வாயுபுராணம்

அநஷ்டாஶ்வாவரோஹந்து க்ரு'த்வா போஜஜநார்தநௌ। ஶக்தோऽபி ஸாத்யாத்வார்த்தக்யாந்நாக்ரூரோऽப்யுபபத்யத ।। ௩௪.

போஜரும் ஜனார்த்தனனும் ரதத்திலிருந்து இறங்கியும், குதிரைகள் பாதிப்படையாமல் இருந்தாலும், வயது காரணமாக அக்கூரர் சேர முடியவில்லை.

அபயாநே ததோ புத்திம் பூயஶ்சக்ரே பயாந்விதஃ। யோஜநாநாம் ஶதம் ஸாக்ரம் யயா ச ப்ரத்யபத்யத ।। ௩௪.

பயத்தில் ஆழ்ந்த அவர் மீண்டும் ஓட வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, நூறு யோஜனைக்கும் மேலாக தூரம் சென்றார்.

விஜ்ஞாதஹ்ரு'தயா நாம ஶதயோஜநகாமிநீ। போஜஸ்ய வடவாதித்யோ யயா க்ரு'ஷ்ணமயோதயத் ।। ௩௪.

விஞ்ஞாதஹ்ருதயா எனும் குதிரை, நூறு யோஜனை தூரம் செல்லும் திறன் கொண்டது; அதுவே போஜரின் பெண் குதிரை, அதில் அவர் கிருஷ்ணனுடன் போரிட்டார்.

ப்ரவ்ரு'த்தவேகா வடவா த்வத்வநாம் ஶதயோஜநம்। த்ரு'ஷ்டா ரதகதிஸ்தஸ்ய ஶததந்வாநமர்த்தயத் ।। ௩௪.

அந்த பெண் குதிரை மிக வேகமாக நூறு யோஜனை தூரம் ஓடினாலும், ரதத்தில் இருந்தபோது சததன்வன் மிகவும் சோர்ந்துவிட்டான்.

ததஸ்தஸ்ய ஹயாஸ்தே து ஶ்ரமாத் கேதாச்ச வை த்விஜாஃ। கமுத்பேதூ ரதப்ராணாஃ க்ரு'ஷ்ணோ ராமமதாப்ரவீத் ।। ௩௪.

அப்போது, முனிவர்களே, அந்த குதிரைகள் மிகவும் சோர்வும் களைப்பும் அடைந்து, ரதத்தில் உயிர் விட்டன; கிருஷ்ணன் ராமனை நோக்கி பேசினார்.

திஷ்டஸ்வேஹ மஹாபாஹோ த்ரு'ஷ்டதோஷா மயா ஹயாஃ। பத்ய்பாம் கத்வா ஹரிஷ்யாமி மணிரத்நம் ஸ்யமந்தகம் ।। ௩௪.

'வலிமைமிக்கவனே, இங்கேயே இரு; இந்த குதிரைகள் சோர்ந்துவிட்டதை நான் பார்த்தேன். நான் நடந்து சென்று, சியமந்தகக் கல்லை பிடித்து வருகிறேன்.'

பத்ப்யாமேவ ததோ கத்வா ஶததந்வாநமச்யுதஃ। மிதிலாதிபதிம் தம் வை ஜகாந பரமாஸ்த்ரவித் ।। ௩௪.

பின்னர் அச்சுதன் நடந்து சென்று, மிகப் பெரிய ஆயுதங்களை அறிந்த மிதிலையின் அரசன் சததன்வனை கொன்றார்.

ஸ்யமந்தகம் ந சாபஶ்யத்தத்வா போஜம் மஹாபலம்। நிவ்ரு'த்தம் சாப்ரவீத் க்ரு'ஷ்ணம் ரத்நம் தேஹீதி லாங்கலீ ।। ௩௪.

பெரும் பலம் கொண்ட போஜனை கொன்றபின்பும், அவர் சியமந்தகக் கல்லை காணவில்லை; அப்போது லாங்கலினை ஏந்தியவர் கிருஷ்ணனை நோக்கி, 'மாணிக்கத்தை திருப்பி கொடு' என்றார்.

நாஸ்தீதி க்ரு'ஷ்ணஶ்சோவாச ததோ ராமோ ருஷாந்விதஃ। திக்சப்தமஸக்ரு'த் பூர்வ்வம் ப்ரத்யுவாச ஜநார்த்தநம் ।। ௩௪.

கிருஷ்ணன், 'இங்கு இல்லை' என்று பதிலளித்தார். உடனே ராமன் கோபத்தில், ஜனார்த்தனனை மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்தார்.

ப்ராத்ரு'த்வாந்மர்ஷயாம்யேஷ ஸ்வஸ்தி தேऽஸ்து வ்ரஜாம்யஹம்। க்ரு'த்யம் ந மே த்ராரகயா ந த்வயா ந ச வ்ரு'ஷ்ணிபிஃ ।। ௩௪.

