வாயுபுராணம்

பித்ரு'கந்தர்வயக்ஷைஶ்ச ரக்ஷோபூதகணைஸ்ததா। மாநுஷைஃ பஶுபிஶ்சைவ பக்ஷிபிஃ ஸ்தாவரைஃ ஸஹ ।। ௪.

பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், பூதகணங்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், நிலைபெற்றவை ஆகிய எல்லோருடன் சேர்ந்து.

மந்வாதிகம் பவிஷ்யாந்தமாக்யாநைர்பஹுவிஸ்தரம் । வக்ஷ்யே வைவஸ்வதம் ஸர்கம் நமஸ்க்ரு'த்ய விவஸ்வதே ।। ௪.

மனுவின் ஆரம்பத்திலிருந்து எதிர்கால முடிவுவரை, பல விரிவான கதைகளுடன், வைவஸ்வதனின் படைப்பை நான் விவரிக்கிறேன்; விவஸ்வதனை வணங்கி.

ஆத்யே மந்வந்தரேऽதீதாஃ ஸர்காஃ ப்ராவர்த்தகாஶ்ச யே। ஸ்வாயம்புவேऽந்தரே பூர்வம் ஸப்தாஸந் யே மஹர்ஷயஃ। சாக்ஷுஷஸ்யாந்தரேऽதீதே ப்ராப்தே வைவஸ்வதே புநஃ ।। ௪.

முதல் மான்வந்தரத்தில் நிகழ்ந்த படைப்புகள், சுவாயம்புவன் யுகத்தில் முன்பு இருந்த ஏழு மகரிஷிகள், கடந்த சாக்ஷுஷ மான்வந்தரத்தில், மீண்டும் வைவஸ்வதனின் காலத்தில் நிகழ்வதைப் பற்றி.

தக்ஷஸ்ய ச ரு'ஷீணாஞ்ச ப்ரு'க்வாதீநாம் மஹௌஜஸாம்। ஶாபாந்மஹேஶ்வரஸ்யாஸீத் ப்ராதுர்பாவோ மஹாத்மநாம் ।। ௪.

தக்ஷன் மற்றும் முனிவர்கள், பெரும் சக்தி கொண்ட ப்ருகு முதலியோர் மீது மகேஸ்வரன் சாபம் காரணமாக, அந்த மகான்கள் தோன்றினர்.

பூயஃ ஸப்தர்ஷயஸ்தே ச உத்பந்நாஃ ஸப்த மாநஸாஃ। புத்ரத்வே கல்பிதாஶ்சைவ ஸ்வயமேவ ஸ்வயம்புவா ।। ௪.

மீண்டும் அந்த ஏழு முனிவர்கள், மனதில் பிறந்த ஏழு பேரும், சுயம்புவனால் தாமாகவே மகன்களாக ஏற்படுத்தப்பட்டனர்.

ப்ரஜாஸந்தாநக்ரு'த்பிஸ்தைருத்பத்யத்பிர்மஹாத்மபிஃ। புநஃ ப்ரவர்த்திதஃ ஸர்கோ யதாபூர்வம் யதாக்ரமம் ।। ௪.

அந்த மகான்கள், சந்ததியை உருவாக்கியவர்கள், பிறந்தபோது, படைப்பு மீண்டும் பழையபடி, முறையாக ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

தேஷாம் ப்ரஸூதிம் வக்ஷ்யாமி விஶுத்தஜ்ஞாநகர்மணாம்। ஸமாஸவ்யாஸயோகாப்யாம் யதாவதநுபூர்வஶஃ ।। ௪.

அவர்களின் சந்ததியை, தூய அறிவும் செயலும் உடையவர்களின் வரிசையை, சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும், முறையாக நான் கூறுகிறேன்.

யேஷாமந்வயஸம்பூதைர்லோகோऽயம் ஸசராசரஃ। புநஃ ஸ பூரிதஃ ஸர்கோ க்ரஹ நக்ஷத்ரமண்டிதஃ ।। ௪.

