வாயுபுராணம்

ஸா சோபஸ்பர்ஶநாத்தஸ்ய சகார ரு'ஷிமாபகா। கல்யாணஞ்ச நரபதேஸ்தஸ்ய ஸா நிம்நகோத்தமா ।। ௩௪.

அவள் அந்த நீரைத் தொட்டதால், அந்த நதி முனிவராக ஆனாள்; அந்தச் சிறந்த நதி அந்த மன்னனுக்குப் பாக்கியமாக மாறியது.

சிந்தயாபிபரீதாங்கா ஜகாமாத விநிஶ்சயம்। நாதிகச்சாமி தாம் நாரீம் யஸ்யாமேவம்விதஃ ஸுதஃ ।। ௩௪.

ஆழ்ந்த சிந்தனையால் உடல் முழுவதும் ஆளப்பட்டு, அவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்: "இப்படி ஒரு மகனைப் பெறும் பெண்ணை நான் எங்கேயும் காணவில்லை" என்று எண்ணினாள்.

பவேத்ஸர்வகுணோபேதோ ராஜ்ஞோ தேவாவ்ரு'தஸ்ய ஹி। தஸ்மாதஸ்ய ஸ்வயம் சாஹம் பவாம்யத்ய ஸஹவ்ரதா। ஜஜ்ஞே தஸ்யாஃ ஸ்வயம் ஹஸ்தோ பாவஸ்தஸ்ய யதேரிதஃ ।। ௩௪.

இந்த தேவாவிருத்த மன்னனுக்கு எல்லா குணங்களும் உடைய மகன் பிறக்க வேண்டும்; அதனால் இன்று நானே அவனது துணையாக விரதம் மேற்கொள்கிறேன். அவளுக்காக அவளது கை தானாக உருவானது; அவளது மனமும் விருப்பப்படி அமைந்தது.

அத பூத்வா குமாரீ து ஸாவித்ரீ பரமம் வசஃ। சிந்தயாமாஸ ராஜாநம் தாமியேஷ ஸ பர்திவஃ ।। ௩௪.

பின்னர், சாவித்ரி கன்னியாக மாறி, உயர்ந்த வார்த்தையைச் சொன்னாள்; அந்த மன்னன் அவளை விரும்பி, தேடினான்.

தஸ்யாமாதத்த கர்பம் ஸ தேஜஸ்விநமுதாரதீஃ। அத ஸா நவமே மாஸி ஸுஷுவே ஸரிதாம்வரா ।। ௩௪.

அவளால் அந்த மன்னன் ஒரு பிரகாசமான, உயர்ந்த மனம் கொண்ட மகனைப் பெற்றான்; ஒன்பதாம் மாதத்தில் அந்த நதித் தேவதை ஒரு மகனை பெற்றாள்.

புத்ரம் ஸர்வகுணோபேதம் யதா தேவாவ்ரு'தேப்ஸிதஃ। தத்ர வம்ஶே புராணஜ்ஞா காதாம் காயந்தி வை த்விஜாஃ ।। ௩௪.

அவள் தேவாவிருத்தன் விரும்பியபடி எல்லா குணங்களும் உடைய ஒரு மகனைப் பெற்றாள்; அந்த வம்சத்தில் பழமையான பாடல்களை அறிஞர் பிராமணர்கள் பாடுகிறார்கள்.

குணாந் தேவாவ்ரு'தஸ்யாபி கீர்த்தயந்தோ மஹாத்மநஃ। யதைவ ஶ்ர்ரு'ணுதே தூராத் ஸம்பஶ்யதி ததாந்திகாத் ।। ௩௪.

மகாத்மா தேவாவிருத்தனின் குணங்களைப் புகழ்ந்து பாடும் போது, அவர் தூரத்தில் இருந்தாலும் கேட்பது போல, அருகிலும் காண்பது போல இருந்தது.

