ்ய ஷடங்கம் வேதமுத்கிரந் ।। ௩௭.

இந்தப் பெரியக் கரு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும், பிரஹஸ்பதி. அசிஜன், ஆறு அங்கங்களுடன் வேதத்தை உச்சரிப்பவன், பிரம்மா போன்றவன்.

அமோகரேதாஸ்த்வஞ்சாபி ந மாம் பஜிதுமர்ஹஸி। அஸ்மிந்நேவ கதே காலே யதா வா மந்யஸே ப்ரபோ ।। ௩௭.

உன் விதை வீண் போகாது என்றாலும், இப்போது என்னுடன் சேர வேண்டாம்; உனக்கு விருப்பமான நேரத்தில் செய்யலாம்.

ஏவமுக்தஸ்தயா ஸம்யக் ப்ரு'ஹத்தேஜா ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ। காமாத்மாநம் மஹாத்மா ச நாத்மாநம் ஸோऽப்யதாரயத் ।। ௩௭.

அவள் இப்படிச் சொன்னபோதும், பெரும் ஒளியுள்ள பிரஹஸ்பதி, ஆசையில் ஆட்பட்டு, தன்னை கட்டுப்படுத்தவில்லை.

ஸம்பபூவைவ தர்மாத்மா தயா ஸார்த்தம் ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ। உத்ஸ்ரு'ஜந்தம் ததா ரேதோ கர்பஸ்தஃ ஸோऽப்யபாஷத ।। ௩௭.

தர்மத்துடன் நடக்கும் பிரஹஸ்பதி அவளுடன் சேர்ந்தான்; அப்போது அவன் விதை வெளியேறும்போது, கருவில் இருந்த குழந்தை பேசியது.

நோ ஸ்நாதகோ ந்யஸேத்த்யஸ்மிந் த்வயோர்நேஹாஸ்தி ஸம்பவஃ। அமோகரேதாஸ்த்வஞ்சாபி பூர்வஞ்சாஹமிஹாகதஃ ।। ௩௭.

இங்கே இருவரும் சேர முடியாது; இங்கே பிறப்பு இல்லை. உன் விதை வீண் போகாது, ஆனாலும் நான் இங்கு முன்னதாக வந்தேன்.

ஶஶாப தம் ததா க்ருத்த ஏவமுக்தோ ப்ரு'ஹஸ்பதிஃ। ஆஶிஜந்தம் ஸுதம் ப்ராதுர்கர்பஸ்தம் பகவாந்ரு'ஷிஃ ।। ௩௭.

அப்படி குழந்தை பேச, கோபமடைந்த பிரஹஸ்பதி, கருவில் இருந்த தன் சகோதரனின் மகனான முனிவனை சபித்தான்.

யஸ்மாத்த்வமீத்ரு'ஶே காலே ஸர்வபூதேப்ஸிதே ஸதி। மாமேவமுக்தவாந் மோஹாத்தமோ தீர்கம் ப்ரவேக்ஷ்யஸி ।। ௩௭.

எல்லா உயிர்களும் பிறப்பை விரும்பும் நேரத்தில், நீ இப்படிச் சொன்னதால், அறியாமையால் நீ நீண்ட இருளில் செல்வாய்.

ததோ தீர்கதமா நாம ஶாபாத்ரு'ஷிரஜாயத। அதாஶிஜோ ப்ரு'ஹத்கீர்த்திர்ப்ரு'ஹஸ்பதிரிவௌஜஸா ।। ௩௭.

அந்த சாபத்தால், அந்த முனிவன் தீர்கதமசன் எனப் பிறந்தான். அசிஜன், பெரும் புகழும் வலிமையும் உடையவன், பிரஹஸ்பதியைப் போல இருந்தான்.

ஊர்த்த்வரேதாஸ்ததஶ்சாபி ந்யவஸத்ப்ராதுராஶ்ரமே। கோதர்மம் ஸௌரபேயாத்து வ்ரு'ஷபாச்ச்ருதவாந் ப்ரபோ ।। ௩௭.