அவர்களுடைய வம்சத்தில் பிறந்தவர்களால் இந்த உலகம், உயிருள்ளவையும் உயிரில்லாதவையும் மீண்டும் நிரம்பி, கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் கொண்டு இந்த படைப்பு அழகுபெற்றது.

ஏதச்ச்ருத்வா வசஸ்தஸ்ய முநீநாம் ஸம்ஶயோऽபவத் । ததஸ்தம் ஸம்ஶயாவிஷ்டாஃ ஸூதம் ஸம்ஶயநிஶ்சயே। ஸத்க்ரு'த்ய பரிபப்ரச்சுர்முநயஃ ஶம்ஸிதவ்ரதாஃ ।। ௪.

இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர்கள் சந்தேகமடைந்தார்கள்; அந்த உறுதியற்ற நிலைமையில், உறுதியான விரதம் கொண்ட அந்த முனிவர்கள், சந்தேகங்களை தீர்க்கும் சூதரிடம் மரியாதையுடன் கேட்டார்கள்.

கதம் ஸப்தர்ஷயஃ பூர்வ்வமுத்பந்நாஃ ஸப்த மாநஸாஃ। புத்ரத்வே கல்பிதாஶ்சைவ தந்நோ நிகத ஸத்தம। ததோऽப்ரவீந்மஹாதேஜாஃ ஸூத பௌராணிகஃ ஶுபம் ।। ௪.

முன்பு அந்த ஏழு முனிவர்களும், மனதில் தோன்றிய ஏழு மகன்களும் எப்படி உருவானார்கள்? அவர்கள் எப்படி மகன்களாகக் கருதப்பட்டார்கள்? இதை எங்களுக்கு கூறுங்கள், உன்னதமானவரே. பின்னர் பெரும் ஒளி உடைய புராணங்களை அறிந்த சூதர் நல்ல வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

கதம் ஸப்தர்ஷயஃ ஸித்தா யே வை ஸ்வாயம்புவேऽந்தரே। மந்வந்தரம் ஸமாஸாத்ய புநர்வைவஸ்வதம் கில ।। ௪.

ச்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் இருந்த அந்த सिद्ध முனிவர்கள், எவ்வாறு மீண்டும் வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தை அடைந்தார்கள்?

பவாபிஶாபாத்ஸம்வித்தா ஹ்யப்ராப்தாஸ்தே ததா தபஃ। உபபந்நா ஜநே லோகே ஸக்ரு'தாகாமிநஸ்து தே ।। ௪.

பவனுடைய சாபத்தால் அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டு, அப்போது தவம் செய்ய முடியவில்லை; ஆனால், ஒருமுறை பிறப்பை மட்டுமே பெறுவோர் ஆகி, மனிதர்களிடையே பிறந்தார்கள்.

ஊசுஃ ஸர்வே ததோऽந்யோந்யம் ஜநலோகே மஹர்ஷயஃ। ஊசுரேவ மஹாபாகா வாருணே விததே க்ரதௌ ।। ௪.

அப்போது அந்த மகா முனிவர்கள் அனைவரும் மனித உலகில் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினார்கள்; அதுபோலவே, அவர்கள் அனைவரும் வருணனுடைய பெரிய யாகத்தில் பேசினார்கள்.

ஸர்வே வயம் ப்ரஸூயாமஶ்சாக்ஷுஷஸ்யாந்தரே மநோஃ। பிதாமஹாத்மஜாஃ ஸர்வே ததஃ ஶ்ரேயோ பவிஷ்யதி ।। ௪.

நாம் அனைவரும் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் பிதாமஹனுடைய மகன்களாகப் பிறப்போம்; அதனால் மேலும் நல்லது நிகழும்.

ஸ்வாயம்புவேऽந்தரே ஶப்தாஃ ஸப்தார்தம் தே பவேந து। ஜஜ்ஞிரே வை புநஸ்தே ஹ ஜநலோகாத்திவம் கதா ।। ௪.

ச்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் பவன் ஏழு பேருக்காக அவர்களை சபித்தான்; பின்னர் அவர்கள் மீண்டும் பிறந்து, மனித உலகிலிருந்து வானுலகை அடைந்தார்கள்.