பப்ருஃ ஶ்ரேஷ்டோ மநுஷ்யாணாம் தேவைர்தேவாவ்ரு'தஃ ஸமஃ। புருஷாஃ பஞ்சஷஷ்டிஶ்ச ஸஹஸ்ராணி ச ஸப்ததிஃ। யேऽம்ரு'தத்வமநுப்ராப்தா பப்ருர்தேவாவ்ரு'தாதபி ।। ௩௪.

பாப்ரு மனிதர்களில் சிறந்தவன்; தேவாவிருத்தன் தேவருக்கு சமமானவன்; அறுபத்து ஐந்து பேர் மற்றும் எழுபது ஆயிரம் பேர் அமரத்துவம் அடைந்து, தேவாவிருத்தனைவிட மேலானவர்களாக ஆனார்கள்.

யஜ்வா தாநபதிர்வீரோ ப்ரஹ்மண்யஃ ஸத்ய வாக் புதஃ। கீர்த்திமாம்ஶ்ச மஹாபாகஃ ஸாத்த்வதாநாம் மஹாரதஃ ।। ௩௪.

அவர் யாகம் செய்தவர், தானம் செய்யும் தலைவன், வீரன், பிராமணர்களை மதிப்பவன், உண்மையாய் பேசுபவன், அறிவாளி, புகழ்பெற்றவன், மிகுந்த பாக்கியசாலி, சாத்த்வதர்களில் பெரிய ரதசுவாரி.

தஸ்யாந்வவாயே ஸுமஹாபோஜயேமார்திகாவலாஃ। காந்தாரீ சைவ மாத்ரீ ச வ்ரு'ஷ்ணேர்பார்ய்யே பபூவதுஃ ।। ௩௪.

அவரது வம்சத்தில் சுமஹாபோஜர், மார்த்திகாவலர் பெருகினர்; காந்தாரி மற்றும் மாத்ரி இருவரும் வ்ருஷ்ணியின் மனைவிகள் ஆனார்கள்.

காந்தாரீ ஜநயாமாஸ ஸுமித்ரம் மித்ரநந்தநம்। மாத்ரீ யுதாஜிதம் புத்ரம் ஸா து வை தேவமீடுஷம் ।। ௩௪.

காந்தாரி சுமித்ரன் என்ற நண்பர்களுக்கு இன்பம் தரும் மகனை பெற்றாள்; மாத்ரி யுதாஜித் என்ற மகனையும், தேவமீடுஷனையும் பெற்றாள்.

அநமித்ரம் ஸுதஞ்சைவ தாவுபௌ புருஷோத்தமௌ। அநமித்ரஸுதோ நிக்நோ நிக்நஸ்ய த்வௌ பபூவதுஃ ।। ௩௪.

அனமித்ரனும் அவனது மகனும் இருவரும் சிறந்தவர்கள்; அனமித்ரனின் மகன் நிக்னன்; நிக்னனுக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தார்கள்.

ப்ரஸேநஶ்ச மஹாபாகஃ ஶக்ரஜிச்ச ஸுதாவுபௌ। தஸ்ய ஶக்ரஜிதஃ பூர்வஃ ஸகா ப்ராணஸமோऽபவத் ।। ௩௪.

பிரசேனன், மிகுந்த பாக்கியசாலி, சக்ரஜித் என்ற இருவரும் மகன்கள்; சக்ரஜித் முன்பு அவனுக்கு நண்பனாகவும், உயிருக்கு சமமாகவும் இருந்தான்.

ஸ கதாசிந்நிஶாபாயே ரதேந ரதிநாம்வரஃ। தோயகூலாதபஃ ஸ்ப்ரஷ்டுமுபஸ்தாதும் யயௌ ரவிம் ।। ௩௪.

ஒரு முறை, இரவு முடிந்ததும், சிறந்த ரதசுவாரி தனது ரதத்துடன், ஆற்றங்கரையில் நீரைத் தொட்டுப் பார்த்து, சூரியனை அடையச் சென்றான்.

