வாயுபுராணம்

அதிதீநந்நபாநைஶ்ச வைஶ்யாம்ஶ்ச பரிபாலநைஃ। ஆந்ரு'ஶம்ஸ்யேந ஶூத்ராம்ஶ்ச தஸ்யூந் ஸம்நிக்ரஹேண ச ।। ௩௧.

அவன் விருந்தினர்களுக்கு அன்னமும் பானமும் அளித்து, வைசியர்களை பாதுகாத்து, சூத்திரர்களுக்கு கருணை காட்டி, கொள்ளையர்களை அடக்கினான்.

தர்ம்மேண ச ப்ரஜாஃ ஸர்வ்வா யதாவதநுரஞ்ஜயந்। யயாதிஃ பாலயாமாஸ ஸாக்ஷாதிந்த்ர இவாபரஃ ।। ௩௧.

யயாதி, தர்மத்தால் எல்லா prajai-களையும் தக்கபடி மகிழ்வித்தான்; அவன் நேரடியாக இந்திரன் போல ஆட்சி செய்தான்.

ஸ ராஜா ஸிம்ஹவிக்ராந்தோ யுவா விஷயகோசரஃ। அவிரோதேந தர்மஸ்ய சசார ஸுகமுத்தமம் ।। ௩௧.

அந்த மன்னன், சிங்கம் போல் நடையுடன், இளமையோடும் இன்பங்களோடும், தர்மத்திற்கு எதிராக இல்லாமல், மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் வாழ்ந்தான்.

ஸ மார்கமாணஃ காமாநாமந்தர்தோஷநிதர்ஶநாத்। விஶ்வாஸஹேதோ ரேமே வை வைப்ராஜே நந்தநே வநே ।। ௩௧.

இன்பங்களை நாடி, அவற்றில் உள்ள குறைகளை உணர்ந்தபின்பு, அவன் ஒளிவீசும் நந்தன வனத்தில் நம்பிக்கையுடன் சில காலம் மகிழ்ந்தான்.

அபஶ்யத்ஸ யதா தாம் வை வர்த்தமாநாம் ந்ரு'பஸ்ததா। கத்வா பூரோஃ ஸகாஶம் வை ஸ்வாம் ஜரா ப்ரத்யபத்யத ।। ௩௧.

அந்த அரசன் அவளை முதுமை அடைந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்தபோது, தன் நகரத்திற்குச் சென்று, தன் முதுமையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

ஸ ஸம்ப்ராப்ய து தாந் காமாம்ஸ்த்ரு'ப்தஃ கிந்நஶ்ச பார்திவஃ। காலம் வர்ஷஸஹஸ்ரம் வை ஸஸ்மார மநுஜாதிபஃ। ।। ௩௧.

அந்த இன்பங்களை அடைந்து திருப்தியடைந்தும், சோர்வுற்றும் இருந்த அரசன், ஆயிரம் ஆண்டுகள் காலத்தின் ஓட்டத்தை நினைத்தான்.

பரிஸங்க்யாய காலஞ்ச கலாகாஷ்டாஸ்ததைவ ச। பூர்ணம் மத்த்வா ததஃ காலம் பூரும் புத்ரமுவாச ஹ ।। ௩௧.

காலத்தையும், அதன் பகுதிகளையும் எண்ணி, காலம் முழுமையடைந்ததை அறிந்தபின், அவன் தன் மகன் பூருவை அழைத்து உரைத்தான்.

யதாஸுகம் யதோத்ஸாஹம் யதாகாலமரிம்தம। ஸேவிதா விஷயாஃ புத்ர யௌவநேந மயா தவ ।। ௩௧.

எதிரியைக் களைவானே, மகனே, உன் இளமை மூலமாக, நான் விருப்பத்திற்கும், ஆர்வத்திற்கும், காலத்திற்கும் ஏற்ப இன்பங்களை அனுபவித்தேன்.