தேவஸ்ய மஹதோ யஜ்ஞே வாருணீம் பிப்ரதஸ்தநும்। ப்ரஹ்மணோ ஜுஹ்வதஃ ஶுக்ரமக்நௌ பூர்வம் ப்ரஜேப்ஸயா। ரு'ஷயோ ஜஜ்ஞிரே பூர்வம் த்விதீயமிதி நஃ ஶ்ருதம் ।। ௪.

அந்த பெரிய தேவனுடைய யாகத்தில், அவர் வருணியின் ரூபம் எடுத்தபோது, பிரம்மா பிள்ளைகள் பிறக்க வேண்டும் என்று விரும்பி, தூய அம்சத்தை அக்னியில் அர்ப்பணித்தார்; அப்போது முனிவர்கள் முதலில் பிறந்தார்கள்—இது இரண்டாவது படைப்பு என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்.

ப்ரு'குரங்கிரா மரீசிஃ புலஸ்த்யஃ புலஹஃ க்ரதுஃ। அத்ரிஶ்சைவ வஸிஷ்டஶ்ச அஷ்டௌ தே ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ ।। ௪.

ப்ருகு, அங்கிரஸ், மரீசி, புலஸ்திய, புலஹ, கிரது, அத்ரி, வசிஷ்டன்—இவர்கள் எட்டுபேரும் பிரம்மாவின் மகன்கள்.

ததாஸ்ய விததே யஜ்ஞே தேவாஃ ஸர்வே ஸமாகதாஃ। யஜ்ஞாங்காநி ச ஸர்வாணி வஷட்காரஶ்ச மூர்திமாந் ।। ௪.

அந்த யாகம் விரிவாக நடைபெற்றபோது, எல்லா தேவர்களும் அங்கு கூடியிருந்தார்கள்; யாகத்தின் எல்லா அங்கங்களும், உருவமுள்ள வஷட்காரமும் அங்கு இருந்தது.

மூர்த்திமந்தி ச ஸாமாநி யஜூம்ஷி ச ஸஹஸ்ரஶஃ। ரு'க்வேத ஶ்சாபவத்தத்ர பதக்ரமவிபூஷிதஃ ।। ௪.

அங்கு ஆயிரக்கணக்கான சாம வேதப் பாடல்களும், யஜுர் வேத மந்திரங்களும் உருவமுடன் தோன்றின; ரிக் வேதமும், வார்த்தைகளின் ஒழுங்குடன் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அங்கு எழுந்தது.

யஜுர்வேதஶ்ச வ்ரு'த்தாட்ய ஓங்காரவதநோஜ்ஜ்வலஃ। ஸ்திதோ யஜ்ஞார்தஸம்ப்ரு'க்தஸூக்தப்ராஹ்மணமந்த்ரவாந் ।। ௪.

யஜுர் வேதம், பல வகை வண்ணங்களும், ஓம் என்ற ஒலியால் பிரகாசமாகவும், யாகத்திற்கான பொருள்களும், ஸூக்தங்களும், பிராமணங்களும், மந்திரங்களும் நிறைந்ததாக அங்கு நின்றது.

ஸாமவேதஶ்ச வ்ரு'த்தாட்யஃ ஸர்வகேயபுரஃஸரஃ। விஶ்வாவஸ்வாதிபிஃ ஸார்த்தம் கந்தர்வைஃ ஸம்ப்ரு'தோऽபவத் ।। ௪.

சாமவேதம், பல வகை வண்ணங்களும், எல்லா பாடல்களிலும் முதன்மையானதாகவும், விஷ்வாவஸு முதலான கந்தர்வர்களுடன் சேர்ந்து அங்கு தோன்றியது.

ப்ரஹ்ம வேதஸ்ததா கோரைஃ க்ரு'த்யாவிதிபிரந்விதஃ। ப்ரத்யங்கிரஸயோகைஶ்ச த்விஶரீரஶிரோऽபவத் ।। ௪.