தஸ்யோபதிஷ்டதஃ ஸூர்யோ விவஸ்வாநக்ரதஃ ஸ்திதஃ। அஸ்பஷ்டமூர்திர்பகவாம் ஸ்தேஜோமண்டலவாந் விபுஃ ।। ௩௪.

அவன் அருகில் சென்றபோது, சூரியன் விவஸ்வான் அவன் முன் நின்றான்; பிரபை சூழ்ந்த அந்த பகவான், தெளிவாக தெரியாத உருவில் தோன்றினான்.

அத ராஜா விவஸ்வந்தமுவாச ஸ்திதமக்ரதஃ। யதைவ வ்யோம்நி பஶ்யாமி த்வாமஹம் ஜ்யோதிஷாம்பதே ।। ௩௪.

அப்போது அரசன், முன்னால் நின்ற விவஸ்வானை நோக்கி, "நான் வானத்தில் உம்மை எவ்வாறு காண்கிறேனோ, அதுபோலவே இப்போது உம்மை நேரில் காண்கிறேன், ஒளியின் அதிபதி!" என்று உரைத்தான்.

தேஜோமண்டலிநஞ்சைவ ததைவாப்யக்ரதஃ ஸ்திதம்। கோ விஶேஷோ விவஸ்வம்ஸ்தே ஸாக்ஷாதுபகதேந வை ।। ௩௪.

நீ இப்போது என் முன் ஒளி வட்டத்துடன் நின்றிருப்பதைப் போலவே, வானத்தில் தோன்றும் உம்மிடையே என்ன வித்தியாசம் உள்ளது? நேரில் வந்த உம்மையும் வானத்தில் தோன்றும் உம்மையும் வேறுபாடு என்ன?

ஏதச்ச்ருத்வா ஸ பகவாந் மணிரத்நம் ஸ்யமந்தகம்। ஸ்வகண்டாதவமுச்யாத பபந்த ந்ரு'பதேஸ்ததா ।। ௩௪.

இதை கேட்டதும் அந்த பெருமான், தன் கழுத்திலிருந்த ச்யமந்தக மணியை எடுத்துத் தருமரசனுக்கு அளித்தான்.

ததோ விக்ரஹவந்தம் தம் ததர்ஶ ந்ரு'பதிஸ்ததா। ப்ரதிமாமத தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா முஹூர்த்தம் க்ரு'தவாம்ஸ்ததா ।। ௩௪.

அப்போது அரசன், உருவத்துடன் நின்ற அவரை கண்டான்; அந்த உருவத்தை பார்த்ததும் சிறிது நேரம் தியானத்தில் நிலைத்தான்.

தமதிப்ரஸ்திதம் பூயோ விவஸ்வந்தம் ஸ ஶக்ரஜித்। ப்ரோவாசாக்நிஸவர்ணம் த்வம் யேந லோகாந் ப்ரயாஸ்யதி। ததைவ மணிரத்நம் தந்மாம் பவாந் தாதுமர்ஹதி ।। ௩௪.

விவஸ்வான் புறப்பட விரும்பியபோது, சக்ரஜித் மீண்டும் கூறினான்: "அக்னிபோல் ஒளி உடையவரே! உலகங்களைச் சுற்றி செல்லும் நீர், அந்த மணியை எனக்குத் தர வேண்டிய தருணம் இதுவே."

ஸ்யமந்தகம் நாம மணிம் தத்தவாம்ஸ்தஸ்ய பாஸ்கரஃ। ஸ தமாபத்த்ய நகரம் ப்ரவிவேஶ மஹீபதிஃ ।। ௩௪.

பிரகாசமான பாஸ்கரன், ச்யமந்தகமெனும் மணியை அவனுக்கு அளித்தான்; அரசன் அதை பெற்றுக்கொண்டு தன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தான்.

தம் ஜநாஃ பர்யதாவந்த ஸூர்யோऽயம் கச்சதீதி ஹ। ஸபாம் விஸ்மாயயித்வாத புரீமந்தஃபுரம் ததா ।। ௩௪.