அவன் தன் விதையை மேலே வைத்தவனாக, தம்பியின் ஆசிரமத்தில் தங்கினான்; அங்கே, ஒரு காளையிடமிருந்து மாடுகளின் தர்மத்தை அறிந்தான்.

தஸ்ய ப்ராதா பித்ரு'வ்யஸ்து சகார பவநம் ததா। தஸ்மிந் ஹி தத்ர வஸதி யத்ரு'ச்சாப்யாகதோ வ்ரு'ஷஃ ।। ௩௭.

அவனுடைய தந்தையின் சகோதரன், அவனுக்காக ஒரு வீடு கட்டினான். அங்கே தங்கியிருந்தபோது, ஒரு காளை தன்னிச்சையாக வந்தது.

தர்ஶார்தமாஹ்ரு'தாந் தர்பாம்ஶ்சசார ஸுரபீவ்ரு'தஃ। ஜக்ராஹ தம் தீர்கதமா விஸ்புரந்தஞ்ச ஶ்ர்ரு'ங்கயோஃ ।। ௩௭.

யாகத்துக்காக தர்ப்பை எடுக்கச் சென்றபோது, சுரபியுடன் சென்றான். அப்போது, கொம்புகளை ஆட்டிய காளையை தீர்கதமசன் பிடித்தான்.

ஸ தேந நிக்ரு'ஹீதஸ்து ந சசால பதாத்பதம்। ததோऽப்ரவீத்வ்ரு'ஷஸ்தம் வை முஞ்ச மாம் பலிநாம் வர ।। ௩௭.

அவன் என்னால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தும், ஒரு அடியாவது அசையவில்லை. அப்போது அந்த எருது அவனிடம், 'பெரும் பலத்தவர்களில் முதல்வனே, என்னை விடு,' என்று சொன்னது.

ந மயாஸாதிதஸ்தாத பலவம்ஸ்த்வத்விதஃ க்வசித்। த்ர்யம்பகம் வஹதா தேவம் யதோ ஜாதோऽஸ்மி பூதலே ।। ௩௭.

தந்தையே, நான் பூமியில் பிறந்தபோதிலிருந்து, திர்யம்பகப் பெருமானை ஏந்தும் உம்மைப் போல சக்திவானை எங்கும் சந்தித்ததில்லை.

முஞ்ச மாம் பலிநாம் ஶ்ரஷ்ட ப்ரீதஸ்தேऽஹம் வரம் வ்ரு'ணு। ஏவமுக்தோऽப்ரவீதேநம் ஜீவஸ்த்வம் மே க்வ யாஸ்யஸி ।। ௩௭.

பெரும் பலத்தவர்களில் சிறந்தவரே, என்னை விடு; உன் மீது நான் மகிழ்ச்சி அடைந்துள்ளேன்—ஒரு வரம் கேள். அவ்வாறு கேட்டபோது, அவன், 'நீ என் உயிரே, நான் எங்கே போக முடியும்?' என்று பதிலளித்தான்.

தேந த்வாஹம் ந மோக்ஷ்யாமி பரஸ்வாஹம் சதுஷ்பதம்। ததஸ்தம் தீர்கதமஸம் ஸ வ்ரு'ஷஃ ப்ரத்யுவாச ஹ ।। ௩௭.

அதனால், நான் உன்னை விடமாட்டேன்; நான் மற்றவருக்குச் சொந்தமான நான்கு கால்கள் உடையவன். அப்போது அந்த எருது, இருளில் மூழ்கிய தீர்கதமஸிடம் பேசினான்.

நாஸ்மாகம் வித்யதே தாத பாதகம் ஸ்தேயமேவ வா। பக்ஷ்யாபக்ஷ்யம் ந ஜாநீமஃ பேயாபேயஞ்ச ஸர்வஶஃ ।। ௩௭.