பிரம்ம வேதம், கடுமையான கிரியைகள் மற்றும் அதர்வாங்கிரஸர்களின் வழிபாடுகளுடன் கூடியதாக, இரு உடலும் இரு தலைகளும் உடையதாக தோன்றியது.

லக்ஷணாநி ஸ்வராஃ ஸ்தோபா நிருக்தஸ்வரபக்தயஃ। ஆஶ்ரயஸ்து வஷட்‌காரோ நிக்ரஹப்ரக்ரஹாவபி ।। ௪.

உச்சரிப்புகள், இசைச் சுரங்கள், ஸ்தோப syllables, நிருக்தம் மற்றும் ஸ்வரபக்திகள், வஷட்காரமே ஆதாரமாக, கட்டுப்பாடு மற்றும் விடுவிப்பு விதிகளும் அங்கு இருந்தன.

தீப்தா தீப்திரிலாதேவீ திஶஃ ப்ரதிஶகீஶ்வராஃ । தேவகந்யாஶ்ச பத்ந்யஶ்ச ததா மாதர ஏவ ச ।। ௪.

ஒளிரும் இலா தேவி, திசைகள் மற்றும் அவற்றின் தலைவர்கள், தேவ கன்னியர்கள், மனைவிகள், மற்றும் தாய்மார்கள் அங்கு இருந்தார்கள்.

ஆயுஃ ஸர்வத ஏவைதே தேவஸ்ய யஜதோ முகே। மூர்த்திமந்தஃ ஸ்வரூபாக்யா வருணஸ்ய வபுர்ப்ரு'தஃ ।। ௪.

இந்த எல்லாவற்றும், தனித்தனி உருவங்களுடன், தங்களது பெயர்களால் அறியப்பட்டு, வருணனுடைய உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, யாகம் செய்யும் தேவனுடைய வாயில் உயிராக இருந்தன.

ஸ்வயம்புவஸ்து தா த்ரு'ஷ்ட்வா ரேதஃ ஸமபதத்புவி। ப்ரஹ்மர்ஷேர்பாவபூதஸ்ய விதாநாச்ச ந ஸம்ஶயஃ ।। ௪.

சுயம்புவன் அவர்களைப் பார்த்ததும், பிரஜாபதியின் படைப்புத் தூண்டுதலால், அவரது விதை பூமியில் விழுந்தது; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

க்ரு'த்வா ஜுஹாவ ஸ்ருக்ப்யாஞ்ச ஸ்ருவேண பரிக்ரு'ஹ்ய ச। ஆஜ்யவஜ்ஜுஹுவாஞ்ஜக்ரே மந்த்ரவச்ச பிதாமஹஃ ।। ௪.

பிறகு, அவர் அந்த விதையை ஒரு கரண்டி, ஒரு கரண்டியால் எடுத்துச் சேர்த்து, நெய்யைப் போலவே, மந்திரங்களுடன் ஹோமம் செய்து அர்ப்பணித்தார்.

ததஃ ஸ ஜநயாமாஸ பூதக்ராமம் ப்ரஜாபதிஃ। தஸ்யார்வாக் தேஜஸஸ்தஸ்ய யஜ்ஞே லோகேஷு தைஜஸம்। தமஸாபாவவ்யாப்யத்வம் ததா ஸத்த்வம் ததா ரஜஃ ।। ௪.

அதன்பின் பிரஜாபதி அனைத்து உயிரினங்களையும் உருவாக்கினார்; அந்த யாகத்தில் அவரது ஒளியிலிருந்து உலகங்களில் தீய சக்தி, இருளின் பரவல், சத்துவம், ரஜஸ் ஆகியவை தோன்றின.

ஸகுணாத்தேஜஸோ நித்யமாகாஶே தமஸி ஸ்திதம்। தமஸஸ்தேஜஸத்வாச்ச ஸர்வபூதாநி ஜஜ்ஞிரே ।। ௪.

அந்தக் குணங்களுடன் கூடிய ஒளி எப்போதும் ஆகாயத்திலும் இருளிலும் நிலைத்திருப்பதால், அந்த இருளின் தீய தன்மையால் எல்லா உயிர்களும் பிறந்தன.