பூரோ ப்ரீதோऽஸ்மி பத்ரம் தே க்ரு'ஹாண த்வம் ஸ்வயௌவநம்। ராஷ்ட்ரஞ்ச ந்ரு'பம் பூரும் புத்ரம் கநீயஸம்। ப்ராஹ்மணப்ரமுகா வர்ணா இதம் வசநமப்ருவந் ।। ௩௧.

பூருவே, நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்! நீ உன் இளமையையும், அரசையும் மீண்டும் பெற்றுக்கொள், இளைய அரசனே. பிராமணர்கள் தலைமையிலான அனைத்து வகுப்பினரும் இவ்வாறு கூறினார்கள்.

ப்ரதிபேதே ஜராம் ராஜா யயாதிர்நஹுஷாத்மஜஃ। யௌவநம் ப்ரதிபேதே ச பூருஃ ஸ்வம் புநராத்மநஃ ।। ௩௧.

நகுஷனின் மகன் யயாதி முதுமையை ஏற்றுக்கொண்டான்; பூரு தன் சொந்த இளமையை மீண்டும் பெற்றான்.

அபிஷேக்துகாமஞ்ச ந்ரு'பம் பூரும் புத்ரம் கநீயஸம்। ப்ராஹ்மணப்ரமுகா வர்ணா இதம் வசநமப்ருவந் ।। ௩௧.

இளைய மகன் பூருவை அரசனாக அபிஷேகம் செய்ய விரும்பி, பிராமணர்கள் தலைமையிலான அனைத்து வகுப்பினரும் இவ்வாறு கூறினார்கள்.

கதம் ஶுக்ரஸ்ய நப்தாரம் தேவயாந்யாஃ ஸுதம் ப்ரபோ। ஶ்ரேஷ்டம் யதுமதிக்ரம்ய பூரோ ராஜ்யம் ப்ரதாஸ்யஸி ।। ௩௧.

பெருமையே, ஶுக்ரரின் பேரனும், தேவயானியின் முதல்வன் யதுவைத் தாண்டி, பூருவுக்கு அரசை வழங்க விரும்புகிறீர்; இது எப்படி சாத்தியம்?

யதுர்ஜ்யேஷ்டஸ்தவ ஸுதோ ஜாதஸ்தமநு துர்வஸுஃ। ஶர்மிஷ்டாயாஃ ஸுதோ த்ருஹ்யுஸ்தநோऽநுஃ பூருரேவ ச ।। ௩௧.

யது, உன் மூத்த மகன், முதலில் பிறந்தான்; பின்னர் துர்வசு பிறந்தான்; ஶர்மிஷ்டையிலிருந்து த்ருஹ்யு பிறந்தான்; அதன் பின் அனு, பூருவும் பிறந்தார்கள்.

கதம் ஜ்யேஷ்டாநதிக்ரம்ய கநீயாந் ராஜ்யமர்ஹதி । அதஃ ஸம்போதயாமி த்வாம் தர்ம்மம் ஸமநுபாலய ।। ௩௧.

மூத்தவர்களைத் தாண்டி இளையவன் எப்படி அரசை பெற தகுதியுடையவன்? எனவே உன்னை நினைவூட்டுகிறேன்; நீ தர்மத்தைப் பாதுகாப்பாயாக.

யயாதிருவாச।। ப்ராஹ்மணப்ரமுகா வர்ணாஃ ஸர்வே ஶ்ர்ரு'ண்வந்து மே வசஃ। ஜ்யேஷ்டம் ப்ரதி யதா ரார்ஷ்ட்ரம் ந தேயம் மே கதஞ்சந ।। ௩௧.

யயாதி கூறினான்: பிராமணர்கள் தலைமையிலான அனைத்து வகுப்பினரும் என் வார்த்தைகளை கேட்கட்டும். என் கருத்தில், அரசை எந்த வகையிலும் மூத்தவனுக்கு வழங்கக்கூடாது.

மாதா பித்ரோர்வசநக்ரு'த்ஸ ஹி புத்ரஃ ப்ரஶஸ்யதே । மம ஜ்யேஷ்டேந யதுநா நியோகோ நாநுபாலிதஃ ।। ௩௧.