உடன்பிறப்பாக உனக்கு மன்னிப்பை அளிக்கிறேன். உனக்கு எல்லாம் நன்மை உண்டாகட்டும். நான் இப்போது போகிறேன். அந்த பெண்ணிடம், உன்னிடம், அல்லது வ்ருஷ்ணி வம்சத்தவரிடம் எனக்கு எந்தப் பிணக்கும் இல்லை.

ப்ரவிவேஶ ததோ ராமோ மிதிலாமரிமர்த்தநஃ। ஸர்வ்வகாமைருபஹ்ரு'தைர்மைதிலேநைவ பூஜிதஃ ।। ௩௪.

பின்னர் பகைவரை அழிக்கும் இராமன் மிதிலாபுரிக்கு சென்றார். அங்கு மிதிலா மன்னர் அவரை விரும்பிய அனைத்தையும் வழங்கி மரியாதை செய்தார்.

ஏதஸ்மிந்நேவ காலே து பப்ருர்மதிமதாம்வரஃ। நாநாரூபாந் க்ரதூந் ஸர்வ்வாநாஜஹார நிரர்கலாந் ।। ௩௪.

அதே நேரத்தில், ஞானிகளுக்குள் சிறந்தவர் பப்ரு, பலவகையான, எந்தத் தடையும் இல்லாத யாகங்களை நடத்தினார்.

தீக்ஷாமயம் ஸகவசம் ரக்ஷார்தம் ப்ரவிவேஶ ஹ। ஸ்யமந்தகக்ரு'தே ராஜா காதிபுத்ரோ மஹாயஶாஃ ।। ௩௪.

புகழ் பெற்ற காதி மகன் அரசன், சியமந்தகக் கற்களுக்கு வேண்டி, கவசம் அணிந்து, தீட்சை கொண்ட இடத்திற்குள் நுழைந்தார்.

அர்தாந் ரத்நாநி சாக்ர்யாணி த்ரவ்யாணி விவிதாநி ச । ஷஷ்டிவர்ஷகதே காலே யஜ்ஞேஷு விந்யயோஜயத் ।। ௩௪.

அவர் அறுபது ஆண்டுகள் கடந்தபோது, யாகங்களில் செல்வம், சிறந்த ரத்தினங்கள், பலவகை பொருட்களை அர்ப்பணித்தார்.

அக்ரூரயஜ்ஞ இத்யேதே க்யாதாஸ்தஸ்ய மஹாத்மநஃ। பஹ்வந்நதக்ஷிணாஃ ஸர்வ்வே ஸர்வ்வகாமப்ரதாயிநஃ ।। ௩௪.

அந்த மகானின் புகழ்பெற்ற யாகங்கள் 'அக்ரூர யாகங்கள்' என்று அழைக்கப்பட்டன. அவை அனைத்தும் நிறைய உணவும், பரிசுகளும் வழங்கி, எல்லா விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்தன.

அத துர்ய்யோதநோ ராஜா கத்வாऽத மிதிலாம் ப்ரபுஃ। கதாஶிக்ஷாம் ததோ திவ்யாம் பலபத்ராதவாப்தவாந் ।। ௩௪.

பின்னர் சக்தி வாய்ந்த துரியோதனன் மிதிலாபுரிக்கு சென்று, அங்கு பலபத்ரனிடம் இருந்து மழை யுத்தத்தில் தெய்வீக பயிற்சி பெற்றார்.

ப்ரஸாத்ய து ததோ விப்ரா வ்ரு'ஷ்ண்யந்தகமஹாரதைஃ। ஆநீதோ த்வாரகாமேவ க்ரு'ஷ்ணேந ச மஹாத்மநா ।। ௩௪.

பிறகு, வ்ருஷ்ணி மற்றும் அந்தகர்களின் வீரர்களுடன் பிராமணர்களை மகிழ்வித்தபின், மகாத்மா கிருஷ்ணன் அவரை துவாரகாபுரிக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

அக்ரூரமந்தகைஃ ஸார்த்தமுபாயாத் புருஷர்ஷபஃ। யுத்தே ஹத்வா து ஶத்ருக்நம் ஸஹ பந்துமதா பலீ ।। ௩௪.

மனிதர்களுக்குள் சிறந்தவர், அக்ரூரரும் அந்தகர்களும் உடன் சென்று, போரில் சக்திவாய்ந்தவர் சத்ருக்னனையும் பந்துமான் என்பவரையும் வென்றார்.

ஶ்வபல்கதநயாயாந்து நராயாம் நரஸத்தமௌ। பங்ககாரஸ்ய தநயோ விஶ்ருதௌ ஸுமஹாபலௌ ।। ௩௪.

சுவபால்கனின் மகன்களுக்கு, நர நகரத்தில், புகழ்பெற்றும் மிகுந்த பலமுள்ள பங்ககாரனின் இரண்டு மகன்கள் பிறந்தார்கள்.

ஜஜ்ஞாதேऽந்தகமுக்யஸ்ய ஶத்ருக்நோ பந்துமாம்ஶ்ச தௌ। வதார்தம் பங்ககாரஸ்ய க்ரு'ஷ்ணோ ந ப்ரீதிமாந் பவேத் ।। ௩௪.