தந்தையே, எங்களுக்கு பாவமோ, திருட்டோ எதுவும் இல்லை; எதை உண்ணலாம், எதை உண்ணக்கூடாது என்பதையும், எதை குடிக்கலாம், எதை குடிக்கக்கூடாது என்பதையும் எங்களுக்குத் தெரியாது.

கார்யாகார்யம் ந வை விசோ கம்யாகம்யம் ததைவ ச। ந பாப்மாநோ வயம் விப்ர தர்மோ ஹ்யேஷாம் கவாம் ஸ்ம்ரு'தஃ ।। ௩௭.

எதைச் செய்ய வேண்டும், செய்யக்கூடாது என்பதையும், எதை அணுக வேண்டும், அணுகக்கூடாது என்பதையும் நாங்கள் அறியோம்; பிராமணனே, எங்களுக்கு பாவம் இல்லை—இது பசுக்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட நியதி.

கவாம் நாம ஸ வை ஶ்ருத்வா ஸம்ப்ராந்தஸ்த்வநுமுச்ய தம்। பக்த்யா சாநுஶ்ரவிகயா கோஷு தம் வை ப்ரஸாத யத் ।। ௩௭.

பசுக்கள் என்ற பெயரையே கேட்டதும், அவன் கலங்கிப் போய் அவனை விடுவித்தான்; பக்தியோடு மரபு வழி மரியாதையுடன் பசுக்களின் அருளை நாடினான்.

ப்ரஸாதிதே கதே தஸ்மிந் கோதர்மம் பக்திதஸ்து தம்। மநஸைவ ததாதத்தே தந்நிஷ்டஸ்தத்பராயணஃ ।। ௩௭.

அவர்களின் அருள் பெற்று அவர் சென்றபின், பசுக்களின் தர்மத்தை மனமாரும் பக்தியோடும் ஏற்று, அதில் நிலைத்து, முழுமையாக அதையே நோக்கினான்.

ததோ யவீயஸஃ பத்நீமௌதத்யஸ்யாப்யமந்யத। விசேஷ்டமாநாம் ருததீம் தைவாத் ஸ மூடசேதநஃ ।। ௩௭.

பின்பு, விதியின் காரணமாக, தீர்கதமஸின் மனம் குழப்பமடைந்து, அவுத்தத்தியரின் இளைய மனைவியை, அவள் கலங்கியவளாகவும் அழுகிறவளாகவும் இருந்தபோது விரும்பினான்.

அவலேபந்து தம் மத்வா ஶரத்வாம்ஸ்தஸ்ய நாக்ஷமத்। கோதர்மம்வை பலம் க்ரு'த்வா ஸ்நுஷாம் ஸ ஸமமந்யத ।। ௩௭.

அவனை அகந்தையுடன் இருப்பதாக எண்ணி, சரத்வான் அதை சகிக்கவில்லை; பசுக்களின் தர்மத்தை தன் பலமாகக் கொண்டு, தன் மருமகளையும் சமமாக எண்ணினான்.

விபர்யயந்து தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஶரத்வாந் ப்ரத்யசிந்தயத்। பவிஷ்யமர்தம் ஜ்ஞாத்வா ச மஹாத்மா ச ந ம்ரு'த்யுதாம் ।। ௩௭.

அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்து, சரத்வான் சிந்தித்தான்; எதிர்காலத்தை அறிந்த அந்த மகாத்மா, அவன் இறக்க வேண்டும் என்று விரும்பவில்லை.

ப்ரோவாச தீர்கதமஸம் க்ரோதாத் ஸம்ரக்த லோசநஃ। கம்யாகம்யம் ந ஜீநீஷே கோதர்மாத் ப்ரார்தயத் ஸ்நுஷாம் ।। ௩௭.

கோபத்தில் கண்கள் சிவந்தவனாக, சரத்வான் தீர்கதமஸிடம், 'நீ எது சரி, எது தவறு என்பதைக் காணவில்லை; ஆனாலும் பசுக்களின் தர்மத்தை முன்னிட்டு, நீ மருமகளை விரும்புகிறாய்,' என்று கூறினான்.