தாய் தந்தையின் வார்த்தையை ஏற்கும் மகனே புகழ்பெறுவான்; என் மூத்த மகன் யது என் கட்டளையை ஏற்கவில்லை.

ப்ரதிகூலம் பிதுர்யஶ்ச ந ஸ புத்ரஃ ஸதாம் மதஃ। ஸ புத்ரஃ புத்ரவத் யஶ்ச வர்த்ததே பித்ரு'மாத்ரு'ஷு ।। ௩௧.

தந்தைக்கு விரோதமாக நடக்கும்வன் நல்ல மகனாக கருதப்படமாட்டான்; தாய் தந்தையிடம் மகன் போல நடக்கும்வனே உண்மையான மகன்.

யதுநாஹமவஜ்ஞாதஸ்ததா துர்வஸுநாபி ச। த்ருஹ்யுணா சாநுநா சைவமப்யவஜ்ஞா க்ரு'தா ப்ரு'ஶம் ।। ௩௧.

யதுவாலும், அதுபோல துர்வசுவாலும், த்ருஹ்யுவாலும், அனுவாலும் நான் அவமதிக்கப்பட்டேன்; இவ்வாறு நான் மிகுந்த அவமதிப்பை அனுபவித்தேன்.

பூருணா து க்ரு'தம் வாக்யம் மாநிதஶ்ச விஶேஷதஃ। கநீயாந் மம தாயாதோ ஜரா யேந த்ரு'தா மம। ஸர்வகாமஃ ஸர்வக்ரு'தஃ பூருணா புத்ரகாரிணா ।। ௩௧.

ஆனால் பூரு என் வார்த்தையை நிறைவேற்றினான், என்னை மிகுந்த மரியாதையுடன் பார்த்தான்; இளையவன் என்றாலும், அவனே என் வாரிசு; என் முதுமையை சுமந்தவன். பூரு என் மகனாக எல்லாவற்றையும் செய்தான்.

ஶுக்ரேண ச வரோ தத்தஃ காவ்யே நோஶநஸா ஸ்வயம்। புத்ரோ யஸ்த்வாநுவர்த்தேத ஸ ராஜா தே மஹாமதே ।। ௩௧.

ஶுக்ரர், உஶனாஸ் முனிவர் தாமே, ஒரு வரம் வழங்கினார்: 'ஓ ஞானியாரே, உன்னைப் பின்பற்றும் மகனே அரசனாக வேண்டும்' என்று.

பவதோऽநுமதோப்யேவம் பூரு ராஷ்ட்ரேऽபிஷிச்யதாம் । யஃபுத்ரோ குணஸம்பந்நோ மாதாபித்ரோர்ஹிதஃ ஸதா। ஸர்வமர்ஹதி கல்யாணம் கநீயாநபி ஸ ப்ரபுஃ ।। ௩௧.

உங்கள் ஒப்புதலுடன், பூருவை அரசில் அபிஷேகம் செய்யட்டும். நல்ல பண்புகள் உடையவன், எப்போதும் தாய் தந்தைக்கு அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவன், இளையவன் என்றாலும் எல்லா நன்மைகளையும் பெற தகுதியானவன்; அவனே ஆண்டவன்.

அர்ஹஃ பூருரிதம் ராஷ்ட்ரம் யஃ ப்ரியஃ ப்ரியக்ரு'த்தவ। வரதாநேந ஶுக்ரஸ்ய ந ஶக்யம் வக்துமுத்தரம் ।। ௩௧.

பூருவுக்கு இந்த அரசாட்சிக்கு உரிமை உண்டு; அவர் அனைவராலும் விரும்பப்படுபவர், பிறருக்குப் பிரியமானதைச் செய்பவர். சுக்ரனின் வரம் பெற்றபின், இதற்கு மேலாக எதையும் சொல்ல முடியாது.