அந்தகர்களின் தலைவருக்கு சத்ருக்னனும் பந்துமானும் பிறந்தார்கள்; அவர்கள் பங்ககாரனை அழிக்கவே பிறந்தவர்கள். இதனால் கிருஷ்ணனுக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை.

ஜ்ஞாதி பேதபயாத்பீதஃ ஸமுபேக்ஷிதவாம்ஸ்ததா। அபயாதே ததாக்ரூரே நாவர்ஷத்பாகஶாஸநஃ ।। ௩௪.

உறவினர்களிடையே பிளவு ஏற்படும் என்ற பயத்தில், அவர் அதை பொருட்படுத்தவில்லை. அக்ரூரன் அங்கிருந்து சென்றபின், இந்திரன் மழை பெய்யவில்லை.

அநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ஹதம் ராஷ்ட்ரமபவத்தத்வகோத்யதம்। ததஃ ப்ரஸாதயாமாஸுரக்ரூரம் குகுராந்தகாஃ ।। ௩௪.

மழையில்லாமல் அந்த நாட்டில் பஞ்சம் ஏற்பட்டது; அப்போது குகுரரும் அந்தகரும் அக்ரூரனை சமாதானப்படுத்த முயன்றார்கள்.

புநர்த்வாரவதீம் ப்ராப்தே ததா தாநபதௌ ததா। ப்ரவவர்ஷ ஸஹஸ்ராக்ஷஃ குக்ஷௌ ஜலநிதேஸ்ததஃ ।। ௩௪.

அந்த தானதர்மத்தில் சிறந்தவர் திரும்பத் துவாரகாபுரிக்கு வந்தபோது, ஆயிரம் கண்கள் உடைய இந்திரன் கடல் அகழியில் மழை பொழிந்தான்.

கந்யாஞ்ச வாஸுதேவாய ஸ்வஸாரம் ஶீலஸம்மதாம்। அக்ரூரஃ ப்ரததௌ ஶ்ரீமாந் ப்ரீத்யர்தம் யதுபுங்கவஃ ।। ௩௪.

யாதவர்களில் தலைவனான புகழ்பெற்ற அக்ரூரன், தனது நல்லொழுக்கமுள்ள சகோதரியை வாசுதேவருக்கு மணமாகக் கொடுத்து, அவருடைய அனுகூலத்தைப் பெற்றார்.

அத விஜ்ஞாய யோகேந க்ரு'ஷ்ணோ பப்ருகதம் மணிம்। ஸபாமத்யே ததா ப்ராஹ தமக்ரூரம் ஜநார்தநஃ ।। ௩௪.

அப்போது கிருஷ்ணன், யோகத்தால் அந்த மணிக்கல் பப்ருவிடம் சென்றதை அறிந்து, சபையில் அக்ரூரனை நோக்கி பேசினார்.

யச்ச ரத்நம் மணிவரம் தவ ஹஸ்தகதம் ப்ரபோ। தத்ப்ரயச்சஸ்வ மாநார்ஹ விமதிஞ்சாத்ர மா க்ரு'தாஃ ।। ௩௪.

அரசே, உன் கையில் இருக்கும் அந்த அரிய மணியை கொடு; இந்த விஷயத்தில் மனதில் ஏதும் விரோதம் வைத்துக்கொள்ளாதே.

ஷஷ்டிவர்ஷகதே காலே யத்ரோஷோऽபூத்ததா மம। ஸுஸம்ரூடஃ ஸக்ரு'த் ப்ராப்தஸ்தத்காலாஶ்ரித்ய ஸ மஹாந் ।। ௩௪.

அறுபது ஆண்டுகள் கடந்தபோது, எனக்குள் எழுந்த கோபம், ஒருமுறை வந்ததும், ஆழமாக வேரூன்றி, அப்போது இருந்து பெரிதாகவே இருந்தது.

ததஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய வசநாத் ஸர்வ்வஸாத்வதஸம்ஸதி। ப்ரததௌ தம் மணிம் பப்ருரக்லேஶேந மஹாமதிஃ ।। ௩௪.

அப்போது கிருஷ்ணரின் வார்த்தைக்கு ஏற்ப, எல்லா சாத்வதர்களும் கூடியிருந்த அந்தச் சபையில், பப்ரு என்ற பெரிய அறிவாளி, எந்தத் துன்பமும் இல்லாமல் அந்த மணியை வழங்கினார்.

தத ஆர்ஜ்ஜவஸம்ப்ராப்தபப்ருஹஸ்தாதரிந்தமஃ। ததௌ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டமநஸா தம் மணிம் பப்ரவே புநஃ ।। ௩௪.

பின்னர், பகைவர்களை வெல்வோன், நேர்மையுடன் பப்ருவின் கையிலிருந்து அந்த மணியை பெற்றுக்கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் பப்ருவுக்கே அதை அளித்தான்.