அவரை மக்கள், "இவர் சூரியன் தான் போகிறார்!" என்று கூறி பின்தொடர்ந்தனர்; அவர் சபையினரையும் ஆச்சரியப்படுத்தி, நகரத்தின் அகப்பகுதியிலும் அரண்மனையிலும் நுழைந்தார்.

தம் ப்ரஸேநிஜிதே திவ்யம் மணிரத்நம் ஸ்யமந்தகம்। ததௌ ப்ராத்ரே நரபதிஃ ப்ரேம்ணா ஶக்ரஜிதுத்தமம் ।। ௩௪.

அரசன் சக்ரஜித், தெய்வீகமான ச்யமந்தக மணியை அன்புடன் தன் சகோதரன் பிரசேனனுக்கு அளித்தான்.

ஸ்யமந்தகோ நாம மணிர்யஸ்ய ராஷ்ட்ரே ஸ்திதோ பேவத் । காலவர்ஷீ ச பர்ஜந்யோ ந ச வ்யாதிபயம் ததா ।। ௩௪.

ச்யமந்தக மணி எந்த நாட்டில் இருந்தாலும், அங்கே மேகங்கள் காலத்திற்கு ஏற்ற மழை பொழியும்; அப்போது நோய் என்ற பயமும் இருக்காது.

லிப்ஸாம் சக்ரே ப்ரஸேநாத்து மணிரத்நம் ஸ்யமந்தகம்। கோவிந்தோ ந ச தம் லேபே ஶக்தோऽபி ந ஜஹார ச ।। ௩௪.

கோவிந்தன், பிரசேனனிடமிருந்து ச்யமந்தக மணியை பெற விரும்பினான்; ஆனால் அவன் அதை எடுத்துக்கொள்ளவோ, பெற்றுக்கொள்ளவோ செய்யவில்லை.

கதா சிந்ம்ரு'கயாம் யாதஃ ப்ரஸேநஸ்தேந பூஷிதஃ। ஸ்யமந்தகக்ரு'தே ஸிம்ஹாத்வதம் ப்ராப்தஃ ஸுதாருணம் ।। ௩௪.

ஒரு நாள், பிரசேனன் அந்த மணியுடன் வேட்டைக்கு சென்றான்; ச்யமந்தக மணிக்காக, ஒரு சிங்கத்தால் பயங்கரமான மரணத்தை அடைந்தான்.

ஜாம்பவாந்ரு'க்ஷராஜஸ்து தம் ஸிம்ஹம் நிஜகாந வை । ஆதாய ச மணிம் திவ்யம் ஸ்வம் பிலம் ப்ரவிவேஶ ஹ ।। ௩௪.

பிறகு, கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான் அந்த சிங்கத்தை கொன்றான்; தெய்வீகமான அந்த மணியை எடுத்துக்கொண்டு தன் குகைக்குள் சென்றான்.

தத்கர்ம க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ததோ வ்ரு'ஷ்ண்யந்தகமஹத்தராஃ। மணௌக்ரு'த்நுந்து மந்வாநாஸ்தமேவ விஶஶங்கிரே ।। ௩௪.

இந்தச் சம்பவத்தால், வ்ருஷ்ணி மற்றும் அந்தக குலத்து பெரியவர்கள், கோவிந்தன் அந்த மணியை விரும்பினான் என்று எண்ணி, அவர்மேல் சந்தேகம் கொண்டனர்.

மித்யாபிஶஸ்திம் தேப்யஸ்தாம் பலவாநரிஸூதநஃ। அம்ரு'ஷ்யமாணோ பகவாந் வநம் ஸ விசசார ஹ ।। ௩௪.

அவர்கள் கூறிய பொய்யான பழியை சகிக்க முடியாமல், பகைவரை அழிப்பதில் வல்லவன், பகவான், காட்டுக்குள் சென்றார்.