பௌரஜாநபதைஸ்துஷ்டைரித்யுக்தோ நாஹுஷஸ்ததா। அபிஷிச்ய ததஃ பூரும் ஸ்வராஷ்ட்ரே ஸுதமாத்மநஃ ।। ௩௧.

அப்போது மக்களும் நாட்டாரும் மகிழ்ச்சியுடன் இப்படிச் சொன்னபோது, நாஹுஷன் தனது மகன் பூருவைத் தன் நாட்டில் அரசனாக அரியணையில் அமர்த்தினார்.

திஶி தக்ஷிணபூர்வஸ்யாம் துர்வஸும் து ந்யவேஶயத்। தக்ஷிணாபரதோ ராஜா யதும் ஶ்ரேஷ்டம் ந்யவேஶயத் ।। ௩௧.

தெற்கேதிசையில் துர்வசுவை குடியமர்த்தினார்; தெற்குப் புறத்திலோ சிறந்த யதுவை அமர்த்தினார்.

ப்ரதீச்யாமுத்தரஸ்யாஞ்ச த்ருஹ்யுஞ்சாநுஞ்ச தாவுபௌ। ஸப்தத்வீபாம் யயாதிஸ்து ஜித்த்வா ப்ரு'த்வீம் ஸஸாகராம்। வ்யபஜத் பஞ்சதா ராஜா புத்ரேப்யோ நாஹுஷஸ்ததா ।। ௩௧.

வடமேற்கிலும் வடதிசையிலும் துர்யுவையும் அனுவையும் குடியமர்த்தினார். யயாதி, ஏழு தீவுகளும் கடல்களும் உடைய பூமியை வென்று, அந்த நிலத்தை ஐந்து பாகங்களாகப் பிளந்து, நாஹுஷா, தன் மகன்களுக்கு வழங்கினார்.

தைரியம் ப்ரு'திவீ ஸர்வா ஸப்தத்வீபா ஸபத்தநா। யதாப்ரதேஶம் தர்மஜ்ஞைர்தர்ம்மேண ப்ரதிபால்யதே ।। ௩௧.

அவர்கள் தங்கள் தாயகங்களில், இந்த முழு பூமியையும், ஏழு தீவுகளும் நகரங்களும் உடையதையும், நீதியோடு, அறம் பின்பற்றி, பாதுகாத்து வருகின்றனர்.

ஏவம் விஸ்ரு'ஜ்ய ப்ரு'திவீம் புத்ரேப்யோ நாஹுஷஸ்ததா। புத்ரஸம்க்ராமிதஶ்ரீஸ்து ப்ரீதிமாநபவந்ந்ரு'பஃ ।। ௩௧.

இவ்வாறு நாஹுஷன் பூமியைத் தன் மகன்களுக்கு ஒப்படைத்தபோது, செல்வமும் மகிமையும் அவர்களிடம் சென்றதால், அந்த அரசன் மனநிறைவுடன் இருந்தார்.

தநுர்ந்யஸ்ய ப்ரு'ஷத்காம்ஶ்ச ராஜ்யஞ்சைவ ஸுதேஷு து। ப்ரீதிமாநபவத்ராஜா பாரமாவேஶ்ய பந்துஷு ।। ௩௧.

தனது வில், அம்பு, அரசாட்சியை மகன்களுக்கு ஒப்படைத்து, அரசன் தனது பாரத்தை உறவினர்களிடம் வைத்துவிட்டு மனநிறைவுடன் இருந்தார்.

அத்ர காதா மஹாராஜ்ஞா புரா கீதா யயாதிநா। யோऽபிப்ரேத்யாஹரந் காமாந் கூர்மோங்காநீவ ஸர்வஶஃ ।। ௩௧.

இங்கே, மஹாராஜா யயாதி ஒருகாலத்தில் பாடிய ஒரு பாடல் உண்டு: 'ஒருவன், கடைசியில், ஆசைகளை ஆமை தன் அங்கங்களை உள்ளே இழுப்பதைப் போல முழுமையாகத் திரும்பப் பெறுகிறான்.'